ΜΕΤΑΘΑΣΑΣΠΩΓΙΑΛΑΔΙΑ

 ΌΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΏΜΟΥΣ

ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΏΜΟΥΣ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΆΛΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ

ΜΕ Τα πόδια την κοιλιά και το κεφάλι

 

μεγαλείο

 

Τυχεροί οι άνθρωποι που τους αρέσουν τα μεγάλα τα μεγαλειώδη πράγματα. Αυτά που σε ξεπερνάνε και δεν μπορείς με τίποτε μέσα τους να στενευτείς, να πας στο τέρμα να πεις με πρόδωσε με κορόιδεψε με απάτησε με εκμεταλλεύτηκε με κατέστρεψε κτλ. Τέτοια πράγματα δεν τα καταδέχεται ένας μεγαλειώδης νους. ΜΑ και πόσο άτυχοι οι άνθρωποι που τους αρέσουν τα μεγάλα πράγματα. Και πόσο σπάνια πετυχαίνει κανείς μεγάλα πράγματα κυρίως τις μικρές ώρες. Υπάρχει βέβαια και το μεγαλείο του λίγου που είναι το μεγαλύτερο το πρώτο και το τελευταίο από όλα τα μεγαλεία.  Το πιο αχανές.

Σαμσάρα και Πάνας

 

Δε θα ήταν ωραία να είχαμε έναν κοινό ωραίο και σοβαρό στόχο; 

Να με βοηθούσες εσύ να αποκαθηλώσω και να αγκαλιάσω την ιδανικομορφή. Να σε βοηθήσω κι εγώ σε ότι μπορώ. Με πραγματική επαφή.

Νόθευσα με ιδανικά την μνήμη μου και ζω έξω από την ζωή σε μια λαθραία σαμσάρα;

Εσύ τί κάνεις;  Τί νιώθεις; Πως την παλεύεις; 

Δεν θα ήταν καλύτερα να κάνουμε έρωτα όσο και όπως μπορούμε; Σε ενδιαφέρει αγάπη μου αυτή η πρόταση; 

Και να μιλάμε; Να τραγουδάμε και να θέλουμε να κάνουμε όμορφα πράγματα ο ένας για τον άλλο. Για όλους

Ή στα αρχεία σου . Στα αρχεία μου κι εμένα 

.

Τί βλέπουνε τα παιδια;

Στο σχολείο μου είπε η μικρή είναι χειρότερα.

Διότι οι πιο σοβαρές δουλειές των μεγάλων γίνονται στα καφενεία

 

Άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε καραβάκια στο Αιγαίο 

Φώτο Άκανθος

 

Σήμερα γυρνώντας από τις δουλειές μου έπεσα σε ρακοπαγίδα που λεν κι οι Κριτικοί μόνο που εμείς πίναμε κρασιά στου παπά το χάνι του φασίστα. Εκεί καθώς περνούσα είδα τον εγγονό του καπετάν Πέρδικα και πάντα πάω όταν με φωνάζει γιατί και έχουμε μεγαλώσει μαζί και πρόκειται για μια γενναία ψυχή και με καρδιά και πρότυπο εγκέφαλο. Πρόσεξα να μην μεθύσω γιατί είχα το παιδί κοντά αλλά ζαλίστηκα λίγο εν τέλει. Το χάνι είναι κοντά στο σπίτι και με καθησύχαζε αυτό. Τώρα έφτασα κι έχω να πω δυο μεθυσμένα πράγματα που είναι αλήθειες. Πρώτον, το δεύτερο παιδί μου έχει πάρει τα μάτια σου και την τσαχπινιά σου και είναι αυτό ένα πραγματικό θαύμα! Στο πρώτο μου παιδί βλέπω κι άλλους ανθρώπους που αγαπώ και πιο πολύ βλέπω τον εαυτό μου. Αλλά στο δεύτερο παιδί μου βλέπω πολύ εσένα. Λέει ώρες ώρες και κάτι πράγματα που με συγκινούνε κι έχει κληρονομήσει τον ρεμβασμό και το χαρτί και τα μολύβια της το 'χει για το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς σε αυτή τη ζωή που εμείς για αλλού κινήσαμε κι αλλού αυτή μας πάει. Όταν μεγαλώσει θα της αποκαλύψω, που θα της αποκαλυφθεί δηλαδή, πως το χαρτί και τα μολύβια είναι το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει

Λοιπόν, έχουμε και κάτι φίλους πειραγμένους που τους αγαπάμε πολύ γιατί μας δείχνουν τον εαυτό μας με μεγαλύτερη ένταση για να μπορούμε να παίρνουμε γραμμή τι συμβαίνει και πώς να πορευτούμε. Ξέρεις λοιπόν τι είναι η τρέλα; Η τρέλα έχει μια σοφία ανείπωτη και εκκωφαντική που μπορεί να κάνει θαύματα. Χωρίς τρέλα δεν γίνονται θαύματα αλλά γίνονται σίγουρα και χοντρές μαλακίες. Ξέρεις λοιπόν τι είναι να βλέπεις κάποιον -και τον εαυτό σου δηλαδή- από «πούστη» μέχρι θεό! Να ξέρεις πως δουλεύει μια μηχανή μέχρι το τελευταίο γρανάζι και  να αμφιβάλεις αν έχεις το δικαίωμα να βάλεις το κατσαβίδι να την πειράξεις  έτσι όπως εσύ θες! Να έχεις αγαπήσει, να έχεις προδοθεί και να έχεις αφήσει όλα σου τα κίνητρα και την πίστη πάνω σε αυτή την ιστορία! Κι όμως τίποτα να μην έχει να κάνει με σένα κι εσύ να είσαι εσύ, μόνος και συνειδητοποιημένα μόνος, ότι δεν θα σε καταλάβει ποτέ εξ ολοκλήρου κανείς, ούτε κι εσύ ο ίδιος τις περισσότερες φορές κι είναι αλήθεια. Μεγάλες λοιπόν οι αλήθειες της τρέλας και μεγάλος κι ανάλογος ο σεβασμός.

Κι οι χαρές της ζωής μεγάλες και οι ανατριχίλες τους. Στιγμές στιγμές στιγμές. Όλα είναι στιγμές. Κι όποιος το καταλάβει το κατάλαβε. Στρώσε τον δρόμο και θα δεις πως είναι μια μαλακία ο στρωμένος δρόμος, τον στρωμένο δρόμο δεν τον κοιτάζει κανείς. Περπατάς στον στρωμένο δρόμο και κοιτάζεις τα άλλα ένα γύρω τα μακρινά. Περπατάς στον λόγγο και στο πουθενά και τον κοιτάς αυτόν τον δρόμο, είσαι εκεί, νιώθεις ότι είσαι εκεί εσύ, νιώθεις ότι κάνεις κάτι, ότι πας όντως κάπου κι ότι παίζει όντως να βγεις και μπροστά. Και καταλαβαίνεις τον εαυτό σου και τους άλλους καλύτερα. Στιγμές στιγμές στιγμές. Τίποτε άλλο. Θα ήθελα να μου δίνεις λίγες στιγμές σου λοιπόν. Όλες τις λίγες στιγμές σου θέλω. Τις προσωπικές σου αυτές που θα ήθελες να μοιραστείς τελείως κι ολοκληρωτικά με κάποιον.  Κι εύχομαι να είναι πολλές και να θες να τις μοιραστείς όλες μαζί μου. Και να είναι καλύτερες από ότι τις έχεις φανταστεί.  Αυτό θέλω. Το θέλω και το μπορώ. Και ξέρω ότι αυτά γίνονται μόνο μαγικά κι όταν δε σου πάει το μυαλό από την αρχή στο πώς αλλά ξέροντας που θες να πας και ποιος είναι ο στόχος. Γιατί η ζωή είναι μεγάλη πουτάνα κι έτσι πρέπει να της φερόμαστε.          

( art Νέδα / λέει: στο παράθυρο στην σοφίτα είδα τα βουνά τέλεια και τα ζωγράφισα για σένα, όταν στα δώσω να είσαι τέλεια. / και την ρωτάω: γιατί καρδούλα μου ο Ήλιος έχει αυτό το μαύρο; και μου λέει: είναι γλυκό, είναι μια σοκολάτα. / γι' αυτό σου λέω.. αφού το μαύρο εκεί είναι μια γλυκιά σοκολάτα μην ακούς τι λένε οι άλλοι ) 

Δικαιολογίες..

 

(Top shot! / Μουσείο 18-4-2022)

Μου συμβαίνει μόνιμα κάτι που βλέπω πως... Υπάρχουν λίγες στιγμές που προσεύχομαι για να το βλέπει, το παρακαλώ γιατί άδικα υποφέρω. Και πολλές που όντως το νιώθω, πως όντως είναι πανταχού παρόν και το βλέπει. Αλλά δεν καταλαβαίνω, κρούω το κεφάλι μου… παμ πα παμ, ξέρω τι μου συμβαίνει. Και το φαντάζομαι. Φταίει που πρέπει να μάθω να νιώθω άνετα στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.  

