.. εσύ αγάπη μου βράζεις;

 σήμερα το πρωί καθάρισα το δυτικό λιθόστρωτο που ήταν εδώ και ενάμιση χρόνο λογγωμένο και έδινε μια εικόνα εγκατάλειψης όπως και πολλά άλλα εδώ γύρω με την περιπέτεια του χεριού μου. έβγαλα τα χόρτα με το γράβαλο και την αξίνα και το σκούπισα και φάνηκαν οι πέτρες και φώτισε ο τόπος ομόρφυνε πάρα πολύ. Το μεσημέρι με πήρε η φίλη μου η Ιουλία τηλέφωνο και μου είπε πως παραιτήθηκε από την γριά που φύλαγε κι ήταν εσώκλειστη από το '24 και πέταξα από την χαρά μου! Μετά σου λένε να μην πιστεύεις στο φενγκ σουι. Το δυτικό μέρος του σπιτιού είναι η κοινωνική ζωή και να μόλις το φρόντισα λίγο αμέσως λειτούργησε! Η Ιουλία είναι η μόνη φίλη που έχω εδώ, κανονική φίλη έμπιστη και πιστή που μου έχει σταθεί και της έχω σταθεί και δεν έχω κρατήσει κανέναν άλλο φίλο εδώ μπορεί να μιλάω με πολύ κόσμο έξω αλλά φίλους στενούς δεν έχω κι είναι μεγάλη χαρά που θα έχω πάλι κάποιον να κάνουμε πράγματα. Καθάρισα και λίγο στον βοριά που είναι τα ταξίδια και βοριοανατολικά που είναι ο μεγάλος εραστής, για να δούμε .. ευτυχώς που πιστεύω το φενγκ σούι και καθαρίζω κι έξω καμιά φορά και αφήνω μέσα χώρο στο σπίτι και σκουπίζω και καμιά φορά να ρέει η ενέργεια. Δουλεύω ακόμη στο βορινό δωμάτιο, έχει πολύ δουλειά γιατί είχε ζημιές από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα θέλει πάλι τρίψιμο και βάψιμο και πολλά στοκαρίσματα και έκοψα το δάκτυλό μου πριν λίγες μέρες και έμεινα λίγο πίσω. Στο ανατολικό δωμάτιο θα πέσει η περισσότερη δουλειά γιατί ήταν της μικρής και έχει ζωγραφίσει με μαρκαδόρο δυο τοίχους όταν την έβαζα τιμωρία στο δωμάτιο της έκανε καταστροφές ξήλωνε μέχρι και τις γάζες που είχα βάλει ανάμεσα στα πατερά για να πετύχω ομοιομορφία στην ένωση του τοίχου με τα κυπαρίσσια που είναι ακανόνιστα ξύλα και έχει ζημιές τέτοιες μέχρι και στο ταβάνι μιλάμε η μικρή μέσα και τα κουτάβια έξω, θέλει πολύ δουλειά να το συνεφέρω οι φανέλες μου ζυγίζουν ένα κιλό παραπάνω από τον ιδρώτα. κοιμάμαι ας πούμε και την ακούω να καρφώνει και όταν σηκώνομαι βλέπω πχ έναν πίνακα καρφωμένο με ατσαλόπροκα ένα μέτρο από το έδαφος ύψος κάτι άκυρα και με τι δύναμη αυτό το παιδί που θέλει μπράτσα να βάλεις ατσαλόπροκα. Σπασμένα πλακάκια κτλ, η μικρή είναι ο δαίμονας της Τανζανίας αλλά ξυπνάω κάτι φορές και μου έχει δίπλα μου βάζο με λουλούδια ή έχει πάρει μόνη της το χαλί έξω και το πλένει, από τα καλύτερα μέχρι τα χειρότερα δλδ και κάτι ώρες μιλάει σα βόθρος και κάτι ώρες τραγουδάει τόσο γλυκά. Και θέλει και τα ζώα της μέσα στο σπίτι. Κι ο Ηρακλής μου φωνάζει πολύ τελευταία δεν μπορώ να του μιλήσω, έχω γίνει "της καρπαζιάς" εδώ μέσα. 

Για το δικό μας θέμα .. τι να πω. Και τι να κάνω. Δεν λειτουργώ καλά σου λέω με κανέναν δεν μπορώ να χαρώ. Κι έχω περάσει το όριο της διεκδίκησης και βαδίζω στην περιοχή της καταδίκης και της ψόφιας και της τάχαμου αντίδρασης. 

γράφω ..

