ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΑΣΤΕΣ ΧΑΣΑΝΛΟΥ

 

Δεν χρειάζεται να ρωτήσετε κανέναν εγκληματολόγο. Θα σας λύσω εγώ το μυστήριο.  Λοιπόν, ο ένας σκελετός έχει σπασμένο κρανίο και τα δάχτυλά  του κρέμονται σαν όντος πεθαμένου, φαίνεται εντελώς παθητικός στο φιλί. Το ένα του πέλμα είναι πλακωμένο από το πόδι του άλλου σκελετού σε τέτοια στάση που είναι αδύνατο να πλακώσεις με το πόδι σου πόδι ζωντανού ανθρώπου. Το πιο πιθανόν είναι να ήταν ήδη νεκρός όταν τον αγκάλιασε και τον φιλούσε ο άλλος σκελετός. Μπορεί να τον σκότωσε ο άλλος σκελετός και μετά να μπήκε στην αιώνια αγκαλιά του και να τον φιλούσε τόσο γλυκά που θα ήταν πια όλος δικός του, ποιος ξέρει. Με αυτά τα πολύ γλυκά και τρυφερά καλό είναι να κρατάτε πάντα μιαν επιφύλαξη. Μπορεί να τον είχε φάει με κανα σφυρί κανα τηγάνι στο κεφάλι μετά από κανα κέρατο. Κι ύστερα εμείς που τους βρήκαμε έτσι το 1972 να λέμε πως αυτή εδώ είναι η πιο τρυφερή  αγκαλιά της Ιστορίας. Να, μπορεί να τον είχε φάει και με αυτήν την πέτρα που έχει για μαξιλάρι.

Ναι ρε μάνα μου

 , λες να μην θέλω εγώ να σου χαϊδεύω τα αυτάκια και όλα σου δηλαδή. Να σου το δείχνω τί σούπερ που είσαι και τέτοια .. η μοναδική που με πέθανες .. 

 ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΡΕ ΓΚΑΒΗ ΟΤΙ ΑΥΤΌ ΚΑΝΩ; 

Πόσα είναι αυτά;

άντε μωρό μου καλά να περάσεις να προσέχεις και πες ότι χρειαστείς

 Αλτρουισμός αλτρουισμός αλλά υπάρχουν ανάγκες και μου έχει έρθει και εξετάζω και το συμφέρον μου αυτές τις μέρες. Να πάρω κι εγώ κάτι. Έχω αποκομίσει από τις καταστάσεις πράγματα και εμπειρίες, δε λέω. Αλλά από το δικό σου το χεράκι τί έχω πάρει εγώ προσωπικά ποιες ήταν οι χειρονομίες σου προς εμένα. Ο χρόνος κυρίως που είναι ότι σημαντικότερο μπορεί να δώσει κάποιος. Τί να μου χάρισες εμένα προσωπικά. Ακόμη και τον έρωτά σου για πάρτη σου τον κρατάς. Είσαι ομολογουμένως και ιστορικά αποδεδειγμένα μεγάλο παρτάλι. Δεν χρειάζεται να περιμένω να κλείσει τριανταετία για να θεωρηθούν ιστορικά τα στοιχεία. Τί να περιμένω να πάρω γενικώς. Δεν περιμένω να πάρω, αφού είμαι και μαθηματικός. Έτσι σαν παιδάκι μου όμως μπορώ να σ΄αγαπώ. Να λέω, έτσι αυτό το μαλακισμένο παρτάλι μου έτυχε, παιδί μου είναι, τί να το κάνω θα το αγαπώ. Παιδάκι στην εφηβεία του. Με τσακώνεται για μαλακίες και δεν μιλάμε. Τί να σου κάνω, σε κοιτάω, σε προσέχω από μακριά, σε θαυμάζω, σε καμαρώνω, νοιάζομαι όσο μπορώ, δεν χρειάζεται να ζορίζω, αλλά εδώ είμαι. Αν ηρεμίσεις εδώ γύρω θα είμαι. Εντάξει. Δεν φεύγω εγώ από τον Πειραιά. Στον Πειραιά θα πεθάνω. 

  

   

I LOVE PORTO LEONE

έχω φερθεί καλά κι αξίζω κάτι θετικό δίκαιο και δοτικό

 Πω πω... και ο άλλος που θα τον παρουσιάσεις αύριο είδα στις φωτό του μόνο το "καλό" του το προφίλ δείχνει, παντού την ίδια πόζα. Πρόσεχέ τους σε παρακαλώ αυτούς τους καταπιεσμένους, μη σου έρθει ξαφνικά και δεις καμιά φορά το άλλο τους "προφίλ" και τρέχεις. Διάβασα και τον λέοντα για αύριο, θέλει διπλωματία η μέρα. 

