ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ -1998 (συνέχια3)

Αλλά , μιας και ανέφερα την οικογένεια και είχα πει και κάτι άλλο πρίν για την επαρχία , για να δούμε τι γινόταν μέσα σε 'κείνο το τρελόσπιτο .


-Ρέ Μάνο σήκω να κόψεις τη σαλάτα .
-Μη με σταυρώνεις τώρα .
-Τι μη σε σταυρώνω τώρα , θα βγάλεις ρίζες στον καναπέ καημένε με την τηλεόραση .
-Άσε μας ρε Ρίνα Δε βλέπεις τι γίνεται ? Εχουν κατασφάξει τα Βαλκάνια οι πούστιδες κι εσύ μου μιλάς για τη σαλάτα ! Αχ , που είσαι ρε Περικλή να δείς που κατήντησε η Δημοκρατία . Σε άλλη εποχή θα έπρεπε να ζώ , σε τη κοινωνία βγάζω τα παιδιά μου …
-Μία ζωή έτσι ήσουν , να αλλάζεις το θέμα , δεν πήρες γυναίκα εσύ , παραδουλεύτρα πήρες . Τι τα έκανα τα κολόπαιδα και κατέστρεψα τη ζωή μου , θα σε είχα αφίσει και θα έτρεχες με τις Βουλγάρες .
-Τι να σου πώ τώρα , μπορέσαμε ποτέ να συνενοηθούμε . Μία ζωή μου έκοβες τα φτερά , μία ζωή γρίνια και κακομοιριά , μία ζωή…
-Άσε με καημένε , δε σου μιλάω ,θα την κόψω εγω.


O άνθρωπος, σαν κοινωνικό όν το οποίο ομαδοποιήται σε αγέλες, κατά την εξέληξή του στο χρόνο ζεί σε συντριπτική πλειοψηφία κάτω από την ίδια στέγη με την υπόλοιπη οικογένεια και καλά κάνει . Εγώ λοιπόν , συγκατοικούσα με μία τραπεζική υπάλληλο , εν ονόματι Ρίνα , που ποτέ δεν θα έπαιρνε την πολυπόθητη θέση του διευθυντή και έναν τρελαμένο νταλικέρη , εν ονόματι Μάνο, που νόμιζε ότι ήταν η μετεμψύχωση του αρχαίου φιλόσοφου Σωκράτη και διάβαζε συνεχώς βιβλία, αρχαίους φιλοσόφους και αναρχικούς .Αυτοί οι δύο , είχαν ενωθεί με τα δεσμά του γάμου όπως προστάζει η ορθόδοξος ελληνική εκκλησία , στην οποία δεν πίστεψαν ποτέ – γιατί να πιστέψουν άλλωστε - , και μεγάλωναν τα τρία παιδιά τους ή τα παρατηρούσαν με αγωνία καθώς αυτά μεγάλωναν .Η αδερφή μου και ο αδερφός ήταν μεγαλύτεροι από εμένα . Η Λένα με περνούσε τρία χρόνια και ο Φάνης τέσσεραμισι και την συγκεκριμένη χρονική περίοδο βρίσκονταν και οι δύο στην Αθήνα όπως και τα υπόλοιπα επαρχιοτόπαιδα που αναζητούσαν μία άλλη τύχη στη ζωή τους . Έτσι , ενώ αυτοί τρώγονταν μεταξύ τους στην πρωτεύουσα και περιπλανιόντουσαν μέσα στο άγνωστο πλήθος εγώ απολάμβανα την οικογενειακή γαλήνη με τα προνόμια που μπορεί να έχει ένα μοναχοπαίδι . Τι γαλήνη δηλαδή , που το σπίτι καθημερινά έμοιαζε με ωρολογιακή βόμβα , έτοιμη να εκραγεί , χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος , ή αν υπήρχε ήταν τόσο πρωτόγονος που οι ιστορικές μου έρευνες δεν είχαν κατορθώσει να προσδιορίσουν . - Εδώ τίθεται πάλι το ζήτημα της χημείας αλλά θα το αναλύσουμε κάποια άλλη φορά - .
Στην πραγματικότητα , θέλω να πιστεύω ότι ο πατέρας μου και η μητέρα μου ήταν τόσο ερωτευμένοι μεταξύ τους που τσακώνονταν συνεχώς χωρίς αιτία . Τους έβλεπα σαν μία χημική ένωση τύπου πυρηνικής ενέργειας , μίας ενέργειας που μπορεί να κινήσει όλο το σύμπαν αλλά και να το καταστρέψει . Στη συμπεριφορά μου απέναντι τους προσπαθούσα να τους καταλάβω , να τους αναλύω και να ξεχωρίζω τα καλά και κακά στοιχεία που έβρισκα και σταδιακά ανακάλυπτα ότι αρκετά από αυτά είχα και εγώ .

