Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Είναι απίστευτο, οι εργάτες δουλεύουν καλύτερα χωρίς εμένα. Απορώ γιατί ίδρωνα τόσα μπλουζάκια κάθε μέρα. 

Η μόνη εξήγηση είναι πως είναι όντως σε καλύτερη μεριά του χωραφιού και πως μπήκαν σε ρυθμό που πάντα στην αρχή χρειάζεται κάποιες μέρες για να στρώσει. 


 Παλεύω με το ΕΓΩ μου. Μου λέει ότι έχω πέσει θύμα συμπτώσεων και ονειροφαντασίας. Έχω σηκώσει το αφήγημα να αιωρείται. Η ζωή ζητάει τα πράγματά της που αιωρούνται εκεί πάνω με ένα αφήγημα τραβηγμένο από τα μαλλιά και γεμάτο χίλιες δυο ανικανότητες. Πως μπορεί ένας άνθρωπος που είναι τόσο ανίκανος να ζήσει αυτό που νιώθει στην γη να νομίζει πως έχει πάει τόσο μακριά στον ουρανό. Κοροϊδεύει τον εαυτό του και βαυκαλίζεται, αυτή είναι η απάντηση. Και καλό είναι να είναι συνειδητοποιημένος ότι το κάνει αυτό και ότι του συμβαίνει αυτό. Να πάρουν τα πράγματα τις πραγματικές τους διαστάσεις. 

Μ' αρέσεις και με ενδιαφέρει να σου αρέσω κι εγώ. Όμως νιώθω μια λύτρωση που τελικά βουρκώνω και μου φεύγουν δάκρια που δεν με ενδιαφέρει να σου αρέσω. Φάση άη γαμήσου εσύ κι ο γρύλος σου. Έτσι είναι όταν πηγαίνεις εσύ σε κάποιον να χτυπήσεις και να ζητάς. Για μας τους ρομαντικούς τέλος πάντων που μας αρέσει η εικόνα στην παραλία που τρέχει ο ένας προς τον άλλο σε αργή κίνηση. Δεν γίνεται να τρέχεις σε αργή κίνηση νύχτα να χτυπάς πόρτες και να ζητάς γρύλους, δεν είναι αυτό καθόλου ρομαντικό. 

Και πόσο να φτιάξει κανείς την πιθανότητα μιας "τυχαίας" συνάντησης! Εδώ παλεύω με το ΕΓΩ μου. Να έρθω στα Πατήσια να σε κυνηγάω. Εύκολα μπαίνω στο τριπάκι της ερωτομανίας μα ξέρω πως είναι καθαρή αυτοκτονία. Ακόμη κι αν διαλύσω εντελώς όλο μου το ΕΓΩ. Γι' αυτό πστεύω πως εδώ μου χτυπάει το ΕΓΩ τον συναγερμό όχι από εγωπάθεια ή υπέρμετρο εγωϊσμό αλλά από το αντίθετο, ότι το παραμερίζω επικίνδυνα. Και μου λέει να τον κλειδώσω αυτόν τον τρελό και να πάω την πορεία μου ναι μεν προς τα εκεί που με καλεί αλλά τί... να βρω μια ιστορία να μου πω πως το κάνω για άλλους λόγους, πράγματα που θα έλεγα σε ξένους να πω και σε εμένα, δεν γίνεται. 

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι γίνεται κι ούτε θα μάθω. Αυτό που ξέρω είναι ότι υποφέρω μακριά σου και θέλω να είμαστε μαζί και να βρούμε μαζί μια ζωή. ΜΙΑ ΖΩΗ. Μια. Το πρόβλημα της ερωτικής σχέσης με παίδευε πάντα. Είχα κάποιες αρχές που τις σέβομαι ακόμη. Όταν η ζωή δεν συγκλείνει και δεν είναι το κύριο θέμα στην συζήτηση και τις πράξεις δεν υπάρχει σχέση δεν μπορούμε να μιλάμε για κάποια σχέση ζωής τέλος πάντων. Μιλάμε για σχέση εμπορική, σαν τους "Εβραίους" που αγοράζουν για να πουλήσουν, που δεν τους ενδιαφέρει να ριζώσουν κάπου να ζήσουν αλλά να κατακτήσουν όσα περισσότερα μπορούν και να τα παίζουν για να πλουτίζουν. Δεν είμαι ρατσίστρια, μιλάω για έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης που οδηγεί την παγκοσμιοποίηση δυστυχώς και βλέπεις και όλους τους λαούς και τους περισσότερους ανθρώπους να τον υιοθετούν και να τον δικαιώνουν κιόλας έτσι και να φαίνεται νορμάλ και ότι έτσι είναι η ζωή. Μου το είχε πει και ο γιατρός μου, υπάρχουν πολλά είδη αγάπης, κι ο άλλος μπορεί να σε αγαπάει επειδή πχ του πλένεις τα ρούχα ή του φτιάχνεις φαγητό. Μπορεί ο άνθρωπος να έχει αισθήματα και για άψυχα πράγματα δλδ. ή να έχει αισθήματα για έμψυχα με τον ίδιο τρόπο που θα είχε με τα άψυχα. Τρομερό.  Πόσο απέχει αυτό από μια σχέση του αιθέρα και του αέρα. Είναι δυο άκρα και τα άκρα φτάνουν να γίνονται το ίδιο πράγμα. 

Δεν θέλω να είμαι μόνη μου. Σε κανένα επίπεδο. Χρειάζομαι προσωπικό χρόνο αλλά δεν θέλω να είμαι μόνη μου. Θέλω να συνδεθώ με έναν άνθρωπο και μπορώ να κάνω πολλές υποχωρήσεις και παραχωρίσεις για αυτό. Θέλω τον τρελό μου ελεύθερο, αυτό είναι το κριτήριό μου, να μπορεί να ζει ελεύθερος ο τρελός μου, να μπορεί κάποιος να συμβιώνει με τον τρελό μου. Χωρίς να με ενδιαφέρει αν αρέσει ή όχι. Αυτό προσπάθησα μαζί σου. Αλλά κάπου ένιωσα πως με απέρριψες και χάλασε το γλυκό. Όχι εμένα προσωπικά, αλλά γενικά ας το πούμε, όπως το είπαμε. Αν ήταν προσωπικά θα μπορούσα να προσπαθήσω όπως και προσπάθησα δλδ για προσωπικούς λόγους αλλά και από αγάπη και ανάγκη. Θα μπορούσαμε να είχαμε μια άλλη σχέση, φιλική, αλλά δεν μας βγήκε. Πρέπει να κλείσει αυτό το κεφάλαιο. Είναι όλα ωραία κι εντάξει και μπορεί να κλείσει. Από όλες τις οπτικές. Λογικά μιλώντας. Πραγματικά είναι μια αχανής ήττα. 




       


Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ!

Πιθανότατα δεν είναι θέμα συνθήκης αλλά θέμα θεματένιο, από αυτά που είδε κι ο Ρεμπώ κι έφυγε και δεν ξανάγραψε και δεν ξαναγύρισε.






 
 


 

υποφέρω μόνο με αέρα


Δεν παλεύεται αγάπη μου αυτή η συνθήκη που έχουμε. 

  

.. για να γίνει κατανοητό το κόλλημα που έχω με την βιομηχανική επανάσταση, που βρωμίζει την λέξη επανάσταση δλδ. Σκεφτόμουν τι να φορέσω. Ξεκινώντας από τα παπούτσια είπα, ωραία τα nike millenium και τα accics tiger και οι Dr.martins τα ορειβατικά τα κέτσουα αλλά για την δική μας περίπτωση θέλω κάτι πιο ιδιαίτερο, κάτι που δεν θα το έχει δει κανένας και άνετο να έχει φτιαχτεί για τα συγκεκριμένα πέλματα και τον σκελετό μου. Και τι να τρώγαμε σκέφτηκα και ήθελα άγρια μανιτάρια και κρέατα αλανιάρικα ήθελα τυριά αυθεντικά βότανα φρούτα και ψωμί άγιο πραγματικό. Βλέπεις. Σήμερα εμένα τώρα στο 2026 η βιομηχανική επανάσταση δεν μπορεί να μου προσφέρει τίποτε, μόνο με δυσκολεύει.   

