Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

μπλουζ για σένα

.. είναι μια σαβάνα .. 

Άνω Πατήσια 

πάρκο .. με λιοντάρια 

 τίγρης 

ζέβρα 

γαζέλα 

καμηλοπάρδαλη

ιπποπόταμο .. μαϊμούδες

ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ 

παρδαλά πουλιά  

ΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

και

μήπως σας βρίσκετε 

ΚΑΝ-ΕΝ-ΑΣ ΥΔΡΟΧΟΟΣ ΠΑΙΔΙΑ;





για σένανε μπορώ Μαρινέλα

 



ααχ ΧΧΧΧΧΧΧΧΧ
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ρρρρρρρ

η η η

ΜΙΑ ΤΑΡΑΤΣΑ ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΜΑΤΙ (επί της Μαρκορά .. ΌΝΟΜΑΤΑ ΔΕ ΛΕΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΔΕ ΘΗΓΟΥΜΕ .. ΤΟ ΣΚΥΛΊ ΓΑΥΓΙΖΕΙ) )




 

ΥΠΟΦΕΡΩ (ΕΣΎ τί κάνεις;)

 Αγάπη μου αφού αντέχω να ζω πάνω από μια Αφρικάνική κουζίνα θα αντέξω να ζήσω και σε υπόγειο στα Πατήσια. 

 


 

Σε είδα στον ύπνο μου. Πολύ κόσμο είχε το όνειρο αλλά δεν μας έκοψε αυτό. Μας έκοψε ένα παπούτσι και μετά ο Γιώργος που μου είπες πως μου τον έφερες επειδή τον γουστάρω. Κανέναν δεν γουστάρω, εσένα θέλω μόνο. Νευρίασα κι έβρισα κι ένιωθα πως έχασα το δίκιο μου έτσι μετά και δεν ήμουν καλά και ήθελα να φύγω αλλά όλοι ήταν καλά μαζί μου, μέχρι και η μάνα σου και σα να γέλαγαν μαζί μου που είχα έτσι χαλαστεί. Και ξύπνησα πάλι με δάκρυ στο ένα μου μάτι. Γιατί δεν ξέρω αν ονειρεύομαι ή αν παραμυθιάζομαι. Γιατί ενώ μου άνοιξες το σπίτι σου δεν μου άνοιξες την καρδιά σου. Ή μπορεί και να μου την άνοιξες και να ήταν έτσι αυτό κι εγώ να είχα ανάγκη πάλι να παραμυθιαστώ με τα βιβλία και να σκέφτομαι όλα αυτά που σκέφτομαι πως νιώθουμε μαζί. Όπως και να έχει με βοήθησες κι αυτές τις μέρες από εσένα κρατιέμαι κι αντέχω. Και κοιτάω ψηλά και μακριά και στέκομαι βράχος κι άνθρωπος μόνο άνθρωπος σε αυτά που περνάω.  

Καλημέρα αγάπη μου, να είσαι καλά. Πάω τώρα είναι η γιορτή του σχολείου και μετά  δουλειά.     

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

τί λέει η Αθήνα ..

 μωρό μου, 

μηχανάρα να πάρω ON/OFF;

να την ξεμπουκώνουμε

να φτιάξω μια καλύβα προσηλιακή

 με φτέρες πάνω από το λεμονόδασος 

να ερχόμαστε

να έχει και κουρτινάκια να ανεμίζουνε

και τα μαλλιά μας ..