θα ήταν ωραία να περπατούσαμε μαζί την νυχτερινή πόλη

 θυμάμαι κάτι φορές που έγραφα κάτι πολύ ερωτικό κι εξομολογητικό για κάποιον που ποθούσα πολύ και του το έστελνα γιατί ήταν δικό του αλλά ένιωθα πως δεν το άξιζε για κάποιον λόγο μάλλον γιατί είχα πληγωθεί από κάποια αδιαφορία του ή από το ενδιαφέρον του για άλλα πράγματα που προφανώς ζήλευα μετά το έστελνα σε άλλους πέντε λες και ήταν για αυτούς με την σκέψη πως έτσι αποδυναμωνόταν το μήνυμα και ίσως κάπως και αυτό που ένιωθα. Θυμάμαι επίσης πάλι κάτι φορές που έγραφα κάτι πολύ ερωτικό και εξομολογητικό για κάποιον που ποθούσα πολύ και του το έστελνα γιατί ήταν δικό του και ένιωθα πως το άξιζε και με το παραπάνω και για να δυναμώσω το μήνυμα το έφτιαχνα και το έπαιζα τραγούδι ή απήγγειλα σε μια γιορτή σε μια σύναξη τέλος πάντων σε άλλους ανθρώπους, λέγοντας πως αυτό το έγραψα για την αγάπη μου το έρωτά μου, με την σκέψη πως το μοίρασμα αυτό πολλαπλασίαζε την δύναμη του μηνύματος. 

Θα ήθελα όλα τα μηνύματα των ερωτευμένων να φτάνανε στους παραλήπτες τους. Το θεωρώ πολύ σημαντικό όταν λες κάτι να το απευθύνεις καθαρά κι ευθέως σε αυτόν που πρέπει πρώτα από όλα. Πιστεύω πως αν δεν το έχει λάβει πρώτος οποιαδήποτε άλλη παρουσίασή του το αποδυναμώνει ως προσωπικό μήνυμα. Είναι δικό του. Ακόμη και στον δρόμο να βρεις κάτι του αλλουνού που ξέρεις πως είναι δικό του τον βρίσκεις και του το δίνεις, δεν το κρατάς να το μοιραστείς με την παρέα σου. 

Έτσι πια δεν θέλω να παραμυθιάζομαι ούτε λεπτό, δεν θέλω να αφήνομαι να με συνεπαίρνει αυτό το αμφίβολο θρασύδειλο παιχνιδάκι. Το δικό μου το πράγμα δεν θέλω να το ψάχνω στον αέρα κι ούτε θέλω να μαθαίνω τα νέα που με αφορούν προσωπικά από σελίδες και εφημερίδες και περιοδικά. Μπορεί τώρα να είμαι σε πτώση και να αναπολώ και να νοσταλγώ τις μανίες μου και τα χαϊλίκια τα τρελά μου αλλά τουλάχιστον αυτή την στιγμή νιώθω πως θέλω να πατάω μήπως και καταφέρω να περπατήσω προς κάποια κατεύθυνση. 

          

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΣ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

 

Γιατί δυσκολεύτηκα με το πέος. Δυσκολεύτηκα πιο πολύ με τους δονητές. Ένιωθα να χάνω κάπως το συναίσθημα, το μυαλό μου τον εαυτό μου. Νιώθω καλύτερα με τα βρώσιμα πράγματα. Ας πούμε τα φρούτα, τα ζαχαρωτά, τα μας μέλοους, τα ζελεδάκια, τις σοκολάτες, τα ζυμαράκια από το ψωμί.  Αλλά θέλω να τα μπορώ όλα για την αγάπη μου. Εκστασιάζομαι, τα έχω όλα και τα κάνω όλα. Γίνομαι αυτό που έχω ζηλέψει και απειλεί τις ελλείψεις μου. Τις γυναίκες αντίζηλους τις ζηλεύω πιο πολύ πάντως.   

Υπάρχουν άπειροι τρόποι. Με ενδιαφέρουν τρελά οι σεξουαλικές ανακαλύψεις. Και σίγουρα δεν νιώθω πως έχουν ειπωθεί όλα ή πως όλα μπορώ να τα γνωρίσω. Αλλά όχι ότι δεν υπάρχουν επειδή δεν τα μπορώ εγώ.  Μ΄αρέσει ωστόσο να είμαι η πρώτη, όχι μόνο στον τρόπο αλλά σε όλη την εμπειρία συνολικά. Βρίσκομαι εκτός ανταγωνισμού γιατί μόνο έτσι υπάρχω. Εντάξει, ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΛΑΣ.. ειδικά το συγκεκριμένο αν δεν το φάω μου φαίνεται αδύνατον να λυτρωθώ και να ησυχάσω. Έστω, να το μαγειρέψω μετά, να το βάλω στα μπιφτέκια, να διακοσμήσω μια τούρτα, να το βάλω στην σαλάτα, κάτι. 

