Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

 



ΨΑΛΜΟΣ

 


Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από χώμα και πηλό,

κανένας δεν ευλογεί την σκόνη μας.

Κανένας. 



Paul Celan

προβληματίστηκα "λίγο"

 .. είμαι ανάμεσα σε πορτοκαλί μανδύα ξυρισμένο κεφάλι, κόκκινο κολλητό φουστάνι τρελό μαλλί ή κάτι πολύ πατημένο γκόθικ πανκ με δέρματα και καρφιά.  Αλλά ακόμη κι ένα κυριλέ Σαρλό θα έσωζε την κατάσταση.


Αλλά και με μπασκετικές φόρμες με κουμπάκια .. θα ερχόμουνα.



ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ, έτοιμο από χθες το αμάξι -αντικούκου ρίχνε-

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

ΝΤΑΝΤΕ

 έρρωσο αγάπη μου 

γειά σου




 


ω! ουαο

 



το τερμάτισες ..

 





  

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

 

 

Έρχομαι να σε βρω ..

Μωρό μου, τι κάνεις; Θα ήθελα να μιλήσουμε για μωρά παιδιά σκυλιά και πουλιά σε χρυσά κλουβιά να πούμε για τα γκασλάιτινγκ και τα γκοστινγκ βαμπάιρινγξ κτλ δεν ξέρω τίποτε αλλά μου αρέσει η κοινωνιολογία, έχω κάτι βιβλία του Τσόμσκυ ΠΟΥ δεν με τράβηξε πολύ και το ίδιο και οι φίλοι μου οι κοινωνιολόγοι από την Γαλλία τους έχω χάσει. Ο ένας δουλεύει σε τράπεζα(αχαχαχα) και η άλλη με μικρό παιδί και άντρα δεν έχω νέα. Να πιάσουμε το θέμα της ενέργειας και της τροφής πιστεύω πως αυτοί που ασχολούνται σοβαρά δλδ γελάω με το γκασλάιτινγκ, από πόνο γελάω γενικώς. Μόνο όταν σε χάνω συννεφιάζω. Διότι είσαι όλοι οι Δαίμονες και όλες οι Μούσσες, αν με καταλαβαίνεις, χαίρομαι .. που υπάρχεις και πρωταγωνιστούμε στο δράμα μας. Και έχεις γράψει αυτό το ποίημα που «θέλω να του αλλάξω τα φώτα».

Σπουδή στον πόνο

Ήρθαν ενισχύσεις, ο Γουίλσον με τον Σαϊντ. Θέλει να έρθει κι ο Μοχντ από Αθήνα. ΓΥΑΛΙΣΑΝΕ ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΑΝΕ ΜΠΑΝΙΟ. Η μία μου κάλτσα τρύπια, κάθομαι με τις μπιτζάμες και περιμένω νέα από το γκαράζ. Παρακινήθηκα κι έριξα κι εγώ ένα σφουγκάρισμα την κουζίνα. ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ.  Δεν ξέρουν να τρώνε σε τραπέζι; Τρώνε σκυφτοί μπροστά στα χέρια τους πέφτουνε φαγητά γύρω από το ροτόντα λουί κενζ εποχή Ωνάση. Αυτή είναι κοινωνιολογία .. !

Λοιπόν .. αγάπη μου εσύ που είσαι;

Θα ‘ρθείς;

ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ

 

 

 

 

 

   

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Μπράβο σου (καναρίνι μου και μωρό μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (αυτά για να τα πεις .. είναι πιο βαριά από το να πεις αγάπη μου) να ξέρουμε τι λέμε ε ) ..

Το βλέπετε; Με επισκέπτεται ο Βούδας .. 



Του λέω, τί είναι τώρα αυτό, vampiring?

