Από ανικανότητα μέχρι βίτσιο

 

Χρειάζομαι ειδικό περιβάλλον αλλά μπορώ να το φτιάχνω και να το συντηρώ. 

Θέλω να σε καταλάβω. Θέλω πολύ να σε καταλάβω. 

Χρειάζεσαι ένα δικό σου ολόδικό σου χώρο για να αναπνέεις. Ένα μέρος μόνο για σένα που δεν μπαίνει κανείς;

Κι εκεί υπάρχουν όλα αυτά που θα μπορούσαν να με κάνουν να σε καταλάβω αλλά δεν μπαίνει εκεί κανείς; 

Και δεν γίνεσαι φίλη με τους εραστές σου ενώ εγώ δεν μπορώ να πάω με κάποιον που δεν νιώθω φιλικά προσκείμενο (εκτός από εσένα).  

Δεν ξέρω. Κουράστηκα να σκέφτομαι συνέχεια τα ίδια και να μη βγάζω άκρη και να στεναχωριέμαι. Να με τρομοκρατούν τα χάη στις διαφορές μας και το πως θα ήταν κτλ. Ενώ έχω μίνει χωρίς κινήσεις που να έχουν πραγματικές ελπίδες και δεν ελπίζω να ούτε εσύ να κινηθείς κάπως πραγματικά προς τα εμένα. Για κάποιον λόγο που μπορώ να σκεφτώ όλη την παλέτα. Από ανικανότητα μέχρι βίτσιο. Χωρίς να κάνει και κάποια διαφορά.

Μόνο να γινόταν κάτι να απαλήνει την στέρηση και τον πόνο. Ελπίζω παρακαλώ και περιμένω. Κάτι να απαλήνει την στέρηση και τους πόνους.

Είμαι βάρος αλλά έχω και γερά πόδια

 

Μπορεί σε κάποια πράγματα να μην σου κάνω και να μη μου κάνεις. Το δέχομαι. Μου ξίνει τις πληγές μου με πονάει δεν το αποδέχομαι αλλά το παραδέχομαι. Με κομπλεξάρει και με κλειδώνει χειρότερα αλλά το καταλαβαίνω. Αν με έπαιρνες μαζί σου θα σου κατέβαζα τις αποδώσεις στα πρωταθλήματά σου και θα έφτανα να νιώθω βάρος. Κι εσύ θα απομακρινόσουν από τους πυλώνες σου και τα στηρίγματά σου κτλ. Πράγματα που συνεχίζουν να ισχύουν. Και πάντα είναι μια ερώτηση αν φτάνει η αγάπη. Και θεωρίες για αγρίους. Και επιστήμες για δειλούς ή αλυσοδεμένους. 

Ότι λαχτάρισα

Και θέλησα πολύ

Μια παράσταση 

σαν όλες που δίνεις

Να είμαι παρτενέρ σου.

Κι ύστερα να είμαστε 

κανονικοί εραστές

Σύντροφοι και φίλοι.

Με εμπιστοσύνη

και βαθιά κατανόηση.

Το πρώτο σκέλος νιώθω πως κάπως το πετύχαμε. 

Αλλά ότι μπορείς κάν' το

 

Εντάξει, δεν χρειάζεται να καταστραφούμε επειδή δεν βγαίνει το νούμερο κι επειδή το ντουβάρι δεν αντέχει πολλά πολλά και κουνήματα άλλα. Και γιατί ίσως θα πρέπει μετά να χαθούμε οριστικά. 

Γι' αυτό έκανα κι εγώ τόση έρευνα και τόσα πειράματα. Και είδες τα αποτελέσματα, θα είμασταν τώρα ήδη μακαρίτες. Χωρίς βέβαια να μπορώ να πω τίποτε για το προτότυπο φυσικά.

Το πρωτότυπο διαφυλάχτηκε ανέπαφο και κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει τίποτα γι'αυτό, πως όλα τα παραπάνω το αφορούν ή πως ήταν το συγκεκριμένο, εξομοιωμένο, που εξαιτάστηκε. 

Ας μην καταστραφούμε όμως. Επειδή δεν θα μπορέσουμε να παίξουμε όλους τους ρόλους. Ή που τους παίζει κάποιος άλλος καλύτερα από εμάς. Πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος από εμάς στο γενικό σύνολο. 

Στο ειδικό όμως .. στο ειδικό αγάπη μου μπορεί να μη μας φτάσει κανένας. Αλλά δεν κερδίζεται έτσι ο πόλεμος με μια μάχη. Και να μη στενοχωριόμαστε, εντάξει. Δεν θα καταστραφούμε τώρα επειδή δεν μπορούμε κάτι. 

Συνταγή για μακαρόνια σκέτα

 

1 πακέτο μακαρόνια νο6

1 φύλλο φασκόμηλο

Αλάτι

Λάδι

Βράζουμε σε μια κατσαρόλα εξάλιτρη μέχρι τη μέση νερό. Ρίχνουμε μια χεριά κάθετη στη μέση τα μακαρόνια. Ρίχνουμε στο κέντρο μια μεγάλη σταγόνα λάδι και αφήνουμε να πέσουν μέσα και τα ανακατεύουμε. Μετά από ένα τραγούδι ρίχνουμε ένα κοφτό κουταλάκι αλάτι. Μετά από ένα ακόμη τραγούδι ρίχνουμε το φασκόμηλο και μετά από άλλο ένα τραγούδι τα κατεβάζουμε από την φωτιά απογεμίζουμε την κατσαρόλα με κρύο νερό ανακατεύουμε και σουρώνουμε. Ρίχνουμε όσο φρέσκο λάδι μας αρέσει, τα ανακατεύουμε και βου αλά...

Σημείωση: δεν καπακώνουμε ποτέ τα μακαρόνια όσο είναι ζεστά. Αν πρέπει να τα σκεπάσουμε το κάνουμε με μία πετσέτα. 

ανέκδοτα

 

Γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος δεν τελείωσε το σχολείο;

Διότι έμεινε στην Ιστορία!

,,,,,,

Ο Τσακ Νόρις ξέρει τον πορτιέρη του Κλαμπ σάντουιτς

Είναι πολλοί καλοί άνθρωποι με αγνές ψυχές η οικογένεια σου. Σας γνώρισα και μου φανήκατε άγγελοι. Και μου λέει πολλά αυτό. 

Σας αγαπώ πάρα πολύ και δεν θα ήθελα ποτέ να στεναχωρίσω και να κακοκαρδίσω κανέναν σας. 

Σήμερα να πάρω τούρτα!

 

Αγάπη μου έχω ξετρελαθεί! Ανατρίχιασα έχω συγκινηθεί! Ήρθε το παιδί και μου είπε πως θα είναι ο σημαιοφόρος στην παρέλαση! 

 

Κοίτα αγάπη μου! 

Επισκεύασα την καρέκλα! Πες μου δεν είναι η πιο όμορφη από όλες, ή εμένα μου φαίνεται έτσι ..

Πλάι πλάι

 

Όσοι έχουν βγει στο φως ξέρουν πως είναι ένα στρογγυλό πλάτωμα όπου τα σώματα εκεί είναι ποτάμια. Ποτάμια που ανεβαίνουν και το καθένα υπάρχει και ζει ακέφαλο με τα χέρια ηψωμένα μονίμως σε δεηση.

Η απάντηση του μπάτλερ

 

Η απάντηση του μπάτλερ.

Λυπάμαι, σχίζεται η ψυχή μου που σας βλέπω έτσι. Και κοντεύετε να μου διαλύσετε τα νεύρα. Αλλά δεν μπορώ να τον αφήσω ελεύθερο να κάνει ότι θέλει γιατί φτάνει να βγάζει αφρούς και να σπάει, φτάνει μέχρι το αίμα και το κόκαλο. Και όλα τα ραντεβού σας ήταν έξω από τα σύνορά μας και σε περιοχές που από προηγούμενα έχουμε πει πως δεν θα πηγαίνουμε. Καταλάβετέ το. Μόνοι σας δεν θα βγήτε. Πρωτίστως σε αυτά τα μέρη που σας την δίνουν έτσι, ξενοδοχεία μπαρ ερημιές και στην δουλειά, κυρίως στην δουλειά. Πήτε μου τώρα πως μπορώ να σας βοηθήσω ..

 

Σε είδα στον ύπνο μου. Σε ένα πολύ ζωντανό όνειρο που το ένιωσα πολύ έντονα ωραία. Ήμασταν σε ένα σπίτι σαν τον Πύργο του Άλεξ δηλαδή με πολλά δωμάτια μπάνια κουζίνες μπαρ κτλ και ήταν και πολύς κόσμος και γίνονταν όλο πράγματα και κινούμασταν συνέχεια κάνοντας κάτι κι όλο πλησιάζαμε κι ένιωθα αγωνία κι υπερένταση. Κι όταν ήρθαμε κοντά με άγγιξες με πολύ τρόπο και κάπου φιληθήκαμε λίγο, όχι πολύ, μάλλον στιγμιαία γιατί κάτι κάναμε όλος ο κόσμος εκεί πέρα και ήταν πολύ δύσκολο να διασταυρωνόμασταν κάπου που δεν μας έβλεπε κανείς. Αλλά μόλις έγινε αυτό ένιωσα έρωτα με πεταλούδες κι άλλαξα που ανακουφίστηκα και η αγωνία μου ήταν μόνο να ερχόμαστε κοντά και συνέχεια συνέβεναν κάποια αγγίματα που τα προκαλούσαμε όταν διασταυρωνόμασταν από αυτό που κάναμε και φιλιά γρήγορα. Και είχα αποφασίσει το βράδυ να έρθω κρυφά να τρυπώσω στο κρεβάτι σου και μόλις τελείωσε αυτή η δουλειά που κάναμε που δεν κατάλαβα τί ήταν και πηγαινοερχόμασταν μες στον πύργο έτσι τότε πήρα ένα ψαλίδι και μια πετσέτα και πήγα σε ένα μπάνιο να ετοιμαστώ αλλά ήταν πολλά αγόρια μέσα και έπρεπε να περιμένω την σειρά μου και ξύπνησα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.

 

Ας μας απαντήσει ο μπάτλερ

 

Πάρε όλο το δίκιο δικό σου. Απαλάσομαι κι εγώ λόγο βλακείας κι όλα καλά. 

Είναι βάρβαρο έτσι όπως γίνεται. Κανένας θεός δεν μπορεί να το θέλει έτσι. 

Κι αφού η τεχνολογία δεν στάθηκε ικανή να μας βοηθήσει να ειδωθούμε δεν περιμένω και δεν ελπίζω να σώσει τίποτε από τον πλανήτη, να δώσει τίποτε εν τέλη θετικό στον άνθρωπο. 

Κι αφού η λογοτεχνία δεν στάθηκε ικανή να μας βοηθήσει να ειδωθούμε δεν πιστεύω ούτε σε αυτή. 

Έτσι όπως σε βλέπω μόνο στον κόσμο σου πιστεύω. Αλλά δεν φαίνεσαι ούτε κι εσύ ευτυχισμένη μέσα του και δεν ελπίζω ούτε σε αυτόν. 

Μόνο εύχομαι να βρεθούν τίποτε τρελοί να μας δώσουν καλοσύνη κι αγάπη να μαλακώσει λίγο ο πόνος από την στέρηση. 