Δεν θέλω να φάω άνθρωπο, είμαστε στο 2026, είμαι μια εξέλιξη των ανθρωποφάγων. Άμα ήμασταν στις ζούγκλες τις Ινδονησίας ας πούμε πριν έναν αιώνα θα μπορούσα κάλλιστα να τον έτρωγα όμως και είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρη για αυτό.  Τι μου συμβαίνει όμως με το πέος που μπαίνει μέσα σου και σε φτάνει στον οργασμό και θέλω να το φάω. Αλλά και γιατί αυτό είναι ένα φαγητό που λατρεύω όμως μετά μου πέφτει πολύ βαρύ και παθαίνω μέχρι δηλητηρίαση και μπορεί και να πεθάνω. Γιατί σε όλη μου την ζωή δυσκολεύομαι να δεχτώ την φύση μου και με τα αρσενικά γίνομαι πιο αρσενικό έτσι και με την επαφή μ’ αρέσει να τα πληρώνω δυσκολεύομαι ακόμη πιο πολύ να συνδεθώ ή τα έχω μόνο για αυτό και τα αντιμετωπίζω κάπως κι εγώ έτσι σαν επαγγελματίας. 

Με χτυπάει τόσο πολύ άσχημα αυτή μου η έλλειψη του πέους. Και πάλι με χτυπάει άσχημα η εμφάνισή του και η προσθήκη του πάνω μου που νιώθω πως γίνομαι τσόντα με συγκρουόμενα συναισθήματα. Κάτι σαν ήττα και θλίψη που μόνο η αγάπη μου για την χαρά του άλλου η προσφορά δλδ με σηκώνει και ναι σε γαμάω είμαι το θαύμα πάρτα και κλαίω από την συγκίνηση αλλά και ψυχικό πόνο σαν κάτι από ζήλια κατάντημα και θλίψη.. και χαρά για το κατόρθωμά μου και σύγχυση μεγάλη σύγχυση αγωνία για το ποιος είναι αυτός ο εγώ εκεί.  Δεν μου βγήκε σε καλό. Κάτι από το χάσμα αυτό με στοίχειωσε. Ήταν ότι δυνατότερο έχω ζήσει έντονο συναισθηματικά χάος. Η ανασφάλεια μου μετά έφτασε στα ψηλότερα ύψη κι εκδηλώθηκε με απανωτές συνδυαστικές απιστίες. Σα να έχασα σταδιακά εντελώς το ερωτικό ενδιαφέρον μου για αυτή την γυναίκα που ήταν ότι πιο παθιασμένο και αισθησιακό έχει υπάρξει στην ιστορία μου και η μεγαλύτερη μου σχέση με συμβίωση και σεξουαλικά μου φωτίστηκαν τόσα σκοτάδια. Μου έλυσε κατά πολύ τα σεξουαλικά προβλήματα που είχα με τους άντρες ένιωθα άνετα πια και δεν ένιωθα απειλή. 

Φοβόμουν όμως να το ξανακάνω αυτό με γυναίκα. Είχα τραύμα και έριχνα πολύ το φταίξιμο του χωρισμού μας στο κενό που δημιούργησε μεταξύ μας ο δονητής. Και δεν το έχω ξανακάνει με άλλη γυναίκα. Ο δονητής είναι σαν τρίτο πρόσωπο. Πως καταφέρνει κανείς μαζί του να ταυτιστεί; Πηγαίνοντας με έναν άντρα. Η ζήλια ως γνωστόν δεν γιατρεύεται όμως. Τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα είναι σαν παιχνίδια και είναι διασκεδαστικά και χαρούμενα ενώ αυτό είναι τόσο σοβαρό το σύμβολο και σαν τρίτος. Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από αυτό το τραύμα με τον δονητή. 

Από τότε αποφάσισα να εκφράζομαι να εξωτερικεύω να διατυπώνω ότι νιώθω ειδικά το εσωτερικό μπέρδεμα. Και σίγουρα σήμερα είμαι σε μια θέση που μπορώ να ελέγχω καλύτερα τα συναισθήματά μου. Η μητρότητα επίσης βοήθησε να συμφιλιωθώ κάπως με την φύση μου. Να απομυθοποιήσω κάπως και την γυναίκα και τον άντρα. 

