γλυκιά ερημιά

 

ΓΛΥΚΙΑ ΕΡΗΜΙΑ

 

Γλυκιά που είναι η ερημιά

μακριά από του κόσμου τα βάσανα

από την βουή και την ψευτιά

τα γυάλινα τα κρύα κάστρα

 

Σαν νύχτα που κυλάει αργά

όπως για ακίνητα περνιούνται τα άστρα

κι ακούγεται στην σιγαλιά

ο αέρας η καρδιά κι η ανάσα

 

Γλυκιά που φαίνεται η ερημιά

στου πικραμένου τα ανθρώπινα τα μάτια

σαν γύρω τους απλώνονται αχνά στοιχειά

αυτών που θέλησε τα διάφανα χάδια

 

Κι ακούγεται πέρα βραχνά μια γλαύκα

σαν τραίνο που από τον κάμπο τον χαιρετά

Κι ακούγεται ένα αλύχτισμα που κι άλλα αρχινά

σα να ‘ρθε το πνεύμα και τον ζυγώνει σιμά

 

Μπορεί και να είναι η πεθυμιά του σαν κύμα

που βγαίνει απ’ την σκέψη και την φύση ξυπνά

Μπορεί και να είναι το πνεύμα που ήρθε

Η αγάπη η μεγάλη του που σε εκείνον γυρνά.

 

ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

 

                     Αγκαλιά με τον Πλάτωνα

 

Στην μαθητεία μου την πιο σπουδαία

Διδάχτηκα από πνεύματα αρχαία

Πώς να γαμιέμαι ανδρειωμένα

Στητά με το κεφάλι ψηλά 

Με αυστηρές γραμμές

Πάτημα ακλόνητο 

λαβές από πάλη

Ερώμενος να γίνομαι που αφήνει

στον εραστή του να γινεί η καμπύλη 

Ιδανικά να μπαίνει 

η μορφή της ιδέας

του ενός μέσα στον άλλον

ΕΓΩ ΠΟΛΛΑ

Μέχρι το ΕΝΑ

Μέχρι το ΚΑΛΛΟΣ

ΦΙΛΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΠΙΚΑΣΟ

               φιλί με τον Παύλο Πικάσο

Πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες

Μετακομίζουν τα μπάνια και οι σκάλες

Ανάμεσα δουλειά και hobby

Κλέφτες κι αστυνόμοι

 

Ώσπου να βιδωθεί το κουρτινόξυλο

Να βγούμε από το Μεγαλοβδόμαδο

Με ονοματεπώνυμο

Πας και μένεις

 

Περπατησιές στης άμμου τα βρεγμένα

Ευφρόσυνο πέρασμα

Κι ο αγέρας που σε χαϊδεύει

Τα καλοκαιρινά πνεύματα

 

Πας και μένεις

Σαν κύμα σηκώνεσαι

γυρίζεις σπας και σαρώνεις

Πηγαίνεις πηγαίνεις

 

Όριο φωτός

στου σκοταδιού την έκταση

Αλήθεια, ότι στο ανάμεσα

σκέψης και αίσθησης

 

Πηγαίνεις πηγαίνεις

Σαν κύμα σηκώνεσαι

Γυρίζεις σπας και σαρώνεις

Πας και μένεις.

εμένα; &^%$##@%%^&# τι πάω και θυμάμαι .. λες και σου είπα κάτι κακό

.. βάζω ξύδι για να μην με τρώνε τα κουνούπια κι εκείνα εκεί... φαίνεται οι σκέψεις μου μου γλυκαίνουν το αίμα.

Αλλά οι στίχοι μου απόψε είναι σκληροί

   

    Είναι τα όνειρα (τα οράματα) 

    κηδείες με ξένα κόλλυβα

    των τότε των πεταμένων

    των τώρα των πεθαμένων 

.. και άντε βρες πως να κλείνει ωραία αυτό το ποίημα 

.. σε ποιον μιλάς έτσι γλυκά; ποιος είναι ο εσένα; 

 

ένα ποτήρι με νερό

Είναι παιδιά που τα μικρανασταίνεις οι ελπίδες και τα όνειρα

Τα συλλαμβάνεις, τα γεννάς, περνούν εφηβεία, μεγαλώνουν, ωριμάζουν

Κι έρχεται κάποια στιγμή που τον δικό τους δρόμο παίρνουν.

Είναι στα αλήθεια τυχερός, μπορεί και άξιος 

όποιος την συντροφιά τους λάβει στα γεράματα

Τα μάτια να του κλείσουν 

κι ένα ποτήρι με νερό να πιεί από τα χέρια τους που λέμε...