Για να δω τα μάτια σου βρεγμένα και φωτισμένα

.. ένα κατεβατό μαλακίες σμιλεμένες με όλα τα ποιητικά εργαλεία 

λέξεις κοινές πρόστυχες που λέει κι ο ποιητής κι εγώ δεν είμαι 70, να ήμουν 70 να έλεγα πως την βρίσκω μα βράζω ακόμη και δεν μπορώ να την βρω ακόμη πες κι ότι καταφέρω να σε φωτίσω και να σε βρέξω τί να το κάνω αν δεν είμαι εκεί να το δω και να το χαρώ. Ανιδιοτελώς .. πάμε καλά, ποιος τα κάνει αυτά; Υπάρχει ανιδιοτέλεια στον έρωτα; Τί είναι αυτό; Το αντίθετο του νάρκισσου ας πούμε; Θέλει δυο το έργο και στα ίσα, δεν παίζεται αλλιώς. Άκου ανιδιοτέλεια στον έρωτα! πως είναι αυτό; πως γίνεται αυτό;

 

 

            

 

καλύτερα μαζί σου και τρελός

 

Όταν λοιπόν υπάρχουν αντικρουόμενες ψυχοποθολογίες που η μια τρέφει την άλλη είναι άστα να πάνε. Κι όσο το τραβάει ο καθένας ατομικά στην καλύτερη περίπτωση απλά θα επιβιώνουμε με πολύ κόπο κι ο καθένας μόνος  του. Εγώ θα σκέφτομαι πως όλα αυτά είναι του μυαλού μου και πως είμαι μόνη μου πιστεύοντας ότι έτσι ελέγχω ένα επεισόδιο και με τοποθετώ στις πραγματικές μου διαστάσεις τις σύμφωνες με τα λογικά δεδομένα τέλος πάντων. Κι εσύ θα σκέφτεσαι πως είσαι μόνη σου για να ελέγχεις έτσι το δικό σου μυαλό να βρίσκεται σε διαστάσεις που δεν δικαιολογούν κρίσεις ανασφάλειας κτλ. Αν είναι έτσι τα πράγματα πιθανολογώ δλδ πως κάτι τέτοιο συμβαίνει φίφτι φίφτι με το να είναι εντελώς δικό μου το αίσθημα ως ψυχοπαθολογικό σύμπτωμα. Με τα ποσοστά των πιθανοτήτων να παίζουν και να παλατζάρουν μέσα μου συνεχώς και να προσπαθώ να ισορροπώ και να επιβιώνω κάπως νορμάλ κάθε μέρα κάθε ώρα κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο μέχρι τον ύπνο και την μάχη της επόμενης και της κάθε μέρας στον βασικότερο και τον κεντρικότερο τομέα της ζωής που επηρεάζει όλη την ενέργεια του ανθρώπου και τα πάντα του και των γύρω του φυσικά. Ενώ θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο μέσω της επικοινωνίας και της ειλικρίνειας. Έτσι θα γινόταν τουλάχιστον εάν υπήρχε αγάπη και πίστη στην αγάπη τουλάχιστον. Να μπορούσε ο ένας να επαναλάβει στον άλλον όσες φορές του χρειάζεται το τι συμβαίνει πραγματικά και να φρενάρει το μυαλό του άλλου. Αν υπήρχε αγάπη και πίστη στην αγάπη αυτό θα γινόταν. Όμως δεν γίνεται και γι΄αυτό δεν μπορούμε να μιλάμε για αγάπη. Είναι ο καθένας μόνος του, δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα στο κύριο και κεντρικό επίπεδο που είναι αυτό το οποίο βασίζει όλη την ισορροπία. Σε αυτό ήθελα να σε έβλεπα και το έχω προσπαθήσει πολύ με αρνητικό ή μηδενικό όμως αποτέλεσμα, πράγμα που όξινε τα επεισόδια μου. 

        

 

Είμαι εντάξει με το ΑΙ. Έχει καλύτερο σκεπτικό από το 90% και παραπάνω των ανθρώπων και πόσοι έχουν ιδία άποψη δλδ είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν πραγματικά προσωπικότητα και από το να τρως το φυτευτό σκεπτικό του κάθε ένα καλύτερα να τρως του ΑΙ. Το πρόβλημα είναι η συχνότητα και ότι χάνεται η προσωπικότητα και προωθείται η ατομικότητα. Αν μπορεί να προστατευτεί κάπως το πρόσωπο και η ιδιοφυία είναι εντάξει. Ούτε με τα φάρμακα έχω πρόβλημα. Αν δεν υπήρχαν τα φάρμακα δεν θα ζούσε τώρα ο πατέρας μου ο Φερνάντο και τόσοι άλλοι που αγαπώ. Απλά λέω πως αυτά που παλεύονται αλλιώς καλύτερα είναι να τα παλεύεις αλλιώς να έχεις υπομονή και θέληση και να προσπαθήσεις έστω πριν οδηγηθείς στην φαρμακοβιομηχανία κτλ. Και με τις πλαστικές δεν έχω θέμα. Μαγκιά του όποιος βρίσκει καλούς γιατρούς και γουστάρει να φτιάχνει και τις ατέλειές του ακόμα. Αν είναι πιο χαρούμενος ο άλλος με αυτό το αποτέλεσμα είμαι μαζί του. Εγώ και cyborg θα γίνω αν έχω την δυνατότητα και δω ότι το σώμα μου τα έχει φάει τα ψωμιά του. Αρκεί να μην χάσω την φυσική συχνότητα γιατί μ’ αρέσει η μαγία και πιστεύω ότι γίνεται μέσα από αυτή την συχνότητα κι έχει να κάνει με τον ηλεκτρισμό του εγκεφάλου. Δλδ μπορεί να άλλαζα πράγματα στο σώμα αλλά δεν θα ήθελα να αλλάξω το μυαλό μου ακόμη κι αν μου λένε πως μπορεί να γίνει καλύτερο. Και με τα ψυχοφάρμακα δλδ και με αυτά προτιμώ να υποφέρω στα κάτω γιατί μ’ αρέσουν οι μανίες μου ακόμη και το καταδιωκτικό μου το αντέχω γιατί πάει πακέτο με την αίσθηση μεγαλείου που την γουστάρω και δεν θέλω να τα πειράξω και μου λείπουν και θα ήθελα να είχα χρόνο βοήθεια και συνθήκες να τους αφεθώ ένα φεγγάρι τώρα που τα γνωρίζω και τα διαχειρίζομαι.