ξέχνα ότι ξέρεις

 

Ξέχνα ότι ξέρεις

 

Ναι, μπορούμε να υπολογίζουμε στην αρχαία γραμματεία, αλλά είναι όλα υπό διερεύνηση, ακόμα και οι φυσικοί νόμοι. Κάποιοι μάλιστα έχουμε βιώσει μεταφυσικές εμπειρίες που μας υπογραμμίζουν πως η αμφισβήτηση και η επανεξέταση των πραγμάτων είναι ανάγκη και προϋπόθεση της συνείδησης.

Δηλαδή, υποθέτουμε πως η κοσμοθεωρία που παρουσιάζει το σύστημα είναι λάθος, είναι ψευδής και προσαρμοσμένη στις ανάγκες του. Γιατί τα μάτια μας μπορεί και να σφάλουν, μπορεί ακόμα και για το κοίλο της Γης να σφάλουν κι αυτό είναι μια πιθανότητα που ζητάει κάπως να εξετασθεί και με άλλα μέσα πέραν της λογικής επιστήμης και των αισθήσεων.

Βέβαια δεν είναι και εύκολο να καθαρίσουμε το μυαλό μας από τις θεωρίες και τους νόμους που μπολιαστήκαμε, όμως πως αλλιώς μπορεί να ξεκινήσει το εσωτερικό μας ταξίδι στις δυνατότητες και τις ικανότητές μας; Για παράδειγμα το «δίπολο» καλού κακού, το οποίο δίνει την αλλαγή και την στατική εικόνα της μίξης –τους-(βλέπε το σύμβολο του ΤΑΟ), -μελλοντικά-εξελικτικά ή και αυτή την «κβαντική» στιγμή,- αν θέλουμε, σταματά να υπάρχει και δίνει την θέση του στο καλό ή το κακό. Αφήνοντας το ένα να αυθυπάρχει δίχως το άλλο, να απλώνεται και να παρουσιάζει μια μέχρι τώρα ασύλληπτη δυναμική.

Χρειάζεται όμως κάπως να συμφωνήσουμε, αν το θέλουμε μαυρόασπρο, μαύρο ή άσπρο. Υποτίθεται πάλι πως η εξέλιξη γίνεται για βελτίωση και θέλουμε να οδεύουμε στον πολιτισμό που θα μας απαλλάξει από τον πόνο, την πείνα μέχρι να φτάσουμε στο επίπεδο όπου το δίκαιο είναι μόνο καλό και για όλους. Μπορεί αυτό να το παραστήσει ένας αλγόριθμος; Κατά πόσον τα τεχνητά μέσα βοηθάνε; Μπορεί ποτέ πχ να εξισωθεί μια μαθηματική ιδιοφυία με έναν σκράπα που κρατά ένα κομπιουτεράκι; Ένας οργονοκλίβανος ή το εξελιγμένο του medbed να αντικαταστήσει την νιρβάνα ή το επίπεδο του θεραπευτικού διαλογισμού μιας σωματικής ιδιοφυίας;

Δεν θέλω να αποκλείσω τελείως την χρησιμότητα των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας, η εμπορευματοποίησή τους όμως θέτει ηθικά ερωτήματα και προβλήματα πάνω στην χρησιμότητά τους και βέβαια στο ποιοτικό και διαδραστικό τους αποτέλεσμα. Τα λεφτά, η τυφλή παραγωγικότητα δλδ ως κριτήριο είναι ισοπεδωτική βαρβαρότητα. Σε ποιο-α μέτρο-α όμως να συμφωνήσουμε. Στην μυθολογία πχ αυτόν τον σκοπό παίζουν οι άθλοι.

Με λίγα λόγια είναι οι πράξεις που κινούνται στο ανώτατο υπερβατικό. Διότι, βρισκόμενος μέσα στο όλον, αυτό που σκέφτηκες γίνεται. Η επόμενη ερώτηση μπορεί να είναι το πότε βρίσκεται κάποιος μέσα στο όλον και πως μπορεί από το άχρονο όλον να «προσγειωθεί» στο τώρα κάθε φορά. Και βέβαια να κρατηθεί μέσα στο σταθερό όλον στην αλληλουχία του των τώρα.

Αυτό μπορεί να είναι κάτι σαν το μηδέν με το άπειρο, αλλά και τα μαθηματικά θέτονται ως μια βάρβαρη ισοπέδωση που εξυπηρετεί το σφάλμα του συστήματος. Σε εμένα πάντως όταν νιώθω ότι σκέφτομαι μέσα στο όλον σκάει μια λάμψη τέρμα αριστερά στα μάτια μου σαν αστέρι και νιώθω πως αλλάζει η πυκνότητα και ίσως η σύνθεσή μου. Είναι πανέμορφα! Σα να σε φιλάω. Τι σαν! Σε φιλάω..       

