.. δεν χρειάζεται να πούμε πάλι το αριστοτελικό, είσαι ότι τρως. Είσαι ότι λαμβάνουν οι αισθήσεις σου και ότι καταναλώνεις.
.. να βλέπεις την μπαλίτσα σου και την ομαδάρα σου να φωνάζεις γκοοοοοοοοολ και να περνάς την ελεύθερη ώρα σου με τα γκοσιπ των σελέμπριτις όπως κάνει όλος ο κόσμος. Κανένα πρόβλημα βεβαίως κι αλίμονο διότι θέλω κι εγώ τον χρόνο μου να ασχοληθώ με τα ενδιαφέροντά μου, τα υπόλοιπα δλδ που τα θυμάμαι όταν ξενερώνω μαζί σου αφού μπορώ να ασχολούμαι μόνο μαζί σου και συνήθως προσωπικά μονοπωλείς το ενδιαφέρον μου. Αν και δεν είναι καθόλου ωραίο να φέρομαι έτσι στα υπόλοιπα ενδιαφέροντά μου δλδ να τα θυμάμαι όταν ξενερώνω μαζί σου ή θυμώνω ή νιώθω πως με φτύνεις και πως με έχεις ξεφορτωθεί (μα δεν μου ταιριάζει αυτή η λέξη, φορτώθηκα σε κανέναν εγώ;). Αν είχαν στόμα να μιλήσουν θα με έβριζαν και θα με έστελναν και θα μου γυρνούσαν την πλάτη και καλά θα έκαναν. Αλλά ευτυχώς μιλάμε για πράγματα χωρίς βούληση κρίση και λογική, δεν μιλάμε για ανθρώπους, μιλάω για έρευνες και τέχνες, για τρίχες πηλό και σκουπίδια.
Όταν πέφτει το επίπεδό σου επικίνδυνα και περνάνε ώρες ή και μέρες χωρίς να ασχοληθείς με κάτι υψηλό ανησυχώ και σε ρωτάω, τι έγινε πως είσαι, όλα καλά. Μπορεί βρε άνθρωπε να μην είχε ψάρι σήμερα η θάλασσα και πουλάκι ο ουρανός, δεν χάλασε ο κόσμος θα φάμε ρύζι με χόρτα. Μπορεί να μην έχεις όρεξη για μάθημα κοινωνική στήλη της προκοπής ή και να θες να γίνεις ένα με το πλήθος, να ξεκουραστείς ρε παιδί μου το κατανοώ, μπορεί να περνάς δύσκολα να περνάς φάση πένθος/ χαρά ή το οτιδήποτε, δεν βγαίνει μονορούφι η ανηφόρα.
Αυτό που σκέφτομαι πολύ συχνά τελευταία είναι πως ήθελες να με ξεφορτωθείς. Κατανοώ πως δεν αντέχτε αυτή η κατάσταση να ζούμε χώρια και είναι λογικό να φωνάζει κανείς ΤΕΕΕΕΕΕΛΟΟΟΟΟΣ και να θέλει να το εννοεί. Μου συμβαίνει κι εμένα, τελευταία πιο συχνά και σε καθημερινή βάση. Μάλιστα μια φορά που πέρασε το 24ωρο άρχισα να ελπίζω πως λυτρώθηκα αλλά μετά έσκασε καινούριο κύμα και ξεσηκώθηκε απίστευτη καταιγίδα. Δεν ξέρω μου φαίνεται πως είναι κι αυτό σαν τα αστρικά μου ταξίδια. Βγαίνω από το σώμα μου πετάω αλλά δεν θέλω να το χάσω από τα μάτια μου και τελικά ποτέ δεν φεύγω να το αφήσω από το οπτικό μου πεδίο γιατί φοβάμαι αν δεν βρω τον δρόμο μετά να το δω να ξαναμπώ. Κι αν κρίνω από τον εαυτό μου κανείς δεν έχει προχωρήσει πέρα και έξω από την στρατόσφαιρα και είναι όλα ψέματα πως έχουμε πάει μέχρι και τον Άρη. Καταρχήν η βαρύτητα, χωρίς την βαρύτητα δεν υπάρχει σύσταση, δεν υπάρχει καν κίνηση. Μπορώ να καταλάβω πως η βάση του χρόνου είναι κάτι, το άχρονο. Μου έχει συμβεί να αισθανθώ μια άλλη χρονική σειρά από την γνωστή και να νιώσω μια στιγμή πιο πίσω ή πιο μπροστά, να νιώσω και σταματημένη, πολλές φορές. Θα μπορούσα στα αστρικά μου ταξίδια αν με βοηθούσε κάποιος που να πιστεύω πως με αγαπάει πολύ και που με πιστεύει και πιστεύει και στα αστρικά ταξίδια να του εμπιστευθώ να προσέχει το σώμα μου και να τολμήσω να βγω έξω από την στρατόσφαιρα. Θα