Έχω βιώσει καινούρια συναισθήματα στις φαντασιώσεις μου νιώθω ότι αγαπάω καλύτερα και πως το πρόσωπο που αγαπάω ξεπερνάει το σύμβολο.  Το πρόσωπο που αγαπάω στέκεται πάνω από το φαλλικό σύμβολο. Το σύμβολο αυτό δεν είναι το κέντρο. Έτσι στην φαντασία μου τουλάχιστον λειτουργώ μ’ αυτό επιτέλους συναισθηματικά και δεν αποκόπτομαι από την οικειότητα με τον εαυτό μου πώς να το πω δεν νιώθω πως με χάνω εντελώς δεν έχω κι αυτόν τον πόνο δλδ να πονάει το μυαλό μου να σχίζομαι τόσο πολύ. 

Και δεν ήμουνα ποτέ στο α! να γαμήσω. Κατά βάθος είμαι πολύ ρομαντικός συναισθηματικός κι ευαίσθητος άνθρωπος.  Δεν θέλω να πληγώσω κανέναν. Θέλω πράγματα με αγάπη. Θέλω ο ανθρωποφάγος μου να εξελιχθεί.  Θέλω πρώτα από όλα να αγαπήσω τον άλλο για αυτό που είναι και να με αγαπήσει για αυτό που είμαι. Κι αυτό χρειάζεται ζωή συμπόρευση και επικοινωνία.       

τεχνολογικά βαμπίρ

  

Δεν λέω πως η τεχνολογία είναι κακή. Λέω ότι εφόσον μπορεί να είναι καλή άρα μπορεί να είναι και κακή. Εφόσον μπορεί να θεραπεύει μπορεί και να αρρωσταίνει. Εφόσον πχ μπορεί να κινεί μπορεί και να το παραλύει. Εφόσον μπορεί πχ να δώσει βήμα σε μια καρδιά μπορεί και να την σταματήσει. Έτσι χάσαμε και την γιαγιά μου την Διονυσία από εκείνη την παρτίδα με τους σκάρτους βηματοδότες που φάγανε τότε πολύ κόσμο στο Ρίο και κανένας δεν πήγε φυλακή. Αυτά είναι ιστορικά προηγούμενα με την υγεία και την τεχνολογία. Για εμένα το θέμα θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται πιο αυστηρά.

Ο άνθρωπος είναι ηλεκτρικό ον. Ο ηλεκτρισμός δουλεύει όπως ο ήχος με τόνους και ημιτόνια.  Μ’ αρέσει πολύ να παρατηρώ τους κεραυνούς βλέποντας πως μπορεί να κινηθεί ο ηλεκτρισμός στον αέρα. Στο μέλλον λένε οι επιστήμονες πως δεν θα χρειάζονται τα καλώδια. Από οτιδήποτε κινείται κι από οτιδήποτε είναι ζωντανό και θερμό μπορεί να παραχθεί ρεύμα. Ποια μπορεί να είναι η γεννήτρια που κρατά τον άνθρωπο στην ζωή. Ο άνθρωπος πίνει το νερό τρώει το φαγητό του και μένει ζωντανός, αυτά είναι τα καύσιμα του αναλογικού άνθρωπου. Αλλά φαίνεται πως ο μετάνθρωπος θα μπορεί να μένει ζωντανός κάπως αλλιώς.

Σήμερα το νούμερο ένα πρόβλημα είναι η τροφή και το νούμερο ένα πρόβλημα στα οικονομικά συστήματα των κρατών είναι τα ελλειμματικά στην υγεία και τις συντάξεις. Αυτά τα προβλήματα φαίνεται πως στο μέλλον θα λυθούν κάπως αλλιώς. Τα βήματα προς τον μετάνθρωπο έχουν ήδη ξεκινήσει, αν όχι από τις αρχές αλλά σίγουρα από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα.

Προσοχή, αν πούμε πως ο αναλογικός άνθρωπος, ο φυσικός δλδ, ότι είχε να πει το έχει πει, έστω θεωρητικά, είναι σα να λέμε πως ήδη έχει τελειώσει η εποχή του. Εγώ δεν πιστεύω πως έχουμε τελειώσει κι ούτε θα τελειώσουμε. Κάτι άλλο θα μας τελειώσει και πιθανότατα αυτό θα είναι ο μετάνθρωπος. Δεν ξέρω τι ζωή θα είναι αυτή χωρίς πόνο και τρέλα. Στο βιβλίο «ο θαυμαστός καινούριος κόσμος» ο συγγραφέας μας έδωσε την φαντασία του πάνω σε αυτό το θέμα. Κι αυτός αναφέρεται ως ο πιο πολυδιαβασμένος άνθρωπος της εποχής του.

