σε μελετάω συνέχεια είμαι μαζί σου

 Αγάπη μου, είναι σημαντικό αυτή τη στιγμή να ψυχοκαλλείς την ειρήνη και την γαλήνη μέσα σου να ανοίξεις τις κεραίες σου στην παγκόσμια συχνότητα να νιώθεις ας πούμε όπως όταν χαϊδεύεις μια γάτα ή έναν σκύλο όταν δεν σκέφτεσαι τίποτε και ηρεμείς κι έχεις αυτό το βλέμμα εμβρύου. Διότι η ιδιοσυγκρασία σου είναι τέτοια που δυσκολεύεσαι να δεχτείς κάτι που -αρχικά μπορεί να- φαίνεται ξένο κι από τον συντονισμό καταλαβαίνω πως δίνεις εξαντλητική και πυρετώδη μάχη αλλά πρέπει να χαλαρώσεις να το υποδεχθείς με χαρά και να το εγκολπώσεις ως κάτι που περίμενες πάντα ως ένα κομμάτι σου χαμένο που το ξαναβρίσκεις ας πούμε σα να έχεις επιτέλους στην αγκαλιά σου εμένα -!- παραδομένη σε εσένα που μου παραδίνεσαι, σε μια ένωση που μας ολοκληρώνει και μας δένει παντοτινά. Σ' αγαπώ πολύ με όλες μου τις δυνάμεις είμαι μαζί σου. Έχεις βουήξει το νιώθω, χαλάρωσε μην κάνεις τίποτα μόνο κοιμήσου και ξεκουράσου με όμορφα όνειρα, τίποτε να μη σε απασχολεί. Να σκέφτεσαι πως κάθε στιγμή που έρχεται γίνεσαι συνεχώς καλύτερα και θα φτάσεις εκεί που θέλεις και ακόμη παραπέρα. ΞΕΚΟΥΡΑΣΟΥ ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΣΚΑΛΩΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΑΛΗ ΧΑΡΑ ΒΟΥΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΟΥ.   

       

 

.. δίνουν στιλ τα χειρουργεία, ανθρώπου δοκιμασμένου και ψημένου στη ζωή .. προσθέτουν γοητεία ..

 

 Αγάπη μου μωρό μου μάτια μου φως μου 

..να κρατάς ανεβασμένη ψυχολογία για να περάσει γρήγορα το χεράκι σου. Εγώ είμαι σίγουρη ότι θα πάει καλά ότι θα έχεις απόλυτη πρόοδο και πλήρη θεραπεία. 

Σε είδα στον ύπνο μου, ήταν ένα περίεργο όνειρο. Παρακολουθούσαμε κάτι σαν θέατρο σε ένα λιμάνι που η σκηνή του ήταν το πίσω μέρος από ένα φέρρυμποτ. Παίζανε ιταλικά κυρίως αλλά και αραβικά και ελληνικά αλλά ήταν όλα χάλια κατινίστικα και όλο βρίζανε και δεν ξέρω πως μετά τα έβλεπα όλα αυτά από μια μπαλκονόπορτα ενός δωματίου που είχα πέσει σε μια πολυθρόνα τέντα λιώμα από κάτι ωραία τσιγάρα που μου έβαζε ο αδερφός σου αλλά ήμουν και λίγο στην τσίτα και πεταγόμουν και σφιγγόμουν κάπως γιατί σε περίμενα κάπου ήσουν εκεί στο σπίτι αυτό λίγο πιο μέσα και σα να πέρναγες και να έφευγες σαν αστραπή και να ξαναπέρναγες και να ξαναέφευγες όπως όταν διασχίζουμε γρήγορα έναν δρόμο. 

 

Γράμμα σε έναν Μαρξιστή

( απόσπασμα )

 

… πως γίνεται ένα σύστημα που τα έξοδά του είναι συν το κέρδος να κερδίζει συνεχώς ένα σύστημα που στα έξοδα του δεν υπάρχει το κέρδος; Βλέπεις πως σε αυτό το ερώτημα απαντάει η ίδια η γλώσσα. Το κέρδος από μόνο του δεν είναι κάτι κακό, είναι η κινητήριος δύναμη κάθε πράξης.

