τρύπια καρδιά η σελίδα

 

ΤΡΥΠΙΑ ΣΕΛΙΔΑ Η ΚΑΡΔΙΑ

 

Από τα πολλά σβησίματα 

σαν τσιγαρόχαρτο έγινε εντελώς ευαίσθητη και γκρίζα 

της καρδιάς μου η λευκή σελίδα

Ή και μπορεί από τα πολλά βαψίματα χοντρόπετση και δύσκαμπτη

 

Στιγμές που δεν περπάτησαν, τερατογεννέσεις

που βάφτηκαν ή σβήστηκαν

Για να είναι εδώ διαθέσιμη και άδεια 

 

Λες με ένα σβήσιμο ακόμη βλέπω τρύπησε

Άηντε και με ένα σβήσιμο ακόμη να βλέπω απέναντι μες από την τρύπα

Μα πια χαρτί αυτό δεν είναι για να γράψεις

 

Ότι μπορέσεις τώρα μόνο με την αποστήθιση

Εσύ που τα μαθαίνεις δύσκολα και δεν θυμάσαι τίποτε

αν εκατό φορές δεν κάτσεις να το γράψεις.

χαράς σύνολος πόνος

 Μέσα σε κάθε πονεμένη μου ιστορία

 όπως καμπάνα κι αντιλαλος

 βρίσκω χαρά σαν τύχη

 να απευθυνθώ σε κάποιον

και ξέρω δεν μπερδεύομαι

 ούτε υποκαθηστω, δεν γίνεται

Στα μάτια κοιτώ 

κι είναι ο πόνος μου

 ο παλιός και ο καινούριος ένας

δεν μπερδεύομαι 

στα μάτια κοιτώ

και προτιμώ τον άνθρωπο απ τον θεό. 

Είναι χαρά να μου απευθύνονται

να με κοιτάν στα μάτια

με έναν πόνο

 καινούριο μαζί με τον παλιό  

ΤΟ 052

 

Το 052

 

Σχίζοντας τα ασημόχαρτα

με τα στοιχεία και τα ονόματα

Συνθετικά υγρά μονά

Μαντιλάκια μιας χρήσης

Από αεροπλάνα πλοία και μαγαζιά

Έχει ανοίξει πολλά στη ζωή της

Κι έχει στην συλλογή της

Ιστορίες τέτοιες να λέει με τα κιλά

 

Γι΄αυτό κοίτα αγαπούλα μου

εσύ που ψάχνεις να εντρυφήσεις

κι εσύ που στον άνθρωπο ελπίζεις

τι περιμένεις από εκεί πολλά

 

Για το ταξίδι το μακρινό 

που ονειρεύεσαι

Αυτή είναι φίλε μου ας το πούμε

είναι ένα αστικό λεωφορείο

Κι έχεις φάει τα χρόνια σου

Σε λάθος στάση περιμένοντας

το 052   

Παράξενη μιγάδα

 

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΙΓΑΔΑ

 

Σταχτί δέρμα

Βρεγμένες στάχτες

Επιπλέει ο καημός

Στων σκοταδιών σας

τα βάθη τα ροζ

Παραθύρια ανοίγουν

Μαύρα μαργαριτάρια

Πάνω σε κιτρινισμένες

σελίδες παλιές

κόκκινες γραφές

Τα μάτια σας

Παράξενη μιγάδα

Αν θες …

Πάρε μου και το χθες

το απλωμένο μετέωρο χέρι

 

ΤΟ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΧΕΡΙ

Μετέωρο να μένει και παγωμένο

Πόσο να κρατήσεις το χέρι σου απλωμένο

Όσο ο απέναντί σου αλλού γυρνά.

 

Αμήχανα τότε το χέρι θα μαζευτεί

Μαζί με την σκέψη που μοιάζει

Δεύτερη τώρα και πιο αφηρημένη

("Είχε όντως το χέρι μου απλωθεί;")

 

Σκορπάει μες τον αέρα

Που σε διώχνει από εκεί

Για να ενωθεί πάλι σε ένα άλλο τοπίο

Όπως στρίβεις για αλλού να κοιτάς.

