όλοι έχουν το συνθηματικό τους. εμείς έχουμε αυτό με την εγωπαθή μαζώχα να μας ανάβει. το προέβλεψα και είδα από την προηγούμενη ένα πολύ σέξυ όνειρο. σε είχα επισκεφθεί και ήσουν στο κρεβάτι και είχες παρέα μια μοντέρνα θειά σε μια πολυθρόνα που έλυνε σταυρόλεξα, ξέρεις λέξεις που τις σταυρώνεις και σε σταυρώνουν κι αυτές μετά. δεν ξέρω πως αλλά βρέθηκα μέσα στα σκεπάσματα και σε ρώταγα να μου δείξεις πως να σε φιλήσω για να μην πονέσεις και μου έδωσες ένα πολύ τσουχτερό φιλί .. και φιλιώμασταν και κάναμε θόρυβο και είπε η θειά καλά τι είναι εκεί κανά μωρό... καλά, κάντε ότι θέλετε. κι ένιωθα και την μάνα σου στο δίπλα δωμάτιο αλλά μετά από λίγο είπε κι εκείνη... καλά, κάντε ότι θέλετε. Και φιλιόμασταν τσουχτερά και μετά έγινε πολύ ωραίο και βγήκαμε κι έξω σε ένα παζάρι. φορούσες κάτι κολλητά και σε χούφτωνα ανάμεσα στα πόδια σου και σε έπιανα από πίσω από την μέση σου και την κολάρα σου και δίναμε ρουφηχτά φιλιά και μου έφευγε το μυαλό κι ήταν σαν όνειρο που τα έβλεπα γύρω μας όλα σαν σε βυθό. Κι είχες τα κέφια σου και μου έκανες μια χαζή και γελάγαμε που μου έλεγες, άσε με χρωστάω και την τηλεόραση...  κι ύστερα ξύπνησα και λυπήθηκα πολύ που ξύπνησα αλλά μου άλλαξε κάπως η διάθεση και είμαι καλύτερα. 

Αλλά δεν ξέρω τι να σου πω για την εγωπαθή μαζώχα. έχω μια άλλη εκδοχή, την ανάποδη, την οριακή, που με απασχολεί. Ενώ το Εγώ δεν είναι κακιά λέξη και πιο ωραία γράφεται το Εγό με όμικρον. Με απασχολεί η διαφορά του Εγώ και του Εαυτού. Βασικά με απασχολεί η αυτογνωσία. Και το να γνωρίζεις την θέση σου είναι μεγάλη υπόθεση και βεβαίως δεν μπορεί κανείς να στο πει αλλά το βλέπεις εσύ ναι και ο άλλος γίνεται καθρέφτης και κάτι βλέπεις. Βλέπεις κι εσένα και την θέση σου κι έχει σημασία να ξέρεις. Η αυτογνωσία μπορεί να σταθεί ως ανώτερος σκοπός της ζωής, ως ένας σκοπός που αξίζει τέλος πάντων την ζωή να του αφιερώσεις. Κι όντως είναι λεπτές οι γραμμές μέσα σε μια ασχολία που το κέντρο της είναι ο εαυτός. Αυτή όμως είναι μια ανώτερη εγωκεντρική ασχολία και κάποτε την είπαν ανώτατη την αυτογνωσία και ουδεμία σχέση έχει με τον εγωπαθή που περιγράφεις. Επίσης, δεν ξέρω πως μπορεί ο ερωτευμένος να υπάρξει ανιδιοτελής ως προς το υποκείμενο του πόθου του. Ξέρεις τα έχω προσπαθήσει αυτά πολύ και πιστεύω πως μπορώ και φτάνω την αγάπη πάνω από τον έρωτα. Αλλά έχω διαλύσει "λίγο" σε ετούτη τη στράτα. Εντάξει με την αγάπη όμως τον έρωτα προτιμάμε κι αυτός θέλει και μια επιβεβαίωση ρε παιδί μου εννοείται πως θέλει την θέση δίπλα κι έχω φτάσει τα όρια και μου έρχεται να τον σκοτώσω να το ρίξω στον θεό στην ποίηση, πόσο να αντέξω τα ανθρώπινα έτσι! Και τώρα εσύ είσαι και ασθενής και αμαρτίαν ουκ έχεις κι έχεις δικαιολογία πλήρη. Από που να βγάλω να σου δώσω; θέλω να δώσω γιατί τώρα είναι που χρειάζεται να δώσω. Μα πες μου από που! Που βιώνω τον αποκλεισμό σε όλο μου το τομάρι και το πνεύμα και την ψυχή με γεωμετρική πρόοδο. Και μου την δίνει απείρως. Αυτογνωσία λέω, ποια είναι η θέση μου; Τι είμαι για εσένα; πότε που και πως και γιατί; Αφού και θέλω και ζωντανή είμαι άρα και μπορώ.