Το αντίδοτο της στέρισης λένε είναι η ένωση. Λοιπόν, είναι κουφό να μην βρίσκεις κάτι που να θέλει και να θέλεις να ενωθείτε. Είναι κουφό να μην βρίσκω κάτι που να θέλω και να θέλει να ενωθώ μαζί του. Είναι κουφό να θέλεις και να θέλω να ενωθούμε και να μην το κάνουμε. 

Προφανώς κάποιος από τους δύο δεν το θέλει, και δεν είμαι εγώ. Το ίδιο νιώθω συμβαίνει και σε εσένα. Φαίνεσαι πονάς, στερείσαι, κάποιος δεν θέλει, και δεν είσαι εσύ. 

Τί συμπέρασμα βγαίνει; 

Να μας απαντήσει ο μπάτλερ.

Πτέσματα

 

Εμάς το καλύτερο κομμάτι μας μένει ανεκμετάλευτο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημά μας. 

Όλα τα άλλα είναι πτέσματα.

Το ξεπέρασα

 

αγάπη μου έχω γιατρευτεί

Γιατί πολύ απλά είναι φυσιολογικό να σε βλέπω παντού και έτσι μου φαίνεται ο κόσμος καλύτερος. Και όταν συμβαίνει κάτι κακό δεν το πιστεύω, το παίρνω για πλάκα. Κι αν τελικά δεν είναι πλάκα είναι απλά μια αναποδιά.

Αλλά κάτι σε απασχολεί πολύ όμως ..

ΛΑΚΗΣ ΤΕΑΖΗΣ

 

Άγιο σώμα

Κορεσμένο 

Ηδονή

Πλούσιο 

σε αγγίγματα

αντίγραφο 

μιάς αρχέγονης φήμης

Ανθίβολο αγιογραφίας 

Άγιο σώμα

Σκάφος των τρικυμιών

και της γαλήνης

Των ερήμων 

Αμοθύελα

και της Αλεξάνδρειας φήμη

Σώμα κιβωτός

Της πνευματικής οντότητας

μισερό σώμα των ανέραστων γυναικών

Μπογιατισμένο με ροές 

Άστρων 

Άγιο σώμα

Πότε στα φτερά των ερωδιών 

και πότε 

σε κάποιας εργάτριας τα μπούτια

Εξαίσιες ηδονές 

Σε κρεβάτια υγρών πόθων

και όρθιες απολαύσεις

εξω από καπηλειά 

και καλντερίμια

Σώμα δοξασμένο

χωρίς ουσίες και βοηθήματα

Αστροπελέκι στον σκοταδισμό 

Των απαγορεύεται

Έτσι που σε μεγάλωσα

σε ποιο χώμα να σε δώσω.

------------------------------

(ας μου συγχωρεθεί λίγο που παρενέβην ως προς την συρραφή των στίχων)

Πατητίρι 2024

 

Θάλασσά μου τα έχω κάνει θάλασσσα

 

Αλλά η διαχρονική μου φαντασίωση είμαι αγκαλιά σου από παντού και σε κολυμπάω

Έχω μια φαντασίωση από χθες για ένα απλό ραντεβού

 

Αγάπη μου έχω μια φαντασίωση έρωτά μου. Ότι βγήκαμε ραντεβού και βρεθήκαμε κάπου κάτω από την ακρόπολη. Έλαμπες μέσα σε ένα σκούρο γυαλιστερό φόρεμα με τα μαλλιά σου άγρια και τα χείλη σου κατακόκκινα  βαριά σκιά  δικτυωτό καλσόν και τακούνια. Κι εγώ  φορούσα μια μαύρη  φόρμα με πολλές τσέπες και μποξεράκι μαύρο με μαύρο στραπόν. Και φανέλα με ανοιχτό πουκάμισο και σκέιτ παπούτσια. Κι είχα τα μαλλιά μου λυτά με ένα μαντίλι που το έβαζα και στο λαιμό. Σε είδα που με περίμενες σταυροπόδι και με κοίταξες με τσαντίλα και αποδοκιμασία και μου έριξες κι ένα βρίσιμο που άργησα πέντε λεπτά αλλά φαινόταν πως ήθελες κάτι άλλο να πεις και ήταν όλα τόσο γλυκά στάθηκα μπροστά σου με ανοιχτά τα πόδια και μου άρπαξες τα κολομέρια και έσκιψα αμέσως και φιληθήκαμε με πολύ πάθος τόσο που βρέθηκα καβάλα σου άλλά εσύ ήσουν ακόμη σταυροπόδι και φιλιώμασταν και ενώ με τράβαγες από τα κολομάγουλα και μου έβαζες και όλη την γλώσσα σου μου έλεγες κιόλας να κάτσω φρόνημα και σηκωθήκαμε και αγκαλιαστήκαμε και φιλιόμασταν πιο ήρεμα όρθια μέχρι που πιαστήκαμε από τα χέρια τελικά και αρχίσαμε να περπατάμε τον πεζόδρομο του Κεραμικού πολύ αεράτα σε διάφορους ρυθμούς και λέγαμε διάφορα με δηλητήρια και χιούμορ και σοβαρά και ρομαντικά πράγματα ώσπου πήραμε ένα ταξί αμίλητοι και φτάσαμε κάπου σπίτι. Μπήκαμε και κάναμε κόριντορ σεξ με μισοκατεβασμένα και σκισμένα ρούχα μέχρι που κατάφερες τελικά να με γδύσεις και το φόρεσες εσύ και με τα χάδια σου με πήρες στα τέσσερα πολύ ευαίσθητα και σκληρά. Κι ύστερα μπήκαμε στο μπάνιο και χαϊδευόμασταν και γλυφόμασταν με σπασμούς στα νερά. Σκουπιστήκαμε λίγο και πήγαμε στο κρεβάτι και είχαμε ένα πολύ φλύαρο εξινταεννιά και ενενινταέξι χι εις την ατελείωτη ώσπου κάτσαμε λίγο αγκαλιά και σε άφησα να ξεκουραστείς και πήγα στην κουζίνα και άχνισα διάφορα λαχανικά και έφτιαξα φαγητά κρεμώδη αλμυρά και γλυκά. Και όταν ήρθες στην κουζίνα κι εσύ σε σήκωσα και σε έβαλα στο τραπέζι και σε έστησα και σέρβιρα όλα τα φαγητά πάνω σου και έτρωγα και σε τάιζα με τα χέρια και το στόμα μου μέχρι που δεν αφήσαμε τίποτα και ξαναμπήκαμε στο μπάνιο και ήμασταν λίγο πιο ήρεμοι τότε και πήγαμε στον καναπέ να δούμε μια ταινία αλλά πατήσαμε πάους κάπου στην μέση γιατί γλύφαμε τα στήθη μας και παίζαμε με τα χέρια αλλά κάτι θυμήθηκες και πήγες και σχεδόν μου φόρεσες εσύ το στραπον και ανέβηκες πάνω μου μέχρι που με νευρίασες τόσο που σε έριξα κάτω και καβάλησα το κεφάλι σου και μου το δάγκωνες κι έχυνα από τα βογγητά μας μέχρι που κατέβηκα και σε πήρα με αλεπάλληλα τζαζ τινάγματα και τρελή  μανία  ώσπου το έβγαλα και το δάγκωνα και άφριζα λυσσασμένα σα σκύλος. Τότε μπήκες ανάμεσα στα πόδια μου πάλι και με έγλυφες και άρχισα να λιώνω να γίνομαι πολύ ευσίσθητη αλλά κάτι θυμήθηκα τότε και σου γύρισα και πήρα το στραπόν στα χέρια μου και συγκεντρώθηκα στο αιδοίο σου μέχρι που άνοιξες τελείως και το πέταξα και πέσαμε στο πλάι σε ένα πολύ τριπάτο κυματιστό εξινταεννιά ώσπου στραγγίξαμε κάπως σα να μας βαρεθήκανε τα κορμιά μας και κλείνανε αλλά είχαμε απίστευτη ευτυχία και χαιδευόμασταν ακόμη και ξημέρωνε τότε καθήσαμε αγκαλιά κάμποσο και ίσως κοιμηθήκαμε λίγο. Ύστερα είχε ανέβει αρκετά ο ήλιος που βγήκαμε για καφέ και περπατούσαμε αγκαλιά σαν άγγελοι και σαν δαίμονες και  αγκιζόμασταν και κάτσαμε αντικριστά κάπου έξω και κοιτάγαμε εμάς και το υπερπέραν το μόνο που είπαμε ήταν να βρεθούμε την άλλη εβδομάδα κάπου στα ενδιάμεσα. Και τότε σηκώθηκες πρώτη να φύγεις χωρίς να με κοιτάξεις που σε θαύμασα και έκανα κάμποση ώρα να συνέλθω. 

Πετιμέζι μου

 

Τέτοια μου κάνεις

 Θα βγει κατράμι

ημέρα για να κοιμηθείς

 

ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ

Μια σιμαδούρα σιγοντάρω που χορεύει

μες στο λιμάνι μόνη

Έξω η Θάλασσα 

λυσσομανάει και θυμώνει.

Καβαλάρης παραχαϊδεμένος

από χάδια του αέρα

Κινά να πάει εκεί 

που δεν μπορεί να τον επάει η μέρα.

Κι όλο σε άγρια λιμάνια φτάνει

κυμά το κύμα γύρισμα

της μουσικής αφρός

και της φωνής το τσάκισμα αφροί

που νανουρίζουν τον ψαρά πιο κει.

Ημέρα για να κοιμηθεί.

"Πρώτα τραγουδάμε για αυτούς που έχουνε φύγει

 

Πέφτοντας τα χαρτιά

Εκατό φορές την ημέρα πηγαίνουμε στο ψυγείο και το ανοιγοκλείνουμε χωρίς να τρώμε κάτι

 

 

Όπως περνάμε για το υπόγειο τρέχοντας για διάφορα συνήθως για κούνια και παιχνίδι 

Πέφτουνε με την φόρα μας τα χαρτιά που είναι τοποθετημένα στην άκρη της σκάλας τυχαία γι' αυτό.

Μιλάμε για οργάνωση, όχι αστεία ..

(Την Κυριακή ίσως μαζέψουμε λίγο)

Μας ακούει κέντρο ..

 

Βγάζουνε καπνοί οι σωλήνες. Τί κάνουμε τώρα; Βαράμε ανάποδα τα έμβολα για να βγάλουμε τον αέρα από το κύκλωμα ώστε να αποφύγουμε την υπερθέρμανση και την έκριξη του πτητικού φορτίου μέχρι να γυρίσει το υγρό την πτερωτή και να επιτευχθεί μια ασφαλής σύσταση και η σταθερότητητα στη ροή.

Ολόκληρος Ιππόδρομος

 

Προσπαθώ να είμαι μετριόφρον. Είναι ωραίο που μπορώ να έχω και υπερβολική αυτοπεπίθηση, τόση που με βάζω και δίπλα στον Μητροπάνο. Αλλά προσπαθώ να είμαι μετριόφρον. Ακόμη κι αν αυτό το μετριοτέτοιο μου δίχνει τη θέση μου μέσα στο φέρετρο. 

Και τον Καζατζίδη νηπενθές στο ΥΠΑΡΧΩ

Είναι κάποιες συνδιαστικές κινήσεις που μας χρειάζονται ζωντανούς και τους δύο μαζί. 