                                      

Εντάξει, δεν είναι να τα παίρνεις προσωπικά.  

Κάνε κι εσύ πως απλά

Έφτιαχνες τα μαλλιά σου.  

 

Σ' εκείνο σε βρίσκω που κρύβεται στις σκιές 

μες τους κορμούς και τα βαθιά φυλλώματα

ο έρωτας είναι γιατρός και στο γιατρό πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια

 

Αραχνοΰφαντα τα κβάντα

να με ζεστάνουν δεν μπορούν το καταχείμωνο

Και της ψυχής μου το μονόχορδο 

θέση δεν ψάχνει σε ορχήστρα

Πολλές φορές ταλαιπωρήθηκα

με εισιτήρια για ορθίους

στα λεωφορεία του πόθου 

Για λίγη ζεστασιά ανάμεσα

σε παστωμένα κορμιά

Κανείς δεν είπε το όνομά μου

Κανένα τους δεν σταματάει στο σπίτι μου

Όλα το προσπερνούνε.

.............................................

Οι ιστορίες των ανθρώπων είναι οι ιστορίες των ανθρώπων. Η όποια σύγκριση και ταύτιση πάντοτε θα έχει κάποια απόκλιση. Είναι μια έτοιμη λύση. Κάπως έτσι χάνεται η ταυτότητα η ζωή η προσωπικότητα. Πετσοκόβεται και μπαίνει σε καλούπια. Σπάνια πια πολύ σπάνια πια τα εκμαγεία. Και η μαγία. 

Ιστορίες ανθρώπων ελαττωματικών στην ευτυχία. Δεν μπορούν να σε δουν αλλά μπορούν να σε συγκρίνουν με κάτι που δεν. Μπορούν να συγκρίνουν το να σε δουν με κάτι που δεν. 

 

αργά μπέημπ

 

Φακίρη αναστενάρη με τα καρφιά και τα φίδια 

να κρεμαστούμε έχεις αρχίδια;

ΕΤΣΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ

 

Έτσι να αγαπά ποιος ξέρει

 

Πράσινο χνούδι μαλακό σε αιώνιο κορμό χαϊδεύω κι αγκαλιάζω

Και σαλιγκάρι δροσερό στο πρόσωπό μου έχω να με περπατάει

Πιο κάτω βρίσκω χώμα σαν πούδρα απαλό με πέλμα γυμνό να πατάω.

Θα έρχεται θα έρχεται του Αυγούστου η θάλασσα

Τα χέρσα της άνοιξης τα χωράφια τα πικνολουλουδιασμένα θα ανθίζουν

Μια πεταλούδα αναστατωμένη θα έρχεται θα έρχεται

να κάθεται πάνω μου παίζοντας σαν βλέφαρα τα φτερά της

Όπως κι ένα κύμα απρόσμενο να με πιτσιλάει πάνω στο όνειρο

που έχει παχνιάσει τον ορίζοντα στο βλέμμα.

Αθώες ηδονές κι αισθήματα γλυκά δοσμένα

Πιάσε μια μέλισσα και πότισ’ τη στο στόμα σου απ΄το σάλιο σου να αντέχεις.

Να αντέχεις σταματημένος να κοιτάς την μυρμηγκοφωλιά του κόσμου.

 

Κόσμε που τρέχεις σε χαζεύω στη μυρμηγκοφωλιά

Κι έτσι καμιά φορά βγάζω φτερά και χάνομαι.

Κοιτάτε τα μυρμήγκια πως συνεννοούνται σύντροφοι!

Κοιτάτε πως δουλεύουνε χωρίς αφεντικά κι επιστασία

Χωρίς αστυνομία χωρίς βουλή και δικαστήρια

Κοιτάτε τα σύντροφοι πόσο καλά το καταφέρνουν

να εφαρμόζουνε τον σοσιαλισμό!