θα την πετύχω στην Λαϊκή και θα της μιλήσω //

 



 

Σήμερα εγώ δεν πήγα για δουλειά. Με προέτρεψαν οι εργάτες να κάτσω μια μέρα αφού είμαι τραυματίας. Νιώθω καλά πέρα από ότι εχθές έκαιγε και έτσουζε το κούτελό μου. Μετά τις πρώτες βοήθειες συνεχίζω την θεραπεία του με βαλσαμόλαδο. Καρφώθηκα σε ένα πλέγμα που προεξείχε καθώς δούλευα νευρικά όπως συνηθίζω. Για να θυμηθώ να πάω να το φτιάξω εκείνο το σημείο είναι στην κεντρική πόρτα που δεν την έχω ολοκληρώσει διότι το σχέδιο έχει εκεί μια χτιστή πύλη με συρόμενη πόρτα. Μέχρι πρόβλεψη για ανσασέρ έχω, όλο το αρχιτεκτονικό σχέδιο είναι δικό μου και βέβαια έχει και λάθη κι έχουν δημιουργηθεί έτσι κάποιες σπαζοκεφαλιές που θα μου λύσει μια μέρα ένας αρχιτέκτονας ελπίζω. Έτσι σήμερα ξεκουράζομαι και με ξαναπήρε ο ύπνος το πρωί άλλες δυο ώρες. Θέλω να δω και από περιέργεια πως θα δουλέψουν μόνοι τους. Χαίρομαι που βοηθάω ανθρώπους. Η κατάσταση στα Φιλιατρά έχει αλλάξει πολύ. Βλέπεις καινούρια τεράστια μηχανήματα εκατοντάδων ευρώ και πολλούς εργάτες με συμβάσεις από το Βιετνάμ και το Νεπάλ. Μικροί παραγωγοί έχουν μείνει ελάχιστοι και όσοι δεν ασχολούνται και με πωλήσεις τελειώσανε φέτος με αυτή την τιμή θα αναγκαστούν να τα πουλήσουν στα φαντς κτλ. Είναι ξεριζωμός αυτό είναι μια αναίμακτη Παλαιστίνη. Να καταλήγεις μετανάστης στην ίδια σου την χώρα χωρίς προοπτική να καταφέρεις να ριζώσεις πραγματικά κάπου. Έτσι χάνεται το νόημα πιστεύω. Νόημα βρίσκει ο άνθρωπος όταν έχει κάτι να υπερασπιστεί κάτι με ιστορία και προοπτική. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει κάτι δικό του να ξέρει πως είναι να το νοιάζεται δεν μπορεί να ξέρει και πώς να νοιαστεί το κοινό. Αυτό είναι το βασικό μου επιχείρημα σε ότι αφορά την ιδιοκτησία. Τις οικοτεχνίες και τις ατομικές επιχειρήσεις. Ο άνθρωπος χρειάζεται να έχει δώσει και να δίνει τις εξετάσεις του ας το πούμε στην ιδιοκτησία του για να μπορέσει να περάσει στο επόμενο στάδιο που είναι η δημόσια ιδιοκτησία. Και βέβαια να διακυβεύεται κάτι για αυτόν σε σχέση με την δημόσια περιουσία. Οι εταιρίες ας πούμε που δεν έχουν να χάσουν τίποτε είναι αυτές που δεν πληρώνουν. Ακόμη και το ίδιο το κράτος σήμερα είναι μια τέτοια εταιρία. Δεν συμφωνώ με την πλήρη άρνηση της ιδιοκτησίας, αυτά είναι για πρόβατα και για ρομαντικούς εκτός τόπου και χρόνου. Και ποτέ τα πρόβατα δεν επαναστάτησαν και δεν περιμένω καμιά θεωρία να με προβατοποιήσει για το καλό μου να δώσω την γη μου σε οποιανδήποτε εταιρία και κρατική δλδ. Η γη μου δεν είναι για να κονομήσω. Η γη μου είναι για να ζήσω. Πως περιμένουμε από τους έλληνες που έμειναν χωρίς τόπο να νοιαστούν για την χώρα τους και ότι δημόσιο τέλος πάντων; Έλληνας δεν είσαι επειδή γεννήθηκες Έλληνας. Πώς είσαι έλληνας χωρίς να  έχεις τόπο στην Ελλάδα. Πως είσαι έλληνας ή οτιδήποτε άλλο χωρίς να έχεις στην χώρα σου έναν τόπο που να μπορεί ανα πάσα στιγμή να σε ζήσει. Να τον έχεις κι ας μην τον κάνεις τίποτα. Ας τον έχεις εκεί κι ας πας στην Αθήνα αν σου αρέσει η πόλη. Τέλος πάντων αλλιώς μάχεσαι για την ιδέα και αλλιώς για κάτι χειροπιαστό. Και το ιδανικό είναι να μάχεσαι και για τα δυο αυτά μαζί δλδ και για τον ουρανό και για την γη. Είναι λυπηρό για μένα που υπάρχουν άνθρωποι χωρίς ιδιοκτησία. Από πού είναι αυτοί; Εξωγήινοι είναι; Κατάλαβες, από κάπου είναι; Κάποτε οι παππούδες τους είχαν την γη τους. Αυτό είναι το λογικό. Τι έγινε εκεί; Κάτι άσχημο έγινε εκεί και την έχασαν. Ακόμη και οι τσιγγάνοι είχαν τους τόπους τους, τα χειμαδιά τους και οι νομάδες ακλουθούσαν την ίδια διαδρομή αιώνες και η διαδρομή αυτή ήταν ο τόπος τους που τον νοιάζονταν και για αυτόν τον λόγο βεβαίως. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν τα σκέφτεται αυτά. Πουλάει την γη στα φαντς για να ζήσει άνετα σε ξένους τόπους, στον τόπο του. Η λέξη σεβασμός για εμένα βγαίνει από την λέξη βάση. Αυτός που δεν έχει βάση πραγματική με πέτρα και χώμα και ήλιο και νερό δεν περιμένω να σεβαστεί τίποτε κυρίως όταν έρθει η ώρα να δείξει πραγματικά ποιος είναι. Από ιδέες και είδωλα αιθέρα που λες κι εσύ άντε να υπάρχουν 100 άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα που να μπορούν να κρατηθούν από αυτά ως άνθρωποι κι όχι ως πρόβατα γιατί και οι ιδέες μαζεύουν πρόβατα. Μην κοροϊδευόμαστε. Εντάξει. Κι όταν μια ιδέα μου ζητάει να της δώσω τον τόπο μου δεν είναι καλή. Και δεν υπάρχει τίποτε να συζητήσουμε μετά την βιομηχανική επανάσταση, καμιά Γαλλική επανάσταση δεν μπορεί να μαζέψει αυτό το λάθος. Γι΄αυτό ο τέταρτος παγκόσμιος θα γίνει με πέτρες που είπε κι ο Αϊνστάιν. Είναι τρελό να μιλάμε για δικαίωμα στην στέγη. Δικαίωμα στον τόπο πρέπει να λέμε και αν είσαι μάγκας φτιάξε ότι θες. Ο σύγχρονος άνθρωπος ασχολείται με την ύπαρξη και ψάχνει το νόημα της ύπαρξης. Από εκεί καταλαβαίνεις πόσο χαμένος είναι. Να κάτσω εγώ να παρακολουθήσω τον χαμένο που ψάχνει το νόημα της ύπαρξης. Που δεν έχει ξεκινήσει καν δλδ. Ρε, πάρε μια οποιαδήποτε έννοια, πχ, την ελευθερία. Μπορείς να συλλάβεις κάτι; Το οτιδήποτε. Αν μπορείς έχεις αμέσως αμέσως ξεκινήσει να βλέπεις νόημα. Αν το ψάχνεις μέσα στην σύγχρονη κοινωνία δεν θα το βρεις ποτέ, έτσι νομίζω. Το νόημα χρειάζεται μια διαχρονική και μια κλασική βάση και η σύγχρονη ζωή τα έχει απολέσει αυτά. Δε πα να λέει ο Καρούζος. Ο Καρούζος δίνει την εικόνα για αυτά που λέω κι εγώ εδώ τώρα. Αλλά δεν πρέπει να δικαιώνεται το άτοπο ούτε η μοίρα του μετανάστη. Να δούμε το υπαρξιακό του άγχος ναι, να το δούμε ως την πληγή των ανθρώπων που δεν έχουν τίποτε. Δεν είναι ωραίο να μην έχεις τίποτε, να μην έχεις τόπο, ακόμη κι αν θελήσεις να φύγεις και να πλανηθείς μακριά του όσο είσαι δυνατός. Δεν είναι ωραίο όμως να μην έχεις τίποτε, όσο ψηλά κι αν κοιτάξεις. Ακόμη κι αν γίνουν όλοι έτσι, πάλι δεν θα είναι ωραίο. Ποτέ δεν θα είναι ωραίο. Καμιά ιδέα δεν μπορεί να το ωραιοποιήσει αυτό. Πάντα θα το συνοδεύει η αγωνία και το δράμα της αναζήτησης του νοήματος της ύπαρξης. Ενώ όταν έχεις κάτι να ζεις, το νόημα είναι να το φροντίζεις όπως σου αρέσει, να το βλέπεις να βελτιώνεται και να το παραδώσεις βελτιωμένο, όταν παραδώσεις. Η ιδιοκτησία είναι μεγάλη ερώτηση διότι σήμερα ο πλανήτης έχει βρεθεί σε αυτή την ανωμαλία ο περισσότερος κόσμος να είναι στο έλεος και όπου δεν περνάει αυτό με τα όπλα περνάει με μόδες και με το λάιφ στάιλ φάση καθρεφτάκια για χρυσό που κορόιδευαν τους Ινδιάνους. Και με την στοχευόμενη υποβάθμιση όπως συμβαίνει σήμερα εδώ με τον ελαιώνα. Ειδικά μετά από αυτό φέτος θα τα πάρουν όλα μπιρ παρά τα λόμπυ. Εγώ πρόλαβα. Θα κρατήσω. Μόνη η με παρέα θα κρατήσω. Μπορεί να μην κονομήσω φέτος αλλά λάδι με 3 ευρώ στο ελαιοτριβείο δεν θα δώσω. Θα το κάνω όλο σαπούνι να το πουλήσω 15 ευρώ κι ας στοκάρω φέτος για 5 χρόνια. Ευκαιρία να έρθω Αθήνα για πωλήσεις. Να μου δώσει η φετινή λαδιά δουλειά για 2-3 χρόνια μπροστά.  Πόσο το ονειρεύομαι! Πάλι στον κόσμο. Κι είμαι τόσο κοντά. Και το θέλει κι ο θεός να γεμίσω σαπούνι φέτος.

