η καλύτερη ευτυχία

 .. ονειρεύτηκα πως είμαστε γυμνοί και ξυπόλητοι στο ποτάμι 

σε καθαρή ελεύθερη αμόλυντη ελληνική γη

, ελεύθεροι φρουροί και ιδιώτες της. 

κάτι πρέπει να κάνω

 ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ 

για να είναι οι χυμοί σου ισορροπημένοι  .. να είσαι καλά ωραίος και να συλλογάσαι ελεύθερα 

 χρειάζεται να εκφράζεις και να εκτονώνεις και την αγάπη και το μίσος στο ακριβώς τους. Κι όταν λέμε στο ακριβώς τους εννοούμε, από τις ρίζες μέχρι τα ακρότατα κλωνάρια, κάτά πρόσωπο και στον αντίστοιχο βαθμό την ανάλογη ώρα πάνω στην στιγμή του.  

                        ΜΗΝ ΤΟ ΑΦΗΝΕΙΣ ΕΤΣΙ 

πως την είδανε έτσι .. οι κακοστοιχειωμένοι

 

 

Δεν γίνεται με τα λεφτά αυτού του κράτους και της σκατόψυχης της εταιρίας να κάνεις επανάστα. Συν πλην κάνει πλην. Και να νομίζεις έτσι ότι φτιάχνεις δούρειους ίππους κτλ δεν γίνεται είναι αυτοακύρωση μεταμοντέρνο και φιλοδοξίες για να βγάζεις γκόμενες.

Δεν γίνεται να βλέπεις ελπίδα στον Ρουβίκωνα στους τραμπουκισμούς, και στα συσσίτια σα να αξιώνονται το έργο της εκκλησίας. Οι παλαιοί λέγανε αν αγαπάς κάποιον μην του δίνεις φαγητό αλλά μάθε τον να ψαρεύει. Πως μπορείς να βρεις ελπίδα σε κάποιους που κτίσανε την πόρτα του πανεπιστημίου που και ο διάολος ο ίδιος να είναι μέσα η πόρτα του πανεπιστημίου πρέπει να μένει ανοιχτή. Κατάλαβες, αυτά είναι καφρίλες, πλυντήριο είναι και ο Ρουβίκωνας συνειδήσεων και πρακτικών. Κουταλοκράτες βγάζει και στρατό. Όταν λέμε εκτός συστήματος δεν εννοώ τον Ρουβίκωνα εννοώ πάνε σε ένα βουνό ένα δάσος και ζήσε εκεί λίγο χωρίς υποδομές να δεις την αξιακή κλίμακα πως έχει.

Και τι είναι αυτό με τους σπουδαίους να ξεκινάνε ανάποδα. Να σου κάνουν τον κακό ή τον ηλίθιο τον εχθρό στο ψυχροπολεμικό. Τι είναι αυτό με τους «σπουδαίους»!  Να ξεκινάνε ανάποδα για να ξεσκαρτάρουν προφανώς το κάνουν έτσι να μην χάνουν χρόνο τον πολύτιμο τους οι σπουδαίοι δημιουργοί αλλά με αυτόν  τον τρόπο ζητάν από εσένα να μην τους πεις αμέσως μαλάκες εσύ να δώσεις τον πολύτιμο σου χρόνο να τους εκμαιεύσεις τον καλό (καλοσύνη δεν έχω δει από τέτοιους) τους εαυτό να τους τουμπάρεις το ανάποδο αυτό της ασπίδας τους ας πούμε. Μα πως γίνεται να ξεκινάν ανάποδα και βιαστικά και να περιμένουν από εσένα λες και τους έχεις υποχρέωση  που υπάρχουν νομίζουν.

Δε ζηλεύω τίποτε από όλα αυτά, τα φθαρμένα ρουλεμάν που δεν κουμπώνει η Πέμπτη και η όπισθεν. Εγώ δεν τρώω από το κράτος και τις εταιρίες, έχω άλλον αέρα κι άλλη ενέργεια. Δεν με ενδιαφέρει η εμπειρία ως εμπειρία. Κι ούτε θα  προσλάβω ποτέ για το πουλί μου εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό. 

