παρακείμενος διαρκείας

Α

Πως σταυρώθηκα πριν ζήσω το θαύμα;

Β

Ποιός είχε την ιδέα να ρανθούμε με ποτ πουρί;

Γ

....................................

....................................

Πεινώ, 
Σε ντύνω με πηλό

Σε ξεφλουδίζω σα σίκο

Ή το γεύομαι αποξηραμένο

Συνοδεύοντάς σε μ' απόσταγμα

Δ
Σε κάθε περίπτωση 

.............................

.............................

Ε

Ενώ είμαστε μαζί

βλέπω κάποιον που θα ήθελα 

να είναι Εσύ


Ζ

Εγώ Σκοτώσω
παρακείμενος διαρκείας


Η
Απο τότε που το σκόρπισα στο διάστημα
Χάθηκα κύριε Ζορμπά σ' ένα ξέφωτο φαγοπότι


Θ
Γκρεμίζουν τα τείχη!
Στέφθηκα Ολυμπιονίκης!


Ι
Ξενέρωτος σημαίνει να κάνεις έρωτα με ξένους;


Κ
Φιδάκια
κινέζικα ξυλάκια
φλέβες αυλάκια


Λ
..........


Μ
.......................

.....................

..................

Ν

-Τι θυμάσαι απ' τα πειράματα του Αριστοτέλη;
-Χαμογελούσα στον καθρέφτη

Ξ

Έγινε κατολίσθηση κι έπεσε βλάχος

Ο 

Το να έχω δικά μου ιδανικά σημαίνει πως στέκομαι δίχως να στηρίζομαι.

Μήπως όμως έχοντας τα η αρμονία με δικάζει Ουράνια να τρέχω προς έναν αστερισμό που μόνο ο Θάνατος είναι όμοιός του; 

Π

Μιά στιγμή σιωπή 

Ακούγονται τα σπλάχνα του σύμπαντος 

Ρ

Άτιμη Ιστορία

(fotoart A.Stefanakos)

σταγόνα

φουρτουνιασμένο είν' το στομάχι μου

στην αγκαλιά μου -νόμισα- σ'είχα

μα πόσο απείχα! πόσο απείχα;

βαριανασαίνοντας κόμπους, εσένανε

στην αγκαλιά μου -νόμισα- σ'είχα

μα πόσο απείχα; πόσο απείχα!

...

σύρε σταγόνα μου λευκή

και τρέξε την πληγή μου..

(fotoart Frans von Stuck)

στα όρη των ορίων

(ή.. νους διεστραμμένος εν σώματι με πληγές)
Την σκοτεινή στοά θολώνει καπνός. Ο απαγορευμένος. Η ένταση της μουσικής δυνατή, για να καλύπτει τις σκέψεις. Μόνο οι εμμονές επιβιώνουν σε αυτόν τον χώρο. Και χορεύουν. Παραπατούν, στροβιλίζονται δερβίσικα, θεριεύουν στη μέθη.
Οι αλλοιωμένες φιγούρες γύρω μου ξεκινούν να σου μοιάζουν. Κάποιος, κάπου, προσπαθεί κάτι να πει και η γλώσσα του κυλά στον λαβύρινθο του αυτιού μου. Στην ιδανική σου μορφή, την απεριόριστη, την ανέμελα γοητευτική, την δεκτική, την ανύπαρκτη.
Αρχίζω το παραμύθι, το διεγερτικό. Σφραγίζω το νου με την εικόνα της φαντασίας και προχωρώ στο κενό. Γυρνώ και για αγάπη σου τραγουδώ.
[Αν υπήρχε τέτοια ζυγαριά θα ήθελα να συγκρίναμε τα ψεύδη μας. Αυτά των καταστάσεων και τα άλλα των συναισθημάτων.] [.Σε θέλω για πάντα.]
Κερνώ τις ανοιχτές πληγές αλκοόλ και τις πυροδοτώ με την φλόγα του κεριού της ψυχής μου. Το χύνω στα μάτια και τα αυτιά μου, στις ρόγες των δακτύλων. Εξαλείφω τις αισθήσεις. Το σπαταλώ. Μα η θύμηση τους στέκει στην είσοδο του μυαλού μου θαυμαστός Κολοσσός. Αναπαριστώ τις στιγμές μας με ακέφαλο παρτενέρ.
Ναι, αυτόν που πολύ με τον Χάροντα μοιάζει. Σαν στης αυγής το φως ασελγεί στου ονείρου μου το παραλληλο σώμα. Χαράζει, με λεπίδια χαράζει η μέρα.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον έρωτα. Την γλυκιά αυτή αγκινάρα με τα αγκάθια και τη διάρκεια πεταλούδας..

(foto by Era/Neda water-fall)
-for ever update-