Είναι η ώρα και το μέρος. Οι προοπτικές και οι επιπτώσεις τους. Πες το ψυχαναγκασμό, εγώ το λέω οργάνωση. Όμως μαζί σου δε με νοιάζει το χάος, στο είπα τόσες φορές. Είχα μπερδευτεί. Αλλά με βοήθησες και είδα πως αν είναι να διαρκέσουμε καλύτερα να βρισκόμαστε στο χάος. Παρά σε κάτι   ξεκάθαρο και φωτεινό. Μια τρελή βόλτα. Ένα ραντεβού από το υπερπέραν. Μια σακατεμένη ιστορία που όμως τρέχει είναι πολύ εντάξει. 

Το άλογο μπλέ και ο πύργος πηγάδι. Το άλογο μαύρο και ο πύργος σοκάκι. Το άλογο κόκκινο και ο πύργος Ομόνοια. Το άλογο ροζ και ο πύργος παπάκι. Το άλογο κίτρινο και ο πύργος μπαράκι. Το άλογο άσπρο και ο πύργος πλοίο. Το άλογο μοβ και ο πύργος σύννεφο. Το άλογο καφέ και ο πύργος όπου γης και πατρις. Το άλογο πράσινο και ο πύργος αστέρια. Το άλογο γκρί και ο πύργος η Πατησίων. Λες και βλέπουμε, το κάνεις κι εσύ θέμα.. Το θέμα είναι ένα. Και έχει γίνει τόσο δα, μια σταλίτσα

Μ' άφησες. Που πήγες. Εγώ όταν παρακαλάω βρίζω. Σε λίγο το βλέπω να αρχίζω να σε "παρακαλάω". Κι είναι δώρον άδωρον να σε παρακαλέσω χωρίς να σε κοιτάω στα μάτια και να σ' αγκαλιάζω μωρό μου.

Γαμώτο σου

 

Έργο αναγνώστης και ποιητής

 

Οι θητείες του καλλιτέχνη στα είδη και τα διάφορα εργαλία της τέχνης του είναι απαραίτητη προϋπόθεση αν θέλει να ξέρει τί κάνει. Και να ξέρει  και τί δεν κάνει. 

Η θητεία πχ στον άμεμπτο λόγο -τον λόγο καθρέπτη στον οποίο χωράνε όλα τα χρώματα και κάθε ύφος- σε βοηθάει να φτάσεις σε έναν πετυχημένο μεμπτό λόγο, ο οποίος δλδ δύναται να κατευθύνει, να "βάψει", να φτιάξει ύφος. 

 Τυχαίνει βέβαια να βγαίνουν και σπουδαία έργα από καθαρή τύχη και συγκυρία. Ακόμη και από δουλεμένους δημιουργούς. Όπως βλέπεις και έργα που ξεπερνάν τον δημιουργό τους, κι  αυτό πιθανότατα να συμβαίνει με όλα τα μεγάλα έργα. 

Γράφεις πχ ένα ποίημα που σε εκπλήσει και λες αυτό το ποίημα πάει μέχρι άπειρο. Και πάει όσο πάει ο αναγνώστης. Δηλαδή, αν ο ίδιος ο ποιητής πάει πχ μέχρι το πέντε κι ένας αναγνώστης "θαύμα" πάει μέχρι το δέκα, το ποίημα μπορεί να πάει πιο πέρα από όσο θα μπορούσε να φτάσει ο ίδιος ο ποιητής του. Όπως συχνά βλέπουμε να γίνεται το αντίθετο.

 Έτσι από αυτό και μόνο φαίνεται πως όντως συμβαίνει και υπάρχει ο διαχωρισμός του καλλιτέχνη από το έργο, μόλις ξεκινά το δικό του ταξίδι.

Εσύ πως είσαι;

 

Γιατί σκοτεινιάζει; Γιατί νιώθω ότι είσαι αλλού; Γιατί φοβάμαι πως τελειώσαν όλα; Γιατί αισθάνομαι τόσο μόνη σε αυτή την ανηφόρα; Γιατί σκέφτομαι πως έχασα το τραίνο και ματαιοπονώ; Γιατί δυσκολευομαι να ονειρευτώ και έχω μόνο αναλαμπές παραισθήσεων. Γιατί σκέφτομαι πως έχω λαθέψει και έχω σπαταληθεί; Γιατί νιώθω άστοχη και παραμελημένη; Γιατί δεν ελπίζω; Γιατί την καρδιά μου την έπιασε κρύο; Γιατί δεν βρίσκω να ρίξω μια καλή μπαλιά και τα λουλούδια μου φάνηκαν άσχημα και φτωχά σήμερα που βγήκα να τα φωτογραφίσω; Γιατί νιώθω πως έχουμε πάρα πολλές μέρες να μιλήσουμε έστω κι έτσι όπως ένιωθα πως υπήρχε κάποιος διάλογος; Γιατί δεν έχω βρει κάτι που να με ωθήσει να έρθω έστω για μια βόλτα στην Αθήνα; Γιατί νιώθω πως σε χάνω εντελώς; Γιατί σκέφτομαι πως τα γραπτά είναι για τους ρομαντικούς και τελειωμένες υποθέσεις και κανείς επαγγελματίας γραφιάς δεν συμβαδίζει την ζωή του μαζί τους. Γιατί νιώθω μαύρα και μόνη; Αφου όλα κλείσαν τόσο ωραία και νιώθω δυνατή και πως μπορώ να πάω όπου θέλω και να τα καταφέρω. Γιατί όμως νιώθω πως έχεις φύγει; Και από αυτή την βάση μου σκάνε όλα αυτά τα γιατί; Γιατί νιώθω πως μ' αγαπάς αλλά δεν θες τίποτε και αυτό ήτανε; Και θυμάμαι πως όταν το είχα ξαναπεράσει αυτό ήταν ο προσωπικός μου θάνατος της ταυτότητάς μου και ζητούσα μετά με μανία έναν σταυρό. Αλλά μόλις τώρα μου γεννήθηκε μιαν ελπίδα! Πως σε λίγην ώρα θα μου έχει περάσει..

 

 

Είδα στον ύπνο μου ότι έμενα σε ένα ψηλό διαμέρισμα με την Γιολάντα. Σε ένα πολύ καθαρό σπίτι που ήταν όλα τηλιγμένα με ζελιφάν σαν να μη χρησιμοποιούνταν. Είχαμε μια πολύ τρυφερή φιλικοερωτική σχέση και ξαπλώναμε στροματσάδα στο πάτωμα. Και ήρθε μια μεγάλη παρέα και τρώγαμε γεμιστά με λάδι ψωμί και φέτα. Αλλά έφυγα από εκεί γιατί κάποια δουλειά είχα και πήγα σαν σε άλλη πόλη αλλά κάπως στην ίδια πολικατοικεία να βρω την Ελένη τη Μιχαηλίδου που έμενε σε ένα μεγάλο εργαστίρι ολόκληρο όροφο και ήταν άσπρο κι αυτό και τέλεια καθαρό και είδα κάποιους να δουλεύουν γλυπτική όσο την έψαχνα στον χώρο και μόλις την αντίκρισα ήταν κορίτσι πανέμορφο όπως είμασταν πριν είκοσι χρόνια και την είδα ότι χάρηκε πολύ κι έπειτα δεν θυμάμαι ξύπνησα

Κάνε καρδιά μου κουράγιο

 

Μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύη η Ελλάς

Κλόουν την τετάρτη την Κυριακή νεκρός

Φωτιά στο λιμάνι

Δωσ' μου λίγη ακόμη αγάπη

Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι

Που να γυρίζεις

Στη Κ

Να μ' αγαπάς

Για το καλό μου

Σαν σταρ του σινεμά

Δεν θα δακρίσω πια για σένα

Αύγουστος

Τρελή κι αδέσποτη

Σπασμένο καράβι

Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει

Το παράθυρο

Αν θυμηθείς το όνειρό μου

Αν ήσουν άγγελος της γης

Μη γυρίσεις

Εσύ εκεί

Μικρός Τιτανικός

Ας είναι ωστόσο τι οφελεί

Πιρόγα

Ηλιαχτίδα

Καληνύχτα μη φοβάσαι

Είσαι τόσο παιδί καταβάθος

Συννεφούλα

Τα μαύρα μάτια σου

Τώρα είναι αργά είναι πια αργά

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου

Τί τα θέλεις τα λόγια

Δώσε μου να πιώ

Στο γκιουλμπαχάρ

Ξενύχτισα στην πόρτα σου

Στα σκαλοπάτια σου

Το φεγγάρι κάνει βόλτα

Δω στα λιανοχωρταρούδια

Αγγινάρα

Μίλησέ μου μίλησέ μου δε σε φίλησα ποτέ μου

Αιντράδερ γκο μπλάιντ

Αι αμ φουλ του γουοντ γου

Αι γουας μπορν του λοβ γιου

Δε κριπ

Φραηντέυ αι αμ ιν λοβ

Λοβ μι του τάιμς

Κράι μπέιμπυ

Μη φύγεις και ποτέ μη μ' αρνηθείς

Ζαΐρα

Σε αγάπησα στον μέγιστο βαθμό

Εθνική οδός

Αυτή η νύχτα μένει

Ακόμη κι αν φύγεις για τον γύρο του κόσμου

Θέλω ένα φιλί

Μια εκδρομή

Ταξίδι είπες θα με πας

Δηλώσεις

Δώσμου να πιω το δηλητήριο

Απόψε φίλα με

Θέλω τα όπα μου

Δυναμίτη με φυτίλι

Αρχόντισα 

Μια φωτοβολίδα

Ξένος για πάντα ξένος

Δυο νύχτες 

Αυτό το ναι

Ρόζα

Στο σταθμό του Μονάχου

Σ' αγαπάω μ' ακούς

Χαμήλωνε ποτάμι

Στο πα και στο ξαναλέω

Τη θάλασσα τη γαλανή

Τζιβαέρι

Της καληνύχτας τα φιλιά

Κοιτάζω τη βροχή βροχή μου

Λάμπεις σα το Βόριο Σέλλας

Πέφτει μια παράξενη βροχή

Σ' αγαπώ σαν αμαρτία

Τα κόκκινα τα μπλουζ

Πεθαίνω για σένα

Περίεργο παιχνίδι

Σε έχω κάνει θεό

Όπως θα πέρνω τις στροφές

Πόσο μου λείπει η ζεστή αγκαλιά σου

Κόμε βορέι

Γουικ γκειμς

Αι νεβερ ντριμ σομ μποντυ λάικ γιου

Πριν το τέλος

Κλείστε τις πόρτες να μη φύγει

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος

Τζασταραμεν γκε ντουρ

Αμοιβαία τα αισθήματα

Στην καρδιά μου ανάβει φωτιά

Το μεράκι της καρδιάς μου

Κρουαζιέρα θα σε πάω

Νερό στη βάρκα μας

Στάχτη

Θέλω να σε δω να μ' αναζητάς

Τα σίμαντρα

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

Πήγα σε μάγγισες σε χαρτορίχτρες 

Μέτρησα

Σύρε μάνα το γιατρό

Είναι γιατρός ο έρωτας

Δυο νύχτες μόνο

Αχάριστη

Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης

Έτσι μου ρχεται να

Δίκοπο μαχαίρι

Το δηλητήριο που πίνεις

Ρίξε στο γυαλί φαρμάκι

Αγάπη μου επικίνδυνη

Ας τον τρελό στην τρέλα του

Ριαν ντε ριαν

Μάνα

Αρζεντίνα

Τι άμο σι τι άμο

Θα κλείσω τα μάτια

Έλα μωράκι μου

Η αγάπη είναι μία

Όλοι οι δρόμοι είσαι εσύ

Αχ Ευλαμπία

Τα κανονικά παιδιά

Κι εγώ σ' αγαπω γαμώ το χριστό μου

Στην συγκέντρωση της ΕΦΕΕ

Πάρε με πάρε με

Να κοιμηθούμε αγκαλιά

Θα' ρθω να σε βρω

Όταν θα νιώσεις όπως ένιωσα εγώ

Έρωτας κλέφτης

Βάλε μου φωτιά

Κάτω από τη μαρκίζα

Στα κίτρινα φώτα 

Το τραίνο των 9 και δέκα

Εφτά ζωές

Μη μιλάς άλλο για αγάπη

Φίλα με πάλι φίλα με

Ώρες μου χρωματιστές

Σε λίγο ξημερώνει μα κοιμήσου εσύ

Θα κλέψω τα αστέρια

Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ

Καμικάζι

Πήγε πάλι πέντε

Φίλα με να δεις πως αισθάνομαι

Χίλια μπράβο αγάπη μου έβαλες τα πράγματα στη θέση τους

 