Γενικά προτιμώ να είμαι πάντα και παντού ο εαυτός μου, ελεύθερος κι αληθινός, για να νικάω τα αυτοάνοσα.

Τέλος, αν δεν μπορείτε να είστε ο εαυτός σας με τα παιδιά δεν κάνετε για πουθενά και για κανέναν. Αν ντρέπεστε να κάνετε έρωτα δίπλα σε παιδιά, στο δίπλα δωμάτιο ας πούμε ή λίγα μέτρα πιο κει κάτω από ένα σεντόνι κι αν ντρέπεστε να σας ακούσουν τα παιδιά να πηδιέστε έχετε πρόβλημα τέτοιο στον εγκέφαλο που δεν είστε για τίποτα και πουθενά και καλύτερα να αυτοκτονήσετε.  Τριάντα εκατοστά απόσταση είναι αρκετή έλεγε ο Αριστοτέλης. Ντρέπεστε γιατί γαμιέστε, αν κάνατε έρωτα δεν θα ντρεπόσασταν. Αν κάνατε έρωτα αμοιβαίο κι αν νιώθατε έρωτα πραγματικό δεν θα ντρεπόσασταν να τον εκφράσετε ούτε κάτι άλλο ανασταλτικό κατασταλτικό θα νιώθατε και θα σας συνέβαινε κτλ. Αν δεν ήσασταν στην ανάγκη κάποιου δεν θα υπήρχε λόγος να κρύβεστε και να λέτε ψέματα.                                    

Τι ζωή είναι αυτή ! πως αντέχεται να ζείτε έτσι! Τίποτε δεν ζηλεύω από τέτοιες ζωές. Αυτοακυρώνουν επίσης έτσι όλον τον αγώνα τους για τέχνη και ελευθερία.  

       

 ότι σε ομορφαίνει να κάνεις αγάπη μου ..

με τον θάνατο τα πάω σχετικά καλά ΔΕΝ ΗΛΠΙΖΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΤΙ ε καμιά φορά με πιάνει λίγο το παράπονο για τις αισθήσεις

 .. εγώ δεν πίστεψα ποτέ ότι έτρεξα πιο γρήγορα από τον ήχο και μάλιστα όταν το είπα "σταύρωνα δακτυλάκια" και σκεφτόμουν πως αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι πεθαμένοι και οι ψυχές που αφήνουν το σώμα τους κι ότι κάτι τέτοιοι στίχοι είναι υβριστικοί προς τους Θεούς και πολλοί σύγχρονοι ποιητές -μετά τον υπερρεαλισμό- την πατάνε με κάτι τέτοια, από ψωνιά κυρίως, και προκαλούν την τύχη τους, όπως η αράχνη με την Θεά Αθηνά. Κι ούτε πως όλα είναι μπροστά πιστεύω. Δεν νιώθω πως είμαι πλάτη σε κανα "χείλος του τέλους του κόσμου" για να είναι όλα μπροστά. Στο κέντρο που βρίσκομαι υπάρχουν γύρω μου τα πράγματα και πολλές φορές επιλέγω να κάνω πίσω για τους άλλους της καρδιάς μου γιατί αυτό είναι δύναμη και καλοσύνη και δοτικότητα, πράγματα που απολαμβάνω να πράττω και με ανεβάζουν. 