Η μητέρα μου ήταν η προσωποποίηση του ρεαλισμού και της ψυχρής λογικής . Κάθε τι άγνωστο την τρόμαζε και προσπαθούσε συνεχώς να τοποθετεί και να κατηγοριοποιεί τα πάντα , να κρίνει με μαθηματικό μυαλό και να βγάζει για όλα ένα λογικό συμπέρασμα . Ήθελε όλα να λειτουργούν με πρόγραμμα , χωρίς καθυστερήσεις που δημιουργούν ανασφάλειες και ποτέ δε μπορούσες να καταλάβεις τι νιώθει εκτός αν την ψυχολογούσες με επιστημονικό μάτι και μικροσκόπιο. Κάπου βαθιά στα έγκατα της ψυχής της , εκεί που βασιλεύει το απόλυτο έρεβος , εκεί που δεν υπάρχουν φάροι για τους ναυαγούς και το άπληστο ανθρώπινο χέρι δεν έχει βεβηλώσει το μεγαλείο, έβρισκες τον αμύθητο θησαυρό της ευαισθησίας και της μητρότητας . Κάτω από το σκληρό περιτύλιγμα , πίσω από τη σιδερένια ψυχρότητα και μέσα από το ατσάλινο σώμα κρυβόταν η πιο εύθραυστη πορσελάνη , το πιο τρομαγμένο ελάφι του κόσμου . Ένα ελάφι που όποιος κατορθώσει να το δεί και να το κοιτάξει κατάματα το ερωτεύεται αυτόματα . Ένα ελάφι που σπινθηροβολούσε αγνότητα και έτρεχε να προστατευθεί και μαζί του να προστατέψει αυτούς που αγαπά και καρδιοχτυπά μονίμως μη πάθουν τίποτα , και ποτέ δεν το δείχνει . Πραγματικά πρέπει να είσαι εξειδικευμένος αγαπολόγος για να το καταλάβεις αυτό ή να είσαι από τους λίγους εκλεχτούς της καρδιάς της .

