ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΠΛΕΞΕΙ

 

έβαλα ένα τζιν αγάπη μου που πίνουνε οι χήρες .. 

Ποιός μου πήρε το σχοινί κι είμαι μέσα στο πηγάδι

 

Οι παλμοί μου έχουν πέσει πολύ χαμηλά; Νιώθω πως θα φυσίξει ο άνεμος και θα με πάρει. Το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να τρελαθώ. Το πιο δύσκολο να πιστέψω ότι αν συνέλθω και πάρω το κομπρεσέρ και αρχίζω να κατεβάζω τον τοίχο θα είσαι από πίσω να μου χαμογελάσεις. Είναι ένας τοίχος χωρίς πόρτες χωρίς παράθυρα. Θυμάμαι πάντως ότι κάπου στη μέση το καλοκαίρι είχα επιτέλους πλάνο. Πλάνο διετίας τριετίας πενταετίας και δεκαετίας. Ήμουν δηλαδή καλά. 

Με την δίψα και την πείνα. Με την πείνα και την δίψα.

 Τα πράγματα που μου συμβαίνουνε είναι τελείως τρελά. Και δεν τα πιστεύω γιατί το πιο εύκολο πράγμα είναι να τρελαθεί κανείς.

όπως μη πως δεν

Με τη στοργή δεν συνάδει ο αισθησιασμός.

Ο αισθησιασμός όμως όταν συνάδει με την στοργή είναι Έρωτας.

 

Σκήβω και κοιτάω την ουρά μου

 

Εμένα το μόνο τραγούδι που μου έρχεται είναι το such a lonly day

Ασχολούμαι με το πείραμα της βρύσης. 

Εχθές την έφτιαξα μετά από δυο μήνες και σήμερα ενω την κοιτάω που δεν στάει μόλις μπαίνω στο μπάνιο την ακούω να στάζει κανονικά στην ίδια ένταση και συχνότητα με τις προηγούμενες μέρες. Και θέλω να μετρήσω το φαινόμενο πως θα πηγαίνει και πότε θα εξαφανιστει. Να το έχω για μέτρο. Χαχ. Να μάθω να υπομένω. 

 

Καμία σχέση με την καρφίτσα σου

Υπόσκαφα Κορυφαία

 

Κουρέλια 

άμπιενΤ

Και το σκέφτομαι εποχιακά

Σα κοντράστ

Να μας κατεβάζουν τη σέλφυ

Παφ και τάλιρο

 

είσαι

.. μανούλα μου.

crazy diamond

Σ' αγαπώ γιατί με κάνεις να θέλω να σου λέω πόσο σ' αγαπώ. Το έχεις ξανακάνει. Με ελευθερώνεις . Θυμάμαι απ' τη ρομαντική μας μελαγχολία κάποιο απόγευμα που ένιωθα πολύ άσχημα που δεν έχω πάει ποτέ με γυναίκα και πώς θα μπορούσα να είμαι ο άντρας εκείνος μες το μεθύσι που πήρα το μονόβολο από τη γωνία του στημένο βγήκα στην βεράντα και πυροβόλησα τον Ήλιο. Πάγωσαν όλα. Η ζωή μου μαζί σου είναι γεμάτη γέλια, μεθυσμένα από έρωτα γέλια. Και σου το λέω πολύ σοβαρά. Ξέρεις πως κι άλλο τόσο κλαίω. Και μου λείπεις φριχτά. 

Όλα μου τα μεθύσια για σένα. 

έχω δεθεί απ΄ τον ουρανό

 