Δεν θα το πιστέψεις! Τα παιδιά κάνανε ρεκόρ στα σακιά σήμερα χωρίς εμένα. Δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω. Σίγουρα εκεί που πήγαν σήμερα είναι πιο στρωτό κι εύκολο το χωράφι.

Λοιπόν, είμαι καλά. Νιώθω καλά έτσι όπως πάνε τα πράγματα και έχω προοπτική και λύσεις. Νιώθω καλά με την ιστορία. Τα έχω τακτοποιήσει στο κεφάλι μου ωραία κι εντάξει. Έχω αποκτήσει υψηλά στάνταρ τουλάχιστον. Είμαι εντάξει. Κι αν έρθει κάτι στην ζωή μου θα έρθει για να με ολοκληρώσει προσωπικά και να κάνει ακόμη καλύτερη κι ευχάριστη την προσωπική μου ζωή. Πρωτίστως να με βγάλει από το ερωτικό μου αδιέξοδο. Τόσο απλά.  

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

 


 



σήμερα το μεσημέρι τρύπησα το κεφάλι μου στον φράχτη



 θέλω να μας κανονίσεις τριήμερο σε σπα. Βάζω 900 ευρώ ..


 



 ποιος έμαθε τα λάμα να φτύνουν    ;





 

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

μπλουζ για σένα

.. είναι μια σαβάνα .. 

Άνω Πατήσια 

πάρκο .. με λιοντάρια 

 τίγρης 

ζέβρα 

γαζέλα 

καμηλοπάρδαλη

ιπποπόταμο .. μαϊμούδες

ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ 

παρδαλά πουλιά  

ΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

και

μήπως σας βρίσκετε 

ΚΑΝ-ΕΝ-ΑΣ ΥΔΡΟΧΟΟΣ ΠΑΙΔΙΑ;





για σένανε μπορώ Μαρινέλα

 



ααχ ΧΧΧΧΧΧΧΧΧ
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ρρρρρρρ

η η η

ΜΙΑ ΤΑΡΑΤΣΑ ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΜΑΤΙ (επί της Μαρκορά .. ΌΝΟΜΑΤΑ ΔΕ ΛΕΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΔΕ ΘΗΓΟΥΜΕ .. ΤΟ ΣΚΥΛΊ ΓΑΥΓΙΖΕΙ) )




 

ΥΠΟΦΕΡΩ (ΕΣΎ τί κάνεις;)

 Αγάπη μου αφού αντέχω να ζω πάνω από μια Αφρικάνική κουζίνα θα αντέξω να ζήσω και σε υπόγειο στα Πατήσια. 

 


 

Σε είδα στον ύπνο μου. Πολύ κόσμο είχε το όνειρο αλλά δεν μας έκοψε αυτό. Μας έκοψε ένα παπούτσι και μετά ο Γιώργος που μου είπες πως μου τον έφερες επειδή τον γουστάρω. Κανέναν δεν γουστάρω, εσένα θέλω μόνο. Νευρίασα κι έβρισα κι ένιωθα πως έχασα το δίκιο μου έτσι μετά και δεν ήμουν καλά και ήθελα να φύγω αλλά όλοι ήταν καλά μαζί μου, μέχρι και η μάνα σου και σα να γέλαγαν μαζί μου που είχα έτσι χαλαστεί. Και ξύπνησα πάλι με δάκρυ στο ένα μου μάτι. Γιατί δεν ξέρω αν ονειρεύομαι ή αν παραμυθιάζομαι. Γιατί ενώ μου άνοιξες το σπίτι σου δεν μου άνοιξες την καρδιά σου. Ή μπορεί και να μου την άνοιξες και να ήταν έτσι αυτό κι εγώ να είχα ανάγκη πάλι να παραμυθιαστώ με τα βιβλία και να σκέφτομαι όλα αυτά που σκέφτομαι πως νιώθουμε μαζί. Όπως και να έχει με βοήθησες κι αυτές τις μέρες από εσένα κρατιέμαι κι αντέχω. Και κοιτάω ψηλά και μακριά και στέκομαι βράχος κι άνθρωπος μόνο άνθρωπος σε αυτά που περνάω.  

Καλημέρα αγάπη μου, να είσαι καλά. Πάω τώρα είναι η γιορτή του σχολείου και μετά  δουλειά.     

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

τί λέει η Αθήνα ..

 μωρό μου, 

μηχανάρα να πάρω ON/OFF;

να την ξεμπουκώνουμε

να φτιάξω μια καλύβα προσηλιακή

 με φτέρες πάνω από το λεμονόδασος 

να ερχόμαστε

να έχει και κουρτινάκια να ανεμίζουνε

και τα μαλλιά μας ..