Κοιτάτε τα παρακαλώ σ’ αυτό το μαγικό ταξίδι

Στην πιο χρυσή Αθήνα

Στην πιο ωραία Μόσχα

Στην πιο ωραία Κούβα

Στην πιο αρχαία μυστική κυκλαδική πολιτεία. 

μέσα τα γόνατα

 

ΖΑΪΡΑ

 

 

Τα ελέγεια

μέσα τα γόνατα

Αραλή

στάση βιβλιοθή -κη

 

Ρουκέττα της προσγίωσης

Τραγούδι της προσευχής φιγούρα

 

Είναι τέσσεροι τρισάθλιοι

τυποτένιοι στην πόρτα

 

Πάτα με

Έπεσε χάμω παραλίγο

Έκανε το χάμω πίσω

Πάτα με πάρε τον Δήμο

, να πληρώσω

 

Ήρθες που να είσαι

Σε πήρε ένα γκρίζο

 

Ανάμεσα στης πλς γτα λιβάδια

Οι ουρανοί μα γνέψανε

Και στου ουρανού το γκρέμι

Ο ναός των δίκαιων αιώνων

 

Κερδίζεις κερδίζω

όσο με ξαφνιάζεις

σ’ανήκω

Μ’ αρπάζει στη δική του σκηνή

 

ΖΑΪΡΑ

 

Τα ελέγεια να μεσα στα γόνατα

ΣΤ\τάση ισορροπείας

Ρουκέτα προσευχής φιγούρα

Τραγούδι της προσγείωσης

 

Ένας τιποτένιος τρισάθλιος

Είναι στα τέσσερα στην πόρτα

 

Πάτα με και πάρε τον Δήμο

να πληρώσω.

 

ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑΣ

ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΠΛΕΞΕΙ

 

έβαλα ένα τζιν αγάπη μου που πίνουνε οι χήρες .. 

νήσος Πρώτη

 

ΝΗΣΟΣ ΠΡΩΤΗ

 

