θυσίες για την τέχνη

 

η επέλαση του καλλιτέχνη...

δεν έχει μείνει τοίχος ταβάνι πάτωμα έπιπλα καλοριφέρ ... 

καρδούλα μου

μια φορά την μάλωσα για τις πιτσιλιές κι έκανε μια βδομάδα να ζωγραφίσει και της ζήτησα συγνώμη και δεν την ξαναμάλωσα ποτέ.

 τα πιο ωραία που είδα αυτές τις Απόκριες ήταν ο Σινόπουλος με πορτοκαλί περούκα και κράταγε πλακάτ με πεντάφυλλα που έλεγε, είμαι χασίστας φουντικός. κι έναν άλλο που είχε φτιάξει μια στολή με ένα κουτί μπροστά από το κεφάλι του κομμένο με θέσεις δυο καμπύλες κι έγραφε, δωρεάν μαστογράφος ακουμπήστε το στήθος σας εδώ.   

 

ο άγνωστος Θεός

 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ

 

Ήρθε και ξαναήρθε

κι όλο θα έρχεται

σαν τον ξεχνώ

Στην σκέψη μου και στο κορμί μου

οδύνης πόνος περιοδικός

Πότε σε χρόνους ακαθόριστους

σαν τις συγκοινωνίες του Νότου

Και πότε με την στυγνή

την βάρβαρη συνέπεια Σαξόνων.

 

Ήρθε λοιπόν και ξαναήλθε

Λυτρώνοντας με φεύγοντας.

Πάντα η ερώτηση το πρόσωπο

κι απάντηση το σώμα.

Δεν ξέρω…

Δεν ξέρω, φώναξα

, κανένας μας δεν ξέρει.

Άγνωστος  είναι ο Θεός!

Άγνωστος 

 κι Άθεος είναι.   

 

 

(art: The Moon and Sleep - Simeon Solomon)

ΤΟ 052

 

Το 052

 

Σχίζοντας τα ασημόχαρτα

με τα στοιχεία και τα ονόματα

Συνθετικά υγρά μονά

Μαντιλάκια μιας χρήσης

Από αεροπλάνα πλοία και μαγαζιά

Έχει ανοίξει πολλά στη ζωή της

Κι έχει στην συλλογή της

Ιστορίες τέτοιες να λέει με τα κιλά

 

Γι΄αυτό κοίτα αγαπούλα μου

εσύ που ψάχνεις να εντρυφήσεις

κι εσύ που στον άνθρωπο ελπίζεις

τι περιμένεις από εκεί πολλά

 

Για το ταξίδι το μακρινό 

που ονειρεύεσαι

Αυτή είναι φίλε μου ας το πούμε

είναι ένα αστικό λεωφορείο

Κι έχεις φάει τα χρόνια σου

Σε λάθος στάση περιμένοντας

το 052   

Παράξενη μιγάδα

 

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΙΓΑΔΑ

 

Σταχτί δέρμα

Βρεγμένες στάχτες

Επιπλέει ο καημός

Στων σκοταδιών σας

τα βάθη τα ροζ

Παραθύρια ανοίγουν

Μαύρα μαργαριτάρια

Πάνω σε κιτρινισμένες

σελίδες παλιές

κόκκινες γραφές

Τα μάτια σας

Παράξενη μιγάδα

Αν θες …

Πάρε μου και το χθες

το απλωμένο μετέωρο χέρι

 

ΤΟ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΧΕΡΙ

Μετέωρο να μένει και παγωμένο

Πόσο να κρατήσεις το χέρι σου απλωμένο

Όσο ο απέναντί σου αλλού γυρνά.

 

Αμήχανα τότε το χέρι θα μαζευτεί

Μαζί με την σκέψη που μοιάζει

Δεύτερη τώρα και πιο αφηρημένη

("Είχε όντως το χέρι μου απλωθεί;")

 

Σκορπάει μες τον αέρα

Που σε διώχνει από εκεί

Για να ενωθεί πάλι σε ένα άλλο τοπίο

Όπως στρίβεις για αλλού να κοιτάς.

                                      

Εντάξει, δεν είναι να τα παίρνεις προσωπικά.  

Κάνε κι εσύ πως απλά

Έφτιαχνες τα μαλλιά σου.  

και πόσο να στεναχωρηθεί κανείς που δεν τον καλέσανε στην γιορτή