Ήθελα, πρώτα από όλα, να σημειώσω, για το θαυματουργό αυτό έργο, που με ξετρέλανε κυριολεκτικά και μεταφορικά, ότι είναι έργο σταθμός στη σύγχρονη ελληνική ιστορία της λογοτεχνίας, και της ζωής μου βεβαίως. Πρόκειται για μια αυθεντική, δυναμική και ριζική μετάβαση που θα εκτιμηθεί περισσότερο από τους καλύτερους και τους πραγματικά μυημένους. Για τον βασικό λόγο του ότι σπάει την φόρμα του μετάμεταμοντερνισμού. Αυτή την αηδία που επικρατεί δηλαδή με τους στίχους που δεν είναι στίχοι παρά μια κακόγουστη έμφαση κτλ. Κι αυτό το πετυχαίνεις με τον πειραμαρισμό σου στην στίξη σε κάποια αρκετά από τα κείμενα που περιλαμβάνει, χωρίς να χάσει τίποτε από την ποίηση του, ίσα ίσα κερδίζοντας σε δύναμη και αξία. Κέρδισε η ποιητική τέχνη με αυτό το βιβλίο. Αποκαταστάθηκε η υγεία της, ένωσε τα κομμάτια της. Αναγεννήθηκε. Κι αυτή κι εγώ. Χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτό που συνέβει με τόση φροντίδα κι αγάπη και φαίνεται. 

 

Ξανακοιμήθηκα και σε ξαναείδα στον ύπνο μου. Ήμουν στον Βόλο με όλα μου τα σόγια για κάποιο γάμο σε μια πλατεία αλλά ήταν η πλατεία σαν το κτήμα μου πολύ αλλιώτικο όμως. Εκεί είχα πάει και για κάποιο πολύ ενδιαφέρον σεμινάριο με κάποιον μεγάλο ποιητή και άλλους σπουδαίους αλλά είχα τα παιδιά κοντά και με έκανε η μικρή με τη φίλη της η Αγγελική και τον Ηρακλή να μη πολυπαρακολουθήσω γιατί καθόσο γινόταν εμείς κάναμε στόρυ και γυρνάγαμε κάτι φοβερά βίντεο πολύ πετυχημένα με συνθέσεις και ακροβατικά. Και έψαχνα να σταθώ και σε μια μεριά για να τα ανεβάσω να τα δεις. Ακριβώς δίπλα στήνανε για για τον γάμο και άφησα τα παιδιά να παίζουν εκεί και πήγα στον Ντιτζέι να τον γνωρίσω και του είπα να βάζει Καζαντζίδη και κάναμε λίγο πλάκα αν πηγαίνει στον γάμο φεύγοντας από εκεί για πιο πάνω να πάω μια βόλτα σε έναν δρόμο που ήξερα ότι μένεις. Στην στροφή είδα την ανιψιά μου και με πήρε αγκαλιά και της είπα που πάω και ήθελε να έρθει μαζί μου. Περπατούσαμε κι ήμουν σε εσωτερική υπερένταση προαίσθηση και όπως στρίψαμε στον δρόμο είδαμε την Σάντρα και ενώ περάσαμε δίπλα στο ένα μέτρο και την κοίταξα στα μάτια σα να χαμογελάσαμε  πολύ χαρούμενα και συνομοτικά κάπως μαζί κι ενώ προσπεράσαμε άκουσα που μίλαγε φωναχτά στο καλώδιο από το τηλέφωνο με έσενα και σα να ξέρατε πως είμαι ώρα εκεί σου είπε, μαμά μόλις είδα τη Νάνσυ έρχεται από εκεί. Και τότε γύρισα επιτόπου στροφή και είχε σταθεί κι ήταν τόσο όμορφη και θετική και ζεστή, όπως την θυμάμαι πάντα, που την αγκάλιασα και  με αγκάλιασε και ήταν σα να πετούσαμε για λίγο στα σύννεφα σαν αγγελούδια. Πήγα να της συστήσω την Ευαγγελία αλλά γνωρίζονταν μου είπαν από τα Χριστούγεννα και τι μικρός που είναι ο κόσμος σκέφτηκα περίεργα. Μας είπε να μας δίξει ένα σημαντικό αξιοθέατο εκεί δίπλα που ήταν ένα στρογγυλό μεγάλο πέτρινο κτήριο και είχε εικαστική έκθεση μέσα. Πήγαινε γρήγορα και την ακολουθούσα χωρίς να προλαβαίνω να σταθώ να δω έργα μάλιστα κάπου που στάθηκα βρέθηκα μόνη αλλά ευτυχώς την βρήκα στην επόμενη αίθουσα και ανεβήκαμε κάτι σκάλες τότε και μπήκαμε σε ένα δωμάτιο που ήσουν ξαπλωμένη εσύ και με είδες και μου χαμογέλασες και φάνηκαν όλα σου τα δοντάκια όπως την πρώτη φορά που σε είχα δει αλλά δεν ήξερα αν ήσουν αληθινή μάλλον μου φάνηκες για κούκλα και έπεσα πάνω σου πάνω από τα σκεπάσματα κι ήσουν ζεστή και σ' αγκάλιασα με όλο μου το σώμα κι ήσουν πολύ ζεστή και έριξα πολύ τους παλμούς μου για ηρεμία κι έκλεισα τα μάτια αλλά έβλεπα πάλι εσένα και τα  ξαναάνοιγα και σε άγγιζα στο πρόσωπο. Τότε μου έπιασες τον κόλο και κοιτώντας μες τα μάτια μου είπες ήρεμα γλυκά και με σταθερότητα, μην ανησυχείς θα σε πάρω στα τέσσερα, πολύ ερωρικά αλλά σα να μου έλεγες σ' αγαπώ. Κι εκεί έχασα την άσκηση με τους παλμούς και αφέθηκα να ανεβαίνουν και σου χάϊδευα το πρόσωπο σα να το ζωγράφιζα με τα δάκτηλά μου. Έκλεινα τα μάτια και σε έβλεπα και τα ξανάνοιγα και με κοιτούσες τόσο ωραία που άρχισε να με κηριεύει μια έκσταση και ξύπνησα. 

 

Έίδα σε όνειρο πως ήμουν σε ένα μοναστήρι σα να ήμουν στο ΝΕΠΑΛ και όπως μπήκα πιο μέσα γινόταν μια παρτάρα με γκόνγκ και μεταλλόφωνα και τέτοια μουσική κι όλα τα "λιβάνια". Ήμασταν όλοι ντυμένοι σα ζητιάνοι και με ξέρανε κάποιοι για το έργο μου και είχα θερμή υποδοχή. Μου την πέφτανε διάφορα και μου άρεσαν και μερικά. Είχα διάθεση χαρά χόρευα και ήταν στενά από τον κόσμο και ξαφνικά ήρθα κολλητά με κάποιον που ήσουν εσύ αγόρι με μούσι και μουστάκι όπως σε είχα δει σε εκείνη τη φωτογραφία αλλά με μακριά μαλλιά όμως συναντιόμασταν πρώτη φορά. Κοιταχτήκαμε με έκπληξη και απορία γιατί μας έκανε εντύπωση που νιώσαμε μια σοβαρότητα και μια αμηχανία πολύ περίεργη και δεν λέγαμε να ξεκολλήσουμε από αυτό κι από αυτή τη στάση. Ένιωθα πως ήξερα τι νιώθεις και τί σκέφτεσαι από έναν απίστευτο συντονισμό που νιώθαμε το ίδιο αλλά έγινε μια αναμπουμπούλα και κάπως χάθηκες σαν τον ΖΟΡΟ και σε κοίταγα πιά από πιο μακριά που ανέβαινες κάτι σκηνικά σα σκαλωσιές που προσπάθησα να ανέβω από την απέναντί τους πλευρά αλλά δεν ανέβαινε από εκεί και τότε με έπιασε μια κοπέλα που με ήξερε κι εκείνη την ώρα ακριβώς είδα κάποια να περνάει γρήγορα και να χάνεται φορώντας το αγαπημένο μου μοβ μπουφάν μου αλλά συνέχισα με την κοπέλα που με πήγε σε ένα αμφιθέατρο που πίνανε λέει τα καλύτερα τσιγάρα και κάθησα σε κάτι σα σκαμπό στο διάζωμα  αλλά ήταν το στόμα μου τελείως ξερό και δεν ήθελα να πιώ μαύρο γιατί θα έχανα κάθε σάλιο. Εκεί ήταν πιο παρεϊστικά και πιο αρεός ο κόσμος και κοίταξα τα άκρα μας και ήμασταν με σχισίματα και πράσινες πληγές σα λεπροί όλοι και μου είπαν πως είχε σχιστεί το παντελόνι μου και κοίταξα και δεν ήταν μόνο το παντελόνι μου αλλά και το δέρμα μου και κάποιοι βάλανε τα δάκτηλά τους και το τράβηξαν και σχιζόταν πολύ εύκολα και άρχισαν να φαίνονται από μέσα τα όργανά μου αλλά δεν πόναγα η εικόνα όμως ήταν σαν τις πέτσες στην κοιλιά του γουρουνιού που γδέρνουν στα κρεοπολεία και σοκαρίστηκα αλλά δεν το έδιξα και με απάθεια έβγαλα κι έδεσα το πουκάμισο μου στην μέση και γύρισα να φύγω και περπατώντας κοίταξα πίσω μου αν κάλυπτε να μη φαίνεται το σχίσιμο και προχώρισα προς κάτι σκοτάδια και ξύπνησα. 

 

Αλλά. Αν υπάρχει Θεός δηλαδή.

Ακόμα ρεύομαι τα ψάρια 

Για μπάνιο πάω

 

Αγάπη μου, στο έφαγα όλο το πακέτο big bubble banana, με τη μία. Γύρισε το μάτι στο Άλφα και τρεμόπαιζε καμιά ώρα και δεν ξέρω αν έχω κατουρηθεί. Πάω για μπάνιο. Και σοκολάτα. Ήσυχα κάνω να μην ξυπνήσω τον ξένο.

 

Μωρό μου οι δυό μας. Οι τρείς μας, οι χίλιοι δεκατρίς. Που ξυπνάν τον μαρμαρωμένο βασιλιά και παίρνουνε την Πόλη. Είμαστε εμείς.

 

Κοιμόμουν από τις 11. Πριν μια ώρα ξύπνησα με κλάματα και χαρά. Ανακατεύομαι καίγομαι και πονάν οι μιυς μου. Κάτι συμβαίνει νομίζω στις ενδορφίνες μου.