Παλιά μετακινιόμουν συχνά σα να με κάπνιζε μια φωτιά που την άλλαζαν συνέχεια οι ανέμοι. Είχα ένα καταφύγιο στο τοπίο που είναι η νήσος Πρώτη και τώρα έχω κάνει κάπου εκεί σπίτι. Είναι νομίζω μαγικό και ποτέ δεν βαριέμαι να το κοιτώ. Δεν το βαριέμαι διότι κάτι μέσα μου λέει πως είναι το πρώτο νησί. Μια πέτρα για ένα βήμα στα θαλάσσια χάη. Πως βρίσκεται από πίσω του ένα τρομερό μονοπάτι που δεν το βλέπω από εδώ παρά μόνο την πρώτη του πέτρα που είναι αυτό το νησί. Κι έτσι με αφήνει η εικόνα του πάντα με ένα μυστήριο δέος. Κάποιες φορές που πήγα με βάρκα από πίσω ήτανε πράγματι πολύ τρομακτικά κι από το ύψος της επιφάνειας των κυμάτων η αδρεναλίνη με εμπόδιζε να δω όλα αυτά που φαντάζομαι όταν το κοιτώ από εδώ πάνω που βρίσκεται το καταφύγιό μου. Κι έτσι έχω μόνο μια τρομερή αίσθηση για όσα βρίσκονται από πίσω. Και με γαληνεύει η γη που πατώ και το κοιτώ την πρώτη πέτρα αυτή που ονομάζεται νήσος Πρώτη. Κάθομαι εδώ και ξεμπλέγω και ξαναγνέθω το κουβάρι και λέω πως αν το ξαναμαζέψω με σειρά και τάξη ίσως να γίνει πηνίο και να με φωτίσει. Μόνη μου είμαι και κάτι ώρες υποφέρω που θα ήθελα παρέα που να βλέπει κι αυτή την νήσο Πρώτη για την πρώτη πέτρα στο τρομερό μονοπάτι ή μπορεί να βλέπει και κάτι άλλο εξίσου συναρπαστικό σε μια κρυφή προοπτική του.  Από δω που είμαι το νησί χωράει στην παλάμη μου κι όμως βλέπω τα κύματα να σκάνε τόσο ζωντανά ειδικά όταν έχει βοριά στην πλευρά που είναι τα γκρεμνά του. Κι η ουρά του νησιού όπως φαίνεται να τρυπάει το νότο να χαμηλώνει και να χάνεται μέσα στο πούσι και την καταχνιά. Συχνά πυκνά στα βάθια του ορίζοντα βλέπω καράβια που σκέφτομαι πως κι αυτά το κοιτάν και με κοιτάν ίσως και με το μυστήριο μα κάπως πιο ήπιο όπως είναι εδώ αρμονικό το στεριανό τοπίο και έχει για χρώμα του μυστήριο το βουνό ένα γλυκό θαλασσί και τίποτε το ιδιαίτερα τρομερό. Γι’ αυτούς που τους αρέσουν τα βουνά τρομερός είναι πίσω από εδώ ο Ταΰγετος πιο τρομερός και πιο ανεξερεύνητος κι από το Έβερεστ όπως μου είχε πει ο Κοτρωνάρος. Εμένα ωστόσο μ’ αρέσουν οι θάλασσες. Οι θάλασσες με τα μυστήρια σκοτάδια. Και σε όλα αυτά τα λαμπυρίσματα στην γεράνια επιφάνεια ψάχνω να βρίσκω καθέτους στα κύματα για να αγναντεύω σκοτάδια στα μυστήρια βάθια. Κάποιες φορές υποφέρω που θα ήθελα μια παρέα για να της μεταφέρω την συγκίνησή μου αυτή. Να την πω θάλασσα και να νιώσω κι εγώ νήσος Πρώτη. Να γίνουμε ένα καϊκάκι που γύρους κάνει μια μες τον δίαυλο και μια μέσα στα γεράνια ανοιχτά ρίχνοντας παραγάδι. Με πετονιά μας αυτό μου το κουβάρι που προσπαθώ να μαζέψω με τάξη και σειρά. Να τα ενώναμε τα δυο στην κρέμαση και να μοιραζόμαστε την ψαριά να βγαίναμε και να πίναμε ποτήρια στο καφενείο. Να κάνουμε γλέντια στο σπίτι και ροματζάδες στην ερημιά. Στις ξαστεριές να κοιτάμε τα άστρα όπως τη νήσο Πρώτη κάθε άστρο μια πέτρα σε ένα μυστήριο μονοπάτι τρομερό. Κι εκεί που θα νιώθουμε πως χανόμαστε να δίνουμε φιλιά να πιανόμαστε από το αίσθημα και να ακούγονται στην σιγαλιά οι καρδιές μας και οι ανάσες μας δυνατότερα από τα αγρίμια και στοιχειά. Και πιο δυνατά. Κι έτσι να γαληνεύουμε. Με δέος στα χάη. 

 

φως της Ανατολής κατατρεγμένο

 

ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΕΝΟ

 

Σε αγροτικό τοπίο της Ελλάδας

συναντάς Πακιστανούς Αφγανούς Μπανγκλαντεζιανούς 

να περπατάνε χέρι-χέρι

σαν γυμνασίου κοριτσάκια.

 

Φως της Ανατολής κατατρεγμένο

που μου ζεσταίνει την καρδιά μου

 

Που κοκκινίζει και τον τύπο τον στημένο

Και κάποιον άλλο καταπιεσμένο που

μέσα από την χλεύη του και την οργή του

βλέπεις πως κάλο μεγάλο του πατάνε.

 

Φως της Ανατολής κατατρεγμένο

Φως της αγάπης που εκκινεί ταξίδι

 

Κι αν είναι τόσο πια βαρύ να πω πως το ζηλεύω

Φτιάχνει τουλάχιστον αυτό το δράμα

Που είναι η αποκάλυψη

στον τρόπο που μας συγκινεί.

