Ήλπιζα ότι θα τα κατάφερνες και θα άλλαζε κάτι. Πίστευα πως θα είχες την ικανότητα δλδ τις υποδομές μέσα σου το κριτήριο και την ψυχή και τα μάτια να τα εκτιμήσεις και να τους φερθείς ανάλογα. Ότι πιο φωτεινό σου χαρίστηκε, η αγάπη και το πιο αθώο και ζεστό ενδιαφέρον, ο ανώτερος έρωτας αυτός, εσύ τον κλείδωσες και τον πέταξες στα σκοτάδια, τον εξαφάνισες από προσώπου γης κι έσβησες το όνομά του και τα ονόματά του. Μιλώ για τα ποιήματα που σου χάρισα. Αυτά που έχεις καταχωνιάσει και θάψει. δλδ για τον ιδρώτα τις σκέψεις και τα αισθήματα, τον κόπο και τα αποκτήματα μιας ψυχής. Ότι πιο φωτεινό ζεστό και αθώο σου χαρίστηκε ποτέ από ενήλικα εσύ το έθαψες και το καταχώνιασες και το εξαφάνισες. Καταλαβαίνω λοιπόν πως δεν είχες τις υποδομές και την δύναμη να δεχτείς κάτι τέτοιο. Άρα, δεν φταις εσύ, εγώ φταίω που ήταν σα να τα πέταξα. Και μάλλον έγινε έτσι επειδή είμαι πιο μπροστά από την εποχή μου. Και θα τα βρει κάποτε αυτός που τους πρέπει.