Τί να σου βάλω αγάπη μου ..
μεθυσμένο δειλινό μου ..
Με τράβηξε ο Παντελής με το νταιχάτσου μέχρι το σπίτι του μάστορα. Περιμένω εξωτικούς συνεργάτες - συγκάτοικους. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΙΡΒΑΝΑ και κλείσε. Να το κλείσω από το στομάχι, Ω εσείς ποιμένες του αγρού .. να πάτε στα ΒΟΥΝΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ΤΙ ΤΑ ΒΡΗΚΑΤΕ ΕΤΟΙΜΑ ΕΔΩ ΠΕΡΑ
Τί έγινε σήμερα; !!!!!!!!!! Δύο η ώρα μου βραχυκύκλωσε το αμάξι. Άκουγα ένα τςςς και σκέφτηκα πως θα ήταν βροχόνερα στην εξάτμιση, έβρεχε πολύ δεν έβλεπα καλά δεν άκουγα, αλλά αυτό δυνάμωνε όπως ανεβαίναμε στην κόντρα και μόλις λέει ο Ηρακλής ,μαμά θα σβήσει, έσβησε. (Πολύ λεπτοφυές στις αισθήσεις του αυτό το παιδί!) και βγαίνω και βλέπω καπνούς, ανοίγω το καπό και είχε πάρει φωτιά από την μπαταρία μέσα σε δευτερόλεπτά, πολύ αργά δευτερόλεπτα, πήρα ένα ξύλο το έπιασα με ένα μπουκάλι και με την μύτη πέταξα τον ένα πόλο και σταμάτησε να δίνει και ρίξαμε κι ένα μπουκάλι νερό. Καμένα καλώδια. Κάηκε μισό μέτρο καλωδιώσεις, ασφάλειες κτλ και μάλλον έχει πάρει και το δυναμό και η μίζα. Δεύτερη φορά που παίρνει φωτιά και κοντά κοντά, ακριβώς στους 6 μήνες. Την άκουσα, τα χρειάστηκα. Κι έμεινα χωρίς αμάξι που το χρειάζομαι για τις ελιές τώρα και είναι και δύσκολο στα ανταλλακτικά. Οι ελιές είναι θεόγιομες, μέχρι που σπάνε! Μιλάμε για το κεφάλαιο της διετίας, όσο και να το κάνουμε νιώθω κάποια πίεση και έχω και "λίγο" υπερένταση. Γιατί ο θεός γελάει μαζί μου! Όσα και να λύνουμε θα βγαίνουν άλλα για να είναι όσα πρέπει. Όσα πρέπει θα είναι ότι και να κάνουμε, γι΄αυτό ας κάνουμε ότι θέλουμε. Εγώ θέλω ένα εμείς για να φτάσω στο κάλλος, έχω βρει από εκεί έναν δρόμο. Εσύ τί θέλεις;
.. πες μου τι θέλεις γιατί με παίρνεις μήνες ολόκληρους μετά τον χωρισμό
ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;
Να έρθω να σου ζητάω τα ρέστα για τους στίχους; και για τους αστερίσκους; ΑΧΑΧΑΧΑ!
Πως;
ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΦΙΛΕ ..
ας δούμε λίγο τα χθόνια σύμβολα G, J ...
Αλλά κι εδώ κοντά , ας δούμε το Α και το Δ το Π
ας δούμε το Φ !!!
το Χ
το Ξ ...
Κατάλαβες, άντε γειά ..
-και να έχεις τον άνθρωπό σου να σε αφήνει στο έτσι-
Στοχάστηκα πολύ να βρω πότε μπορεί το Εμείς να γίνεται Εγώ.
Αφού διέσχισα Οργουελικά τοπία με ανήμπορους, με στρατιώτες, σε απολυταρχικά καθεστώτα, ανθρώπους νούμερα και μασονικές πυραμίδες. Εξαντλήθηκα, γιατί σ’ αγαπώ πάνω από την λογική μου. Έφτασα στο Εγώ πάω για το Εμείς να φέρω πχ νερό, ψωμί κτλ. Κάπως που να γίνεται Εγώ το Εμείς.
Και πάλι μου στεκόταν κάπως ανάποδα κι ήταν πάντα πιο όμορφο και πιο υψηλό το Εγώ να γίνεται Εμείς παρά το Εμείς να γίνεται εγώ. Το τελευταίο με παρέπεμπε ακόμη σε μια συνθήκη πολεμική κι έκτακτης ανάγκης και σε κάτι πυραμιδοειδές αντιδημοκρατικό και μοναρχικό.