 

 

ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΠΡΙΜΙΤΙΒ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΕ ΤΟΠΙΟ

 

Πορτρέτα πριμιτίβ πρόσωπο σε τοπίο

 

Κινούμε αλλάζοντας

Τοπία σε πριμιτίβ πορτρέτο

Περίγραμμα ιδίωμα νυχτερινό

Μπαμπάκια σύννεφα χαλί νεφέλωμα

Που μέσα του κρύβει κορυφές

 

Μορφές από το πριμιτίβ μοντέλο

Τοπίο αστικό μπαρόκ βουκολικό

Βιομηχανικό κρύο της αγωνίας

Αργό θερμό ρομαντικό

Στένσιλ επαναλαμβανόμενο μοντέλο

Στο πριμιτίβ τοπίο που

Κινούμε αλλάζοντας.

 

Θα έχεις επιθυμήσει να μιλήσουμε

Για υψηλά πράγματα

Λεπτομέρειες από πράξεις

Θα είχα επιθυμήσει να μιλήσουμε

Στο όριο του ηρωισμού

της αρετής και της σωφροσύνης.

 

Θα είχες επιτρέψει μια

Επιστροφή λυγίζοντας

Της μοίρας κάποιαν σκληρήν ευθεία

Στης μοίρας κάποια σκληρήν ευθεία.

 

Θα έχουμε επιθυμήσει

Να ενωθούμε σα νερό.

Πορτρέτα όπως ορισμοί μιας έννοιας

Πριμιτίβ μοντέλα πρόσωπα σε ζωή τοπίο.

 

Παρατατικοί υπερσυντέλικοι

και συντελεσμένοι

Κάτι το διαχρονικό

Αλλιώτικο και ίδιο

Κάτι σαν έννοια με 

τις προσπάθειες 

του ορισμού της.

 

διαστημόπλοιο

                   (    αγκαλιά με τον Μαρσέλ Προυστ    )

ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ

Εμένα που δε με ένοιαξε να συχνοτίζομαι ακόμη και τους πιο παράξενους τους πιο περιθωριακούς κι απορριπτέους κάπως μου φαίνεται η εικόνα μας. Κι είναι πολλές στιγμές που με προβληματίζει αυτή η στενή γραμμή όπου ίσως συμπίπτουμε το περιοριστικό ως ορμητικό σε βάθος και ταχύτητα σαρωτικό που διόλου απαρατήρητο μπορεί να είναι καθώς και περιθώρια δεν έχει να κρυφθεί ή να προσποιηθεί κάποιο άλλο είδος σχέσης. Ακόμη και μες την «απόσταση» και στην «σιωπή» βρυχάται κάτι αξιοπερίεργο απροσδιόριστης προέλευσης σκοπού προορισμού κι αφετηρίας. Κι ίσως αυτές οι ανησυχίες μου να είναι απλά μεταμορφώσεις του φόβου έλξης και απώθησης ενός αισθήματος αστόλιστου γυμνού και καθαρού από ότι δευτερεύον μπορεί να συνοδεύει τα συνηθισμένα αισθήματα όπου οι δρόμοι είναι αυτοί και τα αντικείμενα καθώς και οι συνήθειες τα πράγματα που τα βασίζουν. Κι έτσι να φαίνεται για μας ο τόπος χώρα φιλοσοφική «ου τόπος». Ένα δωμάτιο ένα τραπέζι κι ένας περίπατος μιας υψηλής συνάντησης και γνωριμίας μιας φοράς κι έναν καιρό με την συγκίνηση που στοιχειώνει κάθε διαχρονικό «σταυροδρόμι» προσφέροντας ένα μαντίλι υγρό για να καθαριστείς να χαιρετήσεις και μια καινούριαν όραση όσφρηση και ακοή τόσο έντονη και παράδοξη που αναγκάζεσαι να την απαρνηθείς ή που για πάντα απ’ το συνηθισμένο σε μονώνει. Όσο κι είναι αυτό που ευχήθηκα και με διάλεξε σε έναν χορό καθόλα επίσημο τον πιο σημαντικό οριστικό και τελευταίο ως τέτοιον που καθορίζει την ταυτότητα της παντοτινής νιότης.  Και μένει μόνο αυτή η βεβαιότητα του ανεξερεύνητου διαστήματος. Του ανεξερεύνητου του διαστήματος του «πέρα απ’ τη ατμόσφαιρα» όπου μπορεί κανείς να αγγίζει. Ένα διαστημόπλοιο όπως το είπε. Το σώμα του ένα διαστημόπλοιο και το δικό μου άλλο ένα.