Μίλησα στην προηγούμενο κείμενο για τα κινητά τηλέφωνα «βαμπίρ». Κατανοώ πλήρως όσους με πουν ψεκ. Δεν αντέχουν να φανταστούν απλά πράγματα, να βγουν λίγο από την βολή τους, να αμφισβητήσουν την ασφάλεια και την κοινή λογική, να την κοιτάξουν έστω από λίγο πιο κει. Έχουν κλειδώσει και νιώθουν πως δεν χρειάζεται να κάνουν άβολες κινήσεις, πονάει το μυαλό αμύνεται. Όμως αυτές οι διαδρομές εμένα μου αρέσουν και με γυμνάζουν, μπορεί να τραυματίζομαι ή και να χάνομαι κάποιες φορές όμως αγαπώ ανθρώπους με κοινή κι ορθή λογική και πάντα γυρίζω και την χρησιμοποιώ πάλι για να είμαι μαζί σας. Μαζί σας θέλω να είμαι. Και δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ. Είσαστε ο σπάγκος από τον χαρταετό μου και τα αισθήματά μου για σας η ουρά του.

Αλλά, σας παρακαλώ, ακούστε με λίγο. Να χρησιμοποιείτε το ποντίκι σας και όσο το δυνατόν λιγότερο τα τατς σκριν και παντ. Να απενεργοποιείτε το γουαιφαι το βράδυ.  Να έχετε θήκες σιλικόνης στα τηλέφωνα, πάρτε το ειδικό μολυβάκι και να ακούτε όσο μπορείτε περισσότερο αναλογικούς ήχους.

Χρειάζεται κάποια συχνά οφ από την τεχνολογία αν θέλουμε να κρατήσουμε ανοιχτούς τους δρόμους σε κάποια μέρη του εγκεφάλου που μπορεί να φαίνονται άχρηστα αλλά ποιος μπορεί να το πει αυτό. Μπορεί να υπάρχουν εκεί ως ενθύμια, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να επαναλειτουργήσουν με κάποιον συνδυασμό που κάποιος δεν έχει σκεφτεί κι ούτε το ΑΙ να μπορεί να σκεφτεί.  Διότι και το ΑΙ είναι μια τρίχα μπροστά στο άπειρο. Το ΑΙ σαν ιδέα είναι μια ιδέα που μας επιστρέφει στον καινούριο μεσαίωνα στο σκοτάδι, θα έλεγα εγώ, εκεί δλδ που πιστεύανε πως το σύμπαν κάπου τελειώνει. Αυτός είναι ο αλγόριθμος, το σύμπαν που κάπου τελειώνει.

Θα συνεχίζω να το φωνάζω. Δεν έχουν ειπωθεί όλα. Ο άνθρωπος και το σύμπαν δεν τελειώνουν πουθενά. Ο μετάνθρωπος ναι, αυτός όπως και το ΑΙ, κάπου τελειώνουν. Εγώ προσωπικά θα αγαπήσω τον μετάνθρωπο και θα τον εμπιστευτώ όταν δείξει τον πρέποντα  σεβασμό στον άνθρωπο και την φύση, στον πόνο και στην τρέλα πρώτα από όλα. Η ζωή ανήκει στον πόνο και στην τρέλα. Αυτά τα δυο είναι τα πιο ζωογόνα και εξελικτικά πράγματα. Ας πάνε οι μετάνθρωποι να φτιάξουν ένα τεχνητό νησί να μείνουν. Αν το κάνουν αυτό θα θέλω να πάω κι εγώ διακοπές εκεί. Ας αφήσουν όμως την φύση να κάνει τα κουμάντα της, κανείς δεν ξέρει καλύτερα από αυτήν. Αν χάσουμε την άγρια φύση θα χάσουμε τον μεγαλύτερο τον σπουδαιότερο δάσκαλό μας. Το ΑΙ σήμερα μας πάει σαν τους στραβούς στον Άδη. Δεν θέλω να φάω και να πιω τίποτα από εκεί, γιατί νιώθω ακόμα ζωντανή. Ζωντανή, όπως τα ένστικτα τα αρχέτυπα οι πλανήτες και η ελληνική μυθολογία.