   

αγκάθι

Eδώ και πολλά χρόνια παρομοιάζω την ποίηση με τα αγκάθια. κάποια βγαίνουν αμέσως μόνα τους, ή με ένα επίμονο τσίμπιμα. άλλα, μετά από καιρό γεμίζουν πύον και διαλύονται μέσα μας ή τα αφορμίζει το σώμα. μερικά χρειάζονται το αιχμηρό ατσάλι κι άλλα μολύνουν και μας οδηγούν σε καυτηριασμό. -υπάρχει μια φήμη που λέει πως είναι κάτι αγκάθια που προχωράν και ταξιδεύουν μέσα στις φλέβες, στις αρτηρίες, και στο τέλος τρυπάν τη καρδιά!-

(foto by net)

τα μαθηματικά είναι το πιο μεγάλο ψέμα

Όπως, η λέξη "αγάπη" 
δεν είναι ελληνική!

Είναι κατάλοιπο 
από περίοδο κατοχική

Συντόμευση της φράσης 
"ο Αγάς οτι πει"

(fotoart Caravaggio)

Αστάχα

τις μέρες τις συννεφοσκέπαστες, 

με τις φασματικές γραμμές του ουρανού που μοιάζουν

στο μέτωπο ρυτίδες άγνοιας

ένα στήθος πουπουλένιο είναι στη μέση ο ήλιος

ο τρυποκάριδος που βοσκά τα μυστικά της κουφάλας Αστάχα..

και κολυμπάμε στου δάσους τις κουρτίνες

ώσπου εφάπτεται το αφτί στο αριστερό του στέρνο

για πλημυρίδες απο Ατλαντίδες,
παραδεισένιες πατρίδες.

(foto by net)

ΑΡΧΑΙΓΟΝΑ

Ο ΤΟΙΧΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝ'

Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΑΣ

ΜΟΝομΑΧΙΚΕΣ ΤΡΟΧΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΥ.  

ΑΥΤΗ

ΑΝ ΔΙΑΛΥΘΕΙ ΘΑ ΣΥΝΔΕΘΟΥΜΕ

ΣΕ ΜΙΑ ΚΥΛΙΔΑ ΠΑΝΤΟΤΗΤΑΣ

!kai poios gamaei ton ka8repti?

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ 2011

 ~ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΚΡΙ

χαρίζεται στη Λένα Πλάτωνος

(fotoart Neon Genesis Evangelion)

[οδηγίες για απερίεργους: μάρκαρε τις γκρι γραμμές του ίσον..] 

ΔΙΠΛΟΠΕΛΕΚΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Σε καιρούς που οι λύκαινες βυζαίνουν τα μελλοντικά θύματα τους,

τετράγωνα κυκλώνει το φάντασμα του στρατού, η ψυχή του κράτους.

σα βολοδέρνει το ηλιοβασίλεμα από μια χαραμάδα του ανθρώπου,

αυτός κείται στου μοντέλου την κλίνη, με ονείρατα μεταφράσεων.

Ο δαίμονας είναι ανδρείκελο. αέρας που περιφέρει κουρέλια ραμμένα

κι είναι αυτά ραμμένα με προσευχές, όπως το κομποσκοίνι. 

Ένα όχημα δίχως πόρτες, το άλογο καβαλώ κι αγκαλιάζω.

γίνομαι φτερά. γίνομαι διάφορα απελευθερωτικά. γίνομαι Ελιά

κι όλα γη, γίνονται πέτρες και χώμα.

Στου δαίμονα τον αέρα τρόμος απ' το κενό.

στου δαίμονα τα κλειστά μάτια αγαλλίαση η αγκαλιά

είμαι ελιά κι ερωτεύομαι ήλιο

κάνω έρωτα το νερό. 

ριζώνω και ζώ, στου ανέμου το ανεβατό.

Κρύσταλλοι ηλίου το μύρο τριγύρω στου ανθρακίτη τον τρύγο 

σουραύλια κέρατα κι η ελιά είναι πλοίο που για τα πέρατα ξεκινά.

για μια σημαία, για ένα άδειο ρούχο, για τον δαίμονα, για τη ζωγραφιά.

φωνάζει η καμπύλη της: ασχοληθείτε με τα λοιπά.

