θα γυρίσω

να περνάτε όμορφα ..

Φταίει το εμβόλιο

 Γέμισα μερικές σελίδες με θέμα το σύγχρονο αστικό δράμα και την υπαρξιακή αγωνία αλλά δεν πιστεύω πως κατάφερα κάτι γιατί νιώθω μεγάλο χάσμα με τους υπόλοιπους δημιουργούς που πραγματεύονται αυτό το θέμα και με τον τρόπο που το κάνουν. Η αλήθεια είναι πως δεν με συγκινεί αυτό το δράμα όπως δεν με συγκινεί η αρρώστια κάποιου που δεν προσπαθεί ουσιαστικά να θεραπευτεί και δεν εγκαταλείπει το που τον αρρωσταίνει.  

Με έπιασε μεγάλη ανησυχία για την πραγματικότητα. Είπα να δω τα πράγματα κι από άλλες θέσεις μήπως και μιλώ από μια θέση ευνοϊκή και προνομιακή κι από μια βάση που κάποιοι άλλοι δεν έχουν. Με απασχολεί το θέμα ας μην με συγκινεί με απασχολεί διότι έχω ονειρευτεί να ζούμε μαζί. Αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να αντέξω και να ασπαστώ το αστικό δράμα χωρίς να πηδάω από παράθυρα. Με έπιασε και μεγάλη ανησυχία για την πραγματικότητα, αν είναι ιδέα μου. Γιατί δεν ξέρω γιατί δεν δύναται τόσον καιρό να λάβεις πραγματικά την αγάπη μου και να λάβω την δική σου; 

Σκέφτομαι πως τα πράγματα μπορεί και να είναι όπως τέθηκαν. Αρκετοί άνθρωποι άλλαξαν συμπεριφορά μετά τον κόβιτ και πολλοί λένε πως φταίνε τα εμβόλια που σα να άλλαξαν συχνότητα οι εμβολιασμένοι κι έγιναν πιο απόμακροι και άπονοι κι απάνθρωποι κι ατομιστές και διαλύθηκαν πολλές σχέσεις το '19 με '21 και άλλαξαν και κλυδωνίστηκαν κι άλλαξε πολύ όλη η κοινωνία. Μπορεί να φταίει δλδ το εμβόλιο που δεν μιλιόμαστε και εμείς. Ακούγεται κάπως ψεκ αλλά αν κοιτάξει κανείς γύρω του θα βρει πολλά παραδείγματα με σχέσεις που διαλύθηκαν κατά τον κόβιτ.  Πιο λογικό ακούγεται να φταίει το εμβόλιο από το να πω πως με θες όσο σε θέλω πως αγαπιόμαστε και μένουμε έτσι, αυτό είναι πιο παράλογο.

   

    

 

η μουσική σου

 Διάβαζα καμιά ώρα σελίδες ποίηση στο ίντερνετ να ενημερωθώ πάνω στις τάσεις της επικαιρότητας. Τίποτε δεν βρήκα να μ΄αρέσει. Είναι καταθλιπτικά τα περισσότερα και χωρίς νόημα το νόημα αναζητάνε. Πομπώδη, στομφώδη, λογιότητες, υπερευαισθησίες και βλέμματα σα χαμένα, ασχήμιες και μεταμοντέρνα, λόγια πεζά για ποιήματα κομμένα, κηδείες μνημόσυνα ζωντανών και πεθαμένων, χιλιομασιμένες καταγγελίες, ερωτικά χωρίς καύλα. Με υπαρξιακά τα περισσότερα παρατημένα στο κενό και στην θλίψη. Λες και μιλάνε σε κανα γκρουπ θέραπυ ρε πούστη. 

Αγαπάω τόσο πολύ την ποίηση. Μ΄αρέσει τόσο πολύ, τόσο πολύ με γοητεύει, μου παίρνει το μυαλό την ερωτεύομαι, με κατοικεί, με κατακτάει με μαγεύει. Μα πόσο σπάνια βρίσκω κάτι να μ΄αρέσει. Να πω ναι αυτό είναι ποίημα. Ποιητικότητες βλέπω πολλές αλλά ποιήματα δεν βρίσκω εύκολα. Ποίημα να σε πηγαίνει. Να σου δίνεται να το πηγαίνεις κι εσύ. Να νιώθεις πως ταξίδεψες, πως πέταξες, πως κολύμπησες πως γνώρισες, μια χώρα, τον κόσμο. Πως έκανες έρωτα! Πως γεύτηκες κάτι, πως μέθυσες, πως έζησες μια εμπειρία, πως άκουσες ένα μυστικό. Πως βρέθηκες σε μια τελετή σε ένα μυστήριο. Πως είδες κάτι από το μέλλον, ή πως είδες ένα καινούριο εύρημα σε μουσείο, κάτι ανατρεπτικό. Κάτι που να σε εξυψώσει, να σου δείξει έναν δρόμο, να σου κόψει ή να σου λύσει έναν κόμπο κάτι. Κάτι να σε λιώσει η ομορφιά του, να σε καυλώσει να σου δώσει ενέργεια, να σε κάνει να θέλεις να το ζήσεις. Να σου χύσει το μυαλό να σε αφήσει μαλάκα να σου ανοίξει το μυαλό να φύγει σε 100 κατευθύνσεις. Κάτι που να δεις πως ίδρωσε ο άλλος να το σμιλέψει κι έχει βάλει μαστοριά και τέχνη. Να σου βγάζει γούστα ρε παιδί μου .. να σου κόψει την ανάσα να πάθεις κάτι

Αχ μωρό μου ..   "πειραιώτισσα"     

      εσύ ΕΣΥ είσαι η πιο πλανεύτρα γόησσα 

.. έχεις ας πούμε τουλάχιστον 10 έργα να μην μπορούμε να σε ξεχάσουμε. Που ΕΜΕΝΑ μου ταιριάζουνε απόλυτα, με φτάνουν σε οργασμό όπως κανένας άλλος.    Συνέβη. Συμβαίνει.  Ανεξήγητα.

 

 

 είμαι χάλια από το μεσημέρι με ανακατοσούρα και ιμηκρανία. χθες τέλειωσα από περίοδο, ορμονικό είναι, πήρα ντεπόν μοβ, αλλά ξεμάτιασέ με κιόλας. χασμουριέμαι είδα έξω και κάτι παιδικούς φίλους το πρωί .. μια γουρλομάτα αυτή θα μου το έριξε που μου λέει σοβαρεύτηκες καθόλου και της λέω τώρα είναι που έχω ξεκομπλάρει εντελώς και βγαίνω έξω και ξεβύζωτη ξυπόλητη και τόπλες κάνω στην Αγ,Κυριακή και τους έχω τους μαλάκες όλους πιο γραμμένους από ποτέ