αυτό μωρό μου σου τραγουδάω, τα δίνω όλα ,,

Υπάρχει μια αγκαλιά που ηρεμεί κι ένα φιλί 

που ευχαρίστηση μονάχα φέρνει

α

ρ

χ

ε

ι

όχι  ρε, είμαι κλαρίνο .. έχω κι άλλα! και πιο πάνω και πιο κάτω.

 

η άλλη .. τί ρόλο βαράει;

γιατί δεν θέλεις να μου μιλάει; 

αντέχωωωωωωωω

 I LOVE ΤΟΞΟΤΗ !!!!!!!! REALY ρΕεεε

και ο ΚΡΙΟς με πατάτες στον φούρνο το καλύτερό μου.  Τα τρώω όλα, μυαλά αρχίδια εντόσθια ουρά, ξεροψημένα.

Άκου Αφροδίτη στον Κριό!

 Άσε που άμα κοιτάξει κανείς το ωροσκόπιο σου είναι να τραβάει τα μαλλιά του. Ποιος αισθηματίας κι ευαίσθητος άνθρωπος να σε πλησιάσει αγάπη μου με Αφροδίτη στον Κριό και τοξότη στον 5ο οίκο; Κανένας μελλοθάνατος μόνο κανας άσχετος και κανένας χαζοβιόλης. Και καμιά καταδικασμένη εγωπαθής μαζώχα, να γουστάρει το φτύσιμο να κολλάει με τις "κτηνοβασίες" τις εξαφανίσεις τους τσακωμούς και τις εγκαταλείψεις. Άκου Αφροδίτη στον Κριό και 5ο οίκο στον Τοξότη και μας μιλάς και για αισθήματα και έρωτα αξεπέραστο. Θα ήθελες ε.. να τον αξιωθείς κι εσύ μια μέρα. Στο εύχομαι και να σου τύχει κανένας με Αφροδίτη στον Κριό και Τοξότη στον 5ο οίκο, να μάθεις. Παραδομένος ζωογαμημένος παρταλιασμένος και εγκαταλελημένος. Φρίκη. 

Πάμε να φύγουμε

 Ναι είναι λογικό όταν νιώθει κανείς έτσι να προτιμάει την απόσταση και τα όνειρά του από το να μπει πραγματικά σε αυτήν την κόλαση. Να προτιμάει τους φίλους του και τα βιβλία του. 

Ας το πάρω κι εγώ απόφαση. Ότι το μαζί είναι έξω από τις δυνατότητές μας. Και δεν μ' αρέσουν τα αδειάσματα ούτε οι τσακωμοί.    Ξεφυσάω βέβαια που τα σκέφτομαι όλα αυτά με πιάνει το παράπονο για το τόσο κρίμα κι άδικο. Πέφτω σε κατάθλιψη. Χάνω τον κόσμο. Και ξέρω ότι δεν θα μου περάσει. Ότι είναι δειλία και μαλακία στον εγκέφαλο. Ένας συναγερμός που βαράει και μου έχει διαλύσει τα νεύρα και την ζωή. Μια σφαλιάρα που με πετάει χιλιάδες σκαλιά πιο κάτω. Αδυναμία. Αποτυχία. Μοίρα σκληρή και άπονη. Ύπαρξη ελεεινή τρισάθλια και τιποτένια. Καταρρέει όλο το σύστημα. Εκ βάθρων κι εκ θεμελίων. Δεν υπάρχει ούτε το μηδέν εδώ πέρα. 

 

 

 