 






 






Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΑΘΗΝΑ

 ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΑΘΗΝΑ

ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΑΘΗΝΑ

 

Μου έρχεται να ξεράσω από την κούραση και τις ξένες μυρωδιές. Εχθές πρώτη μέρα ήταν λες και είχα ανεβοκατέβει την Σαμαριά, έκαιγαν τα πόδια ο κώλος μου, πονούσα παντού και περισσότερο η δεξιά μου πλευρά η ταλαιπωρημένη. Σήμερα είμαι καλύτερα και σε λίγες μέρες θα έχω ξεπιαστεί πιστεύω. Όμως σήμερα είπα πως δεν θέλω να το ξανακάνω έτσι αυτό. Κερδίζω περίπου 250 ευρώ μεροκάματο που ας πούμε θα τα πλήρωνα έστελνα ένα συνεργείο. Και το συνεργείο δεν θα πρόσεχε τις λεπτομέρειες που με ενδιαφέρουν κάποια σημεία με κάποια βότανα και γενικώς δεν ξέρω αν θα αναλάμβανε κάποιο συνεργείο να εργαστεί σε χωράφι που η φύση ολοκληρώνει τον ενιαύσιο κύκλο, δλδ που δεν έχει προετοιμάσει το έδαφος τρακτέρ χορτοκοπτικό καταστροφέας. Βέβαια πριν ένα μήνα είδα τον Πάτρικ από το Μιλάνο! Τον πέτυχα στο συνεργείο που φτιάχνει τα γεωργικά μηχανήματα και αγκαλιαστήκαμε γιατί έχουμε ζήσει σαν οικογένεια κάποτε. Η γυναίκα του η Άλεξ ήταν έγκυος στον Ρίκυ το πρώτο τους παιδί στη Μύκονο όταν πήγα να την αντικαταστήσω στην Μύκονο. Η Άλεξ με εκπαίδευσε ένα μήνα και η σύμπτωση ήταν ότι ο γονείς της ζούσαν στην Μάραθο στου Μπάρλα .. εδώ, μια μαϊστρα πριν το Βέργο, μεγάλη ιστορία. Δουλεύει χρόνια μέσα βαθιά στο ΚόσταΝαυαρίνο Λοιπόν ο Πάτρικ μου είπε πως έχει κάνει μεγάλη εταιρία για κήπους και ραβδίζει. Να θυμηθώ να τον φέρω εδώ και να του πω ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΑΘΗΝΑ>

         

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

 



ΨΑΛΜΟΣ

 


Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από χώμα και πηλό,

κανένας δεν ευλογεί την σκόνη μας.

Κανένας. 



Paul Celan

προβληματίστηκα "λίγο"

 .. είμαι ανάμεσα σε πορτοκαλί μανδύα ξυρισμένο κεφάλι, κόκκινο κολλητό φουστάνι τρελό μαλλί ή κάτι πολύ πατημένο γκόθικ πανκ με δέρματα και καρφιά.  Αλλά ακόμη κι ένα κυριλέ Σαρλό θα έσωζε την κατάσταση.


Αλλά και με μπασκετικές φόρμες με κουμπάκια .. θα ερχόμουνα.



ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ, έτοιμο από χθες το αμάξι -αντικούκου ρίχνε-

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

ΝΤΑΝΤΕ

 έρρωσο αγάπη μου 

γειά σου




 


ω! ουαο

 



το τερμάτισες ..

 





  

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

 

 

Έρχομαι να σε βρω ..

Μωρό μου, τι κάνεις; Θα ήθελα να μιλήσουμε για μωρά παιδιά σκυλιά και πουλιά σε χρυσά κλουβιά να πούμε για τα γκασλάιτινγκ και τα γκοστινγκ βαμπάιρινγξ κτλ δεν ξέρω τίποτε αλλά μου αρέσει η κοινωνιολογία, έχω κάτι βιβλία του Τσόμσκυ ΠΟΥ δεν με τράβηξε πολύ και το ίδιο και οι φίλοι μου οι κοινωνιολόγοι από την Γαλλία τους έχω χάσει. Ο ένας δουλεύει σε τράπεζα(αχαχαχα) και η άλλη με μικρό παιδί και άντρα δεν έχω νέα. Να πιάσουμε το θέμα της ενέργειας και της τροφής πιστεύω πως αυτοί που ασχολούνται σοβαρά δλδ γελάω με το γκασλάιτινγκ, από πόνο γελάω γενικώς. Μόνο όταν σε χάνω συννεφιάζω. Διότι είσαι όλοι οι Δαίμονες και όλες οι Μούσσες, αν με καταλαβαίνεις, χαίρομαι .. που υπάρχεις και πρωταγωνιστούμε στο δράμα μας. Και έχεις γράψει αυτό το ποίημα που «θέλω να του αλλάξω τα φώτα».

Σπουδή στον πόνο

Ήρθαν ενισχύσεις, ο Γουίλσον με τον Σαϊντ. Θέλει να έρθει κι ο Μοχντ από Αθήνα. ΓΥΑΛΙΣΑΝΕ ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΑΝΕ ΜΠΑΝΙΟ. Η μία μου κάλτσα τρύπια, κάθομαι με τις μπιτζάμες και περιμένω νέα από το γκαράζ. Παρακινήθηκα κι έριξα κι εγώ ένα σφουγκάρισμα την κουζίνα. ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ.  Δεν ξέρουν να τρώνε σε τραπέζι; Τρώνε σκυφτοί μπροστά στα χέρια τους πέφτουνε φαγητά γύρω από το ροτόντα λουί κενζ εποχή Ωνάση. Αυτή είναι κοινωνιολογία .. !

Λοιπόν .. αγάπη μου εσύ που είσαι;

Θα ‘ρθείς;

ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ

 

 

 

 

 

   

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Μπράβο σου (καναρίνι μου και μωρό μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (αυτά για να τα πεις .. είναι πιο βαριά από το να πεις αγάπη μου) να ξέρουμε τι λέμε ε ) ..

Το βλέπετε; Με επισκέπτεται ο Βούδας .. 



Του λέω, τί είναι τώρα αυτό, vampiring?

Όταν φεύγει/φεύγω από την διάσταση πέφτω/ει θύμα gosting ;

Είναι στο έτος 0 ο επιστήμονας .. πείτε τα με την γραμματέα μου

, 

  


 Τελικά θυμήθηκα καλύτερα, συγνώμη, έχω πιάσει μια φορά στα χέρια μου έργα του Τάσου Λειβαδίτη. Ήταν στην βιβλιοθήκη της Καλοχαιρέτα πριν 3 χρόνια περίπου ένα μεσημέρι στην Αθήνα. Αλλά εγώ χρειάζομαι μήνες και χρόνια και ζωές, αν είναι να μελετήσω πραγματικά κάτι το παντρεύομαι ισόβια. Αποζητώ την συναισθηματική σταθερότητα μέσα μου και τα όρια μου χρειάζονται από κάτι τέτοιο Ιερό τέλος πάντων. Όταν μάχεσαι για κάποιον και για κάτι Ιερό σου είναι πολύ καλύτερα κι έχεις περισσότερη δύναμη και τόλμη από όταν το κάνεις για εσένα και την ζωή σου. Μιλάμε για μια πανάρχαιη αρετή του ανθρώπου.  Αξίες όπως αυτή με γοητεύουν πάρα πολύ. Θέλω μια τέτοια σχέση ζωής. Εσύ να αφήνεσαι στον άλλο κι ο άλλος να αφήνεται σε εσένα την ώρα που μάχεσθε και οι δυο για κάτι το Ιερό.      Αυτά τα θέματα πως να τα αγγίξει η μοντέρνα ποίηση; εεεεεεεεεεεεεΕ , 

μαζί σου ..

Τον προηγούμενο μήνα έζησα ότι πιο συναρπαστικό περιπετειώδες και έντονο συνέβη ποτέ στην ζωή μου. Μακάρι όλα τα φθινοπωρινά επεισόδια της ζωής μου να πηγαίνουν έτσι σε αυτόν τον ίδιο δρόμο. 

  

  εμείς και οι εαυτοί μας, άνευ όρων




 Είναι Νοέμβρης του 2026! Ξεχρεώνω τη βάση μου. Οι ελιές είναι γεμάτες. Έχω τρελαθεί από την χαρά μου! Ελαφραίνω, με χαϊδεύει ένας αέρας ανεμελιάς κι ελευθερίας. Κοιτάζω τις ελιές με τόση αγάπη, αυτές με κάναν άνθρωπο.   Ναι, αυτές , όχι εσύ! αχαχαχ 

ΕΣΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΟ


μωρό μου ..