        

Γκοντέ, γκοντεύουμε;

 

Προσωπικά εγώ εδώ και 16 με 17 χρόνια έχω επιστρέψει στην εκκίνησή μου και κάνω όλο πρόχειρες επιλογές περιμένοντας να αποφασίσουμε μαζί που θα πάμε. 

αχ τα δοντάκια σου τα θέλω απάνω μου ταττού

Τα μάτια σου τα υγρά 

τα φορτισμένα απ' τα ουίσκια 

δεν είναι όνειρο δεν είναι ιδέα μου περίσσια  

Κι έρχεται στο νου μου πάλι του Μήτσου η ιδέα

πως άμα σε θέλω τη "μια βραδιά να καθαρίσω"

πρέπει σε κανα μπαρ αργά να σε πετύχω. 

 

 

με τα μάτια μιλάμε εμείς

ΠΟΣΟ ΧΑΡΗΚΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ!!! η πιο ωραία φωτό είναι η μια αυτή με τους δυο πολύ δικούς σου ανθρώπους, είναι η πιο ζεστή η πιο όμορφη από όλες τις άλλες ξεχωρίζει. η πιο ήρεμη η πιο βαθιά η πιο φυσική. κρίμα που δεν έχουμε μαζί μια φωτογραφία να την έβλεπα σαν τρίτος να μπορούσα κάτι να καταλάβω. είναι περίεργο που δεν έχουμε μαζί μια φωτογραφία. τί να λέμε τώρα, φοβηθήκαμε μέχρι και την φωτογραφία.  

 .. τί να συμβαίνει που δεν μιλιόμαστε, πιθανολογώ και δεν μου αρέσει κανένα από τα πιθανά συμπεράσματα. ΚΑΝΕΝΑ ΟΜΩΣ!

μα περισσότερο από όλα με ενοχλεί που επέλεξες να μου ρίξεις όλο το φταίξιμο για το ότι δεν μιλάμε. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να πεις τον άλλονε ανάξιο όταν θες να τον αφήσεις.   

 .. και δεν ξέρει τι λέμε κανείς , ούτε εμείς.

για εμένα η δόξα φλερτάρει με τον θάνατο όταν μου λείπουν τα απλά

 

Απόψε ξύπνησα από νευρόπονο στο στήθος κατά τις 5 το πρωί. Έβλεπα όνειρα, είδα όλα μου τα σόγια. Οι καλαματιανοί με εμπαίζανε και οι από δω με κέρναγαν μαύρο. Ξαγρύπνησα με σκέψεις.  

Άκου αγάπη μου, καμιά ανάγκη δεν έχω από δόξα. Την δόξα την έχω ζήσει στα καλύτερά της και στα χειρότερά της. Στα 16 μου έφτασα στο απόγειο. Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ. Με είπανε ποιήτρια οι φίλοι μου ο πατέρας μου οι αγαπημένοι μου δάσκαλοι από τα 15 μου, σε μια ηλικία που τα αισθήματα είναι αγνά και άγρια. Μου φτιάξαν γκράφιτι μνημειακών διαστάσεων με στίχους μου και άκουγα στο γήπεδο τα συνθήματά μου. Τιμήθηκα δλδ κι ήμουν σεβαστή από τα πρόσωπα που ζούσα μαζί που αγαπούσα και με ενδιαφέρανε κι όχι από ξένους από δημάρχους ακαδημίες και τέτοια ψυχρά πράγματα. Στα 19 μου όμως άρχισα να πεθάνω γιατί τι να την κάνεις την ιστορία και την δόξα και τα ύψη όταν σου λείπουν τα απλά, η αγκαλιά το χάδι το φιλί από αυτόν που θέλεις όταν δεν έχεις αυτόν που θέλεις όπως τον θέλεις είναι πολύ σκληρό το ύψος και θέλεις να πεθάνεις. Την δόξα λοιπόν την έχω ζήσει τόσο ωραία που και το νόμπελ να πάρω δεν θα είναι τόσο ζεστά κι ωραία. Τώρα λέμε να μην πάρω το Νόμπελ αλλά να πάρω μια νύχτα. Βέβαια καλύτερη θα είναι η νύχτα από το νόμπελ αλλά τα συναισθήματα τα εφηβικά τα φιλικά τα αγνά και συντροφικά δεν ξέρω αν τα πιάνει. Προτιμώ καλύτερα μια σύνδεση μια σχέση ζωής ουσιαστική και πραγματική.