O πατέρας μου ήταν τελείως διαφορετικός. Μπορεί όντως να ήταν η μετεμψύχωση του Σωκράτη . Φιλοσοφημένος άνθρωπος . Ταυτόχρονα όμως ήταν έφηβος μια ζωή . Η φαντασία του έφτανε στους πιο μακρινούς ουρανούς , ενώνονταν με υπερφυσικές δυνάμεις και παγανιστικούς θεούς . Άμα τον παρατηρούσες προσεχτικά , σίγουρα θα καταλάβαινες ότι μονίμως ταξίδευε σε άλλους κόσμους , μαγικούς , αθεράπευτα ρομαντικούς , κόσμους γεμάτους πνευματική τελειότητα και ισορροπία . Η υπερευαίσθητη ψυχή του και το παιδικό μυαλό του, τον οδηγούσαν σε μονοπάτια παντοτινής αγάπης και αστείρευτου πάθους γι’ αυτούς που είχαν κλέψει κάποιο κομμάτι της καρδιάς του . Τα έβλεπε όλα από μια οπτική γωνία πού μπορούσε να τα διαμορφώσει και να τα διαπλάσει έτσι ώστε να χωράν , να δένουν άψογα και να έρχονται σε απόλυτη αρμονία με τον κόσμο που είχε δημιουργήσει στο μυαλό του . Κι άμα κάτι τον ανάγκαζε να επιστρέψει στην πραγματικότητα τσαντιζόταν υπερβολικά , έπεφτε σε τραγική μελαγχολία και έριχνε τις ευθύνες σε όλους όσους του είχαν δώσει το καταστροφικό εισιτήριο για την οδυνηρή πραγματικότητα . Την πεζή και άθλια καθημερινότητα της ζωής που με τον πιο τελειοφανή τρόπο δημιουργεί τα τραγικότερα λάθη , σου τα δίνει όλα και δεν σε αφήνει να αγγίξεις τίποτα . Είναι όλα τόσο τέλεια που δεν μπορούν να συνυπάρξουν μεταξύ τους , που δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο παρά να φθαρούν . Και τότε δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις από το να παίξεις για να χάσεις , αλλά στη ζωή το μόνο που έχεις να χάσεις είναι την ίδια η ζωή , ενώ , όπως και σε όλα τα παιχνίδια τζόγου , μπορείς να κερδίσεις τα πάντα . Χρειάζεται φαντασία λοιπόν , κι αυτή ακριβώς τη φαντασία διέθετε ο πατέρας μου , την φαντασία που σε πάει παντού χωρίς άχαρες διαδικασίες και σου δίνει τροφή για δημιουργία .
Δυστυχώς όμως , άλλο είναι να δημιουργείς με τη σκέψη σου και άλλο να μπαίνεις στη διαδικασία της δημιουργίας . Εκεί ακριβώς ερχόταν η Ρίνα να σώσει τη κατάσταση . Ήταν τόσο διαφορετικοί που ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο .
Πρέπει να πώ ότι ποτέ δεν μου δημιούργησαν ιδιαίτερο πρόβλημα και πάντα με άφηναν να τραβάω τον δικό μου δρόμο χωρίς πολλές γκρίνιες και αιματοχυσίες . Η μάνα μου πάντα ανησυχούσε και ο πατέρας μου πάντα ήταν «στον μυστηριώδη κόσμο του» .
Μόνο που κληρονόμησα τις τόσο διαφορετικές σχιζοφρένιες και τον δύο . Άστα να πάνε .

“ … φαύλος κύκλος της σκέψεως στη σκέψη … ”

Η λογική , τα δεδομένα και το κατεστημένο είναι μία , μόνο μία , οπτική γωνία . Ένα σημείο του κύκλου . Ο κύκλος έχει άπειρα σημεία και τα πράγματα έχουν άπειρες οπτικές γωνίες . Δεν υπάρχει σωστό και λάθος , δεν υπάρχει τρέλα και λογική . Κοιτάζω τη θάλασσα και την ονομάζω ουρανό , την ξαναβαπτίζω . Κανένα λάθος , καμιά τρέλα , απλά μια καινούρια λογική. Άσε που ένας φιλόσοφος είπε πως είναι μεγάλη ηλιθιότητα να ακολουθάς την κοινή λογική, γιατί πολύ απλά η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι μέτριοι έως χαζοί.
Η τρέλα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνήθεια που αν καταχραστείς μπορεί να γίνει εμμονή , εξάρτιση , ναρκωτικό . Το να καταφεύγεις σταδιακά στην τρέλα είναι κι αυτό μια άμυνα για να αντέξεις την πεζή καθημερινότητα και να την κάνεις πιο συναρπαστική . Όμως , όσο πιο συχνά διαφεύγεις εκεί τόσο δυσκολεύεσαι να επιστρέψεις , κι όσο δυσκολεύεσαι τόσο περισσότερο διαφεύγεις εκεί , ώσπου στο τέλος ξεχνάς τελείως την πραγματικότητα ή δεν την αποδέχεσαι καθόλου και ζεις αποκλειστικά στον δικό σου μαγικό αλλά εύθραυστο κόσμο . Βέβαια υπάρχουν πολλά είδη τρέλας , είδη καταστροφικά και άκρως επικίνδυνα , άλλα ας αφήσουμε ήσυχους τους τρελούς να τρελαίνονται περισσότερο , τους ειδικούς να βγάζουν διαγνώσεις , κι ας δούμε τι γινόταν σε αυτή την μικρή κωμόπολη της επαρχίας .