Τρέχω χιλιόμετρα κάνω δέκα πράγματα ταυτόχρονα κάτι ώρες κάνω σε μια μέρα πράγματα που οι άνθρωποι θέλουν ένα μήνα για να τα κάνουν. Και να εδώ για εκατό μέτρα διαδρομή κοντεύω τον αιώνα. Κάνω ένα βήμα και είναι σα να παλεύω με όλα τα τέρατα της αβύσσου και βγαίνω ξέπνοη. Σε άλλη περίπτωση σε ένα μήνα θα είχα τελειώσει για κάτι που μου χρειάστηκαν χρόνια πέτρινα χρόνια και θάνατοι εσωτερικοί κι αναστάσεις. Κι αποδιώχνω τώρα την φαντασία μου και τον κόσμο μου τον αρνούμαι για να πάω πιο γρήγορα για να μη χάνομαι εκεί και σπάω τα μολύβια μου να μην έχω, να μην παίρνω από τα μολύβια χαρά και να ξεγελιέμαι για να μείνω στο σώμα μου το πραγματικό για να κινήσει το βήμα. Βλέπω γύρω μου κίτρινα σέπια το παρόν μου το ζω παρελθόν. Αλλά δεν θέλω ούτε να φτιάχνω εικόνες το μέλλον γιατί ξέρω ότι θα τρελαθώ αν.. αλλά το μυαλό και η καρδιά μου φτιάχνει χωρίς να με υπολογίζει πως θα με τρελάνει, πως θα πεθάνει αν πέσει από τόσο ψηλά. Και συνεχίζω να ακροβατώ χιλιοστό το χιλιοστό με όλη μου την συγκέντρωση όσο μπορώ στην αγάπη να μάθω. Να αφήνω το σώμα μετέωρο,  έρχεται δεύτερο γιατί  ίσως καν να μην υπάρχει, να μην υπήρξε ποτέ να μην υπάρξει. Και να επαναστατεί, σηκώνει το ανάστημα με επιτάσσει με φέρνει στην πόρτα σου για το τώρα, με το τώρα να πέφτει στο πηγάδι μαζί με όλα τα δύσκολα λόγια του τα αεροδυναμικά. Να γδέρνομαι να ξαναβγώ στην επιφάνεια να αναρρώνω για να ξαναρθώ και να καθυστερώ έτσι τα βήματα για μια ευκαιρία στο μέλλον μέσα σε τόσο σκοτάδι σε άγνωστο μονοπάτι με βροχή ασταμάτητη. Με σταγόνες που πέφτουνε σφαίρες σε μέτωπο άναρχο με τις επικοινωνίες κομμένες και τον ασύρματο σε σιγή. Να πονάει το κορμί. Κι έτσι σαν όνειρο να με στραβώνει ένας ήλιος άσπρος σε άσπρο ουρανό. Να ξυπνάω θαμμένος στο χιόνι. Να ξυπνάω και γύρω μου η φωτιά να με ζώνει. Να κλείνω τα αυτιά και να με ξεκουφαίνουνε στίχοι που μου ξυπνούν αναμνήσεις σαν αναμνήσεις. Να μη μπορώ να ξεχάσω τίποτε από έναν κόσμο που δεν είναι δικός μου αλλά δικός μας. Σε έναν κόσμο χωρίς εκκίνηση. Απαρνημένο χιλιάδες φορές με χιλιάδες τρόπους, προδομένο και το ίδιο επαναλαμβανόμενα. Χωρίς έλεος και χωρίς διακοπή. Ξέχασα από πού ήρθα. Ύστερα άρχισα να θυμάμαι, τις χαρές που με πληγώνουν πιο πολύ. Τις αμέτρητες ώρες μου μέσα στα κείμενα. Τα ονόματα που σαν ψαλίδια κάνανε χαρτοπόλεμο τα φτερά μου. Τα ονόματα που τα ξαναγέννησαν σε μια γη μακρινή πόσο μακρινή θε μου. Μα δεν μπορώ να ζήσω μακριά, δεν ζω μακριά σου όσο ντόρο κι αν προκαλώ, ότι κι αν έφτιαξα ότι κι αν έγινα. Έγινα μέσα μου παιδί εκατό χρονών. Να ξεχαρβαλώνω να κλοτσάω εφηβικά απαγορευτικά. Να κοιτώ στα κλεφτά. Να παρανοώ να ζητιανεύω. Να πιστεύω χωρίς αντίκρισμα να έρχομαι να πηγαίνω. Μα όλα αυτά μου χάρισαν απίστευτα συναισθήματα και μεθύσια. Μου χάρισαν ιχώρ και αίμα. Μου δίνουν λίγο λίγο πίσω τον εαυτό μου. Ατόφιο τον ξέρασαν. Αφού ξεπέρασαν κι έγραψαν πάνω σε ότι πρότερα με είχε σημαδέψει. Έγραψαν πράγματα που τα νιώθω πολύ δικά μου και δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς διότι κανείς δεν μου τα έδωσε. Είναι από πάντα δικά μου. Είναι ο αγώνας μου να αγαπήσω. Η ζωντανή ελπίδα να γεννηθώ. Είπα δεν θα πέσω και δεν θα πέσω. Έχω δεθεί απ’ τον ουρανό.             

