Είμαι εντάξει με το ΑΙ. Έχει καλύτερο σκεπτικό από το 90% και παραπάνω των ανθρώπων και πόσοι έχουν ιδία άποψη δλδ είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν πραγματικά προσωπικότητα και από το να τρως το φυτευτό σκεπτικό του κάθε ένα καλύτερα να τρως του ΑΙ. Το πρόβλημα είναι η συχνότητα και ότι χάνεται η προσωπικότητα και προωθείται η ατομικότητα. Αν μπορεί να προστατευτεί κάπως το πρόσωπο και η ιδιοφυία είναι εντάξει. Ούτε με τα φάρμακα έχω πρόβλημα. Αν δεν υπήρχαν τα φάρμακα δεν θα ζούσε τώρα ο πατέρας μου ο Φερνάντο και τόσοι άλλοι που αγαπώ. Απλά λέω πως αυτά που παλεύονται αλλιώς καλύτερα είναι να τα παλεύεις αλλιώς να έχεις υπομονή και θέληση και να προσπαθήσεις έστω πριν οδηγηθείς στην φαρμακοβιομηχανία κτλ. Και με τις πλαστικές δεν έχω θέμα. Μαγκιά του όποιος βρίσκει καλούς γιατρούς και γουστάρει να φτιάχνει και τις ατέλειές του ακόμα. Αν είναι πιο χαρούμενος ο άλλος με αυτό το αποτέλεσμα είμαι μαζί του. Εγώ και cyborg θα γίνω αν έχω την δυνατότητα και δω ότι το σώμα μου τα έχει φάει τα ψωμιά του. Αρκεί να μην χάσω την φυσική συχνότητα γιατί μ’ αρέσει η μαγία και πιστεύω ότι γίνεται μέσα από αυτή την συχνότητα κι έχει να κάνει με τον ηλεκτρισμό του εγκεφάλου. Δλδ μπορεί να άλλαζα πράγματα στο σώμα αλλά δεν θα ήθελα να αλλάξω το μυαλό μου ακόμη κι αν μου λένε πως μπορεί να γίνει καλύτερο. Και με τα ψυχοφάρμακα δλδ και με αυτά προτιμώ να υποφέρω στα κάτω γιατί μ’ αρέσουν οι μανίες μου ακόμη και το καταδιωκτικό μου το αντέχω γιατί πάει πακέτο με την αίσθηση μεγαλείου που την γουστάρω και δεν θέλω να τα πειράξω και μου λείπουν και θα ήθελα να είχα χρόνο βοήθεια και συνθήκες να τους αφεθώ ένα φεγγάρι τώρα που τα γνωρίζω και τα διαχειρίζομαι.
Εσύ για να μην έχεις μπει ακόμη χειρουργείο σημαίνει πως είσαι κάπως καλά και σώθηκε το χέρι σου. Αν είναι το δεξί αυτό που είδα και το αριστερό είναι αυτό με τις δεκάδες γάζες και επιδέσμους που λες. Έχει σωθεί και θα έχεις χέρι πάλι με υπομονή. Δεν ξέρω, δεν έχω καταλάβει, αλλιώς φαίνεται κι αλλιώς τα λες. Κι αν είναι το αριστερό αυτό με τον επιδεσμούλη στον καρπό είσαι για σκότωμα. Αν είναι άλλο το άλλο πάλι δεν καταλαβαίνω με πιο σκεπτικό δημιουργείς αυτό το μπέρδεμα και αυτήν την σύγχυση. Δεν καταλαβαίνεις πως υπάρχουν άνθρωποι που αγωνιούνε; Δεν σε νοιάζει η αγωνία μου; Να μην ξέρω για τι να προσευχηθώ να γελάει ο θεός μαζί μου πάλι. Τέλος πάντων το φιλοσόφησα, ότι και να είναι μπορείς να γίνει καλύτερα από πριν. Θα ήθελα όμως να γνωρίζω ακριβώς την κατάσταση σου να φερθώ κι ανάλογα. Είναι σα να αφήνεις τον άλλο να βγαίνει με σαγιονάρες και μαγιό στην Ανταρκτική ή να πηγαίνει με τις φόρμες σε δεξίωση ξέρω γω και με τα καλά του για ύπνο. Να πάρω ξέρω γω την κουτάλα που μαγειρεύω να πάω να μαζέψω ελιές και εξοπλισμό αναρρίχησης για να βγω βόλτα στο λιβάδι, να πάρω την καραμπίνα για να πάω να παίξω με τα παιδιά. Να πάω στην κηδεία να λέω χρόνια πολλά και στον γάμο να λέω και του χρόνου γιατί να μην ξέρω που βρίσκομαι και τι κάνω. Καλά χέσε με εμένα. Εντάξει, δικαιολογήσαι αν είναι έτσι όπως τα λες αλλά αν είναι έτσι όπως τα δείχνεις είσαι για σκότωμα. Καλύτερα βέβαια να είσαι για σκότωμα στην προκειμένη. Αλλά πάλι δεν ξέρω, νομίζω πως το μυαλό και η ψυχή είναι σημαντικότερα από ένα χέρι, ας μην μπορείς να χτενιστείς καλά ας μην μπορείς να κουμπωθείς ας μην μπορείς να πλυθείς σωστά να φτιάξεις να φας, να κάνεις πράγματα βασικά ναι, έζησα κάποιους μήνες με χαλασμένο χέρι και ξέρω, είναι σπαστικό. Να μην μπορείς ούτε να γράψεις ούτε μαλακία να τραβήξεις.
Αχ, ζυμαράκια χλαπάτσες και πλαστελίνη, των παιδιών η χαρά
και για μας που έχουμε μείνει στα δύο το πιο ωραίο είν’ τα φιλιά
Δάφνη δεν έβαλα στον κιμά κι είναι με το κρεμμύδι
και τις ντομάτες τα μακαρόνια πιο γλυκά πιο γλυκά
…ε κάτι τέτοια γράφω τώρα …δεν είναι να τα παρουσιάσω… άσε καλύτερα να λέω κανα τραγουδάκι…
Κι έχει ένα φεγγάρι ! … έβγαινε από το βουνό και όπως οδηγούσα στραβώθηκα, του έπαιξα τα φώτα να τα χαμηλώσει. Αλήθεια μου συνέβει κι αυτό.