 Εγώ επιτέλους έκλεισα ραντεβού με τον καλό ορθοπεδικό για 12 Μαρτίου. Κι εχθές που μίλαγα με έναν φίλο μου που με αγαπάει ιδιαίτερα μου είπε πως ξέρει τον καλύτερο φυσιοθεραπευτή της Ελλάδας να ανέβω Αθήνα να με πάει. Εχθές έγραψα ένα κείμενο για τον υπερρεαλισμό και την φύση. Μ΄αρέσει που ασχολούμαι πάλι κριτικά με την ποίηση γιατί αυτό θα με εξελίξει. Μεγαλώνω πια και δεν μπορώ να κάνω τον μικρό, να κάνω έτσι σωριδόν παραχωρήσεις. Δεν απαιτώ αλλά προϋποθέτω. Είναι πολύ όμορφα εδώ, φτιάξαν οι μέρες και μου έκανε τόσο καλό που είχα κανα μήνα να κατέβω στην αγορά επί τη ευκαιρία του χεριού μου που δεν οδηγώ ακόμη και θα το κρατήσω έτσι τουλάχιστον μέχρι να δω γιατρό. Νιώθω όμως πως είμαι σε ένα άλλο επίπεδο πιο αρμονικό πιο θετικό από αυτό που αποπνέει η πόλη. Και νιώθω έλεος για όλους εσάς που είστε αναγκασμένοι να ζείτε μέσα σε αυτήν την ενεργειακή κόλαση. Μα με παρηγορεί που σκέφτομαι πως δεν είναι τόσο ευαίσθητοι όσο εγώ στις προσλαμβάνουσες τους οι περισσότεροι άνθρωποι και δεν το νιώθουν άμεσα και σε αυτόν τον βαθμό.

 

  

  

η αγαπημένη σου πόζα είναι το μπλανζέ μουρτζούφλω

 Χαμογέλα και λίγο παιδάκι μου. Καλά, μια φωτογραφία που να χαμογελάς δεν έχεις; Τί γίνεται, δεν σου αρέσει το χαμόγελό σου; Τί τσιγκουνιά είναι αυτή με το χαμόγελό σου; Μόνο αυτό το προς το βλοσυρό το θλιμενοσόβαρο σ' αρέσει και το κάνεις συνέχεια; Πως μπορεί να βγαίνει έτσι ζωή δεν ξέρω ..  άπαπα, κι όμως αρέσει ε, τί ανώμαλος που είναι ο κόσμος! 

  

να ξέρουμε τι μας γίνεται είναι το πιο σημαντικό

 Λοιπόν εσύ προσπάθησες και προσπαθείς να γράψεις λαϊκά. Μα λαϊκά δεν γράφει κάποιος απλά γράφοντας στην γλώσσα του λαού αποφεύγοντας την λογιότητα. Λαϊκά γράφει κάποιος όταν τα θέματά του είναι λαϊκά κι ο ήρωάς του ο μέσος άνθρωπος. Ας πούμε μια κοπέλα που περνάει τον δρόμο να πάει στην ταπεινή εργασία της, ο ναύτης του Τσαρούχη ο εργάτης κτλ. Εσένα οι ήρωές σου είναι κατά το πλήστον διάσημοι μουσικοί και δεν μπορούν ακόμη κι αν ασχολούνται με το λαϊκό τραγούδι να πούμε πως είναι ο λαϊκός μέσος άνθρωπος. Στο λέω να το ξέρεις να μην μπερδεύεσαι. Να ξέρεις πως δεν σε κεντρίζει ο μέσος άνθρωπος αλλά αυτός που ξεχωρίζει κι ο φημισμένος. Δεν είναι κακό αυτό βεβαίως. Είναι ελιτισμός κι εγώ προσωπικά δεν το θεωρώ κακό αλλά το πιο αληθινό από όλα και έτσι είναι η πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου να επιλέγει από τους χιλιάδες του πέντε καλύτερους που θα μοιραστεί και θα προσφέρει τον εαυτό του. Εσύ με την θεματολογία και τις επιλογές σου μπορεί να πιάνεις μια μερίδα των λαϊκών στρωμάτων αλλά πιάνεις αυτούς που ναι μεν μπορεί να είναι λαϊκοί άνθρωποι αλλά δεν έχουν λαικά όνειρα, έχουν όνειρα να ξεχωρίσουν ή και που νομίζουν πως ξεχωρίζουν ή και που ξεχωρίζουν.   Εύχομαι να βοήθησα με αυτήν μου την παρατήρηση να βγεις ακόμη πιο δυναμικά με αυτό που πραγματικά είσαι προς αυτό που πραγματικά θέλεις. 

  

 

 τα αισθήματα τα από μέσα προς τα έξω είναι για να αδειάζουμε

και τα από έξω προς τα μέσα για να γεμίζουμε. 

Το αμφίδρομο είναι μια κίνηση ζωτική όπως αυτή της καρδιάς 

που γεμίζει κι αδειάζει και μπορεί έτσι να μένει ζωντανή 

και να κρατάει ζωντανό όλο το σώμα.