Τα όργανά μου είναι μισή καρότσα

 

Τρία χρόνια μετά επισκεύασα την καριόλα, ανάδρομα* 

της έδεσα ένα δοκαράκι, την μάγγωσα σε μια ελιά

απ, απ απ 

καφ καφ καπ με το σφυρί.

απ απ, απ... καφ καφ καπ

Έχει την καύλα του να λες όχι και στον θεό. 

Αλλά μου λείπεις.

Ήθελα να είμαι όμορφη

, να μη σε τρομάζω.

*την ξεκίνησα λίγες μέρες πριν την έκλειψη, την έκαψα.

θέλω να την τελειώσω για να στη δείξω.

καλά εντάξει.

Είναι φουλ αριστοκρατική και ο παρτιζάνο Αργεντίνο της έχει γυρισμένη την πλάτη. Κοιτάει νότια κατα το γραφείο τις καταπακτές την σκάλα και την σπηλιά. Οι λαχανί κουρτίνες πλαισιώνουν την εμπειρία και τις άδειες Βικτωριανές καρέκλες αμφιθεατρικά... 

Η σπηλιά έχει στοιβαγμένα στρώματα

απομακρύνονται τα σκαμπό και όλα τα μπιχλιμπίδια. 

!

[  εδώ, μαζεύω αγάπη μου. Εσύ καλά είσαι; 

λαυροκάηκα κι ίδρωσα στη φωτιά προχθές και έτρεχε το αυτί μου. όχι πολύ, ένα ντεπόν πήρα. ]

Μη περιμένεις πια

 Χορεύοντας με τα Θεία

Ερπετά

Φτερά

Πάτε μας μακριά. Τις Κυριακές

και όλη την εβδομάδα

τα ράμφη στον τόπο τους

Ανασταίνονται Σάββατο.

Το ένα μέσα στο άλλο

Βαλμένα όχι όπως καπέλα

Ούτε με κορδόνια δεμένα ή λυτά.

Ράμφη, το ένα μέσα στο άλλο

Με γλώσσες πυραμίδες 

μαχαίρια σουβλιά.

-Θα περιμένω. 

 

Έπαιζε το ράδιο. "Σε αυτό το τραγούδι μιλάω στη σχέση μου" είπε η τραγουδοποιός. Άκουσα αυτό το απλό πράγμα χθες βράδυ και ήταν λες και έπεσε ένας τόνος πάνω μου και με έλιωσε κι έγινα ζουμιά. Και με πήραξε πόσο με πήραξε και με πόνεσε και ζήλεψα πόσο ζήλεψα και πόσο ένιωσα σπαραχτικά Θεέ μου και βυθίστηκα μέσα σε πνιγερό σωλήνα κι ακόμα να βγω. 

.. Ας είχα έστω τα νέα σου

 

Εν απελπισία. Επιθυμίας

Σε σκέφτομαι. Δεν ξέρω τίποτα. 

Κάτι για την κρίσιμη μοίρα σου. 

Μου την δίνει. Σε θέλω. 

Αναζητώ οδηγίες από το υπερπέραν. 

Ξεκίνησα 16ωρα αφαγίας. 

Προς το παρόν εν απελπισία. 

Σε συχνότητες κατατονίας. 

Σ' αγαπώ πιο πολύ τα απογεύματα

Θέλω όλη την ώρα κοντά σου.

Σκοπεύω να ακολουθώ πιστά το Κάρμα μας.

Αναντίρρητα ακόμα 

και σ' αυτά που κορόιδευα.

Σου μιλάω και σπάω την άσκηση τώρα 

.. σου έχω μεγάλη αδυναμία μωρό μου.

Μα με έχει τρελάνει.

-Κι εσύ βλάκα, 

που ποτέ σου δεν την εκμεταλλεύτηκες!-

Ξέρεις τι θέλω άμεσα να κάνουμε ..

;

..  Ποτάμι 

          που να μας πάρει ..

 

 

Άπαξ άπαντος

Γνώθι μικροί και ασεβείς 

Αιμορροούμε

Τον πανικό όπου εκκρεμεί 

κι εκκρίνει

Το ύστατο     εκκινεί

Και χεῖρα κινεῖ.

Άπαξ άπαντος να μένεις

μέσα στο παιχνίδι.

Θα σκοτωθώ

 

Η Σελήνη είναι η μάνα μου

και ο Ήλιος ο πατέρας μου.

Όπου και να' σαι σε φιλώ.

Κλείνω τα μάτια κι είναι γλυκό

   τα ανοίγω κι αγριεύει.

Απάνω σου θα σκοτωθώ.