φρύγανα και σταροχόρτια ξαπλωμένα αθέριστα

 

Το βλέμμα το "κακό" που έχει σπάσει ανακατωμένο σε μια διχρωμία άμυνας και ικεσίας. Στις μικρές μας πράξεις που μοιάζουν πυροβολισμοί εκκίνησης. Βρίσκουν τον ουρανό μας και σαν τον λαβώνουν. Μα 

   

χειλάρες σουφρωμένες σύκα ηλιοκαμένα

 

Τα φιστίκια με κέλυφος είναι τα αγαπημένα μου .. όπως κι άλλα τρόφιμα με πολύ σκληρό περίβλημα. Και γενικά πιστεύω πολύ στον νόμο των αντιθέσεων και της φυσικής αρμονίας. 

ημέρα γέννησης κι ενηλικίωσης

 

Όπως διαβάζω ποιήματα σε γλώσσες που δεν ξέρω τίποτα σχεδόν παρά μόνον τον ήχο να βγάζω και τα διαβάζω για τον ήχο τον ρυθμό και το μέτρο. 

Έτσι νιώθω στις σκέψεις που κάνω 

Μια ηχητική χρωμάτων δλδ ποτάμι που μιλά το μυστικό το πρώτο το ένα και παντοτινό ίδιο μυστήριο άγνωστο οικείο.

Ο πετεινός που φτερουγίζει πως ξέρει να μετρά. Η επιφάνεια. Το βάθος. Η οσμή. Η όραση. Κι η αφή. 

Εδώ με το τίποτε. Τα θαλασσινά λουλούδια. Το μοιρολόι του καημού γλέντι ρεμπέτικο. Ένα ηλιοβασίλεμα που δεν πληρώνεται. Που πληρώνεται με ευχές σιωπές κι οράματα τυφλών. 

Αγαπημένο μου τίποτα σαν σκιά στο λυκόφως. Μνήμες που προοδεύσατε και γίνατε όνειρα. Πλανώνται οι αισθήσεις αλλόκοσμα. 

Δεν έχω χέρια να σηκώσω βάρη. Μα δεν έχω και τίποτε. Μόνο θάλασσες και πανηγύρια. Παραπήγματα στην αμμουδιά. Καλοκαίρια παιδικά.   

  

τα αδέρφια της τυφλής και οι μυστήριοι γονείς

 

ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΗΣ ΤΥΦΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

 

Είναι κάτι σπίτια με οικογένειες μυστήριες

που κάποιο από τα παιδιά τους έχουνε προβληματικό

 Και μες το σπίτι τους το κλείνουνε

μα και γι’ αυτό κρατάν το σπίτι τους κλειστό

Ολόκληρο ή σε κάποιο βαθύ δωμάτιο

που άβολα νιώθουν ήχοι όταν βγαίνουν από αυτό.

Και κάτι πάντα έχουνε που ομοιάζει με την σοβαρότητα

αν τύχει κάποια νέα γνωριμία να τους ρωτήσει

κάτι για το σπίτι τους το πιο απλό.

 

Σπίτια με οικογένειες μυστήριες

που το τυφλό παιδί τους

το έχουν για μυστικό.

Κι όλον τον κόσμο προτιμούν τυφλό.