 

ερμηνεία του ανεκπλήρωτου

 

Σιωπή αντηχεί στον καθρέπτη

και το δάκρυ μου μαύρο. Πέτρα 

που κυλάει και μπροστά μου πέφτει

Πως να σταθεί και να περπατήσει 

αυτό το πράγμα έχει δυσπλασία. 

Γι' αυτό την επόμενη φορά 

να προσέξουμε να αναπτύσει αρμονικά 

όλες του τις πλευρές και τα άκρα. 

  

Άντε να συντονιστείς με τον καστανά τώρα

ΑΝΤΕ ΝΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΣΤΑΝΑ ΤΩΡΑ

 Σου φωνάζω από το απέναντι βουνό

κάτι για το σώμα , δε μπορώ

μου φωνάζεις απ' το απέναντι βουνό

κάτι για το σώμα , Ω!

Αντίλαλος είναι, ίδιος

με το περασμένο που ανέβηκα βουνό.

Ω! 

Ανεβοκατεβαίνω τα βουνά

πάνω από το κρεβάτι μου

έξω από το παράθυρό μου

Τα συναισθήματά μου δεν κυριολεκτούν; 

Χαϊδεύω την καρδιά μου

Χαϊδεύω τα πόδια μου με τα μαλλιά μου

Φιλώ τα χέρια μου φιλάω

Τα χέρια μου μιλούνε

Το μυαλό μου δεν κυριολεκτεί

Κυριολεκτώ Εγώ από ένα βουνό

Κι εσύ Εσύ από ένα άλλο.

Οι άνθρωποι θέλουν να μεταφερθούν

Όχι σε εργαστηριακές συνθήκες , ούτε 

να ζήσουν στο φεγγάρι ή στον Άρη

ούτε ληστές στα ανάκτορα της Πλακεντίας 

και με την Πλακεντία στη σπηλιά τους.

ΤΕΦΡΑ ΕΣΥ ΦΤΕΡΑ

 

Τέφρα  εσύ  φτερά

 

Ότι και να φοράς εγώ γυμνό σε βλέπω

Μου τρέχουν σάλια απ’ το στόμα σα μέλι

Κάθε φορά με παίρνεις και με άλλο καβλί

Με αγκαλιάζεις σφιχτά και το βάζεις

Στη μέση να ζεσταθεί.

 

Όλα γίνονται για ένα φιλί 

στο στόμα που δεν κλείνει

κι όλο κάτι από άλφα παλεύει να πει

Να στραγγίζω την γλώσσα σου έχω αναλάβει

Να δροσίζω το σώμα σου να κάνω πως σε μασώ

όπως ένα σοκολατάκι που δεν θε να τελειώσει

Παίζω το πουλί μου και σου γράφω

 

Μόνο σε σένα κι έχω για τους άλλους

πλήρως αχρηστευτεί.

Βλέπω έναν Βούδα αφράτο

Νικημένο τον νικητή

 

Με την κολάρα σου μέσα στο τρίτο μου μάτι

Νιώθω γεμάτο

Με τις βυζάρες σου

να μου χαϊδεύουν τα νεφρά

 

Τέφρα εσύ φτερά

 

Τέφρα εσύ φτερά.

οι κολυμβητές του φθινοπώρου

 

ΟΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

 

Οι κολυμβητές του Φθινοπώρου

κάνουν την θάλασσα να μοιάζει

Δέντρο καρποφόρο με διφόρια

Που είναι οι παραγινωμένοι

κρυουλιάριδες λάτρεις του καλοκαιριού

Κι άγουροι οι άλλοι αυτοί

που την αγκαλιάζουνε κάποιοι ολοχρονής.

 

Τους δεύτερους συνήθως θα τους δεις

να δένουνε στα χέρια τους ρολόγια

Και σα να έχουν χαραγμένη

Μια συγκεκριμένη διαδρομή

Ενώ οι πρώτοι μοιάζουνε και λίγο σα χαμένοι

ή μαγεμένοι και σαν κάπως να κάνουνε 

ότι τους έρθει με μιαν αφέλεια

ή μια προσήλωση που φέρνει παιδική.

 

Η θάλασσα του Φθινοπώρου μοιάζει

Δέντρο καρποφόρο με διφόρια

Μα όταν φυσήξει ο Βοριάς

Θα αδειάσει η μισή στο χώμα.

Κι ούτε ποτέ της είχε τρυγητή.  