το ήθελα πάρα πολύ. Θα μπορούσα να εμπιστευτώ εσένα που νιώθω την αγάπη σου ώρες ώρες μ΄αγαπάς πολύ αλλά κάποιες άλλες καθόλου και δεν ξέρω πες ότι έχω βγει από την στρατόσφαιρα κι εσύ εκεί που με αγαπάς να φας την φλασιά και να μην με αγαπάς και να χάσω την σύνδεση και άντε γειά να μείνω για πάντα μια ψυχή χωρισμένη από το σώμα. Είναι εφιάλτης αυτό. Γι' αυτό εξασκούμε και στις αρνητικές συνδέσεις, τις μελετάω τέλος πάντων, διότι θέλω να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι. Και η σύνδεση έχει βασική σημασία, η αρνητική και η θετική. Δεν γίνεται να είναι πάντα θετική και το ξέρουμε. Εμένα μου αρέσει αυτό το δέος όταν ξεκολλάς από το σώμα σου και αρχίζεις να ανεβαίνεις, θα το έκανα μόνο και μόνο για την βόλτα. Ότι κάνω πρώτη βάζω την ευχαρίστηση της βόλτας. Και κάνω πράγματα γιατί σκέφτομαι πως έχουν μια ωραία βόλτα ως επιβράβευση. Γαμώ την πουτάνα μου ναι, πουλιέμαι συνέχεια για μια βόλτα. Αλλά εντάξει, δεν είναι τόσο τραγικό, θα μπορούσαμε να το πούμε κομψά πως είμαι άνθρωπος με υπερβολικά ισχυρό το αίσθημα της ευθύνης και των υποχρεώσεων. Όταν δέχομαι κάτι συνυπολογίζω στο βάρος του την επιθυμία αυτού που μου το έδωσε για το πως θα ήθελε να το μεταχειρίζομαι και τον σκοπό για τον οποίο μου το έδωσε. Κι αν δεν συμφωνώ με αυτά δεν το παίρνω, δεν το δέχομαι, προσπαθώ έτσι. Γι' αυτό και πληγώνομαι απίστευτα όταν σκέφτομαι τα ποιήματα μου που σου χάρισα. Αλλά πάντα μέσα μου υπάρχει κάτι που λέει πως δεν με πέταξες πως με έχεις εκτιμήσει, χωρίς να το βλέπω και πουθενά ξεκάθαρα. Πολύ δύσκολη δοκιμασία αυτή για έναν εκ φύσεως άπιστο και αμφισβητία.
Γυμνά καλώδια οι συνδέσεις μας
.. μωρό μου
Μέσα στην βροχή ..
Σε θέλω κι ας πεθάνω
στο λέω από την αρχή
Έχω ενθουσιαστεί με τους ρυθμούς που μου έρχονται τελευταία. Είναι εντελώς αρχαίοι! Πιο αρχαίοι από τους πρώτους μου!
Μου φτάνει αυτή η βόλτα που κάνω με τις δημιουργίες μου. Μου φτάνει, αν και καταφεύγω αναγκαστικά στην τέχνη. Σου έχω πει πως θα αντάλλαζα το έργο με την ζωή. Και τι άλλο .. να δώσω, αν δεν φτάνει, να τσοντάρω κάτι ακόμα. Έχω. Είμαι.
Έτσι όπως ξεκατινιάζεσαι και έτσι όπως διαγράφεις αγαπημένους σου σκέφτομαι πως θα έχεις πετάξει κι εμένα. Έτσι όπως ξεκατινιάζεσαι σκέφτομαι πως είναι πιθανό να γαμιέσαι έτσι ελαφρώς (αλλά πάντα με τα ωραία σου ελληνικά που τα θαυμάζω) και να μην υπάρχω πουθενά και σχίζομαι και σε φτιάχνω δυο γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να σε έχω πολύ ψηλά να είσαι το όνειρό μου και η κορφή των αισθημάτων και των εμπειριών που μπορεί να βιώσει και να αισθανθεί ο άνθρωπος. Ο ποιητής που κοιτάει τον Θεό στα μάτια.
Εμένα με γουστάρει ο θεός γιατί δεν του ζητάω ελεημοσύνη, του ζητάω να με μαθαίνει πράγματα. Κι όταν βρέχει ανοίγω το παράθυρο και του φωνάζω, Πλύνε ΠΛΥΝΕ ρε!!! και πάω κι εγώ και πλένω και έτσι επικοινωνούμε και καταλαβαινόμαστε. Ξέρω λίγο ποια είναι "η δουλειά του" και δεν του ζητάω παράλογα πράγματα τύπου έρωτα χωρίς σεξ .. ή έρωτα χωρίς ζήλια. Ακούς,