 

Είδα τις ιστορίες γιατρεμένες. Και τις προηγούμενες όλες, τώρα τις είδα καλά. Και τις μελλοντικές. Σ' αγαπώ πάρα πολύ. Νιώθω την αγάπη σου να με σαρώνει. Είσαι παιδί Θεών. Σε ευχαριστω. Κλαίω από χαρά. Έχω μια πολύ ευτυχισμένη θλίψη. Σ' αγκαλιάζω και δεν θέλω να βγω ποτέ από αυτή την αγκαλιά.

  

 

 

Είμαι πολύ χαρούμενη! Κάνω τον γιατρό μου να χαμογελάει.

Του είπα όλα μου τα τρελά και είναι εντάξει.

Πήρα και δουλειά για το σπίτι.

Σε φιλώ..

 

Ήθελα κι εγώ να ξεφορτωθούμε ουρές και πράγματα, να ελαφρύνουμε. Και τα καταφέραμε. Αυτό έχει σημασία. Υπάρχει πια πάρα πολύς χώρος. Είμαστε καλύτερα. Κι εσύ κι εγώ. Εσύ κι εγώ. Έτσι τουλάχιστον νιώθω. Μπορεί να είναι κάπως άδειο αλλά όπως λένε ότι αδειάζει γεμίζει. 

Όλα θα πάνε καλά. Για καλό έγινε ότι έγινε. Εντάξει. 

Σε θαυμάζω. Δε σε φοβάμαι. Ξέρεις τί κάνεις. 

Σε φιλώ

 

Αυτά μωρό μου. Τα είπα. Στα λέω να προλάβω πριν κλείσει. Θα κλείσει; Να προσέχεις. Και να μου γράφεις. Ξέρεις εσύ. Να τα γράφεις για να τα ξεγράφεις. Θέλω πιο πολλά τραγούδια. Και ποιήματα. Μου λείψαν πολύ τα ποιήματα. Και οι φωτογραφίες σου οι κουνιμένες που επαναλαμβάβονται σαν αντανακλάσεις μέσα σε καθρέφτες. Έχεις ηρεμίσει πάρα πολύ. Δίχνεις ικανοποίηση. Δεν ανησυχείς. Σε γενικές γραμμές είσαι κουλ πολύ καλά. Σε χαίρομαι. Έχεις περάσει σε άλλη φάση. Τα έχεις καταβρεί με τον εαυτό σου. Και χαίρομαι γιατί πάλεψα κι εγώ με αυτοθυσία πάνω σε αυτόν το σκοπό. Τα καταφέραμε. Τώρα έχω μόνο εμένα να μαζέψω. Βγήκαμε ως εδώ όρθιοι. Είμαστε καλά. Σε λίγο θα είμαι άνετη πάλι. Στο χαϊλίκι να μας τρελάνω. Όλα για το φιλί. Όλα για το τίποτε. Και όλα για όλα. 

Αύριο έχω γιατρό. Κουρείον. Σε φιλώ. Εντάξει

Αν δεν είχα κι εσένανε ..μου είχες πει κι εσύ μια μέρα

 

Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως τρελάθηκες μια μέρα και αποφάσισες πως σε ενοχλεί ο τρόπος μου. Μπορεί να έψαχνες μια αιτία να με ξεφορτωθείς για τον άλφα ή βήτα λόγο και βρήκες αυτόν. Ότι σε ζόρισα κάπως και ένιωσες τόση απειλή. Ότι σε ζόρισε κάποιος άλλος ή κάτι άλλο, η φάση του χάκερ ή κάποια ψύχωση και την πλήρωσα εγώ. Πάντως μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως αυτό προκλήθηκε από κάποια σεξουαλική γλίτσα στην συμπεριφορά μου. Ήθελες όμως να με ξεφορτωθείς, αυτό το κατάλαβα. Το κατάλαβα με τη μια, ασχέτως της δικής μου πορείας και προσέγγισης. Και όλα τα μετέπητα δίχνουν ότι σου λείπει η διάθεση για φως και συνύπαρξη σε κάποιον πραγματικό τόπο και συνθήκη. Αλλά ακόμη κι αυτό δεν δύναται να ανακόψει την δική μου πορεία και προσέγγιση. Κι αυτό είναι ότι πιο ανησυχητικό μου έχει συμβεί στην ζωή μου που πάω άκοπη με μια φόρα που δεν ξέρω από που έρχεται. Και παθαίνω ψυχωσικά εισόδεια, καταδίωξης κυρίως, όταν παραδέχομαι στιγμιαία πως θέλω να σε σκοτώσω. Κι εννοείται παλεύω με μανία κι εμμονή σε καθημερινή βάση. Χωρίς όμως να μπορώ να φανταστώ τί θα ήμουν και δίχως όλο αυτό. Μπορεί αλήτης να ήμουνα να είχα καταστραφεί κι έχω κάνει του κόσμου τα σπουδαία και σοβαρά πράγματα και έχω αγιάσει σε σχέση τουλάχιστον με αυτό που ήμουνα. 

Φτώχια έχω και πολλά λόγια

 

Οι άνθρωποι στις πόλεις έχουν αγριέψει πολύ, περισότερο από τους ερημήτες ας τους πούμε, αυτούς δηλαδή που έχουν πιάσει μια άκρη στην εξοχή. Οι άνθρωποι στις πόλεις, χωρίς να θέλω και να τους τσουβαλιάσω όλους, δεν φαίνονται να διαθέτουν πια και πολύ ανθρωπιά. Ενώ περιτριγυρίζονται από τόσους ανθρώπους μοιάζουν πιο κλειστοί και σα να έχουν πάθει και μια ανοσία στα ανθρώπινα δράματα. Είναι σα να κοιτούν δίχως να βλέπουν. Φοράν την περσόνα τους κι αν κάνεις να τους πλησιάσεις και να τους κοιτάξεις πιο βαθιά εκπλήσονται και σου αγριεύουν σα να έχεις κάνει κάτι παράλογο ή κακό. Πιο εύκολα θα γαμηθούν μαζί σου παρά θα κάτσουν να ακούσουν κάποια ιστορία ή κάτι δικό σου, τις ανάσες ή την σιωπή που θα ήθελες ας πούμε να μοιραστείς. Πιο εύκολα θα γαμηθούν μαζί σου παρά θα σ' αγκαλιάσουν και θα σου δώσουν ένα αληθινό φιλί. Σε παίρνουν για βλαμένο και εκπλήσονται αν αποζητάς τέτοια πράγματα. Σε προσπερνούν γρήγορα. Δεν φαίνεται να υπάρχει ο χρόνος για να οριμάσουν αισθήματα και σχέσεις και στις μεγάλες ηλικίες και στις μικρές. Είναι σα να σου δίνουν μια ιδιότητα σα να σε εξειδικεύουν αν έχεις το κάτι συγκεκριμένο. Κι αν δεν γίνει αμέσως αυτό σε προσπερνούν ή σε κατηγοριοποιούν στους βλαμένους που δεν γαμιούνται. Δε ξέρω, μπορεί να παραέγινα ευαίσθητη ζώντας με ζώα και φυτά, με όνειρα και ποιήματα, με ιδέες και ιστορίες διαχρονικές εδώ πέρα. Πάντα ήμουν έτσι, απλά μου ήταν και κάπως πιο εύκολο να παραμυθιαστώ με όσους διέθεταν τόλμη και μια παραπάνω ευαισθησία στην εξωστρέφια και τον αισθησιασμό τους. Και μπορούσα να αφήνομαι στο μεθύσι όταν μου άρεσε κάτι χωρίς να σκέφτομαι το αύριο και τις συνέπειες γιατί μπορούσα να αλλάζω και μέσα στην ημέρα πολλά μέρη και βρισκόμουν και σε μέρη και με άτομα που δεν με ένιαζε αν θα καούν. Φτάνω 43 και ακόμη δεν έχω καταφέρει να πάω σε ένα απλό ραντεβού. Όλες μου οι ιστορίες γεννήθηκαν από τυχαίες συναντήσεις παρέες φιλίες γλέντια πάρτυ δράσεις και δουλειές. Δυσκολεύομαι με τους συνηθισμένους τρόπους της πόλης ακόμη και με το πιο εναλλακτικό της κομμάτι. Δεν τα καταφέρνω να αφομοιωθώ και να φερθώ κάπως νορμάλ. Δεν βλέπω την πόλη ως ευκαιρία σχέσεων ή ερωτικών συνευρέσεων. Στα Φιλιατρά με τους μετανάστες νομίζω είναι πιο εύκολο και πιο θερμό το σεξ από ότι στην Αθήνα αλλά ούτε μ'αρέσει κι αυτό γιατί μου είναι δύσκολο να βρω ισαξία και να καθρεφτιστώ. Ακόμη λοιπόν κι αν έλεγα πως από σήμερα είμαι έτοιμη για καινούρια πράγματα ούτε η Αθήνα αλλά ούτε τα Φιλιατρά θα ήταν ο τόπος που θα διάλεγα. Θα τραγουδούσα πάλι και πάλι το δεν έχω τόπο δεν έχω ελπίδα δεν θα με κλάψει καμιά πατρίδα. Γι'αυτό προσπαθώ ακόμη μαζί σου, αν πούμε κι όλας δηλαδή πως είναι θέμα επιλογής και όχι πεπρομένου. Προσπαθώ γιατί έχω νιώσει ένα βάθος που δεν ξέρω πόσες ζωές χρειάζεται για να το φτάσει κανείς να το προσπαθήσει να το εξορίξει. Κι είναι ένα βάθος από την πρώτη ματιά και σχεδόν ανεξήγητο. Τέτοιο που κατάλαβα από την πρώτη στιγμή την ζημιά και προσπάθησα κάπως να βρω τρόπους να επιβιώσω μετά από αυτό. Κάπως κουτσά στραβά τέλος πάντων να μπορέσω να παραμίνω ζωντανή έστω σε όσους περισότερους τομείς γίνεται να διασώσω και να αναπτύξω. Αν μέσα από αυτούς δηλαδή μπορέσω να σταθώ και να έχω κάποια ελπίδα ευτυχίας και ικανοποίησης. Δεν με καλεί να έρθω στην Αθήνα κάτι, κάτι άλλο εκτός από εσένα. Περισότερο με αποθεί. Κι εσύ δεν ξέρω αν με καλείς από την Αθήνα ή από τον Άδη ή αν είναι ιδέα μου πως από κάπου με καλείς. Και δεν ξέρω ποιος σκότωσε τους αγαπητικούς μου, εγώ ή εσύ. Ξέρω ότι ζεις εκεί. Και θέλω να μείνω δίπλα σου κυριολεκτικά και μεταφορικά και δεν έχω άλλο στόχο από αυτόν που μοιάζει να είναι ο προορισμός και η σωτηρία της ψυχής μου. Ακόμη και αν χρειάζεται να φύγω από τους δυο τρεις ανθρώπους που είναι η οικογένεια και οι φίλοι μου εδώ. Και από την θεραπεία μου που είναι  η φύση.

 

Νιώθω πολύ αμήχανα όταν σκέφτομαι αν όντως έχεις πει τα χειρότερα για μένα στο παιδί. Δε θα με πείραζε σε οποιονδήποτε άλλο. Ξέρω ποια είμαι. Εκεί όμως είναι αλλιώς κι άλλο το βάρος. Είναι καταδίκη.

