Δεν σε θέλουν δυνατό γι' αυτό προωθούν τέτοιες μαλακίες απόψεις και τις πλασάρουν τόσο ωραία για Νόμπελ! Κοίτα πόσο δυνατός γίνεσαι όταν είσαι καλά, ακόμη και με μια πιο δευτεροκλασάτη επιλογή, ακόμη κι αν δεν είσαι με την πρώτη σου επιλογή κοίτα πόσο δυνατός γίνεσαι. Όταν πονάς δεν μπορείς να σκεφτείς καλά, δεν μπορείς να σκεφτείς μπροστά, μένεις καθηλωμένος. Φτάνεις να γίνεσαι ανάπηρος στο πιο βασικό πράγμα. 

 Για να τελειώνουμε με αυτή τη μαλακία και με όλους τους εγωπαθείς ανώμαλους εδώ πέρα που στην πραγματικότητα δεν γουστάρουν ούτε τα άντερά τους και βαυκαλίζονται στις ονειροφαντασίες τους και καμώνονται ότι ξέρουν από "μουσική" επειδή έχουν πιάσει πεντακόσιες κιθάρες ή πέντε διάσημες ξέρω 'γω και ουσιαστικά "καμία". Λοιπόν, εγώ δεν καψουρεύτηκα στην απουσία, στην απουσία κοίταξα να ασχοληθώ με τους άλλους στόχους μου, στην απουσία έφυγα και στην απουσία φεύγω. Απλά καθυστερώ λίγο διότι δίνω στους ανθρώπους πραγματικά πάρα μα πάρα πολλές ευκαιρίες να το έχω καρατσεκαρισμένο που λέμε. Λοιπόν εγώ ξανακαψουρεύτηκα όταν είδα τα βιβλία που είχαν τα λόγια που είμασταν μαζί κι αυτό το θεώρησα ως παρουσία. Αν αυτό τελικά ήταν η κηδεία μου και η κηδεία του μαζί και δεν ήταν η νοσταλγία του μαζί και η επιθυμία του μαζί εγώ θα φύγω. Φεύγω δλδ διότι το έχω καρατσεκάρει και τελικά ήταν η κηδεία και δεν ενδιαφέρομαι να κάνω καριέρα πεθαμένου, για χόμπυ ίσως .. για λίγο να το κρατήσω και τιμής ένεκεν και ως τρίτος πια. 

   

    

ερμηνεία πάνω στο ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ

 

Bizzare

 

