.. σκέφτομαι πως είσαι καλύτερα και κινείσαι καλύτερα τώρα που έθρεψε το χέρι σου και περπατάς την πόλη και πιστεύω πως ξέρεις τι κάνεις και γιατί το κάνεις κι ας μην ξέρεις που πας. Πως έχεις συνείδηση και κάποια λογική. Σε εμπιστεύομαι στο βάθος. Θα με βοηθούσε πολύ να μιλούσαμε. Θα με βοηθούσε να έβλεπα πάλι μαζί όλα όσα γράψαμε μαζί.
Θα με βοηθούσε να σε έβλεπα και να περνούσαμε χρόνο μαζί.
Σήμερα βρέχει ωραία ποτιστική βροχή όπως την ευχήθηκα. Ο ουρανός είναι σκοτεινός και κλεισμένος με σύννεφα ολόγυρα. Χτυπάει ο συναγερμός του ηλεκτρικού. Μπουμπουνίζει. Πέφτουν χοντρές στάλες βροχής. Σήμερα το πρωινό το αφιέρωσα στην ησυχία μου και σε εμένα. Πρακτικά είναι πολλά που τρέχουν στο ή ταν ή επί τας και μόλις προχτές κατάλαβα πως δεν μπορώ ακόμη να δουλέψω βαριά εργαλεία με σκανδάλη. Έκοβα ξύλα με το αλυσοπρίονο και στα δέκα λεπτά με έπιασε το χέρι μου, δεν ξέρω αν κάνω κάποιο λάθος τεχνικό, ναι, δεν έβαλα και περικάρπιο όπως μου είχε πει ο Στέλιος για τα εργαλεία με σκανδάλη, δεν έκανα πάντα καθημερινά τις ασκήσεις μου, άρχισα να πονάω και σταμάτησα. Την επόμενη μέρα ξύπνησα με πόνο, συνέχισα να κάνω άλλες δουλειές χωρίς βαριά εργαλεία με σκανδάλη και σήμερα ξύπνησα σα να είμαι απλά λίγο πιασμένη στον ώμο το μπράτσο και τον αγκώνα. Το χέρι μου πρέπει να προσέξω.
Εχθές μπήκα δυναμικά στην νέα σχολική χρονιά, όρια στα ηλεκτρονικά και διάβασμα με την μικρή όλη μέρα. Είναι πολύ πίσω και πρέπει να δουλέψουμε σκληρά. Μάλλιασε, φουσκώνει το στήθος της δεν έχει καμιά δικαιολογία πια, πρέπει να δει τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες. Πήρα το αυστηρό μου, το δεν σηκώνω κουβέντα και αντιρρήσεις, επιτέθηκε αντέδρασε, τη βούτηξα από τα αυτιά της κόλλησα το κούτελό μου στο δικό τις και τις είπα το και το, έβαλε τα κλάματα. Μα καλύτερα να κλαίει τώρα παρά μετά, ήδη είμαστε δυο χρονιές πίσω, θα πρέπει να δώσουμε μεγάλον αγώνα. Πρέπει να είμαι καλά και συγκεντρωμένη να τις δώσω τριπλό αυτό που δεν έδωσα τις προηγούμενες χρονιές να ασχοληθούμε με τα μαθήματα του σχολείου. Καταλαβαίνει, μπορεί να τα καταφέρει. Αλλά δεν της είναι ευχάριστο ούτε ενδιαφέρον και δυσκολεύεται αφού κι εγώ είχα παραιτηθεί. Πραγματικά με φτάνει να χρειάζομαι ηρεμίστηκα και να παλεύω να κρατήσω τον αυτοέλεγχο μου αλλά έχουμε και ωραίες στιγμές και προσπαθώ να της δώσω ένα νόημα για την αξία αυτού του κόπου και να την εμψυχώνω. Να μάθουμε την προπαίδεια και τους αριθμούς δλδ και να ξετρίξει στο διάβασμα και το γράψιμο. Να κάνουμε πάλι σπίτι τα μαθηματικά της Τετάρτης μπας και βγούμε πραγματικά στις Πέμπτης καμιά φορά πως να γίνει να θυμάται τα ονόματα των αριθμών, είναι θέμα. Σημασία έχει ότι αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να τα δώσουμε όλα, φέτος, να δείξει αν γίνεται.