Πως! χορεύεται αυτό!

Αγάπη μου, σε ευχαριστώ. Είναι σα να το έχω διαβάσει αλλά δεν το έχω διαβάσει και κανένα έργο του Λειβαδίτη δεν έπεσε ποτέ στα χέρια μου, μέχρι χθες που διάβασα κάποια αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο και μαγεύτηκα. Το ύφος του έχει κάτι από συντριβή και βαρεμάρα. Είναι πράγματι πολύ δικό σου. Μπορεί και πιο δικό σου από τα δικά σου;

Βέβαια θα προτιμούσα το πιο βαθιά αγαπημένο σου βιβλίο να ήταν δικό μου. Αλλά, σε ευχαριστώ και για την ειλικρίνεια. Είναι είναι διαχρονικά μοντέρνο, αριστούργημα πραγματικά. Είναι ποιητικός μονόλογος, ποίηση. 

Είναι η ποίηση που δεν την απασχολεί η ποιητική της. Η Ποίηση που πετάει ας πούμε τα εργαλεία της και βγαίνει από το εργαστήριό της σε φευ φάση ελατήριο και πάει έναν περίπατο μονολογόντας φωναχτά προς τον άνθρωπο κοιτώντας το άπειρο. Προς το άπειρο κοιτώντας τον άνθρωπο. 

Έτσι γίνεται αλογίσιο το μάτι. 

Νιώθω. 

Τανγκό με τσάμικο.  

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ; ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;

διάλεξε κάτι ..

Διάλεξε κάτι δικό μου για μας ! αχαχαχαχ

 

   

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

 

ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΚΑΠΟΥ έχω τρελαθεί, δεν μπορώ να αρθρώσω, να υπολογίσω, ζαλίζομαι.

ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

 Αφού το νιώθω ότι είμαστε τόσο κοντά .. γιατί με κάνεις κορόιδο; 


 


ΑΧΑΧΑ

 



ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ ΜΩΡΗ
ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΛΑΨΟΥΡΙΖΩ 
..

 Είναι πορνόγερος , ευχαριστώ, έκανα πολύ μεγάλο κύκλο, θα σε πίστευα από την αρχή, έχω αμέτρητους κύκλους που τρέχω και θέλω να σε εμπιστεύομαι. Θα με βοηθάς και Θα με διευκολύνεις έτσι, αφού θέλω να πηγαίνουμε μαζί. Είναι πορνόγερος και σπάνια ποιητής; Κι αν είναι εξαιρετικά και ποιοτικά ποιητικός όμως! 

λέω, για τον φίλο σου που δεν μιλάτε από το '19 μου είπε λόγο κάποια κριτική του στον τότε εραστή σου. Τον φίλο σου λέω αυτόν που μου έλεγες τότε ότι είναι καλός αλλά ότι πίνει πολύ τελευταία και γίνεται μαλάκας. 

Αστέρι μου ..  πάνω στο ΗΘΟ ΠΑΘΟ που λέγαμε .. οι πορνόγεροι όταν γίνονται χυδαίοι θέλουν Ρουβίκωνα και αποκεφαλισμό; Κι αυτοί που καυλώνουν μαζί τους κι αυτοί; 

 

Δεν μου αρέσουν οι πορνοταινίες, τις βαριέμαι επιτόπου. Είναι περιττό να σου πω το δράμα μου. Πως όταν σε ερωτεύτηκα ήμουν με τον εραστή για ΓΚΙΝΕΣ και τον έστειλα για να διαβάζω με την ησυχία μου τα γραπτά σου. Και όλες οι σπασμωδικές μου κινήσεις που ακολούθησαν ήταν ένα δράμα, κοντά στην Σταύρωση.  

ΕΝΤΑΞΕΙ, ΟΥΤΕ Η ΠΡΩΤΗ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ .. Ας το διασκεδάσουμε λέω.

Εσύ που είσαι σα να είσαι η πρώτη και η τελευταία μου, εσένα κοιτάω για να ισορροπώ. 

Σε όλο αυτό το λαϊκό τσίρκο που φτιάχνω για ένα σου βλέμμα .. 







    

 

Κάνε με κορόιδο φτύνε με ξεφτίλισέ με ..       

Λοιπόν, αυτά οι σοβαροί άνθρωποι τα λύνουν ιδιωτικά σε ένα δωμάτιο που έχει οριστεί για αυτήν τη θεραπεία. Αν δεν βοηθήσεις σωστά τον άνθρωπό σου να τα λύσει αυτά κι αυτός εσένα, για τι αγάπη μιλάμε;      Και πως περιμένεις να ξεκινήσεις κάτι της προκοπής αν δεν τα λύσεις αυτά. Περιμένεις τον άλλο να τα λύσει μόνος του, πως, με θεωρίες και τρελογιατρούς, ή άνιωθα από επαγγελματίες ;  

 

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

 

Καλημέρα


Πάνε κάποια χρόνια που ζω πολύ μοναχικά προσπαθώντας κυρίως να δω μέσα μου αλλά και να βρω έναν τρόπο με την ζωή και τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα για εμένα από το να νιώθω πως επικοινωνώ με κάποιον άνθρωπο, ότι με καταλαβαίνει και με αισθάνεται. Οι γιατροί μπορεί να σε καταλαβαίνουν αλλά δεν σε αισθάνονται, δεν επιτρέπετε δλδ. Οι φίλοι με νιώθουν αλλά δύσκολα με καταλαβαίνουν, μπορεί να με κατανοούν κάπου αλλά για να σε καταλάβει κανείς χρειάζεται να βιώσει τον βίο σου, να συμβιώσετε τέλος πάντων. Άλλο ένα πράγμα που χρεώνω στην βιομηχανική επανάσταση, στην εξειδίκευση δλδ, είναι αυτή η Βαβέλ που δίπλα σου μπορεί να είναι ο άλλος κι όμως αυτό το κλικ πιο ‘κει είναι μεγάλη απόκλιση. Η βάση δλδ, ποιος περνάει σήμερα καθημερινά από την βάση για να συναντιούνται οι άνθρωποι σε ένα τουλάχιστον επίπεδο. Η ζωή είναι στον αυτόματο κατά το μεγαλύτερό της μέρος κάθε μέρα κι απλά οι άνθρωποι προσφέρουν την ελευθερία τους το σώμα και την ψυχή τους κάποιες ώρες της ημέρας για να μπορεί η ζωή τους να είναι στον αυτόματο. Το κοινό σημείο των περισσότερων ανθρώπων είναι ότι η ζωή τους είναι στον αυτόματο και δίνουν την ενέργειά τους απρόσωπα για αυτό. Η μοναξιά δλδ, η μοναξιά του εντός κυρίως. Γι΄ αυτό χαίρομαι τόσο πολύ όταν νιώθω πως με αισθάνεσαι και με καταλαβαίνεις. Γι΄αυτό λυπάμαι τόσο πολύ όταν το χάνω κάπου αυτό, το εντελώς χαμένο στην πραγματικότητα σε αυτή την συνθήκη, που ούτε τηλέφωνο δλδ, από εκεί που έχουμε μείνει. Ξέρω ότι δεν επιτρέπεται να πάρω και δεν επιτρέπεται να πάρεις.

Ας  το δούμε λίγο αυτό ..      