Ο Νίκος ήταν πολύ γυναικάς και γενικώς έπεφτε μέσα. Ο επικήδειός σου είχε πολλά σάλια ήταν σα να περιέγραφες πως το κάνατε. Με πόνεσε με πόνεσε πιο πολύ από ότι ο χαμός του που τον ξέρω από παιδάκι ως φίλο του πατέρα μου και ως προσωπικότητα της πόλης και άνθρωπο σε στιγμές της ζωής μου, άνθρωπος της ζωής ανθρώπων της ζωής μου. Δεν κόλλησα με τις παρέες του στις παρέες του μου φαινόταν λιοντάρι σε ζούγκλα. Ήταν ο συγχωρεμένος, καλύτερος πιο ευαίσθητος έξω από το ασκέρι του ... κάποιες φορές τελευταία που κοιταχτήκαμε στα ίσια με χαρά φως και αλληλοσεβασμό. Δεν πήγαινα από εκεί, δεν ήθελα, καθόμουν στην Ιουλία. Τελευταία φορά που τον είδα την άνοιξη ήρθε αυτός εκεί που καθόμασταν και από αυτό και μόνο τον αγάπησα οριστικά και κατάλαβα και καλύτερα τί σκληρή μάχη έδινε μέσα στο ίδιο του το ασκέρι και την ζωή. Υποκλίνομαι στην δύναμή του και το ταλέντο του που του χρειάστηκε πολύ στην ζωή του. Ο Νίκος ήταν τρεις, ήταν και ο αδερφός του και η μάνα του, γι' αυτό κατάφερε τόσα .. αξιοζήλευτα. Έσκασα που σε είχε τον Αύγουστο του '10 . Είναι ήττα για εμένα όπως και να το κάνουμε. Περισσότερο διότι θέλησα μια βαθιά και ειλικρινή σχέση με ελεύθερα τα αισθήματα και τα φρονήματα, με σύνδεση κι επικοινωνία. Δεν την βρήκα. Ωστόσο συνεχίζω να πιστεύω πως την αξίζω ... μα ποιος την έχασε για να την βρω εγώ! Ο Νίκος να μας πει που την είχε αυτή την σχέση με την μάνα του και τον αδερφό του. Ο Νίκος κι ο Αντρέας κάτι μου είπε... 

Έχω χαρίσει αμέτρητους στίχους. Έχω αφήσει στον αέρα στο σύμπαν. Μόνος του κανένας δεν γίνεται ποιητής κι είναι γελοίο να λέει είναι δικό μου αυτό το ποίημα. Τι είναι το ποίημα νομίζεται κανένας μονόπλευρος έρωτας; Καλό είναι να ξέρουμε τι μας γίνεται και ποιοι είμαστε και πόσο σπάνιο είναι να είσαι μόνος και μόνος μόνος δεν είσαι ποτέ. Κι είναι τόσο στενάχωρο να λες είναι δικό μου αυτό το έργο είναι να τον λυπάσαι τον άνθρωπο που νιώθει τέτοια μοναξιά. Υπογράφουμε ναι, για πρακτικούς λόγους και για να προστατευθεί κάτι να αναλάβουμε την ευθύνη του ... γιατί άλλο; Υπογράφει ο ένας και ο κανένας για να μη μας διαλύσουν Αντρέα για να μην ζήσουμε πάλι τον εμφύλιο για μείνουμε ενωμένοι στο ΕΝΑ με την δύναμη όλων κι όλον. Λοιπόν... παρταλιές που πατάνε πάνω σε τέτοια παραδείγματα είναι εντελώς γελοίες. Αυθαιρεσίες και λεονταρισμοί στα χωράφια σας εντάξει και μέχρι ενός σημείου. Έχω χαρίσει και συνεχίζω να χαρίζω. Εσύ μπορείς να λες πως τα έγραψες εσύ, δικαίωμά σου είναι να τους φέρεσαι όπως νομίζεις στο σπίτι σου να κάνεις ελεύθερα ότι θες. Εγώ το όνομά μου το ακούω από πλήθη στις παναισθήσεις μου έχω ζήσει θεϊκά μεγαλεία, με κυνηγάνε μέχρι κι από το διάστημα, δεν στερούμε τον σεβασμό την τιμή και την δόξα, νιώθω πως ζω στην αλήθεια του Κβαντ. Τι να λέμε... αν εσύ ήθελες κάτι να μου πεις και μου το λες έτσι με τρόπο; 

Τι να πω,  ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