Εσύ πώς δηλαδή

 

Πάντως εμένα δεν με βοηθάει η νηστεία και η ασκητική στην ποίηση. Σε άλλους τομείς, στην επιστήμη πχ ναι αλλά όχι στην ποίηση. Τα καλύτερα μου ποιήματα τα έχω γράψει σε ντεμί φάση και μετά από κάποια σιωπή. Σε ντεμί φάση εννοώ μισή. Μισομόνη μισομεθυσμένη μισογαμημένη μισοκοιμησμένη μισοπεθαμένη. Και όσο για τα πεζά όταν όλες μου οι ανάγκες ειναι κάπως κουρδισμένες. Χρειάζομαι κάποιον να με φροντίζει ολοκληρωτικά για να μπορέσω να φύγω στο μυθιστόρημα για να μη με αποσπά καθόλου η βιολογική ζωή. Αλλά επιδή το θέλω πολύ και έχω καταλάβει κάπως την σχέση κυριολεξίας και μεταφοράς σε ένα ζεστό κείμενο προσπαθώ την δισυποστασία. Να κάνω δηλαδή εγώ και τον ηθοποιό και τον φροντιστή. Χωρίς ακόμη να τα έχω κατακτήσει. Γι' αυτό τα γραπτά μου πατάνε περισσότερο σαν ημερολόγιο παρά σαν λογοτεχνία. Και δεν θέλω να ξέρω πως τα καταφέρνεις εσύ. Αν είναι άνθρωπος αυτός ή δονιτής ή η κάποια άλλη τέλεια τρέλα τέλος πάντων.

Καλλιτεχνικό ζευγάρι καναρινιών

 

Πολλές φορές φτάνω σε ένα σημείο που λέω εντάξει, ωραίο σημείο αυτό για να κλείσω. Να κλείσω κάτι που το βλέπω πως με πονάει και φοβάμαι πως είναι άρρωστο και παράλογο, πως είναι μόνο τεχνιτός ηλεκτρισμός και αν κοπεί το ρεύμα θα μηδενίσει. Πράγματα τα οποία δοκίμασα βέβαια και πάλι όμως είμαι εδώ και γράφω εδώ για να δώσω υποτήθεται και να λάβω σε κάτι που  μοιάζει με επικοινωνία και σχέση σε μένα αλλά δεν στέκεται κανονικά. Κι ενώ μοιάζει κατάντημα και καθαρή παράνοια με υψώνει και μου δίνει κάτι που με κρατάει σε ένα αγγελικό επίπεδο και στέκομαι χωρίς εκπτώσεις στη ζωή καταφέρνοντας πράγματα όπως τα καταφέρνουν κάποιοι με βοήθημα την θρησκεία. Δηλαδή μπορεί να είναι και δεκανίκι. Μπορεί να είναι επειδή βαρέθηκα τα ψεύτικα παραμύθια και είπα να ζήσω ένα αληθινό, να είναι παραμύθι παραμύθι. Τα λέω τώρα αυτά λες και το διάλεξα. Δεν το διάλεξα. Μπορώ όμως να διαλέξω τον τρόπο και το στιλ που θα το ζήσω. Να το διαλέξω μόνη μου κάτι διπλό.. να το ζήσω μέσα από την τέχνη μέσα από το όνειρο κτλ. Να βρω μια λύση ανάγκης δηλαδή που να αγαπώ ή να το εντάξω στα πολύ δικά μου, στις αντοχές, στην ποίηση, στον φύλακα άγγελό μου, στον παιδικό ναρκισσισμό μου στο τραγούδι του δάσους και της ερημιάς της τελευταίας αγριοασχημόπαπιας. Πως να το πω. Να το φυλακίσω να το ταριχεύσω να το κάνω σημαία σε κάποιο πόλεμο και φωτογραφία κι εικόνισμα για να αντέξω, την υπερευαισθησία, την μοναξιά, την αδυναμία να αγαπήσω κανονικά κτλ. Όπως και να το δω είναι λοξό όπως είναι. Μα νιώθω πως με σώζει τις ώρες που δεν κάνω τίποτε πως αυτές οι ώρες είναι οι πιο αγνές και συνειδητές της ζωής μου, πως είναι η σωτηρία της ψυχής μου και πάλι ισορροπεί θεολογικά μέσα μου και το χρειάζομαι και δεν το μετανιώνω όσο κι αν με λυγίζει και καίει τα μάτια μου που τρέχουν, ξεραίνει και σκληραίνει το δέρμα και με κάνει αόρατη την καρδιά και σύννεφο και τελειωμένη υπόθεση για τον κόσμο. Αλλά είμαι ακόμη εδώ και μιλάω ενώ έχω νιώσει εκατοντάδες φορές πως έκανα ένα ωραίο κλείσιμο, βρήκα ένα ωραίο σημείο για να κλείσω. Κι ύστερα πάλι αρχίζω και δεν μπορώ να σταματήσω το τραγούδι στη μέση γιατί τελικά μάλλον πάνω από όλα θέλω να είμαι ένας καλός μουσικός. Που ακόμη δεν έχει κατακτήσει την δεξιότητα να παρουσιάζεται σε κοινό.

 

 

Καμιά φορά που αφήνομαι να σκέφτομαι σε πρώτο πλάνο την λύτρωση διαπιστώνω πως η ματαιότητα του θανάτου είναι μεγαλύτερη από αυτή της ζωής. Διότι είμαι σίγουρη πως εσένα θα συναντήσω και στην επόμενη.

Ακριβό μου μονοθέσιο παλιό μου αμάξι

 

Μου έφυγαν κάποια λυπημένα δάκρυα. Λες και κοιτώ κάποιο τέλος. Μα  είναι πολλά για να μάθω, ακόμη είμαι πριν την αρχή. 

Πράγματα που μπορεί να τα ξέρουν  και πιτσιρίκια. Να τα διάβασαν σε μοντέρνα βιβλία που  δεν διαβάζω. Και να μας ταιριάζουν έτσι τα ρούχα κάποιου μακαρίτη. 

Δεν ακούω τί λένε, τί λεω, τί λες. Βαράνε νταούλια οι τρελαμένοι για να αποκτήσει σύσταση η ιδέα. Όπως οι ινδιάνοι τον χορό της βροχής.

Πράξεις χίλια επί συμπράξεις μηδέν ίσον μηδέν. 

Σταθερά μια μελαγχολία. Σα παιχνίδι. Και σαν δημιουργία. Σαν καταφύγιο και σαν σωτήρια διάσχιση. Σαν πόρτα αυτογνωσίας στην καλύτερη. Τρύπα στον χρόνο για το παιδικό εφηβικό μου δωμάτιο μια μέρα καθημερινή που σημείωσα την ενηληκίωση.

Δεν ξέρω όμως αν θα μας δεχτούνε. Ακόμη κι αν φανούμε εντελώς γιατρεμένοι. Ακόμη κι αν δηλώσουμε εθελοντές. Έχει καταχωρηθεί η πληροφορία πως είναι καλημένες οι θέσεις. 

Καινούριο ολοδικό σου

 

Να είσαι γεμάτη και χαρούμενη και να είναι τόσες και τόσο ωραίες οι εναλλαγές κι οι χαρακτήρες που να μην σου μένει ούτε μια στιγμούλα για υπαρξιακά νοσταλγίες όνειρα και τέτοια. Να είναι οι αισθήσεις τόσο εκρικτικές που να μην χωράνε καν σκέψεις. Να σε παίρνει ο ύπνος μέσα στην ικανοποίηση και να ξυπνάς ζεστά μέσα σε μια θάλασσα από προοπτικές και βήματα σα γλυκά συναισθήματα σε αγκαλιές. Να μη σου λείπει τίποτε για πάνω από μισή ώρα. Και να νιώθεις ηρεμία πληρώτητας. Ευτυχία. Δικαίωση. Ολοκλήρωση. Ασφάλεια. Αείζον πυρ άσβεστη χαρά μα και δροσιά παραδείσου. Να ανάβουν όλα τα άστρα στα μάτια σου κι οι άπειροι γαλαξίες να στριφογυρίζουν μέσα σου και να χαϊδούουν τα σωθηκά σου να τα χορεύουν οι ουρανοί. Όπως το πρώτο βλέμμα του έρωτα και ο περίπατος με τα χέρια δεμένα. 

Να είσαι καλά αγάπη μου..

 Ολοκαίνουρια. Σε ολοκαίνουριο κόσμο ολόδικό σου. 

 

Ναι αγάπη μου σε αρνούμε για τις ελιές. Δεν βλέπω τίποτε μπροστά μου άλλο τώρα εκτός από αυτές. Θα μπορούσα να τις κάνω λίγο στην άκρη για ένα μαζί σου στα γρήγορα πριν πέσω με τα μούτρα πάνω τους αλλά δεν συμβηβάζεσαι κι εσύ, τί να κάνω. Θα κάτσω να με ξεζουμίσουν αυτές πρώτα και μετά κατευθείαν και τρεκλίζοντας θα έρθω κι από εσένα.    Έχω μεγάλες βλέψεις,   ένα φιλί τεσσάρων διαστάσεων.. και έξι αισθήσεων

Τέλος καλό όλα καλά

 

Να σε βλέπω να χαίρεσαι έτσι κι είμαι ΟΚ.  Χαίρομαι κι εγώ. Πολύ γιατί ξέρω πως έχει και το δικό μου σπέρμα αυτό το γατί! 

Αν υπήρχε τεστ dna για τα βιβλία θα σε έτρεχα τώρα αγάπη μου.. χαχα και θα έτρεμα μη και βγει αρνητικό

ΕΓΩ ΣΕ ΓΚΑΣΤΡΩΣΑ. ΤΟ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΕΝΙΩΣΑ ΘΕΟΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ.

ΚΙ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝ ΘΕΣ

Για όλα. Με αυτό αγάπησα ακόμη πιο πολύ και τα προηγούμενα. Τα βλέπω με καινούριο πιο καθαρό μάτι. Τα χαίρομαι πια. Μόνο τα χαίρομαι.

Και τρελαίνομαι για παιδιά και σέξυ μαμάδες. Ιέριες σεβαστές και πανάξιες.

Όλα μου τα παιδιά είναι παιδιά σου. Και με διαλέξανε για να μου διδάξουν την υπομονή και τους τρόπους για να σταθώ δίπλα σου.

Αγάπω Θεέ μου

Είμαστε καλά.

Νιώθω πως θα ησυχάσω

Διώξε με έχω αργήσει

 

Τουλάχιστον νιώθω καλά που σε  δικαίωσα. Και που έκανα παραπάνω από όσα μπορώ για να σου απαλύνω τον πόνο. Δεν άλλαξε τίποτα από το πρώτο λεπτό. Ίδια η αγωνία και ο καημός ίδιος κι η απόγνωση και η απελπισία. Ίδια και βαθύτερα. Να μη λέμε πάλι τα ίδια.

Τώρα που περάσαμε αυτό το σύνορο, που δεν είχε φρουρό μόνο λίγα γεράκια διψασμένα .. και μένω δίπλα σου, κάνε με ότι θες. 

Ζω για το φιλί. 

Τα μάτια σου δεν μπορώ να τα γελάσω.

Τα μάτια σου είναι η άλλη ζωή.

Η ελευθερία μου είναι η ζωή σου.

Δεν περιμένω, ο Έρωτας

, έχει ' ρθει.

Η πίστη μου είναι μουνί 

και η ελπίδα αρχίδια.

σε χρόνο ενεστώτα

 

Τόσο αίμα ..

 

Άντε γειά

Εγώ φεύγω. Ας μίνεται οι δυό σας. Έτσι κι αλλιώς εμένα με κάνατε χαλάκι

Έλα έλα έλα ... έλα μαλάκα να δεις τί έκανες

Είσαι και γλυκοτσούτσουνος ρε πούστη.