Γιατί είναι τόσο δύσκολο. Συγνώμη. Τσαντίζομαι, αλλά ξέρω κιόλας πως είμαι τόσο εξουθενωμένη επειδή προσπάθησα τόσο πολύ, και πιστεύω κι εσύ, για να βρίσκομαι σήμερα σε αυτό το σημείο, δίπλα σου. Αυτό το δίπλα σου μπορεί δίπλα σου να το είχα καταφέρει πολύ νωρίτερα αν ήμουν μέσα στην πραγματική ζωή σου. Το λέω αυτό διότι οι αισθήσεις είναι η βάση για κάθε ανθρωπιστική έρευνα και γενικώς. ( Οι πραγματικοί μαθηματικοί είναι σε άλλο κόσμο, στον πραγματικό κόσμο μπορούν να επικοινωνήσουν μόνο με την μουσική νομίζω, με μοτίβα και παρατήρηση ή κάτι τέτοιο. Κι είναι θέματα αυτά. Ο αλγόριθμος θέλει έναν υπολογιστή ίσα με ένα τετράγωνο με τους καταρράκτες του Νιαγάρα από πάνω και πάλι είναι μια τρίχα από το άπειρο. )  Εγώ θέλω να σε καταλάβω και θα με ικανοποιούσε σε έναν βαθμό αν το έβλεπες αυτό θα ήταν ένα μπράβο για εμένα. Και πιστεύω και όπως κι εσύ και για εσένα. Δεν το πίστευα, νόμιζα πως απλά έπαθα κάποια ζημιά κι έχασα κι άλλη μια ΒΑΣΙΚΗ δεξιότητα, σιγά το πράγμα!!!!!!!!!!

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΡΕΛΟΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΕΕΙ Ο ΤΡΕΛΟΣ ΕΧΕΙ ΑΛΛΗ ΑΞΙΑ ..

Λοιπόν, αν δεν μπορώ να βασίσω την τρέλα μου πάνω σου έτσι, μπορώ να την βασίσω αλλιώς. Μπορώ να αλλάζω την τρέλα μου, ναι μπορώ, αποδεδειγμένα, μπορώ να την στρέφω και να την πηγαίνω όπου θέλω. Μεγάλο προσόν αυτό! Τύφλα να έχουνε οι βασικές δεξιότητες.

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ; ΝΑΙ ΕΓΩ ΚΑΝΩ ΠΙΣΩ ΣΕ ΑΥΤΟ, ΔΙΑΛΕΞΕ ΟΤΙ ΘΕΣ. ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΤΙ ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΥΝΗΘΩΣ. ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ. 

ΕΣΥ ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΝΑ ΣΚΙΣΤΩ ..         τι χρειάζεσαι φως μου! Μάτια μου ..



  λίγη κατανόηση ρε παιδιά .. 

ΔΙΑΛΕΞΕ ΣΟΥ ΛΕΩ ΟΤΙ ΘΕΣ ΠΑΡΕ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΡΤΑ ΚΑΙ ΧΑΛΑΛΙ ΣΟΥ

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026

Αγκαλιά γυμνοί στο κρεβάτι ,, και να βρέχει

 



Υπάρχουν όνειρα κι όνειρα

αλλά
..

το εμείς είναι ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ!



Τα κουκου είναι ευπρόσδεκτα, είναι αναζωογόνηση κι άστονε να καθαρίσει .. θα έλεγε ο άσχετος ο αναίσθητος που δεν έχει νιώσει τον πόνο να ξέρει να μαζεύεται πριν γίνει ο φόνος


Μπορούμε να στεκόμαστε στο ένα μας πόδι αρκεί να έχουμε και το άλλο.

Και όταν λέμε το έχουμε, εννοούμε, σε σύνδεση και επικοινωνία. Δεν εννοούμε ότι ονειρεύεται ο καθένας κι ο καθένας στον κόσμο του και το μυθιστόρημά του και το ποίημα του. Ακούς εκεί ο καθένας το δικό του μυθιστόρημα, ποίημα και όνειρο και κατά τα άλλα πιστοί. Και νομίζουν αυτοί ότι είναι ΠΙΣΤΟΙ!!! 

 (ΓΕΛΑΩ ΑΠΟ ΟΔΥΝΗ)

.. δεν υπάρχει τίποτε σε αυτό το θέμα να συζητάμε. Να εξελισσόμαστε υπάρχει, παράλληλα κι επί της διαγωνίου.      





πέραν της φαντασίας

 ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΘΑΥΜΑ ΜΟΥ




ΠΕΡΙΜΕΝΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ

   ..  έργα να φτιάχνω για την καψούρα μου .. 


 





κεντράρω .. εσύ καλά;

Eίδα πως, στην ζωή, στα αισθήματα, δεν δουλεύουν εβραίο-αμερικανιές τύπου dead line. Να πεις, θα σε πάρω το 2028 και μέχρι το 2028 αν δεν απαντήσεις .. Δεν δουλεύουν τα dead line στην ζωή, δουλεύει σκέτο το dead.   

Έχω πολλά νεύρα υπερευαισθησία και υπερένταση. 

Τί μπορώ να πω σε κάποιον που με λιγουρεύεται, τί να πω όταν με πλησιάζει και ταιριάζει η χημεία μας. Να λέω κάτι κοινό για όλα τα ζώδια και τις περιπτώσεις. Να λέω κάτι δικό μου .. 
όπως, 
Ενδιαφέρομαι μόνο για αλληλέγγυους συνεργάτες και οικογενειακούς φίλους, δεν θέλω να έχω ρομαντικές περιπέτειες διότι έχω ηθικό-παθολογικό θέμα. 

BINGO!!! 





Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026

σπαγγετερία στα ξένα .. παίζει ακόμα; ΚΕΦΑΛΑΙΟ ;

 Αγάπη μου, σήμερα ήταν μια κοπιαστική μέρα και έπεται συνέχεια. Δεν θα το πιστέψεις! Είμαι στο δωμάτιο μου! Και τα παιδιά επίσης είναι στα δωμάτια τους, συγυρισμένα όλα στρωμένα και είναι και μια ευκαιρία για όρια. Μετακομίσαμε στα πάνω, κάτω θα έρθει κόσμος. Νιώθω μια πίεση, είναι μια δοκιμασία ας πούμε για την δουλειά και μια προοπτική να μπορέσω να αφήσω κάποιον εδώ να τρέχει το πλάνο. Μου αρέσει το επάγγελμά μου, το χωράφι με χρειάζεται 3-4 μήνες μόνο και είναι πανέμορφο. Μπορώ να ασχοληθώ με τις πωλήσεις στην Αθήνα 3-4 ώρες την ημέρα και να είμαστε πλούσια. Το πρόβλημα μου είναι ότι έπαθα ζημιά το '10 και δυσκολεύομαι με τους δίσκους, τα καπέλα που λέμε, να βάζω του μάνατζερ του μαρκετίστα, όπως ταιριάζει στον καθένα, εκεί έχω πάθει τη ζημιά, την είχα δλδ και πήγαινα ΤΑΝΧ γι' αυτό και κόλλησε αυτό το μηχάνημα με τα καπέλα ΤΙ βγάζει. Τι έχει γίνει εκεί μέσα ούτε θέλω να δω, αλλά πρέπει, διότι είχα ταλέντο φήμη killer ... ΜΑ ότι καπέλο και να βάλω .. ένα μαντίλι φοράω ω ω ω ω ωω τη μια βρίζω την άλλη γελάω

ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑ ΝΑ ΒΑΛΩ 

.. ΔΩΣΕ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΔΥΝΑΜΗ στείλε ενισχύσεις.










       

 


Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

για πείτε μας κύριε Σπανοβαγγελοδημήτρη Νικόλα του Νικόλα ..

 


.. και το φαγητό σου είναι καύλα

 



 Αγάπη μου, αδιαθέτησα, γι΄αυτό έχω τόσα νεύρα. Δεν ήθελα να πω κάτι κακό για το βιβλίο σου, τα βιβλία σου είναι πάρα πολύ ωραία, ιδιαίτερα, μαγικά. Τους δίνεσαι, το γουστάρεις, έχεις κριτήριο, κοιτάς ψηλά, φαίνεται αυτό.  


  

αχ μου γράφει βιβλίο το μωρό μου ..

 

ΑΑΑΑΑΑ! ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ



ΟΡΙΣΤΕ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ. 


ΤΙ ΕΞΥΠΝΟ ΜΩΡΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΕΓΩ ΚΑΙ ΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣΟ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ!!!!!!



ΑΛΛΑΞΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΡΑ, ΧΘΕΣ ..

