Στόν υπερκορεσμό και στην μεγάλη πείνα
όπως σπαθί σαν μια αναλαμπή
οι ερωτήσεις που είναι
Μέσα μας γραμμένα
Απαντάνε.
-ALL LEFTS RESERVED-
Στόν υπερκορεσμό και στην μεγάλη πείνα
όπως σπαθί σαν μια αναλαμπή
οι ερωτήσεις που είναι
Μέσα μας γραμμένα
Απαντάνε.
όταν λοιπόν γράφουμε με μεταφορά και προσπαθούμε να αναφερθούμε εκεί που θέλουμε με μεταφορά και αναφερόμαστε μεταφορικά πχ στην θάλασσα, στον ουρανό, στον Μεγαλέξανδρο, στον Τζιμ Μόρισον ξέρω γω, το βάρος αυτού στον οποίον θέλουμε να αναφερθούμε αλλά του αναφερόμαστε μεταφορικά πχ ως θάλασσα Μεγαλέξανδρο κτλ, το βάρος της μεταφοράς αυτής με το βάρος της κυριολεξίας δλδ αυτού στον οποίον κυριολεκτικά αναφερόμαστε και το βάρος της ίδιας της πλοκής της αναφοράς σχηματίζουν ένα τρίγωνο που εάν είναι κανονικό δλδ ισόπλευρο μπορεί στην προοπτική του να κάνει την παράλληλο να συμπίπτει. στις άλλες περιπτώσεις τα σχήματα τις απομακρύνουν ή μπορεί και να τις οδηγήσουν σε μια τομή σε ένα σημείο που τέμνονται δλδ και ύστερα να τραβάν αντίθετες αμβλείες και αποκλείνουσες πορείες. Οι μεταφορές λοιπόν για κάποιον που πιστεύει στην δύναμη της σκέψης και την ενέργεια της ψυχής ειδικά όταν δημοσιεύεται και κοινωνείται η σκέψη σε πλήθος ανθρώπων κατ εμέ σίγουρα επιρρεάζουν κάτι στην ροή λίγο έως πολύ. Η ποίηση δεν είναι για πλάκα ούτε μια απλή εκτόνωση κτλ είναι μυστήριο τελετή επίκληση εξομολόγηση προσευχή. Και χρειάζεται προσοχή και συνείδηση όπως σα να κάνεις ψυχοπροσανατολισμό. Να γνωρίζεις καλά που είσαι και που θέλεις να πας. Είναι δύσκολα θέματα αυτά να μπορέσει κανείς να τα κατανοήσει και να τα εκφράσει.
Ο υπερρεαλισμός αγαπήθηκε πολύ από τους ποιητές και τους αναγνώστες. Διαμόρφωσε με εντελώς διαφορετικά κριτήρια τα μοντέλα. Η ποίηση βγήκε εντελώς από τις προηγούμενές βάσεις της κι ίσως για αυτό να χάθηκε ακόμη και το λαϊκό μέσα στο μοντέρνο και όλα μαζί να έπεσαν μέσα στο άπατο βαρέλι του μεταμοντέρνου και τις σκληρές συνέπειες της εικονικότητας. Ο υπερρεαλισμός προετοίμασε το έδαφος για την εικονικότητα και το τεχνητό τοπίο. Οι άνθρωποι φαίνεται πως κεντρίζονται όταν κάποιος παίζει με το μυαλό μας. Όμως γνωρίζοντας κανείς Ιστορία Τέχνης βλέπει πως αυτή είναι μια αδύναμη προσέγγιση, διότι η μεταφορά που ψάχνει να κυριολεκτήσει έχει μικρότερη δυναμική από την κυριολεξία που ψάχνει να μεταφερθεί. Κι ακόμη κι αν είναι δυνατή και πάλι οδηγείτε με μεγαλύτερη σφοδρότητα στον γκρεμό του μεταμοντερνισμού και τις ψευδαισθήσεις της εικονικότητας. Ο υπερρεαλισμός λοιπόν είναι για μένα ένας λάθος δρόμος. Μπορεί να σε βγάλει σε πολύ ωραία ξέφωτα αλλά τελικά σε γκρεμίζει στην εικονικότητα και τις ψευδαισθήσεις. Είναι τόσο λάθος για εμένα όσο είναι η και η βιομηχανική επανάσταση. Αυτοί είναι λάθος δρόμοι για την ζωή και την τέχνη. Ας κρατήσουμε τουλάχιστον αυτό ως θεώρημα,
η κυριολεξία είναι πιο δυνατή από την μεταφορά.
Όμως ποίηση είναι όπου η κυριολεξία και η μεταφορά έχουν το ίδιο βάρος και φτιάχνουν ισόπλευρα τρίγωνα. Τα βλέπω και τα ισοσκελή και τα ορθογώνια αλλά τα ισόπλευρα είναι τα πιο σημαντικά κι επιθυμητά, διότι είναι αυτά όπου μπορούν τελικά να κάνουν να συμπίπτει η παράλληλος
, με κοινή πορεία.