Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026

 

Σε είδα σε όνειρο. Ήμασταν σε ένα μεγάλο φωτεινό δωμάτιο με ένα μεγάλο κρεβάτι με διαφορετικά σκεπάσματα και τα είχαμε πετάξει και φιλιόμασταν μέχρι που άνοιξε η πόρτα του σπιτιού και μπήκε ο άντρας σου και σηκώθηκες και μου είπες να ντυθώ μα δεν πρόλαβα ίσα που πρόλαβα να σκεπαστώ όταν με είδε. Τότε είδα πως είχα τρύπια φόρμα διαφορετικές κάλτσες και λαδωμένη κουβέρτα κι ένιωσα πολύ άβολα κι ανασφαλής για την εμφάνιση μου. Εσύ ήσουν ευδιάθετη και μου έκανες πλάκες κι ήσουν και πολύ θερμή και συνεχίσαμε να δίνουμε κλεφτά φιλιά μεθυστικά πολύ ωραία. Ήταν η ώρα όμως να χωρίσουμε και λέγαμε ένα μέρος να συναντηθούμε πάλι κάπου στην ΒοΪδοκοιλιά μου είπες σε μια γκλαμουριά φάση με τέτοιες καφετέριες και είπα εντάξει ενώ δεν τα πολιγουστάρω αυτά τα μέρη. Και κάπως βρεθήκαμε εκεί σε μια παρέα που ήταν όλοι παλιοί άνθρωποι και φίλοι δικοί μου. Ήταν η Κοροβίλα με την γυναίκα της ο Πάνος ο Μακουίν και η Κωσταντίνα από Καλαμάτα που μου έλεγε πως τα είχε φτιάξει μες τα μέλια με έναν που ήξερα καλά πως ήταν βίαιος (μακαρίτης στην πραγματικότητα τώρα πια αυτός τον βρήκανε κόκαλο από όβερ ντόουζ πάνω στο τρακτέρι πάνε πολλά χρόνια) και της το είπα κι έκανε πως δεν άκουγε κι έφυγε κι έτρεψα και της είπα πως δεν ήθελα να την στεναχωρώ αλλά αφού το ήξερα έπρεπε να της το πω αλλά τώρα που μεγάλωσε μπορεί να έχει αλλάξει. Κι έφυγε να πάει να τον βρει. Και όπως γύριζα στο τραπέζι πέρασε μια κοπέλα από το εξωτερικό που ήξερα και με αγκάλιασε πολύ θερμά και κοιταζόμασταν όλο χαρά και πέρασες κάπως σα να μας σκούντηξες και την στραβοκοίταξες πολύ άσχημα που απόρησε κι εγώ έπιασα τα μάγουλά μου σαν από απελπισία και ντροπή. Και ξύπνησα.

 

        

σούπερ νόβα

ΣΟΥΠΕΡ ΝΟΒΑ


Μα είναι ο θάνατος πολύ καυλωτικός

και στις κηδείες ζωηρεύω

σαν δω γυναίκα να φορά το μαύρο βέλο 

αναριγώ. Και σα μουρλός την θέλω.


Μου φαίνονται όλα μάταια

εκτός από αυτό

Που μες την λάμψη από ένα 

νέο αστέρι νιώθω ότι μπαίνω.



Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

σελ. 56

 


.. σε εμένα μιλάς παιδί μου; 


ΥΓ. μιλάς τόσο ρομαντικά για την Νύχτα... σα να την έχεις βγάλει νύχτα, που λέμε, την Νύχτα.

πικνίκ στο λιβάδι με τις μαργαρίτες

 














τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

 










Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026


 


θυσίες για την τέχνη

 








η επέλαση του καλλιτέχνη...

δεν έχει μείνει τοίχος ταβάνι πάτωμα έπιπλα καλοριφέρ ... 


καρδούλα μου




μια φορά την μάλωσα για τις πιτσιλιές κι έκανε μια βδομάδα να ζωγραφίσει και της ζήτησα συγνώμη και δεν την ξαναμάλωσα ποτέ.

 τα πιο ωραία που είδα αυτές τις Απόκριες ήταν ο Σινόπουλος με πορτοκαλί περούκα και κράταγε πλακάτ με πεντάφυλλα που έλεγε, είμαι χασίστας φουντικός. κι έναν άλλο που είχε φτιάξει μια στολή με ένα κουτί μπροστά από το κεφάλι του κομμένο με θέσεις δυο καμπύλες κι έγραφε, δωρεάν μαστογράφος ακουμπήστε το στήθος σας εδώ.   

 


ο άγνωστος Θεός

 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ

 

Ήρθε και ξαναήρθε

κι όλο θα έρχεται

σαν τον ξεχνώ


Στην σκέψη μου και στο κορμί μου

οδύνης πόνος περιοδικός

Πότε σε χρόνους ακαθόριστους

σαν τις συγκοινωνίες του Νότου

Και πότε με την στυγνή

την βάρβαρη συνέπεια Σαξόνων.

 

Ήρθε λοιπόν και ξαναήλθε

Λυτρώνοντας με φεύγοντας.

Πάντα η ερώτηση το πρόσωπο

κι απάντηση το σώμα.


Δεν ξέρω…

Δεν ξέρω, φώναξα

, κανένας μας δεν ξέρει.

Άγνωστος  είναι ο Θεός!

Άγνωστος 

 κι Άθεος είναι.   




 


 




(art: The Moon and Sleep - Simeon Solomon)

ΤΟ 052

 

Το 052

 

Σχίζοντας τα ασημόχαρτα

με τα στοιχεία και τα ονόματα

Συνθετικά υγρά μονά

Μαντιλάκια μιας χρήσης

Από αεροπλάνα πλοία και μαγαζιά

Έχει ανοίξει πολλά στη ζωή της

Κι έχει στην συλλογή της

Ιστορίες τέτοιες να λέει με τα κιλά

 

Γι΄αυτό κοίτα αγαπούλα μου

εσύ που ψάχνεις να εντρυφήσεις

κι εσύ που στον άνθρωπο ελπίζεις

τι περιμένεις από εκεί πολλά

 

Για το ταξίδι το μακρινό 

που ονειρεύεσαι

Αυτή είναι φίλε μου ας το πούμε

είναι ένα αστικό λεωφορείο

Κι έχεις φάει τα χρόνια σου

Σε λάθος στάση περιμένοντας

το 052   




Παράξενη μιγάδα

 

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΙΓΑΔΑ

 

Σταχτί δέρμα

Βρεγμένες στάχτες

Επιπλέει ο καημός

Στων σκοταδιών σας

τα βάθη τα ροζ

Παραθύρια ανοίγουν

Μαύρα μαργαριτάρια

Πάνω σε κιτρινισμένες

σελίδες παλιές

κόκκινες γραφές

Τα μάτια σας

Παράξενη μιγάδα

Αν θες …

Πάρε μου και το χθες