Προχωρώ μετ' εμποδίων. Δεν μπορώ να ασχοληθώ με τίποτε αέρινο με τίποτε τύπου "αν η γιαγιά μου είχε ρόδες θα ήτανε πατίνι". Κλείνω κι άλλο, χρειάζομαι βοήθεια, χρειάζομαι πράγματα που να μην μου τρώνε τον ύπνο, πράγματα ουσιαστικά και φιλικά προσκείμενα που να μην μου δημιουργούν κι άλλες ανησυχίες. Ναι είμαι ένας άνθρωπος που έφτασε στα όρια του και κατάλαβε πως η ζωή του ζητάει όρια για να είναι κάπως πιο ξεκούραστη και μπορεί πιο όμορφη και πιο δίκαια και πόσα άλλα καλά.
Η δικιά μας ιστορία έγινε δική σου ιστορία. Εγώ Είμαι Εντάξει με αυτό. Ήταν ένα ενδεχόμενο, πικρό μεν αλλά ήταν εξαρχής μια πιθανότητα. Η δικιά μας ιστορία έγινε δική σου ιστορία που μπορεί κάποιος να αγοράσει τα λόγια της με πενήντα ευρώ ξέρω 'γω. Μπορούν αυτά τα λόγια να ταιριάζουν κι αλλού, σαν κάρτες ας πούμε. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η αλήθεια του καθένα είναι προσωπική. Ο έρωτας πάντως δεν είναι προσωπική υπόθεση, χρειάζεται δύο που να συνδέονται να κάνουν διάλογο και συχνά να συμφωνούν. Λούστηκα πολλά από τα λάθη μου. Ήταν πολύ χρήσιμη εμπειρία. Ακόμη με φυλάς. Τώρα πια αυτό που ονειρεύτηκα είναι ο πήχης μου.
Ήθελα να γνωρίσω τον Μαζώ. Πίστευα πως θα τον γνώριζα. Το πίστευα τόσο πολύ που δεν το είχα τρέξει. Όπως πιστεύω πως θα γνωρίσω και τον Κραουνάκη κάποια στιγμή και πως θα αγκαλιάσω την Χαρούλα. Πολύ λίγους ανθρώπους και καλλιτέχνες θαυμάζω να μιλάνε μέσα μου να έχω ζήσει τα έργα και τις ερμηνείες τους να τους αφήνομαι και να ασκούν επιρροή μέσα μου.
.. πρόσφατα θυμήθηκα εκείνο το απόγευμα στον Κούκο, που ένα σμήνος αγριόπαπιες μωλώπισε τον ουρανό. Το θυμήθηκα πριν λίγες μέρες. Μου ήρθαν κάποιες εικόνες και το συναίσθημα, το αίσθημα ξέρω 'γω. Δεν ελπίζω τίποτε αλλά πιστεύω προσωπικά πως μια μέρα θα συνέλθω, κάτι θα με βοηθήσει και θα συνέλθω. Τώρα είμαι πολύ βυθισμένη. Τώρα είμαι πολύ βυθισμένο. Όταν ξεμπερδεύεται ο άνθρωπος ο ποιητής, που ψάχνει την αλήθεια, πως να ξαναπαραμυθιαστεί. Εννοώ πως τα αυθεντικά αισθήματα νομίζω πως συμβαίνουν μια φορά στην ζωή και δεν τον μπερδεύεις με άλλον. Όλοι οι άλλοι κι όλα τα άλλα σου μπερδεύονται με εκείνον. Ότι κι όσοι μπερδεύονται με εκείνον σημαίνουν τα προβλήματά σου, αυτά που πρέπει να λύσεις μέσα σου. Εντάξει, δεν έχω βαρεθεί, κανείς δεν βαριέται όταν πονάει, όταν η στέρηση μοιάζει σα να πεθαίνεις, όταν παλεύεις με τα κύματα της ψυχής σου και της ψυχής σας. Αγάπη μου, δεν μπορώ άλλο στο ΕΝΑ, κουράστηκα, θα βγω στο ΚΑΛΛΟΣ.