Μου πονάς το μουδιαδμένο μου κεφάλι μου

Όλο μέλι μέλι κι από τηγανίτα τίποτα.

Πες μου πως αντέχεις; Τί κάνεις να το δοκιμάσω κι εγώ. Και γιατί; 

ΣΩΣΕ ΜΕ ΔΩΣ ΜΟΥ ΝΑ ΠΙΩ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

Ξυπνάω και κοιμάμαι έτσι

Και δε μ' αρέσει καθόλου

ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΖΙ

Πάρε τηλ και πες μου ότι με θες κάτι προσωπικό να έρθω.

Πιστεύω ότι έχεις βρει τη λύση και μου τη φυλάς για έκπληξη ..

Η καλύτερή μου φίλη

 

Με ξαναεπισκέπτηκε η μεγάλη χελώνα. Την ώρα που ένιωσα χαρά και θέρμη που κάτι πέτυχα στην φωτογράφιση μου για σένα. Λίγο δηλητήριο κι είχα μέρες να νιώσω ωραία. 

Είχε να έρθει από τότε στον καύσωνα. Τότε που την πήρα από τα μούτρα πως μου θύμησε ότι δεν είχα πάρει νερό. Κι είχαμε φύγει μες τα νεύρα κι αυτή κι εγώ. 

Την πήρα και την έβγαλα από την πρώτη περφραξη για να μη τη ζαλίσουν τα κουτάβια. Την άφησα κοντά εδώ. Κάτω από την ξυλοκερατιά μέσα στα κλαδιά για να μη την δουν τα γεράκια.

 Το ηλιοβασίλεμα είχα ένα ξέσπασμα. Τα νεύρα μου και η λογική μου είναι λίγο πηραγμένα. Η επικοινωνία είναι κάπως. Και το σκοτάδι πίχτρα. 

Έχεις κρυμένη τη διαολοουρά στα σκέλια

 

Πήρα ένα ντεπόν χιλιάρι

 να έχω μια  ελπίδα βάσιμη.

Βουλιάζω στα κύματα

και χάνω το τραίνο

Για να μένω χρεωμένο

Νιώθω τη διαολοουρά σου κρυμένη 

στα σκέλια

Σε λίγο θα ξεπροβάλει σα γατούλας 

και σα σημαία

Όνειρό μου να σε χαρώ

 

Ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα υπάρχει και βρίσκεται το όνειρο. Δεν ξέρω ποιο είναι που κι από ποια μεριά για να πάω. Ξέρω όμως ότι κάποιες  φορές κι εποχές η ζωή μοιάζει με όνειρο. Όπως κι ότι άλλες τόσες φορές το όνειρο κάνει τη ζωή να μοιάζει με εφιάλτη. 

Αγάπη μου εύχομαι υγεία ομορφιά ειρήνη γαλήνη χαρές επιτυχίες ζεστασιά εκπλήρωση ευτυχία τρυφερότητα στοργή κι ικανοποίηση.

 Μάλλον ότι επιθυμείς. Για εσένα και τους αγαπημένους σου.

Καλημέρα

Μαύρο μου αστέρι ..

 

Το είχε κλείσει από παντού αλλά δεν έβρεξε. Ξαστέρωσε και φυσάει.

Το κεφάλι μου με πονάει. Μισώ τα σιρτάρια σου και θέλω να σου τρυπήσω τις τσέπες. 

Θέλω να σε πάρω αγκαλιά και να κοιμηθώ. 

Εσύ ; 

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

 

ΤΟ ΦΙΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ                                                                                    

                                                                                                                                         φίλημα πολύ

ψιθυριστό πολύ φιλί

φιλί στο στόμα φιλί στο σώμα

φιλιά κι ανάσες

του χαδιού το ξύπνημα

κοριτσιού ερύθημα

η ρώγα ψάχνει χείλη

και δάχτυλα

τρυφερή ντροπαλή

κρύβεται σαν κορίτσι

δεν καίγεται ,αγνοεί τις λαγνείες

θέλγεται

σαν ρόδο στη σκιά

αβρό ρόδο

διαιτάται ία και φόρβες

μελιχρά κάλλη

ριγώντα σιγώντα

βγαίνει μυστικά στην αυλή της ίριδας  

των ρεβιθανθών,κανελόριζα

ο έρωτας τί είναι

αναρωτιέται

δεν ξέρει ,έχει ακούσει

πώς λαχταρούν οι φίλες της

που τις έχει αρπάξει

τους πήρε τα μυαλά

όπως βοριάς στα βουνά

που αναμαλλιάζει τις βελανιδιές

και σκορπά τα φύλλα τους

ανατριχιάζουν τα κορίτσια

τέρας φριχτό κάτω απ το δέρμα έρπει 

ο έρως

δρέπει ηδονές

ποθεί

έρως της έλυσε τα μέλη

ηδυμελής

δονεί

.

στη σχισμή του σύκου

κόμπος μέλι

αθέριστο

κι... εκείνο αθέρας

σε μια ξέρα την παρασύρει

ριγά

δίπλα στων ποντίων κυμάτων το ανήριθμο γέλασμα

σμήνος ωκεανίδων κυκλώνουν το μέτωπο της

παιχνίδι είναι όπως το παιγχνίδι του κόσμου

η αισθητική παρακίνησε τον υψηλό δημιουργό

δίκη και τίση αλλήλοις

διδόναι

κατά το χρεών

αυτό δε, γίνεται αμάχανον γλυκύπικρον όρπετον

ακαταμάχητο τέρας γλυκό και πικρό

ΤΟ ΣΟΦΟ ΜΟΥ ΚΕΦΑΛΙ

Θυμήθηκα τί έγιναν τα κουνέλια μου !

ΚΑΝΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ

Όταν το έπαθα κάποιες φορές 

Τα έδωσα.

 

Πήδα

 ΠΗΔΑ

Η ζωή είναι όλο κύματα

Έτοιμος δεν θα ' σαι ποτέ.

Όπως οι πεθαμένοι

 που ποτέ κανείς δεν πρόλαβε 

να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του.

Γι' αυτό σου λέω

 μόνο την φόρα σου μη κόψεις

Μη κομπιάσεις και

 μπερδουκλώσεις τα βήματα.

Κοίτα να μαθαίνεις να πέφτεις.

Αυτοί που ξέρουν να πέφτουν ξέρουν

 Πως όταν πέφτεις πηδάς.

 Πατάς στον αέρα

Και πηδάς.

 

Θες να με βλέπεις;

 

Μπορείς να κάνεις κάτι μ' αυτή τη τρέλα; Πάρε με ένα τηλέφωνο ή στείλε μου ένα μύνημα και πες μου πως με θέλεις κάτι προσωπικά να έρθω να σε βρω. Είναι όλα τόσο δύσκολα που δεν χρειάζεται να υπάρχει κάποια παραπάνω δυσκολία και στην αφορμή. 

Πρόβλημα νο1

Ανάγκη για συντροφικότητα με σεξουαλική ζωή.

Πρόβλημα νο2

Η τέχνη που μιλάει για κάτι συγκεκριμένο σε εμένα μιλάει και τόσο συγκεκτιμένα και στον Χ τον Ψ και τον Ω κτλ ,ενώ η ιστορία, το δικό μου συγκεκριμένο, είναι διαφορετικό από το κάθε διαφορετικό συγκεκριμένο των αλλονών.  Για πιο  συγκεκριμένο μπορεί να λέει αυτός που μιλάει; Ποια ιστορία μπορεί να λες όταν εγώ ακούω την δικιά μας;

 

Ποιός μου πήρε το σχοινί κι είμαι μέσα στο πηγάδι

 

Οι παλμοί μου έχουν πέσει πολύ χαμηλά; Νιώθω πως θα φυσίξει ο άνεμος και θα με πάρει. Το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να τρελαθώ. Το πιο δύσκολο να πιστέψω ότι αν συνέλθω και πάρω το κομπρεσέρ και αρχίζω να κατεβάζω τον τοίχο θα είσαι από πίσω να μου χαμογελάσεις. Είναι ένας τοίχος χωρίς πόρτες χωρίς παράθυρα. Θυμάμαι πάντως ότι κάπου στη μέση το καλοκαίρι είχα επιτέλους πλάνο. Πλάνο διετίας τριετίας πενταετίας και δεκαετίας. Ήμουν δηλαδή καλά. 

Με την δίψα και την πείνα. Με την πείνα και την δίψα.

 Τα πράγματα που μου συμβαίνουνε είναι τελείως τρελά. Και δεν τα πιστεύω γιατί το πιο εύκολο πράγμα είναι να τρελαθεί κανείς.

Μέχρι και η σαλαμάνδρα μαύρισε

 

Χαρίτα μου, 

Σήμερα μου παρουσιάστηκε μια μαύρη σαλαμάνδρα εδώ στον κήπο. Πρώτη φορά βλέπω μαύρη σαλαμάνδρα .. την είδα πάνω σε ένα μπλέ μηχάνημα και σκέφτηκα πως μπορεί να καθόταν όλη νύχτα πάνω στην ρόδα του γι' αυτό ήταν μαύρη πάνω στο μπλε. 

Να προσέχεις αγάπη μου διπλά σήμερα σε παρακαλώ.

Αφιερωμένα .. για το βιβλίο σου

 

Που να σπάσει η γκίνια   , σε παρακαλώωω

Ναι καλά ..

Ωχ Αχ 8φου

 

Θέλω να βάλω τα καλά μου να έρθω να σε βρω να στο πω, συγνώμη. 

Να φωτίσει ο τόπος.

Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις.

Να μου πεις μια διεύθυνση. Διότι ΣΕ ΘΕΛΩ και χάνομαι και δεν μπορώ να σκεφτώ.. και μαυρίζουν όλα.

Μόνιμος δεσμός

 

Αγάπη μου, θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου. Να σε σφίξω μέχρι να κάνεις κλατς, αλοιφή να σε κάνω. 

Μου λείπεις φριχτά. Η έλειψη αυτή είναι τόση που πολλές φορές γίνομαι άδικη μαζί σου και σου ρίχνω όλο το φταίξιμο και ξινίζω ακόμη και με πολύ όμορφα πράγματα που κάνεις. 

Για το βιβλίο σου ήθελα να πω. Το βιβλίο σου με έκανε να μου λείπεις ακόμη πιο φριχτά να λυγίζουν οι αντοχές και τα όριά μου. Συγνώμη για τις αντιδράσεις μου. Σε θέλω κοντά μου. 

Είναι χαρούμενο, ευχάριστο εξομολογιτικό, με τον πιο φωτεινό και γλυκό τρόπο που θα μπορούσε να βρει άνθρωπος. Σε γενικές γραμμές. Με έκανε χάλια. Διότι μου λείπεις φριχτά μωρό μου. 

Το χαμόγελό σου αυτό κι αυτό το βλέμμα που είναι θεραπεία ροζ αγάπη .."αγάπη μου τρελή".. αγάπη μου με έχεις σαλτάρει.

Καλημέρα

 

Θυμάσαι εσύ γιατί κλαίγαμε;

 

για τέσσερα τετρακατομύρια τερτρακόσιες χιλιάδες τετρακόσια σαράντα τέσσερα φιλάκια κόμμα τέσσερα τέσσερα τέσσερα τέσσερα τέσσερα τέσσερα τέσσερα τέσσερα

 

Κι εγώ το πιστεύω πως τα φιλιά είναι η καλλήτερη δουλειά. Έργο, έργο είναι! 