Η ΄Β λυκείου Χώρας είχε μόνο 37 μαθητές και όλοι σε αυτή τη μικρή πόλη ήταν γνωστοί μεταξύ τους. Αν κάποιος κατάφερνε να ξεφύγει λίγο από τα στενά πρότυπα και καθιερωμένα γινόταν ο στόχος και το επίκεντρο όλων των συζητήσεων. Έτσι κι εγώ έχοντας μέσα μου μια ανεξέλεγκτη ενέργεια και μια επαναστατική συμπεριφορά μαζί με τη Μαρία γίναμε από πολύ νωρίς το σημείο αναφοράς ολόκληρου του σχολείου, ήμασταν τα δακτυλοδεικτούμενα φρικιά με τον απροσάρμοστο εφηβικό χαρακτήρα. Και πώς να μην γίνεις απροσάρμοστος σε ένα μέρος που οι κοπέλες παντρεύονται από τα 17 και τα αγόρια σπάνια τελειώνουν το λύκειο. Ένα κορίτσι με ξυρισμένο το μισό κεφάλι ,σκισμένα τζιν ,αρβύλες και στρατιωτικό τζάκετ έμοιαζε με εξωγήινο και θεωρούταν απειλή για τα υπόλοιπα «καθώς πρέπει» παιδάκια. Ειδικά όταν άρχισαν και μερικοί άλλοι να προσπαθούν με λάθος τρόπο να ακολουθήσουν και να μιμηθούν αυτό το πρότυπο. Στο σχολείο οι καθηγητές είχαν αρχίσει να τα βάζουν μαζί μας και να μας δίνουν αδικαιολόγητες τιμωρίες
(foto by Era)

ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ -1998(Συνέχια2)

H Μυρτώ ήταν αυτό που λέμε ο άνθρωπος " λάστιχο " , σα κάτι κουρδιστά κουτσουνάκια που τρέχουν ασταμάτητα , μόνο που δεν είχε το κουρδιστίρι σε εμφανή σημείο και δε σταματούσε ποτέ. Τη ξεχώριζα σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων .Μετρίου αναστήματος , χρώμα ματιών καστανό και καστανόξανθα μακριά μαλλιά αρχοντικού χαρακτήρα . Το πιο γλυκό πλασματάκι , που όταν σε κοίταγε με τα μικρά φεγγαρένια ματάκια του νόμιζες ότι βρισκόσουν στο πιο ασφαλές μέρος του κόσμου. Πάντα καλοντυμένη και προσεγμένη είχε να σου πει για κάθε περίπτωση το ανάλογο σουξέ του ελληνικού λαϊκού ρεπερτορίου και να το εννοεί .Μαζί μου έβγαζε την πιο τρελή και καταπιεσμένη μορφή του χαρακτήρα της με υπομονή και επιμονή μαζί φτιάχνοντας παράλληλα ένα φράγμα προστασίας γύρω από όλα . Αυτό με έκανε να τη λατρέψω όπως της άξιζε .
Η Μαρία ήταν άλλη φάση . Μαζί κάναμε τα πιο παρανοϊκά πράγματα και μετά έτρεχε η Μυρτώ να μας μαζέψει . Αρβύλα με λυτά κορδόνια , παλαιστινιακό μαντίλι από το μοναστηράκι , τζίν με πακέτο κάμελ στη κωλότσεπη -"...Oh unidentified I ' m a loοser babe so why don't you kill me..." - «Underground 97 " και πάει λέγοντας . Μαύρο μαλλί ανακατεμένο , σκουλαρίκια όσα ακριβώς μπορούν να χωρέσουν στα αυτιά και τη μύτη ενός ανθρώπου ώστε να έρχονται σε αρμονία με το υπόλοιπο σύνολο , και κάτι μάτια που θα ανοίκαν μόνο σε κάποιον πανέξυπνο , εσωστρεφή , πολύπλοκο και καταβάθως ευαίσθητο σχιζοφρενή που πλήτει απο καταπιεσμένο ρομαντισμό .Συνεχώς προσπαθούσα να μαντέψω τις ανεξέλενχτες εκρήξεις της , κάτι που θεωρούσα ως ένα από τα συναρπαστικότερα παιχνίδια στην διαδικασία εξερεύνησης μίας προσωπικότητας . Και αυτή η προσωπικότητα έφτανε μονίμως στα άκρα , τέντωνε τις αντοχές και τα όρια χωρίς να το σκέφτεται , όπως εγώ , κι εκεί στα άκρα συναντιόμασταν και μεγαλουργούσαμε ή πέφταμε στο απόλητο κενό για να τραβήξουμε πάλι το εφεδρικό σκοινάκι από το αλεξίπτωτο της ζωής . Είχαμε από πάντα μία απίστευτα ανεπτυγμένη εσωτερική επικοινωνία που εξηγούσαμε σαν έμφυτη φυσική χημεία .
Η Μυρτώ και η Μαρία ήταν αυτό που πρέπει να εννοεί η λέξη " φίλες " .Ήταν οι φίλες μου . Τα μόνα άτομα μέχρι στιγμής , εκτώς από τη μαμά , τον μπαμπά , κτλ , που θα μπορούσαν να με ανεχτούν πλήρως , δηλαδή να αγαπήσουν τόσο τα ελαττώματα όσο και τα προτερήματά μου , δηλαδή να αγαπήσουν εμένα .Δε δίνω παραπάνω στοιχεία γιατί είναι τόσο καλές που μπορεί και να μου τις πάρετε .Άσε που είναι καλύτερα να ξέρεις λίγα , για να φαντάζεσαι πολλά .