 

 Ξύπνησα με δάκρυα. Τι θα γίνει με αυτή την συνθήκη; Έτσι θα μείνει; Αυτό είναι; Αυτό ήταν; Να το αποδεχθώ; Αυτό το ατέλειωτο είναι απλά ένα βαρέλι χωρίς πάτο; Υπάρχει εδώ κάποια προοπτική ανθρώπινη; Μια ζεστή καλημέρα, μια αγκαλιά, ενδιαφέρον, κάτι για το σώμα και την ψυχή; Σε αυτή την συνθήκη δεν υπάρχει τίποτε από αυτά. Αυτή η συνθήκη είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο.  Σε αυτή την συνθήκη είμαστε θύματα μιας παράνοιας, δυο παρανοιών και μπορεί και παραπάνω.

Ολοκλήρωσα τον κύκλο των τελευταίων σκέψεων πάνω στην ιστορία. Δεν έχω κάτι άλλο να θέσω. Αυτά ήταν τα πιο υψηλά που μπόρεσα να σκεφτώ και να κάνω. Έδωσα προσωπικά όλες μου τις δυνάμεις και την ενέργεια. Προσωπικά τα έδωσα και προσωπικά δεν έλαβα πίσω κάτι. Έλαβα κάτι κοινό που με αποπροσωποποιεί. Δεν έχω ανάγκη την αποπροσωποποίηση ή άλλη αποπροσωποποίηση, είχα από παιδί αρκετή για να παιδευτώ και να αποκτήσω την ταυτότητα του ποιητή. Το έργο και η ζωή μου είναι αρκετά δύσκολα για να πορεύομαι αποπροσωποποιημένη και στον έρωτα, σε αυτήν την πυρηνικότερη από όλες τις σχέσεις. Αν δεν υπάρχεις ως πρώτο πρόσωπο δεν μπορείς να υπάρξεις ούτε ως τρίτο. Τίποτε δεν μπορείς να κάνεις και να γνωρίσεις έτσι, έτσι παραιτείσαι και μπαίνεις στον αυτόματο, όπως κάνει τόσος κόσμος άλλωστε, εντάξει. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν γεννήθηκα για να αφεθώ στην ροή, αυτό έχω δει, δεν είναι τις ιδιοσυγκρασίας μου τέλος πάντων, ΕΧΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ που έχει και ανάγκες.

Όταν φτάνεις στο σημείο να γκρινάξεις για τις ανάγκες σου στον έρωτά σου η υπόθεση είναι τελειωμένη. Ο έρωτας μπορεί να μην είναι αλλά ως προσωπικότητα δλδ έχεις τελειώσει. Εγώ σου γκρινιάζω από την αρχή το έπαθα σαν το ανέκδοτο «ρε άη γαμήσου εσύ κι ο γρύλος σου . Δεν ξέρω γιατί το έπαθα έτσι μέσα σε δευτερόλεπτα, τέτοια σφοδρότητα ψυχική. Μένεις μαλάκας, ενεός που λες κι εσύ. Το παλέψαμε ωστόσο πάρα πολύ, θα έλεγε κανείς μέχρι και με υπερφυσικές και μεταφυσικές δυνάμεις. Άξιζε μια γιορτή ο κόπος και τα έργα. Καθημερινή γιορτή κι όχι κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα.

Σου είπα πως νιώθω πως έχουμε κοινή πορεία. ΣΟΥ ΕΙΠΑ πως είμαστε καλλιτεχνικό ζευγάρι κι εσύ μου είπες να πάω στον ψυχίατρο (ενώ πήγαινα ήδη) και μετά… ωχ, μην αρχίζουμε τέτοια.  Πώς να μην αρχίζουμε τέτοια αφού εκεί έχουμε μείνει. Εκεί έχουμε μείνει; Εκεί με άφησες. Και μένω εκεί; ΕΚΕΙ ΘΕΣ ΕΣΥ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ ΕΤΣΙ; ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ; ΚΙ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ; ΡΕ ΔΕ ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΛΕΩ ΕΓΩ. ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ.

Ανησυχώ βέβαια για σένα και ενδιαφέρομαι. Θέλω να σε δω. Σε θέλω. Θέλω να είμαστε μαζί. Κλαίω, δεν θέλω τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει γομολάστιχα στην ζωή. Υπάρχει όμως ζωή μπροστά, όση υπάρχει, όπως υπάρχει. Και θυμώνω και θέλω να τα σπάσω όλα που είναι έτσι τα πράγματα. Και καίμε τόσο πολύτιμα πράγματα για να ζεσταθούμε μάταια μέσα σε αυτή την συνθήκη.  Εσύ δεν είσαι μέσα σε αυτή την συνθήκη, εσύ απλά την έφτιαξες για εμάς και πέταξες εκεί μέσα εμένα, για το ευχαριστώ.  ΜΠΡΑΒΟ. ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙΣ; ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ; ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΟΛΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ.      ΜΑΛΑΚΑ 6 ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΩΡΑ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΠΕΡΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΟΥ ΔΙΟΤΙ ΔΟΚΙΜΑΣΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ. ΚΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ. ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ.  ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΣΤΟ ΤΙ ΕΙΜΑΙ ΔΛΔ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ.  ΑΗ ΓΑΜΗΣΟΥ         , μαζί μου ..

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

 Τί να σου βάλω αγάπη μου ..



μεθυσμένο δειλινό μου ..


Με τράβηξε ο Παντελής με το νταιχάτσου μέχρι το σπίτι του μάστορα. Περιμένω εξωτικούς συνεργάτες - συγκάτοικους.  ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΙΡΒΑΝΑ και κλείσε. Να το κλείσω από το στομάχι, Ω εσείς ποιμένες του αγρού .. να πάτε στα ΒΟΥΝΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ΤΙ ΤΑ ΒΡΗΚΑΤΕ ΕΤΟΙΜΑ ΕΔΩ ΠΕΡΑ





   

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026

Τί έγινε σήμερα; !!!!!!!!!! Δύο η ώρα μου βραχυκύκλωσε το αμάξι. Άκουγα ένα τςςς και σκέφτηκα πως θα ήταν βροχόνερα στην εξάτμιση, έβρεχε πολύ δεν έβλεπα καλά δεν άκουγα, αλλά αυτό δυνάμωνε όπως ανεβαίναμε στην κόντρα και μόλις λέει ο Ηρακλής ,μαμά θα σβήσει, έσβησε. (Πολύ λεπτοφυές στις αισθήσεις του αυτό το παιδί!) και βγαίνω και βλέπω καπνούς, ανοίγω το καπό και είχε πάρει φωτιά από την μπαταρία μέσα σε δευτερόλεπτά, πολύ αργά δευτερόλεπτα, πήρα ένα ξύλο το έπιασα με ένα μπουκάλι και με την μύτη πέταξα τον ένα πόλο και σταμάτησε να δίνει και ρίξαμε κι ένα μπουκάλι νερό. Καμένα καλώδια. Κάηκε μισό μέτρο καλωδιώσεις, ασφάλειες κτλ και μάλλον έχει πάρει και το δυναμό και η μίζα. Δεύτερη φορά που παίρνει φωτιά και κοντά κοντά, ακριβώς στους 6 μήνες. Την άκουσα, τα χρειάστηκα. Κι έμεινα χωρίς αμάξι που το χρειάζομαι για τις ελιές τώρα και είναι και δύσκολο στα ανταλλακτικά. Οι ελιές είναι θεόγιομες, μέχρι που σπάνε! Μιλάμε για το κεφάλαιο της διετίας, όσο και να το κάνουμε νιώθω κάποια πίεση και έχω και "λίγο" υπερένταση. Γιατί ο θεός γελάει μαζί μου! Όσα και να λύνουμε θα βγαίνουν άλλα για να είναι όσα πρέπει. Όσα πρέπει θα είναι ότι και να κάνουμε, γι΄αυτό ας κάνουμε ότι θέλουμε. Εγώ θέλω ένα εμείς για να φτάσω στο κάλλος, έχω βρει από εκεί έναν δρόμο.  Εσύ τί θέλεις; 


 

.. πες μου τι θέλεις γιατί με παίρνεις μήνες ολόκληρους μετά τον χωρισμό


ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;

Να έρθω να σου ζητάω τα ρέστα για τους στίχους; και για τους αστερίσκους;  ΑΧΑΧΑΧΑ!    