Δηλαδή το πιστεύω πως αξίζει να συναντηθούμε μόνο και μόνο για τα φιλιά. 

Εσύ αγάπη μου -δεν- το πιστεύεις αυτό;

Εσύ θα κατέβαινες για τέσσερα φιλιά δικά μας;  -ή είναι άλλος- (διότι άλλη δουλειά καλύτερη δεν υπάρχει)._ και δεν σε έχω για καμιά αργόσχολη άνεργη και τεμπέλα.

 

Σε παρακαλώ

 

Βάλε μου σε παρακαλώ την ηχογράφιση εκεί που λες για τη φυλή, με ενδιαφέρει, να σταθεροποιηθώ διότι συνήθως αρχίζω να σταθεροποιούμαι μετα την τέταρτη τουλάχιστον φορά. Πιάνω γερά κάποια σημεία, αλλά δεν τα πιάνω όλα με την πρώτη. Τα Θέλουμε αργά και καθαρά. Με πολλά διαλήματα. 

Κοίτα πάλι ,νιώθω αυτό το περίεργο, που ότι και να λέω ο κόσμος όλος ο απέραντος γίνεται το κορμί σου μάτια μου και με στραβώνει το φλας.

Τραγουδάκι ότι θες εσύ μωρό μου

 

Αν υπάρχουν εύκολα κι ανόδυνα πράγματα που να αξίζουν με μια αξία διαχρονική εμένα να μου τρυπήσεις τη μύτη. 

Προσπάθησα πολύ να πω λόγια που να διασκεδάζουν την αγωνία και τον τρόμο. Να δίξω λίγο άνετη και κατάφερα να με παρουσιάσω φευγάτη, κάτι που μάλλον μεγάλωσε την αγωνία και τον τρόμο. 

Τρέμαν τα πόδια μου. Τα πόδια μου δεν έτρεμαν τόσο όταν βρισκόμουν στα πιο επικίνδυνα μέρη και με πραγματικούς κίλερ. Είναι μια κατάσταση πέρα από κάθε λογική. Εκπαιδεύτικα πολεμικά για σώματα και όπλα, για ψυχές και πνευματικά όπλα και συνεχίζω. Δεν είναι η απόρηψη που φοβάμαι. Έχω φάει την απόρηψη με τα κουταλάκια. Ώσπου κατάλαβα πως δεν είναι φόβος αυτό που νιώθω για μας είναι δέος. Στο έχω ξαναπεί. Το δέος από τον φόβο διαφέρει στην φορά της κίνησης, η κίνησή του δεν είναι το χτύπημα που σε ρίχνει αλλά αυτό που σε σηκώνει, όπως θα σε σήκωνε ένας ανεμοστρόβιλος πχ. 

Στην αρχή έλεγα πως ότι πάρεδώσε θα έχουμε είναι μόνο για εμπειρία. Πνευματική είπα καλύτερα παρά σωματική, για να διαρκέσει, και για την ποίηση. Όχι ότι έπεσα ποτέ σε κάποιο τέτοιο δίλημμα, όλα αυτά τα κουλά που συνέβησαν ήταν σαν προκαθορισμένα,  με την δύναμη την άγνωστη που την λέμε Θεό. Κι αντιστέκομαι με την δύναμη την υπεράνθρωπη της υπερβατικής αυτοθυσίας που παλεύεται η μοίρα.

Αν μου πεις πως είμαι τρελή και σε έχω βάλει στον κόσμο μου μόνη μου θα σε πιστέψω. Ότι η διαύγεια είναι τυφλή θολούρα και η θολούρα τρελή διαύγεια, θα το πιστέψω. Ποδανά και κορακίστηκα πολεμικά μεταξύ μας έγιναν πολλά και το βλέπω. Και δεν περιμένω να αλλάξει. 

Θέλω να περπατήσουμε αυτά τα πέντε δέκα βήματα που λύνουν τα γόνατά μου ,που κατουριέμαι και χέζομαι λες και τρώω καυλιά. Γιατί το σκέφτομαι κάθε μέρα από το ίδιο ύψος με τις ανάγκες της επιβίωσης. 

Νιώθω ένα υγρό που εξαερώνεται και πως σε χρειάζομαι για την στέρεή μου μορφή. Πως όταν σε βρήκα ένιωσα ένωση στο πνεύμα μου και στο σώμα πως όσο σε πλησιάζω μου συμβαίνει αυτό, μα κοντά μου όταν σε είχα σωματικά     σωματικά  ...  σωματικά σωματικά .. αγγελοδαίμονας με σήκωνε ψηλά στα γαμψά νύχια του και στην απαλή του ράχη. 

Με καταλαβαίνεις, δεν είμαι χομπίστας, ούτε κι εσύ. Και η μόνη μύηση που με ενδιαφέρει είναι ο Έρωτας δυο ανθρώπων, όπως κι εσύ. Και δεν είμαστε και πάρα πολλοί σε αυτή τη Γη που να το έχουμε φτάσει τόσο μακριά. Γι' αυτό είμαι σίγουρη πως αν δεν σου συνέβαινε μια ανάλογη συναισθημική φόρτιση μαζί μου κι εσύ θα με είχες ήδη βοηθήσει προς την αλήθεια και την ανάλογη που χρειάζεται λύτρωση. Όμως νιώθω πως σου συμβαίνει μια ανάλογη συναισθηματική φόρτιση μαζί μου και όλα μου τα μαζί σου τραύματα είναι σε στιγμές που αμφιταλαντεύομαι πάνω σε αυτό το σχοινί. Όταν αποσπάσαι από πάνω μου διαταράσεται η ισορροπία μου. 

Όταν τα κεφάλια γυρνάνε κατά πίσω και το σώμα κοιτάει μπροστά αγριεύομαι. Ξέρω μια τελετή που τραυματίζεις στο άκρο έναν βαλκύριο όταν είναι να ζευγαρώσει για να μη ζευγαρώσει και να ζήσει άλλη μια χρονιά. Τα αλογάκια της παναγίτσας, τί περίεργο όνομα! Λοιπόν, τα κεφάλια δεμένα μπροστά να μη κάνουνε να γυρίσουνε κατά πίσω. Ούτε καν με διηγήματα που μας δαγκώνουν το κεφαλάκι πάνω στην έκσταση. Γιατί αναγκάζομαι να κάνω και τον ιερέα και το μέρος του ζώου που θυσιάζεται. 

Όπως καταλαβαίνεις είμαι σε ανάρρωση. Και δεν μπορώ να δω μπροστά. Μπορώ να κοιτάω τα σκέλια μου και θολωμένο τον ορίζοντα. 

Ένα φιλάκι σου είναι ηρωίνη. Συγνώμη, δεν έχω ανώτερη μνήμη. Κοίτα μωρό μου βρήκα την δωρεάν ηρωίνη την θεραπευτική την ανόθευτη! 

Αλλά δεν  την δίνουν οι μαλάκες ... μας θέλουν πειραματόζωα και ελεγχόμενους καταναλωτές.  

Υ.Γ.Καταλάθος τον χτύπησα, με την παντόφλα μου και του έφυγε ολόκληρο πόδι. Εγώ το έκανα ή έπαιζε πριν το γατί και δεν το είδα; Το πόδι το είδα όπως γύριζα να βάλω νερό. Πόδι και έντομο δίπλα δίπλα πάνω στον δρόμο που γύριζα. 

Κοιτούσα τα σκέλια μου και δεν έβλεπα. Μόλις συνήλθα λίγο τα είδα και γύρισα, κοιτούσα τον ορίζοντα, τη θάλασσα με το νησί και τον ουρανό μήπως και πάει καλύτερα. Χάθηκα και μου έσβησε μια στιγμή και κόπηκε το σήμα, πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα ως να ξαναμπει.

 Είπες κάτι για ιστορίες άλλων και μου κακοφάνηκε. Κι εσύ χάθηκες μια στιγμή, σε κάποια ολοκλήρωση, χάθηκαν όλοι να βλέπουμε όλοι το ίδιο φλας. 

Είχα πάρει και το μεσημεριανό μου κοντά αλλά τελείωσε γρήγορα. Μόλις που πρόλαβα να ανάψω τρία τσιγάρα. Κάθησα ύστερα πολύ ώρα ως το μεσημέρι αργά να κουρδίζω, να είμαστε έτσι. Τη φλογέρα και την κιθάρα. Και είπα δυνατά κάποια κομμάτια που το σημείωσα για να βρω τί έγινε. Που κοπανιέται και που χαϊδεύεται• η νότα ξέρει. 

Ήθελα να σου πω κάτι καλό μα γιατί πρέπει να πεις αυτά που πρέπει να λέγονται. Είναι ψυχοφθόρα αυτά μωρό μου να παλεύεις να είσαι κανονικιά, να γράφεις ιστορίες άλλων... ναι και εις άλλα με υγεία. Να είσαι κανονική με τους κανονικιούς, έτσι μπράβο μωρό μου. Κάνεις καλά τη δουλειά σου. Τόσο καλά που θα έλεγε κανείς πως κάνεις τόσο καλά δικές σου τις ιστορίες των άλλων που και οι άλλοι μπορούν και κάνουν δικές τους τις ιστορίες σου. Το κάνω κι εγώ. Μη νομίσετε πως είμαι εγώ στην ομοιότητα είναι η ομοιότητα. 

Ούτε κι εγώ τα λέω όλα. Αλλά μόλις χάθηκε η Τάρα με παράτησε και η Φρόσω, εννοώ εξαφανίστηκε. Εκείνες τις μέρες έγινε κι ένα δυστύχημα, σκοτώθηκε στην ελιά που μπαίνει από τον εθνικό στον χωματόδρομο για το σπίτι μου ένα παιδάκι με ένα μηχανάκι, 19 χρονών από τους Γαργαλιάνους. Ετυχε να είναι ο μοναχογιός ενός φίλου που μου έφτιαχνε τη μηχανή μου παλιά κι έχω να τον δω από τότε που έμινε έγκυος η γυναίκα του σε αυτό το παιδί. Κάθε φορά κάθε μέρα τώρα που βγαίνω στην εθνική βλέπω αυτά τα καντίλια. 

Η ζωή μου είναι ατέλιωτες συμπτώσεις. Δεν βλέπω τηλεόραση από το 2002 και δεν ξέρω πως συμβαίνει να ζω την επικαιρότητα συνέχεια χωρίς να έχω ιδέα. Όλα συνδεδεμένα. Ποια είναι δικά μου και ποια αλλωνών δε ξέρω, για να πω αυτό που πρέπει θα πω δεν ξέρω. Ξέρω ότι δεν είμαι εγώ. Ξέρω ότι είναι κάτι μεγαλύτερο που απλά μπορώ να διαισθάνομαι και να με επιρρεάζει. Με συναισθηματικη ομοιότητα.

Σκέφτομαι βέβαια πως δεν θα μπορούσα να μην "καίγομαι" ή να μην "σκοτώνομαι" όταν καίγονται και σκοτώνονται πχ Και το τερματίζω το μηχάνιμα που θέλω κάτι καλό να μας συμβεί να συναντιόμασταν κάπως πραγματικά και να νιώθαμε λυτρωτικά ωραία για να γίνει κάτι καλό στον κόσμο. Γιατί δεν μπορεί να είναι μόνο έτσι, 

 

Λέγε εσύ τα δικά σου

Καλό μήνα

 

Madona mia

Καλημέρα

Με την ευχή

Σε λίγο να φτιάξει λίγο ο κόσμος..