Λυπάμαι που ο Γονίδης φαίνεται να συντάσσεται με την κακοκρατία. Μου άρεσε αυτό το κάτι το τσιγγάνικο που έχει η φωνή του και εκτονωνόμουν με κάποια τέτοια χαζοτράγουδα. Στην αρχή με τις απόψεις του έλεγα, δεν μπορεί μας δουλεύει, μας δοκιμάζει και κάτι άλλο θα εννοεί, κάτι άλλο θέλει να πει. Όμως συνέχισε έτσι χωρίς να δείχνει κάτι πως το πήγαινε κάπου αλλού και είναι το λιγότερο ενοχλητικό να έχει κανείς αποκρυσταλλώσει τέτοιες απόψεις. Θέλω δεν θέλω πια όταν τον ακούω κάνω αυτήν την σύνδεση στο μυαλό μου και δεν μπορώ να χαλαρώσω και να απολαύσω τα τραγούδια του. Ναι μεν μπορεί να διαχωρίσει κανείς το έργο από τον καλλιτέχνη αλλά οι επιλογές του καλλιτέχνη καμιά φορά μας αποκαλύπτουν κάτι που ίσως να μην είχαμε προσέξει και στο έργο του. Όταν ο καλλιτέχνης είναι υποκείμενο πως να τον ξεχωρίσεις από το έργο του; Για να τον ξεχωρίσεις θα πρέπει να τον δεις ως αντικείμενο. Ακόμη και η σκέτη ερμηνεία, το performing που λέμε, περνάει από έναν αγωγό που είναι η ψυχή του κάθε καλλιτέχνη κι αυτό σίγουρα κάπως επηρεάζει το αποτέλεσμα, ίσως σε κάποιες λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να παρατηρηθούν αν δεν εμβαθύνεις ή κι αν ο στίχος ας πούμε δεν θίγει και δεν πραγματεύεται τα θέματα που χρειάζεται για να τον αποκαλύψουν.
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026
Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026
πουλημένοι... ότι σας συμφέρει ... και τα χάπατα από κάτω...
Αντικειμενικά αν θέλαμε να μιλήσουμε, θα έπρεπε στις καλύτερες συλλογές σύγχρονης ελληνικής ποίησης να συμπεριληφθεί και η δικιά μου, το τελευταίο μου αυτό βιβλίο. Επομένως τα κριτήρια με τα οποία γίνονται αυτές οι συμπεριλήψεις δεν είναι αντικειμενικά ή πάσχουν τέλος πάντων. Δηλαδή δεν κρίνουν την ποίηση αυτήν καθ΄ αυτή αλλά προφανώς κρίνουν κάτι άλλο. Το τι μπορεί να είναι αυτό το άλλο μάλλον θα εξαρτάται από παράγοντες που μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί για την εποχή μας... Γι' αυτό θα ήταν αστείο να δώσω συγχαρητήρια. Τί συγχαρητήρια να δώσω, ή ακόμη και να τα δεχθεί κανείς, τί, για τα άλλα κριτήρια;
όνειρο από ΛΑ (κούρδισμα από φλογέρα άλτο)
ΟΝΕΙΡΟ ΑΠΟ ΛΑ
Ήθελα μια μέρα να σε έβρισκα
γυμνή στο κρεβάτι μου
να μου χαμογελούσες να σου χαμογελούσα
να σ΄ αγκάλιαζα σφιχτά
Να έπλεχα το κορμί μου στο δικό σου
-για- να ακούσω το αίμα μας να κυλά
το αίμα μας να κυλά
-Να νιώσω- το χάδι από τις ανάσες μας
και το χάδι απ’ τα νερά
το χάδι απ' τα νερά
Θα σε φιλούσα και Θα με φιλούσες όταν
άλλο πια δεν θα άντεχα και δεν θα άντεχες
-Θα ξεκινούσε ένα- ταξίδι
που δεν χωράει στα μυαλά
Δεν χωράει στα μυαλά
Δεν χωράει στα μυαλά
Δεν χωράει στα μυαλά
Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026
Παρισινά μπορντέλα
ΠΑΡΙΣΙΝΑ ΜΠΟΡΝΤΕΛΑ
Πάντα με θλίβει ότι μου θυμίζει την ατμόσφαιρα
των Παρισινών μπορντέλων.
Αυτά τα βλέμματα από τα θηράματα
που ψάχνουν προστασία και δύναμη μοιάζουν πολύ λυπημένα
Ιδίως όταν εναλλάσσονται με εκείνα των θηρευτών
Όπου με μια κρυφή πονηρία χαιρέκακη κι έναν υπόκωφο θυμό του πάγου φέγγουν.
Πάντα με θλίβει ότι μου θυμίσει την ατμόσφαιρα
Παρισινών μπορντέλων.
Πράγματα που για εμένα στέκονται εντελώς αντιερωτικά
και πονεμένα θέματα μου ανοίγουνε της ύπαρξης
και δράματα κοινωνικά της νύχτας.
Μοιάζουν με κράχτες κράζοντας μια πραμάτεια ικανοποίησης
πολύ μακριά από την ευχαρίστηση.
Πάντα με θλίβει η ατμόσφαιρα των Παρισινών μπορντέλων
Και ασχημίζει μες τα μάτια μου αυτό
που κάποιος άλλος θα έλεγε
την καλλονή των καλλονών.