στην απέραντη ατέλειωτη νύχτα

 

ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΑΤΕΛΙΩΤΗ ΝΥΧΤΑ

 

Εκείνος που είδε τα γαλαξιακά μάτια

Βρέθηκε μέσα στην ατέλειωτη και απέραντη νύχτα

Που μένει αξημέρωτη

Και τα φώτα της είναι τα μακρινά άστρα

 

Αν ήταν κάπου εδώ

Θα πήγαινε προς τα εκεί να κατευθυνθεί

Μα όλοι το ξέρουν πως ο ουρανός είναι αδιάβατος

Και γράμματα δεν γράφουν τα αστέρια ή γράφουν με πέντε αστέρια όλο το αλφάβητο

 

Τα κοιτάζει καλά και βλέπει σύμβολα

Σε έναν απέραντο δίσκο

Λες από κάποιον χαμένο πολιτισμό

Τον πολιτισμό τον δικό του.

 

Μου λείπει η Γη

Μου λείπει η παρέα και τα γέλια.   

 

Μου λείπει μια βόλτα με το αυτοκίνητο

Και μια τρυφερή ερωτική στιγμή

Όπως τότε που το δοκιμάζαμε αυτό σαν παιχνίδι

και ζευγαρώναμε μόνο και μόνο για να δούμε πως παίζεται.

write - in question

 Στόν υπερκορεσμό και στην μεγάλη πείνα

όπως σπαθί σαν μια αναλαμπή

οι ερωτήσεις που είναι

Μέσα μας γραμμένα

Απαντάνε.

  

Μεγαλείο

 

ΜΕΓΑΛΕΙΟ

Φοράω ένα κοκκαλωμένο τζιν 

κι ένα κοκκαλωμένο 

πουκάμισο 

 έχω να λουστώ κανα μήνα

Πάντα έτσι με κάνει 

η φαντασίωση με την μπατσίνα ..

Μεγαλείο!

Δεν είμαι καλά!    (ρ)

Μεγαλείο

Είναι η τελευταία μου επιθυμία

Είμαι σε φαντασίωση εδώ κι ένα μήνα 

μα δεν ξέρω αν θα προλάβω 

ή αν θα με προλάβει η αστυνομία 

προειδοποίηση για μέτριο κύμα καύσωνα

 

ΠΟΥΣΤΡΑΤΕ

ΑΡΧΥΤΗ 

ΘΕΟΜΟΥΝΟ

 ΠΑΝΚΑΥΛΕ

Να σε κάνω εγώ εσένα λεφτά για βιβλία;

Να δω τα δοντάκια σου;

Μιλάς και γίνομαι μπαρούτι

κατά φαντασίαν

 

ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ

 

Σαν τραγί μπαίνεις μέσα μου

σαν βέλος

και σαν άγκυρα

από το τρελό σου καράβι

 

Και βελάζεις από τα έγκατα

Και βρυχώμαι όπως το λιοντάρι  

 

που του έχεις τρυπήσει

όλα τα στρώματα

της τοιχογραφίας του

Έχεις ξηλώσει Αγίους κι Αγίες

Κι έχουνε μείνει μόνο οι πέτρες που σε ξέρουνε

 

Κατά φαντασίαν

Από τα μάτια σου

όταν σκουραίνουνε

Από την κλωστή του μελιού σου κρατιέμαι 

κι αιώνια πνίγομαι 

τ

η

  

Δεν θα ησυχάσω

Τα σμιχτά φρύδια σου

τα δυνατά σαγόνια σου

οι άγριες τρίχες σου

τα πελώρια στήθη σου

ο Αφρικάνικος κώλος σου

η πλούσια πλάτη σου

τα αφράτα δάκτυλά σου

η απαλή κοιλιά σου

τα αχανή σου μάτια 

ο απόκοσμος κρατήρας του στόματός σου

η άβυσσος τα χάη και τα ερέβη του

η πτυχώσεις και οι ραβδώσεις του 

οι συμπληγάδες των ποδιών σου

κι η ευγενική μύτη σου.

