.. αρκετά συχνά διακρίνω στην έκφραση σου τα χαρακτηριστικά όπου έχουν οι παπαγάλοι και οι σπασίκλες. Μοιάζουν με τεράστιες αποθήκες ανταλλακτικών χωρίς να ξέρουν ή να μπορούν από αυτά να συναρμολογήσουν και να λειτουργήσουν το πιο απλό μηχάνημα. Καθόλου γοητευτικό.
.. και στο λέω για να το κάνεις συχνότερα, σε παρακαλώ .. μου μειώνει τον πόνο από την στέρησή σου.
Είναι σημαντικό να μπορεί να μιλάει κανείς σωστά ελληνικά για να μην παρεξηγείται. Για κάποιους ανθρώπους, όπως κι εγώ, αυτό είναι πολύ δύσκολο κυρίως στον προφορικό λόγο αλλά και στον γραπτό που χρειάζεται να το δω άπειρες φορές και πάλι κάποια λάθη δεν τα βλέπω. Καλύτερα είναι να μην μιλάς δημόσια ή να στέλνεις μηνύματα εφόσον δεν μπορείς να εκφραστείς σωστά, διότι υπάρχει η πιθανότητα για μια σου λέξη κι ένα ατόπημα να βρεθείς σε δεινή θέση και να κριθείς και να κατακριθείς χωρίς δεύτερη ευκαιρία και χωρίς να υπάρχει από τους άλλους η διάθεση να ακούσουν τις εξηγήσεις σου. Βέβαια οι άνθρωποι που δεν αντιμετωπίζουν τέτοιες δυσκολίες δεν μπαίνουν στον κόπο να σε καταλάβουν και να υπολογίσουν αυτό το ελαφρυντικό που δικαιούσαι αν έχεις δυσκολίες πως μεγάλωσες κι αν είχες την ευκαιρία και την δυνατότητα να γαλουχηθείς με τα σωστά ελληνικά ή και αργότερα στην πορεία σου αν τα κατάφερες και αν μπορούσες και να τα καταφέρεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα καταφέρνουν στα λόγια αλλά τα καταφέρνουν στην πράξη και το αντίστροφο. Η διάθεση και η κρίση των γύρω είναι συνήθως καταναλωτική επιφανειακή και βιαστική. Κάτι που δεν ανέχονται για τον εαυτό τους το κάνουν όμως στους άλλους. Εκεί βλέπεις πόσο μακριά είναι από το ΕΝΑ ακόμη κι από τα ΠΟΛΛΑ πόσο μάλλον από το ΚΑΛΛΟΣ. Είναι ακόμη στο ΕΓΩ, όσο καλά ελληνικά κι αν μιλάνε. Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω κι εγώ γιατί έχει γίνει αυτό που έχει γίνει και ησυχάζω. Αφαιρώ όλα τα λόγια και κρατάω τις πράξεις και τους βίους και βλέπω. Ποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να δώσει να βελτιώσει τον κόσμο και το περιβάλλον και ποιος ενδιαφέρεται να πατήσει τον άλλο και να τον προσπεράσει να πάει "εκεί που γίνεται" και που παίζεται το παιχνίδι που λέμε να φτάσει στο κέντρο της πίστας. Δεν ζηλεύω τέτοια πράγματα κι ούτε ποτέ μου αρέσαν τα μαγαζιά. Προτιμώ τα γλέντια στα σπίτια. Κι ούτε ήθελα να δοθώ στον κόσμο, σε πολύ λίγους έχω δοθεί κι από ακόμη λιγότερους έχω πάρει. Δυστυχώς υπάρχουν κάποιες θέσεις που μπορείς να δεις τον άλλο αλλά αυτός δεν μπορεί να σε δει όχι τόσο από θέση αλλά από βλέμμα, ότι δεν έχει το βλέμμα που χρειάζεται για να σε δει. Βλέπει μόνο όσα ξέρει κι όσα μπορεί και θέλει να δει.