Νομίζω πως η ανέλιξη συμβαίνει από ανταγωνισμό και η εξέλιξη από ευγενή άμιλλα.  Και πως το πρόβλημα δεν είναι το κέρδος αλλά η συνείδηση. Επίσης δε νομίζω να πέτυχε ποτέ κανείς τίποτε σπουδαίο χωρίς να πιέσει τον εαυτό του να τον λιώσει που λέμε. Εγώ τον λιώνω για να βγω μπροστά να βελτιωθώ να βγω στην συνείδηση, για να πηδήξω ένα εμπόδιο βάζω όλες μου τις δυνάμεις. Τότε δεν εργάζομαι χαλαρά πεντάωρο και πενθήμερο, αν θέλω να πετύχω μια σπουδαία εξέλιξη, μένω άυπνη και το βράδυ. Όποιος θέλει, όποιος δεν θέλει δεν γίνεται κάτι να τον βάλουμε με το ζόρι αλλά ούτε και να τον φρενάρουμε με το ζόρι.

Δε νομίζω πως ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός παρήγαγε συνείδηση, όπου δοκίμασαν να τον εφαρμόσουν. Το υπερπροστατευτικό περιβάλλον και το απόλυτα οργανωμένο, η καταπίεση και η ανελευθερία δεν είναι συνθήκες για να ακμάσει η συνείδηση. Μάλλον μια εύθραυστη και επιφανειακή συνείδηση αναπτύχθηκε εκεί.  Ποιες είναι οι συνθήκες που βοηθούν στην ανάπτυξη της συνείδησης, αυτό πρέπει να δούμε.

Γνωρίζουμε πως ο καπιταλισμός ο ιμπεριαλισμός μα και ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός δεν είναι κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθεί η συνείδηση. Σίγουρα ένας μεγάλος εχθρός της συνείδησης είναι η εξειδίκευση και σίγουρα η εμπειρία της επιβίωσης εκτός συστήματος βοηθάει και αποκαλύπτει τουλάχιστον πως λειτουργούν κάποια βασικά πράγματα. Γι’ αυτό και οι σπαρτιάτες που ανδρώθηκαν στον Ευρώτα νίκησαν τους Αθηναίους που ανδρώθηκαν στο στάδιο και την αγορά.

Ειδικά οι Σταλινιστές είναι οι χειρότεροι και οι ψυχρότεροι φασίστες που έχω συναντήσει

 

Όπως έρχεται κάποια στιγμή που ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι το ΚΚΕ δεν θα κυβερνήσει ποτέ και βγαίνεις από αυτό το πρέζομα της θεωρίας και της αναμονής για το πότε θα γίνει η μεγάλη κίνηση πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες για το πότε το μπλόκο και η διαμαρτυρία θα παραμείνει στην θέση της και δεν θα είναι απλά μια παράσταση διαμαρτυρίας. Για το πότε θα δώσε εντολή το κόμμα να δώσεις το αίμα σου για την επανάσταση την δημοκρατία την δικαίωση και την δίκαιη κοινωνία. Έτσι ακριβώς ξυπνάς μια μέρα και από τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Το πρέζομα της αναμονής και της θεωρίας και παίρνεις την τύχη σου στα χέρια σου. Μερικοί δεν ξυπνάνε ποτέ και ακολουθούν το κόμμα και το ψηφίζουν τυφλά μέχρι να πεθάνουν περνώντας όλη την ζωή τους μέσα σε αυτό το ωραίο σύννεφο. Γερνούν περιμένοντας να ωριμάσουν οι συνθήκες να κάνει το κόμμα την μεγάλη κίνηση να επαναστατήσει να κυβερνήσει. Ξεπέφτει λίγο λίγο σε συνήθεια και οπαδισμό σαν κάτι για να νιώθεις πως ανήκεις κάπου υψηλά κι έχεις ανώτερα ιδανικά τέλος πάντων. Γι' αυτό ειδικά οι Σταλινιστές είναι οι χειρότεροι και οι ψυχρότεροι φασίστες που έχω συναντήσει.