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι ήμουν ερωτευμένη με τον Α ένιωθα ότι κάτι δυνατό θα επακολουθήσει το οποίο θα με έφτανε στα άκρα , θα με πήγαινε εκεί που ζήτουσα . Κι αυτό γιατί όλοι μας για να φτάσουμε στα άκρα πρέπει να υπάρχει αιτία κι εγώ τότε τον είδα σαν την πιο όμορφη αιτία , το τέλειο ερέθισμα για να εκτινάξω την ενέργεια που μάζευα με κοπιώδη ζήλο από την καθημερινή περιπλάνηση σε ότι μου δημιουργούσε εσωτερική έκρηξη . Υπομονετικά συμπίεζα τα συναισθήματα μου , τους έδινα τροφή για να μεγαλώσουν και να με κατακλείσουν , να νιώσω αυτό το γλυκό πανικό της κατάστασης εκτός ελέγχου , μιας όμορφης κατάστασης εκτός ελέγχου . Τότε μόνο λειτουργείς όπως η φύση προστάζει , βλέπεις τον εαυτό σου σε νηπιακή ηλικία να κάνει πράγματα που ποτέ δεν μπορούσες να σκεφτείς και τον παρατηρείς με τόση περιέργεια καθώς αναρωτιέσαι μέχρι που θα φτάσει . Παρακαλάς και κάνεις τα πάντα για να μην τελειώσει ποτέ , γιατί άμα τελειώσει θα χρειαστείς πάλι το εφεδρικό αλεξίπτωτο κι αυτή τη φορά η πτώση θα είναι μεγάλη . Έτσι ένιωθα , το ένιωθα πρώτη φορά , και με συνεπήρε τόσο που έγινε εμονή ,το άλφα και το ωμέγα στη σκέψη μου . Καθημερινά αγωνιούσα αν τα αποθέματα οξυγόνου θα με έφταναν ή θα έπρεπε βιαίως να κατέβω απ 'το διάστημα , τον έβδομο ουρανό στον οποίο βρισκόμουν , ή νόμιζα ότι βρισκόμουν .
Στην αρχή , ήμουν σε φόρμα , όλα πήγαιναν υπέροχα και όλα τα " crash test " που υπέβαλλα στον εαυτό μου για να είμαι σίγουρη είχαν επιτυχία . Ώσπου τελικά έχασα πλήρως τον έλεγχο , ή νόμιζα ότι τον είχα χάσει , γιατί πάντα φρόντιζα να ελέγχω την κατάσταση να βρίσκεται εκτός ελέγχου . Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ που δε ξεκόλλαγα από πάνω του , όταν τον έβλεπα φυσικά , γιατί σύν όλα αυτά είχα σχολείο , εξετάσεις μπροστά , οικογένεια , φίλους , προπονήσεις , παρέες , αλητεία με τα μηχανάκια , φροντιστήρια , κτλ , δηλαδή την καθημερινή περιπλάνηση στο χρόνο .Δεν παίρναγε στιγμή χωρίς να τον σκεφτώ και να τον αναλύσω , έτσι ώστε άρχισα να τον θεοποιώ χωρίς να σκεφτώ ότι στην αυταπάτη δεν υπάρχει ανώτερο .
(synexizetai)

ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ -1998 (συνέχια1)

Τα παιδιά της επαρχίας βλέπουν μακρυά , τα παιδιά της επαρχίας είναι περιορισμενα , τα παιδιά της επαρχίας έχουν καθαρά χέρια , τα παιδιά της επαρχίας ανήκουν , τα παιδιά της επαρχίας είναι παιδιά. …Παιδί! Ήθελα να καταβροχθίσω τα πάντα σα μια κουκίδα στο άπειρο που βιώνει το μέγεθος της , σαν έναν απεργό πείνας έξω απο την αμερικάνική πρεσβία , σαν έναν τιμβορίχο μπροστα στον αμύθιτο θυσαυρό 18 τόνων , χωρίς να αντηχεί στα αυτιά μου η τσιριχτή φωνή της γιαγιάς ..."φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά" ..."όποιος τη νύχτα περπατεί λάσπες και σκατά πατεί"..."όποιος πάει για τα πολλά χάνει και τα λίγα" ..."η περιέργια σκότωσε τη γάτα"...κτλ. Έβλεπα το σύμπαν σα μια τεράστια ταπετσαρία που ήθελα να ξιλώσω και να βάλω στη τσέπη μου . Έίχα άραγε τόσο μεγάλη τσέπη?


Tέλος πάντων , όντως κάτι έτρεχε με τον Α .Ίσως ενα αθώο εφηβικό φλέρτ , ίσως ο πρώτος έρωτας .Μάλλον το δεύτερο. Και έτρεχε τόσο πολύ που τελικά σκόνταψε κι έπεσε.
Αν θεωρήσουμε την ψυχή ενός ανθρώπου σαν πλαστελίνη ο Α ήταν ο πρώτος που του την έδωσα να παίξει . ( Και θα μου πεις εσύ τώρα , ποιός σου είπε να δίνεις έτσι τα πράγματα σου? Ε ? ...τι να πώ ...δεν τα δίνω συχνά και δεν βρήκα σοβαρό λόγο να μη τα δώσω , και κάπως έπρεπε να αρχίσω να ξηλώνω τη ταπετσαρία ρε παιδί μου, να φτιάξω το "EGO" μου , που λέει και ο φίλτατος ο Φροϊντ .
Ο Α μου έμαθε πολλά πράγματα , όμορφα πράγματα κατά το πλείστον . Μαζί του κατάλαβα γιατί τα κοριτσάκια ζωγραφίζουν καρδούλες και αστεράκια στα τετράδια των μαθηματικών , της χημείας ( αχ , αυτή η χημεία θα μας φάει ! ) , των αρχαίων ελληνικών , της φυσικής , κτλ.

-Τι ?
-Καλά δεν την ακούς ρε μαλάκα , μάλλον δε τη βλέπεις . Eχει μια φάτσα λες και της έδωσαν τα θέματα των πανελληνίων μία μέρα πρίν τις εξετάσεις ! "Τη πάτησες Λευτεράκι"...Έρωτας είναι θαρρώ...να ρα να ρα να να να...
-Σταμάτα πια. Για πές , τι έγινε ? Τι σου είπε ? Μας έχει φάει την ψυχή αυτό το παλικάρι .
Όντως , μου έβγαλε την ψυχή μέχρι να μπορέσω να εισχωρήσω στην μικρή του καθημερινότητα και να την απολαύσω και 'γω .Ήταν κλειστός τύπος ( και για όσους πιστεύουν στην τεράστια ενέργεια που μπορεί να ασκήσει το σύμπαν πάνω μας , ήταν Δίδυμος και λογικά θα εξακολουθεί να είναι ακόμα , αν συμφωνούν τα άστρα
βέβαια ). Πάντα ήθελα να εξερευνώ και να βρίσκω αυτά που φωλιάζουν βαθιά , που δε φαίνονται καν , τα μυστικά που μπορούν ακόμα να λένε και να εννοούν ότι είναι μυστικά .
Τι γίνεται όμως με τα μυστικά που έχουμε ο καθένας μέσα του και πρέπει να ανακαλύψουμε ? Στα μάτια του έβλεπα μια ανεξερεύνητη ήπειρο , έναν άγνωστο παράδεισο ή μια κόλαση , τη χαμένη Ατλαντίδα με το σοφό γέροντα που θα έλυνε μαγικά κάθε Γόρδιο δεσμό στο ατέλειωτο κουβάρι που κουβαλούσε ο σκληρός δίσκος του εγκεφάλου μου .Το να θεοποιείς κάποιον είναι άκρος επικίνδυνο και παρανοϊκό .Αλλά πως θα καταλάβεις ένα τόσο σοβαρό πράγμα αν δεν την πατήσεις ! Βέβαια αν εξακολουθήσεις να το κάνεις κι άλλη φορά , μη πανικοβληθείς , απλά δέξου το . " That's life , be yourself " …και πάει λέγοντας .
Σίγουρα όμως σε κάτι τόσο μπερδεμένες εσωτερικά καταστάσεις καλείς τον από μηχανή θεό για να σε σώσει . Και που να βρεθεί τέτοια εποχή θεός . Από ότι λένε ο τελευταίος που εμφανίστηκε ήταν πριν 1998 χρόνια κι αυτός αυτοκτόνησε . Ας ψάξουμε λοιπόν στους επίγειους παραδείσους .-Επίγειος . Τι ωραία λέξη ! Κρύβει μία έμφυτη μουσικότητα που οδηγεί σε μια άλλη εποχή . Έτσι έτρεξα στη Μυρτώ και την Μαρία.