Πως; 


ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΦΙΛΕ ..


 

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΕ

ας δούμε λίγο τα χθόνια σύμβολα G, J ... 


Αλλά κι εδώ κοντά , ας δούμε το Α και το Δ το Π

ας δούμε το Φ !!!

το Χ

το Ξ ...


Κατάλαβες, άντε γειά .. 

-και να έχεις τον άνθρωπό σου να σε αφήνει στο έτσι-



Πότε μπορεί το Εμείς να γίνεται Εγώ

 

Στοχάστηκα πολύ να βρω πότε μπορεί το Εμείς να γίνεται Εγώ. 

Αφού διέσχισα Οργουελικά τοπία με ανήμπορους, με στρατιώτες, σε απολυταρχικά καθεστώτα, ανθρώπους νούμερα και μασονικές πυραμίδες. Εξαντλήθηκα, γιατί σ’ αγαπώ πάνω από την λογική μου. Έφτασα στο Εγώ πάω για το Εμείς να φέρω πχ νερό, ψωμί κτλ. Κάπως που να γίνεται Εγώ το Εμείς. 

Και πάλι μου στεκόταν κάπως ανάποδα κι ήταν πάντα πιο όμορφο και πιο υψηλό το Εγώ να γίνεται Εμείς παρά το Εμείς να γίνεται εγώ. Το τελευταίο με παρέπεμπε ακόμη σε μια συνθήκη πολεμική κι έκτακτης ανάγκης και σε κάτι πυραμιδοειδές αντιδημοκρατικό και μοναρχικό.

Ύστερα είπα, είμαι ένα τίποτα, είμαι ο κανένας και μπορεί ο καθένας να πάρει ότι θέλει από εμένα και να το υπογράψει για δικό του κι έφτασα στο μηδέν και μετά κάπως ένιωσα το Εγώ μου να ίπταται και να αιωρείται. Σφίχτηκε το στομάχι μου ένιωσα φόβο, κουκουλώθηκα κι άφησα μόνο μια χαραμάδα στα μάτια και χρειάστηκε να κάνω σειρές αναπνοών για να διώξω τον πανικό από το στήθος και πως έτσι βρέθηκα κοντά στα πολλά και είπα, τώρα είμαι κάπου κοντά στο Ένα και είπα όχι ο καθένας. Είπα, ο Ένας κι ένιωσα εφορία και τον πόνο να υποχωρεί και μια άλλη διάσταση να ανοίγεται γύρω μου παραμυθένια σαν τη πρέζα στη φλέβα και παραδείσια σαν θείο έρωτα κι άλλα απόκοσμα και τελειωμένα, ας το πούμε κομψά, αναχωρητικά.

 Και τρόμαξα κι είπα να ο Καθένας που γίνεται Ένας και θα γίνει κι άλλος κι άλλος κι άλλη κι άλλη κι Εγώ θα χαθώ. Γιατί γύριζα φαίνεται πίσω και κοιτούσα τα Πολλά κι έδωσα ένα σάλτο και πιάστηκα και κάθισα στο Ένα. Κι είπα, Εγώ ήμουν ένα τίποτα ένας κανένας κι από τα Πολλά βγήκα Ένας. Κι εκεί είναι που άρχισα να ψάχνω τις διαφορές ανάμεσα στο Εγώ και το Ένα. Είδα πως αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα και δεν μπορούν να έχουν το ίδιο όνομα κι αν ίδια ακούσεις να τα λένε μάλλον δεν είσαι στο Ένα αλλά πάλι πίσω στο Εγώ, δλδ στην αρχή του δρόμου.

Στοχάστηκα πολύ να βρω πότε μπορεί το Εμείς να λέγεται Εγώ. Από τον παράδεισο στον Όργουελ και τους Φαραώ πέρασα και πάλι πίσω και μπροστά πέρασα και ξαναπέρασα για να βρω πότε το Εμείς γίνεται Εγώ. Κι είδα τον Θεό και είπα, πάρε το εμείς και κάν’ το Εγώ, να γίνουμε εμείς Εσύ. Κι είδα το χάος κι όλους τους Θεούς του κόσμου, τον άνθρωπο και το Κάλλος.  

Ξέρω πως το πρώτο σκαλί προς το Κάλλος είναι το Εγώ, στο Εγώ πατάμε και το Εγώ πατάμε, για φτάσουμε στα Πολλά και τα Πολλά πατάμε και στα Πολλά πατάμε για να ανέβουμε στο Ένα και το Ένα πατάμε και στο Ένα πατάμε για να φτάσουμε στο Κάλλος, για φτάσουμε το Κάλλος. Το αιώνιο διαχρονικό Κάλλος. Το Εγώ γίνεται Εμείς και το Εμείς γίνεται Ένα. Κι έτσι ανεβαίνουμε πιστεύω. Όταν εσύ μου πας από το εμείς στο εγώ νομίζω ότι κατεβαίνεις, ότι είσαι στη κάθοδο δλδ. Κι αν έχεις να μου πεις το, όταν πήγαινες εσύ εγώ ερχόμουνα, εντάξει τότε. Μπράβο. Σ’ αγαπώ πέρα από την λογική μου. Και την λογική οποιουδήποτε άλλου.               

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026

σαν θέλουν δυο

 

Ο πυρήνας του Εγώ είναι το Εμείς. Γι΄αυτό με έχει κλατάρει αυτή η συνθήκη αποξένωσης που συντηρεί την απόσταση και η απόσταση την αποξένωση. Δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που κάνουν σεξ μέσα σε αυτή την συνθήκη, εξαιρουμένων των εργαζομένων και παθολογικών περιπτώσεων. Ο έρωτας είναι κάτι άλλο. Είναι πυρηνικός. Σε πάει με την μία στον πυρήνα και σου βάζει απέναντι το Εγώ και το Εσύ, αστεράκια που γυρίζουν γύρω γύρω.

 

Έψαξα και δεν υπάρχει τραγούδι με τίτλο, «σαν θέλουν δυο» . Ξεκίνησα να γράφω και μου βγαίνει .. κάπως, διότι η συνθήκη αποξένωσης.

 

Σχόλασε το σινεμά, ξανά, ρουτίνα

Καρφιά, βροχή, το τζάμι βογκά

 Στα αρχίδια της η κουρτίνα

 

Σαν θέλουν δυο

Άλλος κανένας

Σαν θέλουν δυο

Μετράει ο Ένας

 

 

\\\

…

  



Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

ΑΧΑΧΑΧΑ -με μαλώνανε που κλαψούριζα ..

 


ΠΟΝΑΩ ΚΑΙ ΠΑΩ

 Αγάπη μου, τα χέρια μας δεν έχουν επιστρέψει πρέπει να προσέξουμε. 

ΟΝ

ΝΟ

ΟΝ

Γλύκα, η πιο βαθιά γεύση

 

Γλυκό μου μακαγ-ρ-όν, μιλφέιγ και τσισκέικ και σου. Μακαγ-ρ-όν, είναι τα αγαπημένα μου γλυκά που μπορώ να φάω περισσότερο από όλα τα γλυκά. Τόσο απλά και κλασικά, σχεδόν παλιομοδίτικα, νοσταλγικά. Σαν ένα ήρεμο γλυκό όνειρο με μια πολύ ευχάριστη δροσιά μα και ζέστη. Ηρεμιστική γλύκα, δροσιά και ζέστη. Να αποκοιμιέμαι μες τα πλούτη, να αποκοιμιέμαι μες τα πόδια σου, στον λαιμό σου, στα μαλλιά σου στο στήθος σου, στην κοιλιά σου, στα αφτιά σου στο στόμα στη μύτη και τα μάτια σου. Γλύκα μου ηρεμιστική, το πιο δυνατό αγχολυτικό του κόσμου. Γλύκα, πατρίδα των αναστεναγμών της ηδονής και όλων των μουγκρητών της ευχαρίστησης.   Γλύκα της Κυριακής και της γιορτής. Της ευτυχίας γλύκα ..