Η τάση του τύπου έχει φτάσει να τραντάζει. τρέχω 

και κουδουνίζουν οι παγίδες μου, είμαι Ελιά.

Εδώ που όλα ησυχάζουν και περιφέρεσαι παρατηρητής εντός σου

και ενώνεσαι και σφυροκοπούνται οι αιχμές σου ταξιδεύεις διαμέσου προορισμών.

μ' αυτό το φτεροκόπημα του περιστεριού, το σκίρτημα, τον ηλεκτρισμό στον αέρα

που κάνει τα κεριά να μιλάν από πνεύματα που γυρνάν αέναα

στα σαλόνια ή τα σοκάκια μήπως βρουν κάτι το ενδιαφέρον 

και χαίρονται με το αίμα που βάφει τον δρόμο, 

το αίμα που σημαδεύει το κρυφτό μονοπάτι του ήλιου.

Μα πως γίνεται να ζώ έξω απο το μαγνητισμό, μια ζαλάδα απο έλλειψη ορίζοντα.

τι να το κάνω το φιλί που είναι χείλη και γλώσσα. 

τι να την κάνω την αγκαλιά που μυρίζει παστερίωση της ιστορίας!

Το μονοπάτι σαν στρώσω με πλάκες, φάκες για βλάκες θανάσιμα αμαρτωλούς..
humulus, για όλα τα διαβόλια humulus..

(art Renato Guttuso)

στην ίδια γειτονιά

όπως καθόμαστε τώρα 

σε μιαν ετεροχρονισμένη στιγμή 

πίσω από τον υπολογιστή 

είμαστε μιας διαστρεμμένης ψυχής τα ενδότερα μείγματα 

πραγματικά μπηγμένοι σα μνήματα κι αληθινά φαντάσματα
άτακτα κοσμογυρισμένα

-τώρα βρήκα εσένα κι εμένα-

με τα λέπια στα φτερά και το μάτι το ένα
στο κούτελο
που τέλος δεν έχει

να κυκλοφορώ επηρεασμό την εκτύπωση

ως το χώμα που έφαγα για να μεγαλώσω

-το άστρο σου να αλώσω-

Α πως θέλω να μέναμε 

στην ίδια γειτονιά

(art Λύσιππος /αποξυόμενος)

βούτυρο και θειάφι

γιόμισαν τα χέρια απ' τα κλαριά γρατζουνιές

για τα λόγια της μεγάλης φωτιάς στο χωράφι

μυστικών που μονώθηκαν με βούτυρο και θειάφι

πέρα απ' τις κούρνιες των γκρίζων περιστεριών

(art Van Gogh)

άναρθρες αυγές

τα χαρτιά μας ζητώ σε άλμπουμ φωτογραφίας

ρινίσματα λέξεων σκέψεων αφαιρέσεις

βαρύς ο ποιητής κατακρεουργήται δλδ

πλανίζει το κρέας του για αεροδυναμική

μνήμες ταχυδρομικά περιστέρια

ψίθυρος στην γλώσσα των φαντασμάτων

αναρχία ασυναρτησία και ο άγγελος 

εκπαιδεύεται αεί στις ελεύθερες πτώσεις

ελιές κουρεμένες στρατιωτικά

όλα μικρά όπως αν φαίνονται από ψηλά

κι οι θεοί πως να θέλουν πια θνητή παρέα

εντάξει, μέχρις εδώ, ήταν ωραία...

-διάβασα στην αστρολογία πως η γενετική θα 'ναι 

η καλλιτεχνική έκφραση του μέλλοντος-

(foto by spitha)

κυκλώνοντας τ'άκρα

ζεστά γλυπτά συμπλέγματα

στους προβολείς των άστρων

ένα σεντόνι ο μανδύας 

στα απόκρυφα

 για τις πτυχώσεις 

της φαντασίας.

βλέμματα μπλεγμένα 

σε ονειροπαγίδας φτερά

 που ανεμοδείκτες χορεύουν

του φεγγαριού την τροχιά

οι παλμοί συγχρονισμένοι

κι η εικόνα παγωμένη 

μετρονόμος που παραβγαίνει

..την αιωνιότητα..

[εκεί σε φιλώ, σε φιλώ, σε φιλώ

με μάτια ορθάνοιχτα  κι ηδονικά σαλεμένα]

(art Roden)

πεταλουδίτσες σε μπουρμπουλίθρες

άναψε φωτιά πάνω μας,

φλώγες τρεχαλητά ανθοκέρασα 

αναποδογύρισαν το κρεμαστό κρεβάτι

-το σκαρί μας?

-φήμες..

(my foto by spitha)