ζήλια μου παράπονό μου καταδίκη μου

 σήμερα είδα για την γυναικοκτονία που έγινε στην Καλαμάτα. Μου είναι ασύλληπτο το πως μπορεί να πιστέψει κάποιος πως του ανήκει η ζωή ενός άλλου ανθρώπου και να την αφαιρεί. Μάλλον, να φτάνει στο σημείο από ζήλεια να φαντάζεται πως απειλείται η ζωή του και να δολοφονεί βρισκόμενος σε μια φανταστική άμυνα. Τους αυτόχειρες τους καταλαβαίνω καλύτερα. Κι εγώ θέλω το σώμα του έρωτά μου μόνο δικό μου. Δεν με παθιάζει όμως η απιστία, με ξενερώνει. Πλήττει κάπως κιόλας την αυτοπεποίθησή μου και ψάχνω επιβεβαίωση και παρηγοριά αλλού. Νομίζω πως το καλύτερο είναι να μην δίνεται χώρος σε αυτό το συναίσθημα. Το αποφεύγω όσο μπορώ. Φτάνω να λυπάμαι τον άλλο που με αποκρύπτει έτσι. Πέφτει η αξία του όταν τον μοιράζομαι. Δεν μ΄αρέσει. Μπορεί και να τον συμπονέσω που πόνεσαι πηγαίνοντας με κάποιον άλλο ενώ με σκεφτόταν γιατί αυτό είναι πολύ οδυνηρό και νιώθεις πολύ χαμένος όταν το κάνεις. Χάνεις τον εαυτό σου έτσι κι είναι χάλια να χάνεις τον εαυτό σου. Γενικά δεν μ'αρέσει ιδιαίτερα το σεξ ακόμη κι όταν γίνεται με αγάπη. Μ΄αρέσει πολύ ο έρωτας. Μπορώ έτσι να είμαι πιστή. Δεν θα μου άρεσε να έχω έναν άπιστο σύντροφο ούτε κι εγώ να τον ξεφτιλίζω έτσι. Αλλά αυτό που ονομάζω εγώ σύντροφο είναι πολύ ισχυρός δεσμός και σχέση ζωής κοινής ζωής και στόχου πως να το πω. δεν μπορεί ο άλλος να τραβάει μόνος του πορείες και στο θέμα αυτό να απαιτεί πίστη. Παρασύρομαι κι όλας καυλώνω εύκολα. Παρασύρομαι πιο δύσκολα πιά αλλά με τρώει κι ένα γαμώτο που μ΄αφήνεις κι εσύ ακάληπτη στον αέρα. Τί γίνεται με την δικιά μου τιμή; Θα ήθελα να παντρευτώ και να έχω απαιτήσεις κι υποχρεώσεις. Είναι θέματα. Μπαίνω στο λεωφορείο και όλο και κάτι δυναμιτίζει ερωτικά την ατμόσφαιρα. Και σκέφτομαι μα τι λέμε. μπαίνεις και μπαίνω στο μετρό στο λεοφορείο στο μαγαζί και καυλώνει όλη η ατμόσφαιρα. Να ζηλεύεις τέτοιον άνθρωπο θα τρελαθείς θα πάθεις την πλήξη του Μοράβια 24ωρο γαμίσι επί πληρωμή για να είσαι καλά για να είμαι καλά. "Μαρτύριο η αγάπη σου λέω μαρτύριο η αγάπη και κλαίω βασανιστήριο".   Γι' αυτό μονάζω εδώ στην άκρη μου. Γι' αυτό όλα μας τα προβλήματα και οι τσακωμοί. Και υποψιάζομαι ότι μπορεί να είσαι πιο βαριά από εμένα. Εγώ τουλάχιστον δεν παίρνω τόσο στα σοβαρά τον εαυτό μου και η βραχύβια μνήμη μου δεν κρατάει πολύ. Είναι τραγικό όμως να έχεις ερωτευτεί τον άλλον τόσο πολύ που όλοι οι άλλοι να είναι τίποτα και αυτός το ίδιο και να μην μπορείτε να τα βρείτε λόγο ζήλιας. Να τον εκμηδενίζεις λόγο ζήλιας ή να τον απατάς λόγο ζήλιας. Να γίνονται διαφόρων ειδών τέτοιες καταστροφές και ζημιές. Να έχει τρομάξει το μάτι μου. Είναι τρομερό. Είναι καταδίκη. Τόσος κόπος τόσος ιδρώτας να πέφτει στο πουθενά. Χωρίς διαφυγή και χωρίς σωτηρία. "Εσύ κι εγώ μόνοι πάνω στη γη ..ο ω ω "

          

Από την κλωστή του μελιού σου κρατιέμαι 

κι αιώνια πνίγομαι 

τ

η

  

Δεν θα ησυχάσω

Τα σμιχτά φρύδια σου

τα δυνατά σαγόνια σου

οι άγριες τρίχες σου

τα πελώρια στήθη σου

ο Αφρικάνικος κώλος σου

η πλούσια πλάτη σου

τα αφράτα δάκτυλά σου

η απαλή κοιλιά σου

τα αχανή σου μάτια 

ο απόκοσμος κρατήρας του στόματός σου

η άβυσσος τα χάη και τα ερέβη του

η πτυχώσεις και οι ραβδώσεις του 

οι συμπληγάδες των ποδιών σου

κι η ευγενική μύτη σου.

Όλα αυτά το αιδοίο σου 

η μεγαλειώδης μικρογραφία σου.