ΛΑΛΟΥΝ
Στις τρις στις έξι στις ενιά
στις δώδεκα στις τρις στις έξι
Λαλεί ο κόκορας που του' γινε
ρολόϊ η έξη.
Στις δυό στις πέντε στις οκτώ
Στις έντεκα στις δύο
Στις πέντε στις οκτώ στις έντεκα
Λαλουν κι οι τρελαμένοι
Κι αποτρελαμένοι
Στις μία στις επτά στις τέσσερις.
Μα είναι και κάποιοι ακόμα
Πιο χαριτωμένοι
Πιο ανέμελοι
Πιο ωραίοι.
Αυτοί λαλούν όποτε
τους έρθει.
ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΠΑΛΙΟ
Είμ' ένα σπίτι παλιό λαϊκό
Που στο κατώγι του έχει το παχνί για τα ζώα
Κι απάνω στο πάτωμα έχει τα ανθρώπινα
Τα προικιά τα ανάχρεια
Και τα δωμάτιά του έχει χωρισμένα
Στα απαραίτητα και τα αναγκαία.
Που παραδίπλα έχει ένα καλύβι για το μαγιέρεμα
Και πιο πέρα ένα άλλο για τουαλέτα.
Κι έτσι από χάμω ζεσταίνομαι
απ' τα χνότα απ' τα ζώα
Κι άλλα συμβαίνουν στην σάλα μου κι άλλα πίσω από κάθε μου πόρτα.
Πράγματα όλα φυσικά και ξεκάθαρα
Κι ένα ρόπτρον έχω στριγγό στης αυλής μου την πόρτα.
Μ' αρέσει που είμαι ένας παλαιός άνθρωπος
Και δεν παίρνω από πλάγια λόγια.
Μ' αρέσουν κι οι τσατουμάδες μου
που μου χωρίζουν τα δεύτερα μου απ' τα πρώτα.
Μ' αρέσει βεβαίως κι η ξαστεριά
Η ξαστεριά η δίχως φώτα.
Κι ύστερα μ' αρέσει που αφέντης μου μόνος είναι ο Ήλιος.
Και τί με νοιάζει τί γίνεται στο Αμέρικα και στας Ευρώπας
Αν οι Κινέζοι πλουτίζουνε πουλώντας σκουπίδια
κι οι Γιαπωνέζοι από καλώδια.
Καρφί δεν μου καίγεται για την τιμή του πετρελαίου
και του χρυσού την αντίστοιχη μπανγκανότα.
Είμαι ένα σπίτι παλιό και καλά θέλω να είναι τα ζώα μου.
Στην θέση τους να' ναι τα κεραμύδια.
Χάρισμά σας τα φλατς και τα λοφτς σας.
Και το σάλα τραπεζαρία ίδια.
Τα λιβάδια
Σύννεφα σκόρπια σύννεφα
Κρύο και ξέρα
Φτερά κουρελιασμένα
Χορεύουν στον αέρα
Σκιάζουν το λιβάδι
Μπαλώματα από σκοτάδι
Πέφτουν σαν κέρματα
Εξαφανίζονται ξάφνου
Φλουριά λιχνισμένα
Στα απόσκια στο ποτάμι
Μια πρόσωπο Ουρανό
και μια γράμματα Άδη.
Κρύο τσουχτερό και ξέρα
Τί χειμωνιάτικη κι αυτή η μέρα
Στα λιβάδια τα κοιμησμένα που
στάρια τα σπέρναν την Άνοιξη
Που ζεύαν τα χτήνη Φλεβάρη
Να θέριεψουν ως τον Απρίλη
Να μεστώσουν το Μάι
Να χρυσίσουν τον Ιούνη
Για την γιορτή τη μεγάλη του Ιούλη
Κι είχανε κάτι απ' το χέρι
Το ανθρώπινο
Που τα έκανε
Ζωγραφιά.
Μα τώρα πιά
Με τα μηχανήματα
Χάθηκε πολύ απ' την ομορφιά
Και μοιάζουνε ξένα
Και είναι ξένα.
Κι είναι σα να ' ναι
Πιο όμορφα κοιμησμένα
Στο κρύο το τσουχτερό
Και την ξέρα.