Όλα αυτά το αιδοίο σου 

η μεγαλειώδης μικρογραφία σου.

 

προς Σταυρό

 σε είδα σέλφι με πιτόγυρα  

σε θέλω μες τα κόκκινα

16:52 στάση μετρό Χολαργός 

η ελευθερία

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  

Η ελευθερία είναι κάτι φωτεινό κάτι ανοιχτό

και σε κρυψώνες μέσα μην την ψάχνετε 

ούτε καμουφλαρισμένη ποτέ θα την δείτε 

πλάγια δεν θα την ακούσετε ποτέ να μιλάει. 

Γι' αυτό κι οι ποιητές 

τα λόγια μας λιγοστεύουμε 

Γι αυτό λιγοστεύουν και τα μέρη 

που μένουν να πάμε.

Η ελευθερία είναι ένας τόπος

φωτεινός κι ανοιχτός. 

Φτάνουμε κάποτε σε μιαν όαση 

κι από εκεί τον κοιτάμε.

1/1=1

Έχω στόχο να γράψω το όνομά σου στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ

 8 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΔΑ με χορευτικό

Να πω το ποίημα μου ... και μετά δεν ξέρω 

 ίσως να ιδρύσω θρησκεία 

ανηθα -φτου- ΑΘΗΝΑ ΑΘΗΝΑΑΘΗΝΑ

ΤΟ πρωί τέχνη ...

μεσημέρι ΤΡΑΒΗγμαατα 

απόγευμα στη ΛΕΩΦΟΡΟ

 περπάτημα στο πεδίο ..

με περίοδο

 ΕΝΤΑΞΕΙ 

και γάμησε μου το πρόγ\γραμμα 

΅ΕΜΣκΚ

 Εγώ ... πήγα στην Αγ. Κυριακή. 

Μετά από ολόκληρο χειμώνα 

Σήμερα έκανα αμμόλουτρα

κι ένιωθα λίγο τρελή

Κρύβομαι στα μαλλιά μου.

πονεμένοι στίχοι

είμαι χαλασμένη γιατί 

υποφέρω όταν έρχομαι Αθήνα 

η Αθήνα είναι γεμάτη πληγές

κι αύριο πρέπει να ανέβω

ψάχνω να βρω κάτι ΄

όμορφο να σκεφτώ

μα η ζήλεια με τρώει.

Θα ήθελα να σε δω

...

πονεμένοι στίχοι σαν στίχοι 

που ποτέ δεν έγιναν ποιήματα

ΜΙΛΙΑ ΤΟ ΕΚΜΑΓΕΙΟ

 EKEINOS O TSOPANIS MONOS TOY ESKASE

OMORFOS POU EINAI O ORWEL!

TA DASH XWRIS KOPADIA AGRIEYOYNE

KAI TA BOSKOTOPIA AKOMA ERMA

τραγούδι Οδυσσεϊκό για την αγάπη μου

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΟΔΥΣΣΕΪΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

 

Αγάπη μου, αλμυρό μου αεράκι

που φωλιάζεις άγρια στο πανί

και κινείς το μικρό μου βαρκάκι

Να τραβώ τεντωμένο σχοινί

 

Πλάι μου περνάν ακρογιάλια

Νησιά και κανάλια

Κόντρα σου τα έχεις άνεμε

Πλάι μου τα περνώ

Κι όλο είμαι

του βυθού μου καβάλα

Του νερού και του ξύλου τραγούδι

Μαζί με τον άνεμο τραγουδώ

 

Που άραγε πάω δεν το ξέρω

 Να μου φτιάξουνε το καράβι

 Μόνος μου μέλλει να φτάσω;

Με καράβι αλλονών!

 

Αγάπη μου, αρμυρό μου αεράκι

που φωλιάζεις γλυκά στο πανί

και κινείς το μικρό καραβάκι

Να τραβώ τεντωμένο σχοινί.