πλατωνική ιστορία

 

ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Έκλεισα τα μπράτσα σου ανάμεσα

στα μπούτια και τις γάμπες μου

Τα γόνατά μου σφίγγουν ψηλά τα πλευρά σου

 

Δυο άνθρωποι. Μια λαβή

Μπράτσα γάμπες μπούτια

Τα πρόσωπά μας στη βροχή

 

Μπράτσα που πνίγουνε μπούτια

Μπράτσα ανάμεσα σε γάμπες και μπούτια

Κραδασμοί σε διαστημική κάψουλα.

 

Ταξίδι για τον κρυμμένο παράδεισο

Στην πλάτη του φεγγαριού. Σελήνη

σε αργή ελαφριά χοντρή βροχή.

Εκεί η ζωή διαρκεί για αιώνες.

 

Δυο άνθρωποι μια σφαίρα

Μπράτσα γάμπες μπούτια. Τα πρόσωπά μας

κρυμμένα στην βροχή της Σελήνης.

Παράδεισοι με αργή ελαφριά χοντρή βροχή

 

Με θέα πλάτη στην Γη

κραδασμοί σε διαστημική κάψουλα

μέσα στο συμπαντικό αιδοίο.

Πλατωνική Ιστορία για δυο.  

υπόσταση

 

             φιλί με την Μαρία Πολυδούρη

 

ΥΠΟΣΤΑΣΗ

 

Ξέχειλη είναι η αγκαλιά μου

Ένα δεμάτι άνθη και βότανα

με όλα τα χρώματα

Αγκαλιά μου έχω όλο το βουνό.

Ξέχειλη είναι η αγκαλιά μου

με όλα τα υπάρχοντά μου

όπως τα αρπάζω τρέχοντας

για να τα σώσω απ' το χαμό. 

 

Ξέχειλη είναι η αγκαλιά μου

από το σώμα σου

Απέραντο φρούτο σε ζουλώ

Τρύπες σ’ ανοίγω να σε πιώ.

 

Καΐκι που πλέει Θάλασσα μέλι

Σώμα ανεμόσκαλα σκοινί στον ουρανό

Σώμα χαράκωμα. Στο βυθό οξυγόνο

Όλη η υπόσταση μου σα να 'ναι

Κι είναι αυτό.

φωτιά στην αμμουδιά

 

ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟΥΔΙΑ

 

Ένας σύγχρονος Προμηθέας

 Φωτιά έχει ανάψει

στην αμμουδιά το σούρουπο

 

 Δίχως να νοιάζεται για συγχρόνους θεούς

Για αστυνομία, λιμενικό και πυροσβεστική

Και με νοσταλγία μαγική με γεμίζει.

 

 Ήρθαν παιδιά και την κοιτούν

Εκστατικά και την πηδούνε

Κάποια τρέχουνε ξύλα να φέρουν

 

Και γύρω της μαζεύονται και κάθονται

όπως μαζεύονται στον δρόμο γύρω

 από φλογερό καλλιτέχνη.

 

Ύστερα ήρθε η παρατήρηση

από κάποιον. Άμμους πετάξαν

και την σβήσαν. Κι όλοι εφύγαν.   

θα αγαπήσω

 

ΘΑ ΑΓΑΠΗΣΩ

 

Θα αγαπήσω λόγια όμορφα

Πάνω σε καθαρό κρεβάτι

Τους στοχασμούς που κάνω

Δένοντας τα παπούτσια μου

Αυτούς μόλις τα λύνω και τα βγάνω.

 

Θα αγαπήσω λόγια όμορφα

Που γράφει ολονυχτίς το αγιάζι

μέσα στα κρίνα της ερήμου.

Κι όλη ημέρα τα διαβάζει ο Ήλιος

Δίχως να τα καταλαβαίνει πλήρως.

Δέντρο με αλυσίδα

Δέντρο με αλυσίδα

Ήταν ένας άνθρωπος με ένα σκυλί 

που το εκπαίδευε να μην τρώει από ξένους

Πόνο εντολής

Σε ερωτεύτηκε 

Πέθανα 

Κόπηκα στη μέση.

Ξαναγεννήθηκα

Δέντρο με το σκυλί δεμένο πάνω του

Και ο άνθρωπος ο νεκρός να αγνοείται.

Με τραβά να κόψει τον άλυσο

Δεν κόβεται 

Με τρώει. Θα πεθάνει

Το βλέπω να πεθαίνει

Να σήπεται να το τραβάν τα αγρίμια και να το σχίζουν εκεί δεμένο

, με τραβάνε.

Μεγαλώνω με αυτή την αλυσίδα δεμένη πάνω μου

Γίνεται ένα με την σάρκα του

Τη χωνεύω μέσα μου

Άνθρωπος κανείς να περάσει από αυτό το δέντρο..