Όταν φεύγει/φεύγω από την διάσταση πέφτω/ει θύμα gosting ;

Είναι στο έτος 0 ο επιστήμονας .. πείτε τα με την γραμματέα μου

, 

  


 Τελικά θυμήθηκα καλύτερα, συγνώμη, έχω πιάσει μια φορά στα χέρια μου έργα του Τάσου Λειβαδίτη. Ήταν στην βιβλιοθήκη της Καλοχαιρέτα πριν 3 χρόνια περίπου ένα μεσημέρι στην Αθήνα. Αλλά εγώ χρειάζομαι μήνες και χρόνια και ζωές, αν είναι να μελετήσω πραγματικά κάτι το παντρεύομαι ισόβια. Αποζητώ την συναισθηματική σταθερότητα μέσα μου και τα όρια μου χρειάζονται από κάτι τέτοιο Ιερό τέλος πάντων. Όταν μάχεσαι για κάποιον και για κάτι Ιερό σου είναι πολύ καλύτερα κι έχεις περισσότερη δύναμη και τόλμη από όταν το κάνεις για εσένα και την ζωή σου. Μιλάμε για μια πανάρχαιη αρετή του ανθρώπου.  Αξίες όπως αυτή με γοητεύουν πάρα πολύ. Θέλω μια τέτοια σχέση ζωής. Εσύ να αφήνεσαι στον άλλο κι ο άλλος να αφήνεται σε εσένα την ώρα που μάχεσθε και οι δυο για κάτι το Ιερό.      Αυτά τα θέματα πως να τα αγγίξει η μοντέρνα ποίηση; εεεεεεεεεεεεεΕ , 

μαζί σου ..

Τον προηγούμενο μήνα έζησα ότι πιο συναρπαστικό περιπετειώδες και έντονο συνέβη ποτέ στην ζωή μου. Μακάρι όλα τα φθινοπωρινά επεισόδια της ζωής μου να πηγαίνουν έτσι σε αυτόν τον ίδιο δρόμο. 

  

  εμείς και οι εαυτοί μας, άνευ όρων




 Είναι Νοέμβρης του 2026! Ξεχρεώνω τη βάση μου. Οι ελιές είναι γεμάτες. Έχω τρελαθεί από την χαρά μου! Ελαφραίνω, με χαϊδεύει ένας αέρας ανεμελιάς κι ελευθερίας. Κοιτάζω τις ελιές με τόση αγάπη, αυτές με κάναν άνθρωπο.   Ναι, αυτές , όχι εσύ! αχαχαχ 

ΕΣΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΟ


μωρό μου ..

Πως! χορεύεται αυτό!

Αγάπη μου, σε ευχαριστώ. Είναι σα να το έχω διαβάσει αλλά δεν το έχω διαβάσει και κανένα έργο του Λειβαδίτη δεν έπεσε ποτέ στα χέρια μου, μέχρι χθες που διάβασα κάποια αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο και μαγεύτηκα. Το ύφος του έχει κάτι από συντριβή και βαρεμάρα. Είναι πράγματι πολύ δικό σου. Μπορεί και πιο δικό σου από τα δικά σου;

Βέβαια θα προτιμούσα το πιο βαθιά αγαπημένο σου βιβλίο να ήταν δικό μου. Αλλά, σε ευχαριστώ και για την ειλικρίνεια. Είναι είναι διαχρονικά μοντέρνο, αριστούργημα πραγματικά. Είναι ποιητικός μονόλογος, ποίηση. 

Είναι η ποίηση που δεν την απασχολεί η ποιητική της. Η Ποίηση που πετάει ας πούμε τα εργαλεία της και βγαίνει από το εργαστήριό της σε φευ φάση ελατήριο και πάει έναν περίπατο μονολογόντας φωναχτά προς τον άνθρωπο κοιτώντας το άπειρο. Προς το άπειρο κοιτώντας τον άνθρωπο. 

Έτσι γίνεται αλογίσιο το μάτι. 

Νιώθω. 

Τανγκό με τσάμικο.  

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ; ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;

διάλεξε κάτι ..

Διάλεξε κάτι δικό μου για μας ! αχαχαχαχ