Ο υπέροχος Bizzare, ζωγράφος Στέλιος ΦαΪτάκης, είχε πει πως, πρέπει να μοιραζόμαστε τα μυστικά από τις ανακαλύψεις μας πάνω στα μέσα και τις τεχνικές της τέχνης μας, διότι αλλιώς θα σαπίσουν μέσα μας. Και συμφωνώ με αυτό βεβαίως. Ήταν ένας άνθρωπος που εργαζόταν αδιάκοπα πάνω στην τέχνη και τον εαυτό του νυχθημερόν και χάρισε πάρα πολλά στον κόσμο χωρίς να κοστολογεί έτσι κοντόφθαλμα και υλικά τον κόπο του που ήταν τεράστιος και ανυπολόγιστος. Αξίζει κανείς να ασχοληθεί να μάθει περισσότερα για αυτόν και για το έργο του και για την ζωή του και να παραδειγματιστεί από αυτά και την αξιακή του κλίμακα γενικότερα. Ο θάνατος του τον Οκτώβριο του ’23 με συντάραξε και μάλιστα όξυνε κατά πολύ τα ψυχικά προβλήματα που αντιμετώπιζα εκείνον τον καιρό. Και γιατί δεν ήξερα αν ήταν μοιραίο ή αν ήταν λόγο κάποιου πειραματισμού του η νεφρική ανεπάρκεια που τον βρήκε και διάβασα πως κατέληξε μέσα σε χειρουργείο στον εγκέφαλο. Η τέχνη του ενοχλούσε και σίγουρα είχε πολλούς εχθρούς. Κάθε έργο του ειδικά τα μνημειακών διαστάσεων όταν τα κοιτάς από κοντά σε πιάνει δέος. Μπόρεσε να εικονοποιήσει σκέψεις και αφηγήσεις που όταν τολμά ο εγκέφαλος μου να τις σχηματίσει τρομάζω γιατί ξέρω πως οι άνθρωποι που τόλμησαν να τις εκστομίσουν από ένα μεγάλο βήμα σκοτώθηκαν εξαφανίστηκαν θάφτηκαν ή και καταστράφηκαν ποικιλοτρόπως. Θαυμάζω πολύ αυτόν τον καλλιτέχνη που νόμιζα πως είχα πρωτοέρθει ζωντανά σε επαφή με το έργο του στην πρώτη μπιενάλε της Αθήνας αλλά τελικά τον γνώριζα από την εφηβεία μου αφού  είχε φιλοτεχνήσει εξώφυλλο δίσκου των terror ex crew και πολλά γκράφιτι κυρίως στην Αθήνα με το ετερώνυμο Bizzare. Βρίσκω πολλά κοινά μαζί του με τον τρόπο που ασκούμε κι εγώ συνήθως στην τέχνη μου. Χρησιμοποιώντας δλδ μια κλασική βασική τεχνική και ύστερα πάνω της κάποια επαναστατικά στοιχεία και εργαλεία φτάνοντας σε ένα πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα που δεν χωράει πολλές ερωτήσεις. Η ζωντανή παρουσίαση του έργου, η εμπειρία του να δεις κάποια τοιχογραφία του ζωντανά με τα μάτια σου προκαλεί ένα βίωμα που δεν μπορείς να το έχεις κοιτώντας το από μια φωτογραφία. Αυτό έχω παρατηρήσει πως συμβαίνει και με τα δικά μου έργα που χάνουν πάρα πολύ όταν διαβάζονται από άλλους σε σχέση με την προσωπική μου ας το πούμε απαγγελία. Δεν έχω πρόθεση να συγκριθώ βεβαίως αλλά το επισημαίνω ως κάτι που με έδεσε με αυτόν τον ζωγράφο όσο με κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Κι από εκεί κατάλαβα κι όλας πως στην τέχνη σου όταν έχεις λεπτομερές προσωπικό αποτύπωμα, όταν είσαι μια πραγματική ιδιοφυία, είναι αδύνατο να σε κλέψει να σε αντιγράψει κάποιος άλλος. Αυτά τα σπασικλάκια που αγκαλιάζουν το γραπτό τους και το δείχνουν μόνο στον δάσκαλο δεν έχουν δικιά τους προσωπικότητα και γι’ αυτό φοβούνται να δημιουργήσουν ανοιχτά διότι δεν έχουν τίποτε ουσιαστικά καινούριο να δώσουν. Μπορεί, μπορεί να το κάνουν και για το ατομικό κέρδος, δεν ξέρω. Όμως ο καλλιτέχνης χωρίς αρκετή συνείδηση για το κοινό καλό και την προσφορά και την επιστροφή του χαρίσματός τους στο σύμπαν ας το πούμε δεν νομίζω πως θα φτάσουν ποτέ στην αληθινή ευχαρίστηση και λύτρωση που προσφέρει η τέχνη κι ούτε εξελίσσονται βαθιά ώστε να φτάσουν κάποτε στην ισορροπία την αρμονία και την γαλήνη που προσφέρει η πνευματική διαδρομή και η κατανόηση των υπαρξιακών ερωτήσεων. Είναι μεγάλο κρίμα που μετά από τις εκθέσεις καταστρέφονταν οι τεράστιες τοιχογραφίες του Φαϊτάκη. Αυτά τα έργα όσοι τα είδαν πραγματικά βγήκαν πιο δυνατοί και πολύ κερδισμένοι ψυχικά νοητικά και πνευματικά. Είναι κρίμα τεράστιο γιατί ακόμη κι αν ακούν για τον ζωγράφο αυτόν δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν και να νιώσουν πόση και ποια  ήταν η προσφορά του.

θες δεν θες ξενερώνεις μετά

 Λυπάμαι που ο Γονίδης φαίνεται να συντάσσεται με την κακοκρατία. Μου άρεσε αυτό το κάτι το τσιγγάνικο που έχει η φωνή του και εκτονωνόμουν με κάποια τέτοια χαζοτράγουδα. Στην αρχή με τις απόψεις του έλεγα, δεν μπορεί μας δουλεύει, μας δοκιμάζει και κάτι άλλο θα εννοεί, κάτι άλλο θέλει να πει. Όμως συνέχισε έτσι χωρίς να δείχνει κάτι πως το πήγαινε κάπου αλλού και είναι το λιγότερο ενοχλητικό να έχει κανείς αποκρυσταλλώσει τέτοιες απόψεις. Θέλω δεν θέλω πια όταν τον ακούω κάνω αυτήν την σύνδεση στο μυαλό μου και δεν μπορώ να χαλαρώσω και να απολαύσω τα τραγούδια του. Ναι μεν μπορεί να διαχωρίσει κανείς το έργο από τον καλλιτέχνη αλλά οι επιλογές του καλλιτέχνη καμιά φορά μας αποκαλύπτουν κάτι που ίσως να μην είχαμε προσέξει και στο έργο του. Όταν ο καλλιτέχνης είναι υποκείμενο πως να τον ξεχωρίσεις από το έργο του; Για να τον ξεχωρίσεις θα πρέπει να τον δεις ως αντικείμενο. Ακόμη και η σκέτη ερμηνεία, το performing που λέμε, περνάει από έναν αγωγό που είναι η ψυχή του κάθε καλλιτέχνη κι αυτό σίγουρα κάπως επηρεάζει το αποτέλεσμα, ίσως σε κάποιες λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να παρατηρηθούν αν δεν εμβαθύνεις ή κι αν ο στίχος ας πούμε δεν θίγει και δεν πραγματεύεται τα θέματα που χρειάζεται για να τον αποκαλύψουν.