Ύστερα είπα, είμαι ένα τίποτα, είμαι ο κανένας και μπορεί ο καθένας να πάρει ότι θέλει από εμένα και να το υπογράψει για δικό του κι έφτασα στο μηδέν και μετά κάπως ένιωσα το Εγώ μου να ίπταται και να αιωρείται. Σφίχτηκε το στομάχι μου ένιωσα φόβο, κουκουλώθηκα κι άφησα μόνο μια χαραμάδα στα μάτια και χρειάστηκε να κάνω σειρές αναπνοών για να διώξω τον πανικό από το στήθος και πως έτσι βρέθηκα κοντά στα πολλά και είπα, τώρα είμαι κάπου κοντά στο Ένα και είπα όχι ο καθένας. Είπα, ο Ένας κι ένιωσα εφορία και τον πόνο να υποχωρεί και μια άλλη διάσταση να ανοίγεται γύρω μου παραμυθένια σαν τη πρέζα στη φλέβα και παραδείσια σαν θείο έρωτα κι άλλα απόκοσμα και τελειωμένα, ας το πούμε κομψά, αναχωρητικά.
Και τρόμαξα κι είπα να ο Καθένας που γίνεται Ένας και θα γίνει κι άλλος κι άλλος κι άλλη κι άλλη κι Εγώ θα χαθώ. Γιατί γύριζα φαίνεται πίσω και κοιτούσα τα Πολλά κι έδωσα ένα σάλτο και πιάστηκα και κάθισα στο Ένα. Κι είπα, Εγώ ήμουν ένα τίποτα ένας κανένας κι από τα Πολλά βγήκα Ένας. Κι εκεί είναι που άρχισα να ψάχνω τις διαφορές ανάμεσα στο Εγώ και το Ένα. Είδα πως αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα και δεν μπορούν να έχουν το ίδιο όνομα κι αν ίδια ακούσεις να τα λένε μάλλον δεν είσαι στο Ένα αλλά πάλι πίσω στο Εγώ, δλδ στην αρχή του δρόμου.
Στοχάστηκα πολύ να βρω πότε μπορεί το Εμείς να λέγεται Εγώ. Από τον παράδεισο στον Όργουελ και τους Φαραώ πέρασα και πάλι πίσω και μπροστά πέρασα και ξαναπέρασα για να βρω πότε το Εμείς γίνεται Εγώ. Κι είδα τον Θεό και είπα, πάρε το εμείς και κάν’ το Εγώ, να γίνουμε εμείς Εσύ. Κι είδα το χάος κι όλους τους Θεούς του κόσμου, τον άνθρωπο και το Κάλλος.
Ξέρω πως το πρώτο σκαλί προς το Κάλλος είναι το Εγώ, στο Εγώ πατάμε και το Εγώ πατάμε, για φτάσουμε στα Πολλά και τα Πολλά πατάμε και στα Πολλά πατάμε για να ανέβουμε στο Ένα και το Ένα πατάμε και στο Ένα πατάμε για να φτάσουμε στο Κάλλος, για φτάσουμε το Κάλλος. Το αιώνιο διαχρονικό Κάλλος. Το Εγώ γίνεται Εμείς και το Εμείς γίνεται Ένα. Κι έτσι ανεβαίνουμε πιστεύω. Όταν εσύ μου πας από το εμείς στο εγώ νομίζω ότι κατεβαίνεις, ότι είσαι στη κάθοδο δλδ. Κι αν έχεις να μου πεις το, όταν πήγαινες εσύ εγώ ερχόμουνα, εντάξει τότε. Μπράβο. Σ’ αγαπώ πέρα από την λογική μου. Και την λογική οποιουδήποτε άλλου.
Ο πυρήνας του Εγώ είναι το Εμείς. Γι΄αυτό με έχει κλατάρει αυτή η συνθήκη αποξένωσης που συντηρεί την απόσταση και η απόσταση την αποξένωση. Δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που κάνουν σεξ μέσα σε αυτή την συνθήκη, εξαιρουμένων των εργαζομένων και παθολογικών περιπτώσεων. Ο έρωτας είναι κάτι άλλο. Είναι πυρηνικός. Σε πάει με την μία στον πυρήνα και σου βάζει απέναντι το Εγώ και το Εσύ, αστεράκια που γυρίζουν γύρω γύρω.
Έψαξα και δεν υπάρχει τραγούδι με τίτλο, «σαν θέλουν δυο» . Ξεκίνησα να γράφω και μου βγαίνει .. κάπως, διότι η συνθήκη αποξένωσης.
Σχόλασε το σινεμά, ξανά, ρουτίνα
Καρφιά, βροχή, το τζάμι βογκά
Στα αρχίδια της η κουρτίνα
Σαν θέλουν δυο
Άλλος κανένας
Σαν θέλουν δυο
Μετράει ο Ένας
\\\
…