(συνεχίζεται)

ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ -1998

(έτσι είπα σήμερα να ταξιδέψουμε λίγο στα θρανία! σε μια απο τις πρώτες συγγραφικές μου προσπάθιες)

-Τι ώρα είναι?
-Ρε μαλάκα είναι εννιά παρά είκοσι, σε δέκα λεπτά χτυπάει το κουδούνι. Που είναι η Αγνή?
-Έχει πάει να τρακάρει κανα τσιγάρο απο τον Λούι.
- Κάτι παίζεται μ'αυτούς , ξέρεις τίποτα?
-Θα μας τα πεί γιατί...
-μαλάκα φεύγω , χτυπάει σε λίγο.

Αυτές ήταν!Η Μυρτώ και η Μέρη . Καθώς πάλευα να σταθώ στα εύθραυστα πόδια μου οταν σιγά-σίγα άνοιγε μπροστά μου η μισογκρεμισμένη πόρτα της κοινωνίας . Τι μισογκρεμισμένη δηλαδή που κόντευαν να την ξυλώσουν από το κέντρο της γής , αυτοι οι κομπάρσοι που περιφέρονται στο σκηνικό της καθημερινότητας και νομίζουν πως είναι άνθρωποι. χα! Εδώ πρίν δυόμιση χιλιάδες χρόνια ο Διογένης έψαχνε μανιοδώς να βρεί Άνθρωπο και δε βρήκε τίποτα , τι ψάχνω!

Ήταν πρωί , ως συνήθως , μετά θα βράδιαζε και θα ξημέρωνε πάλι,ο ήλιος θα κινούταν καθημερινά στην τέλεια πορία του , σε απόλητη αρμονία με το υπόλoiπο σύμπαν και τα αστέρια που κοίταξαν όλες οι γενιές των ερωτευμένων , ο ήλιος θα συνέχιζε με τραγικά απαθή συμπεριφορά να κάνει το μοναδικό πράγμα που ήξερε να κάνει από τη γέννηση του. Αλλά δεν είναι όλα τόσο απλά. Όταν ζείς σε μια επαρχία εν έτη 1997 μαζί με μερικές χιλιάδες αγρότες, γιατρούς , περιπτεράδες , παπάδες , πουτάνες ,δασκάλους , φουρναρέους , συνεργιάδες , αδιόριστους μαθηματικούς , χαρτορίχτρες , λούστρους , πλακατζίδες , μπετατζίδες , άνεργους και αργόσχολους , ψυχοπαθείς με τραντζιστοράκια που φωνάζουν μόνοι τους και ψυχοπαθείς αγνώστου διαγνώσεος , αρχίζεις να φιλοσοφείς και να τη ψάχνεις .Κάπώς έτσι ξεκινάει ένα βιβλίο ή ίσως και μια ολόκληρη ζωή.

..συνεχίζεται