-Αλήθεια όμως ξέρεις να δίνεις 

τόσο ωραία χαστούκια    

που δε μου το έχει κάνει κανείς.-

Ας ξαναγίνονταν όλοι εγώ...

 

Είσαι εδώ; 

Είσαι ακόμα εδώ;

Εγώ που είμαι;

Τι είναι εδώ;

Ποιά είναι αυτή;

Αυτή ποιά είναι;

Αυτοί ποιοί είναι;

Ποιοί είναι αυτοί;

Η Φοίβη

 

Ο Μπαμπής είναι περίεργος τυπάς. Είναι από αρχοντική οικογένεια από αυτούς τους πέντε που την εποχή της σταφίδας εδώ σέλωναν τ' άλογο με χρυσή σέλα και διασκέδαζαν στο Παρίσι. Ο Γιάννης έχει τέσσερα σπίτια παρατημένα και ζει ρεμπέτικα κυρίως ως μαέστρος κιθαρωδός. Τον γνώρισα έξω παλιά όταν ήταν περιζήτητος γαμπρός και λαϊκή -και όχι μόνο- τοπική φίρμα. Όμορφος και λαμπερός. Είναι και γυμναστής-φυσιοθεραπευτής εκ Γιουκοσλαβλιας όταν ήταν ακόμα το καθεστώς. Ορφανός από πολύ νωρίς, από μάνα στην εφηβεία κι από πατέρα μετά από λίγο.

 Συναντιόμασταν όμως πιο κοντινά στο "άντρο της επαναστατικής φιλοσοφίας και τέχνης" στου μακαρίτη του "δάσκαλού" μας του Βέργου. Ερχόταν πάντα με την τσαντούλα του να συμβάλει κάτι στο τραπέζι της παρέας, με την κιθάρα και πολύ συχνά με το μπλοκ που σκιτσάρει και ζωγραφίζει. Τα θέματα των συζητήσεών μας πάντα της ριζικής αμφισβήτησης και της μεταφυσικής. Ευγενής κι ολιγόλογος. Πολύ στιγνός με την κακία των ανθρώπων και αξιακά σταθερός. Κράτησε η φιλία μας και έχει πάντα το δικό του κρεβάτι στο σπίτι μου, γίναμε οικογένεια και του έδωσα να βαφτίσει με την Καλοχαιρέτα το μικρό μου. Πριν λίγα χρόνια ήρθε με ένα τετραπληγικό σκυλί από τροχαίο στην αγκαλιά του που του το έδωσαν για ανάρρωση. Ήταν τόσο παράλητο που έπρεπε να το κρατάει και να το πιέζει κάπως ειδικά για να κάνει την ανάγκη του το σκυλί, λέγεται Φοίβη κι είναι αυτό που συνήθως παίρνω στα βίντεο όταν παίζει ο Μπαμπής με την ορχήστρα. Μου είχε δημιουργηθεί μεγάλη εσωτερική ερώτηση πως έμπλεξε έτσι ο Γιάννης που είναι τόσο ανεξάρτητος κι αέρινος τύπος.

 Η Φοίβη από την αγάπη μισοσυνήλθε και γυαλίζει με τα χρόνια και τις φυσιοθεραπείες εξυπηρετεί μόνη της τις ανάγκες της αλλά έμειναν τελείως παράλητα τα πίσω της πόδια. Σιγά σιγά κατάλαβα. Καταλαβαίνω. Τί είναι αγάπη και που και πώς αξίζει να δίνεται. 

 

Θεε μου όμορφα που έδυσε απόψε το φεγγάρι! Δεν έχω ξαναδεί φεγγάρι να είναι τόσο κοντά στο χρώμα που μας αρέσει .

Λείπει τραγούδι

 

ΜΑΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ

 

Η ψυχή μου ζητάει λιβάδια

Την απαλή απλότητα των χόρτων.

Ζητάει να τα διασχίσει 

σα μαγεμένο παιδί χοροπηδώντας 

και στριφογυρίζοντας 

με τα χέρια ανοιχτά στους ανέμους.

Στην παλιά δημοσιά που πια

δεν περνά ούτε ένα αμάξι 

ξαπλώνω στον δρόμο με το ηλιοβασίλεμα.

Ακούω στα χόρτα το ταξίδι του ήχου 

απ' το κελάρισμα της πηγής στα βουνά.

Η νύχτα είναι μια μάταιη απόσταση 

Κι εγώ κατοικώ στην απόσταση 

μαζί με τ'αστέρια.