 

ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΕΦΤΙΑΞΕ ΟΛΑ

 

Ξέρω ποιος τα έφτιαξε όλα

 

Σαν σμίγουνε τα δέρματά μας  

Σμίγουνε των ρωγμών τα χάη

κι ο χρόνος σταματάει να χάσκει

Καινούργιος κόσμος εκκινεί

γεννώντας τα στοιχεία από την αρχή

Μπαίνουν στις τροχιές φιλιά και χάδια

περίεργα πλάσματα ζωντανεύουν  

 

Σε λατρεύω για όσα με κάνεις να αισθάνομαι

όταν εκρήγνυται και διαλύεται 

το εγώ μου μέσα στο εμείς

Γιατί τα κομμάτια μου γίνονται αυθύπαρκτα μέρη

και βρίσκουν την θέση τους στο σύμπαν

ανάμεσα στα δικά σου και μέσα στο άπειρο

 

Τα κορμιά μας οριοθετούν το σκοτάδι

Κάθε γαλαξίας είναι και μΙα μας συνάντηση

Συνουσίες σε ένα αδιάσπαστο κβαντ

Ο κόσμος όλος είναι φτιαγμένος από τον έρωτά μας

Μέσα μου υψώνεται με δέος

Τρυπάει τον ουρανό και τον αδειάζει

ξεχειλίζοντας μας σπρώχνει μας σαρώνει

με μία απίστευτη δύναμη μας στριφογυρνά

συγχωνεύοντας μας αναμιγνύοντας μας

 

Ξεκινόντας το γίγνεσθαι 

εμείς είμαστε ο πρώτος λόγος

η αρχή της ποίησης ο έρωτας μας 

είναι ότι το δημιούργησε

ξέρω ποιος τα έφτιαξε όλα αυτά

όλα αυτά έφτιαξε ο έρωτας μας

και τον έρωτα μας τον γέννησε το χάος

Και το χάος ποιος το γέννησε; Η ζήλεια

ο διάολος αυτός η ζήλεια το έφτιαξε!

Που στα καλά της λέγεται Θεός.

 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

 

Ο δρόμος για τον ουρανό

 

Χορό κινεί ο δισταγμός

Ζεσταίνεται ο αιθέρας και παρασέρνει

Ήλιος που μπαίνει στο νερό

Και στην σγουρή την άμμο γράφει

Ξελόγιασμα γλυκό και μυθικό.

 

Έτσι αν μ΄ αγαπάς θα σκλαβωθώ 

Κι όλος εσύ γίνε κλειδί μου

Της μουσικής ο δρόμος για τον ουρανό.

 

Γι’ αυτό χορεύει ο δισταγμός

Και κράτα με μη φύγω

Και κράτα με να μην αναληφθώ

Ώσπου στην γης να ξαπλωθώ

Από τον έρωτά σου ξέπνοη να μείνω.

 

 

σούπερ νόβα

ΣΟΥΠΕΡ ΝΟΒΑ

Μα είναι ο θάνατος πολύ καυλωτικός

και στις κηδείες ζωηρεύω

σαν δω γυναίκα να φορά το μαύρο βέλο 

αναριγώ. Και σα μουρλός την θέλω.

Μου φαίνονται όλα μάταια

εκτός από αυτό

Που μες την λάμψη από ένα 

νέο αστέρι νιώθω ότι μπαίνω.

ο άγνωστος Θεός

 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ

 

Ήρθε και ξαναήρθε

κι όλο θα έρχεται

σαν τον ξεχνώ

Στην σκέψη μου και στο κορμί μου

οδύνης πόνος περιοδικός

Πότε σε χρόνους ακαθόριστους

σαν τις συγκοινωνίες του Νότου

Και πότε με την στυγνή

την βάρβαρη συνέπεια Σαξόνων.

 

Ήρθε λοιπόν και ξαναήλθε

Λυτρώνοντας με φεύγοντας.

Πάντα η ερώτηση το πρόσωπο

κι απάντηση το σώμα.

Δεν ξέρω…

Δεν ξέρω, φώναξα

, κανένας μας δεν ξέρει.

Άγνωστος  είναι ο Θεός!

Άγνωστος 

 κι Άθεος είναι.