ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΕ

ας δούμε λίγο τα χθόνια σύμβολα G, J ... 

Αλλά κι εδώ κοντά , ας δούμε το Α και το Δ το Π

ας δούμε το Φ !!!

το Χ

το Ξ ...

Κατάλαβες, άντε γειά .. 

-και να έχεις τον άνθρωπό σου να σε αφήνει στο έτσι-

Πότε μπορεί το Εμείς να γίνεται Εγώ

 

Στοχάστηκα πολύ να βρω πότε μπορεί το Εμείς να γίνεται Εγώ. 

Αφού διέσχισα Οργουελικά τοπία με ανήμπορους, με στρατιώτες, σε απολυταρχικά καθεστώτα, ανθρώπους νούμερα και μασονικές πυραμίδες. Εξαντλήθηκα, γιατί σ’ αγαπώ πάνω από την λογική μου. Έφτασα στο Εγώ πάω για το Εμείς να φέρω πχ νερό, ψωμί κτλ. Κάπως που να γίνεται Εγώ το Εμείς. 

Και πάλι μου στεκόταν κάπως ανάποδα κι ήταν πάντα πιο όμορφο και πιο υψηλό το Εγώ να γίνεται Εμείς παρά το Εμείς να γίνεται εγώ. Το τελευταίο με παρέπεμπε ακόμη σε μια συνθήκη πολεμική κι έκτακτης ανάγκης και σε κάτι πυραμιδοειδές αντιδημοκρατικό και μοναρχικό.

Ύστερα είπα, είμαι ένα τίποτα, είμαι ο κανένας και μπορεί ο καθένας να πάρει ότι θέλει από εμένα και να το υπογράψει για δικό του κι έφτασα στο μηδέν και μετά κάπως ένιωσα το Εγώ μου να ίπταται και να αιωρείται. Σφίχτηκε το στομάχι μου ένιωσα φόβο, κουκουλώθηκα κι άφησα μόνο μια χαραμάδα στα μάτια και χρειάστηκε να κάνω σειρές αναπνοών για να διώξω τον πανικό από το στήθος και πως έτσι βρέθηκα κοντά στα πολλά και είπα, τώρα είμαι κάπου κοντά στο Ένα και είπα όχι ο καθένας. Είπα, ο Ένας κι ένιωσα εφορία και τον πόνο να υποχωρεί και μια άλλη διάσταση να ανοίγεται γύρω μου παραμυθένια σαν τη πρέζα στη φλέβα και παραδείσια σαν θείο έρωτα κι άλλα απόκοσμα και τελειωμένα, ας το πούμε κομψά, αναχωρητικά.

 Και τρόμαξα κι είπα να ο Καθένας που γίνεται Ένας και θα γίνει κι άλλος κι άλλος κι άλλη κι άλλη κι Εγώ θα χαθώ. Γιατί γύριζα φαίνεται πίσω και κοιτούσα τα Πολλά κι έδωσα ένα σάλτο και πιάστηκα και κάθισα στο Ένα. Κι είπα, Εγώ ήμουν ένα τίποτα ένας κανένας κι από τα Πολλά βγήκα Ένας. Κι εκεί είναι που άρχισα να ψάχνω τις διαφορές ανάμεσα στο Εγώ και το Ένα. Είδα πως αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα και δεν μπορούν να έχουν το ίδιο όνομα κι αν ίδια ακούσεις να τα λένε μάλλον δεν είσαι στο Ένα αλλά πάλι πίσω στο Εγώ, δλδ στην αρχή του δρόμου.

Στοχάστηκα πολύ να βρω πότε μπορεί το Εμείς να λέγεται Εγώ. Από τον παράδεισο στον Όργουελ και τους Φαραώ πέρασα και πάλι πίσω και μπροστά πέρασα και ξαναπέρασα για να βρω πότε το Εμείς γίνεται Εγώ. Κι είδα τον Θεό και είπα, πάρε το εμείς και κάν’ το Εγώ, να γίνουμε εμείς Εσύ. Κι είδα το χάος κι όλους τους Θεούς του κόσμου, τον άνθρωπο και το Κάλλος.  