Εσύ για να μην έχεις μπει ακόμη χειρουργείο σημαίνει πως είσαι κάπως καλά και σώθηκε το χέρι σου. Αν είναι το δεξί αυτό που είδα και το αριστερό είναι αυτό με τις δεκάδες γάζες και επιδέσμους που λες. Έχει σωθεί και θα έχεις χέρι πάλι με υπομονή. Δεν ξέρω, δεν έχω καταλάβει, αλλιώς φαίνεται κι αλλιώς τα λες. Κι αν είναι το αριστερό αυτό με τον επιδεσμούλη στον καρπό είσαι για σκότωμα. Αν είναι άλλο το άλλο πάλι δεν καταλαβαίνω με πιο σκεπτικό δημιουργείς αυτό το μπέρδεμα και αυτήν την σύγχυση. Δεν καταλαβαίνεις πως υπάρχουν άνθρωποι που αγωνιούνε; Δεν σε νοιάζει η αγωνία μου; Να μην ξέρω για τι να προσευχηθώ να γελάει ο θεός μαζί μου πάλι. Τέλος πάντων το φιλοσόφησα, ότι και να είναι μπορείς να γίνει καλύτερα από πριν. Θα ήθελα όμως να γνωρίζω ακριβώς την κατάσταση σου να φερθώ κι ανάλογα. Είναι σα να αφήνεις τον άλλο να βγαίνει με σαγιονάρες και μαγιό στην Ανταρκτική ή να πηγαίνει με τις φόρμες σε δεξίωση ξέρω γω και με τα καλά του για ύπνο. Να πάρω ξέρω γω την κουτάλα που μαγειρεύω να πάω να μαζέψω ελιές και εξοπλισμό αναρρίχησης για να βγω βόλτα στο λιβάδι, να πάρω την καραμπίνα για να πάω να παίξω με τα παιδιά. Να πάω στην κηδεία να λέω χρόνια πολλά και στον γάμο να λέω και του χρόνου γιατί να μην ξέρω που βρίσκομαι και τι κάνω. Καλά χέσε με εμένα. Εντάξει, δικαιολογήσαι αν είναι έτσι όπως τα λες αλλά αν είναι έτσι όπως τα δείχνεις είσαι για σκότωμα. Καλύτερα βέβαια να είσαι για σκότωμα στην προκειμένη. Αλλά πάλι δεν ξέρω, νομίζω πως το μυαλό και η ψυχή είναι σημαντικότερα από ένα χέρι, ας μην μπορείς να χτενιστείς καλά ας μην μπορείς να κουμπωθείς ας μην μπορείς να πλυθείς σωστά να φτιάξεις να φας, να κάνεις πράγματα βασικά ναι, έζησα κάποιους μήνες με χαλασμένο χέρι και ξέρω, είναι σπαστικό. Να μην μπορείς ούτε να γράψεις ούτε μαλακία να τραβήξεις.

Αχ, ζυμαράκια χλαπάτσες και πλαστελίνη, των παιδιών η χαρά

και για μας που έχουμε μείνει στα δύο το πιο ωραίο είν’ τα φιλιά

 

Δάφνη δεν έβαλα στον κιμά κι είναι με το κρεμμύδι

και τις ντομάτες τα μακαρόνια πιο γλυκά πιο γλυκά

 

…ε κάτι τέτοια γράφω τώρα …δεν είναι να τα παρουσιάσω… άσε καλύτερα να λέω κανα τραγουδάκι…    

 

Κι έχει ένα φεγγάρι ! … έβγαινε από το βουνό και όπως οδηγούσα στραβώθηκα, του έπαιξα τα φώτα να τα χαμηλώσει.  Αλήθεια μου συνέβει κι αυτό.