Σε λίγο δεν θα φαίνεται.

Θα είναι μόνο δικιά μου.

Σκοτεινή σκηνή

 (Η φούστα σου είναι)

Πίεση μικρή σαρπαντίνα

Ίσκοι χρυσοί σκορπιοί μεγάλοι

Βγήκα στο δρόμο ,κ' ..

Το παιχνίδι που παίζουμε 

της Παρθένες ήταν

Ευτυχία. Είχε σοφία

Μνήμη από άλλες

ζωές ξένων ανθρώπων

Μεγάλων.

Παγκόσμιο σανίδι

Σκοτεινή σκηνή

(Τα πόδια μου φωτογράφιζα.)

[Και τρίγωνα κάλαντα μες την γειτονιά ΧέΥ]

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ

 Ο Βασιλιάς των τυφλών

Τα αλόκοσμα ύψη είναι πάσαλοι με απόκοσμα βάθη. Όσο απομακρύνομαι από τη ζωή τόσο μου επιτήθονται τα στοιχειώματα. 

Στο στιχιερό του αλωνιού γυρίζω πλέκομαι και ξεπλέκομαι.

Το κρεβάτι δεν είναι απλό έπιπλο. Είναι λιβάδι με ασφόδελους που το δέρνει ο άνεμος και με χαϊδεύουν.

Το γραφείο είναι τραπέζη γεμάτη με εδέσματα σε γλέντι του Άδου. Ο χρόνος γίνεται μια αλογότριχα ξεριζωμένη στο δοξάρι όπως γέρνει και ριγεί το βιολί σε ληγμούς αμανέδες. 

Η μοναχική ζωή δωματίου ή ερημιάς είναι εκοφαντικός απόηχος που σε ρουφάει και σε εξοντώνει. Με μια κούραση που συνεχώς μεγαλώνει και σε πετά σε μια ανάποδη πτώση που δεν ελαφρώνεις ποτέ. 

Κοιτάς ανεστίαστα και βλέπεις το σκημένο πρόσωπο που προσκηνά το αιώνιο μάτι. Μα ούτε αυτό το βλέπεις ούτε τα μάτια του προσκηνητή.

Ανεστίαστα βλέπεις το τύφλωμα σου. Κάτι που δεν συνέβει ποτέ;

Ο Αύγουστος

 

Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Μέσα στα άνθη τα εαρινά

τα πρώιμα και μες τα χόρτα

τη δροσιά

ακόμη στέκει καλοκαιρινό

ένα άγριο γαϊδουράγκαθο.

Όπου έχει στεφάνι αγκαθωτό

δείχτες περίτεχνους του

                      ρολογιού

που λένε όλες τις ώρες.

Και σαν καπέλο από γρανάζια.

Ήτανε ήπιος ο χειμώνας

         που μας πέρασε.

Ο ύπνος ταραγμένος.

Μα ούτε καύσωνες θα έχουμε.

Ως εδώ. 

               Ο Αύγουστος   

  φέρνει τα νέα.

Άποψη

 ΑΠΟΨΗ

Ακούσατε Ακούσατε 

Την άποψη

Την όψη απ' την ανάποδη

Πως θα' ρθουν άσπρες μέρες

Με νύχτες γκρι.

Όπως οι λίγοι κι οι καλοί.

Όπως αδειάζουνε οι σφαίρες

Όπως αδειάζει από τα μέταλλα κι η Γη

Και μέσα θάβονται ανάμικτα 

τα πτώματα κι οι λέρες.

Όπως σηκώθηκε η Ελιά 

Σαν άδειασε από τα βλαστάρια της 

τα πιο δυνατά

όπου τα δίνει κι όλο 

τα δίνει από το χώμα.

Όπως χλεβάζεται η Ελιά 

πριν σηκωθεί από χαμά

Που ήτανε λίγοι και καλοί

Μαύροι και άσπροι σκόνη γκρί

Σαν δεν υπήρχανε 

λαδέμποροι ακόμα.

Που φτιάχνουν λέει βαφτικό 

να εφαρμόζει στον κορμό

Και γύρω γύρω από τα χαμά

Για να σηκώνεται η Ελιά 

να μη βλασταίνει από το χώμα.

Είπανε θα έρθουνε μέρες 

Άσπρες μέρες με νύχτες γκρι

Όπως αδειάζουν από μέταλλα 

οι σφαίρες και η Γη.

Και μέσα θάβονται ανάμικτα 

τα πτώματα κι οι λέρες.