Ξέρω πως το πρώτο σκαλί προς το Κάλλος είναι το Εγώ, στο Εγώ πατάμε και το Εγώ πατάμε, για φτάσουμε στα Πολλά και τα Πολλά πατάμε και στα Πολλά πατάμε για να ανέβουμε στο Ένα και το Ένα πατάμε και στο Ένα πατάμε για να φτάσουμε στο Κάλλος, για φτάσουμε το Κάλλος. Το αιώνιο διαχρονικό Κάλλος. Το Εγώ γίνεται Εμείς και το Εμείς γίνεται Ένα. Κι έτσι ανεβαίνουμε πιστεύω. Όταν εσύ μου πας από το εμείς στο εγώ νομίζω ότι κατεβαίνεις, ότι είσαι στη κάθοδο δλδ. Κι αν έχεις να μου πεις το, όταν πήγαινες εσύ εγώ ερχόμουνα, εντάξει τότε. Μπράβο. Σ’ αγαπώ πέρα από την λογική μου. Και την λογική οποιουδήποτε άλλου.               

σαν θέλουν δυο

 

Ο πυρήνας του Εγώ είναι το Εμείς. Γι΄αυτό με έχει κλατάρει αυτή η συνθήκη αποξένωσης που συντηρεί την απόσταση και η απόσταση την αποξένωση. Δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που κάνουν σεξ μέσα σε αυτή την συνθήκη, εξαιρουμένων των εργαζομένων και παθολογικών περιπτώσεων. Ο έρωτας είναι κάτι άλλο. Είναι πυρηνικός. Σε πάει με την μία στον πυρήνα και σου βάζει απέναντι το Εγώ και το Εσύ, αστεράκια που γυρίζουν γύρω γύρω.

 

Έψαξα και δεν υπάρχει τραγούδι με τίτλο, «σαν θέλουν δυο» . Ξεκίνησα να γράφω και μου βγαίνει .. κάπως, διότι η συνθήκη αποξένωσης.

 

Σχόλασε το σινεμά, ξανά, ρουτίνα

Καρφιά, βροχή, το τζάμι βογκά

 Στα αρχίδια της η κουρτίνα

 

Σαν θέλουν δυο

Άλλος κανένας

Σαν θέλουν δυο

Μετράει ο Ένας

 

 

\\\

…

  

ΑΧΑΧΑΧΑ -με μαλώνανε που κλαψούριζα ..

 

ΠΟΝΑΩ ΚΑΙ ΠΑΩ

 Αγάπη μου, τα χέρια μας δεν έχουν επιστρέψει πρέπει να προσέξουμε. 

ΟΝ

ΝΟ

ΟΝ

Γλύκα, η πιο βαθιά γεύση

 

Γλυκό μου μακαγ-ρ-όν, μιλφέιγ και τσισκέικ και σου. Μακαγ-ρ-όν, είναι τα αγαπημένα μου γλυκά που μπορώ να φάω περισσότερο από όλα τα γλυκά. Τόσο απλά και κλασικά, σχεδόν παλιομοδίτικα, νοσταλγικά. Σαν ένα ήρεμο γλυκό όνειρο με μια πολύ ευχάριστη δροσιά μα και ζέστη. Ηρεμιστική γλύκα, δροσιά και ζέστη. Να αποκοιμιέμαι μες τα πλούτη, να αποκοιμιέμαι μες τα πόδια σου, στον λαιμό σου, στα μαλλιά σου στο στήθος σου, στην κοιλιά σου, στα αφτιά σου στο στόμα στη μύτη και τα μάτια σου. Γλύκα μου ηρεμιστική, το πιο δυνατό αγχολυτικό του κόσμου. Γλύκα, πατρίδα των αναστεναγμών της ηδονής και όλων των μουγκρητών της ευχαρίστησης.   Γλύκα της Κυριακής και της γιορτής. Της ευτυχίας γλύκα ..