είχα άσχημες σκέψεις σήμερα και δεν το συνηθίζω. και βουητό είχα πολύ. την άκουσα και που έμαθα πως είναι άρρωστος βαριά ο Δάγλας. αναχαιτίζω από το πρωί κι εχθές το βράδυ άσχημες σκέψεις, για αρρώστιες και χαμούς.
το ποίημα το ξεκίνησα χθες το βράδυ και το έκλεισα το πρωί. δεν είναι ωραίο. δεν είναι όμορφο. είναι τόσο ωραίο και τόσο όμορφο όσο ο Καιάδας. όταν σου ανοίγονται αυτά τα πεδία στο μυαλό κλείνουνε τα άλλα. αλλάζει το κύκλωμα. ας πούμε σήμερα δεν μπορούσα να ανοίξω ας πούμε το ποίημα στην σελ. 12 , στην σελ. 37 , στη σελ 71, στην σελ. 102. δεν μπορούσα σήμερα να τα ανοίξω αυτά τα ζωντανά που μ' αγαπάνε και μου κάνουν έρωτα στον εγκέφαλο. Να τα ανοίξω δεν μπορούσα σήμερα με κανέναν τρόπο όπως ανοίγω τα ποιήματα σα 3D εικόνες πιέζοντας λίγο τα μάτια θολώνοντάς τα κάπως καθαρίζει κι ανοίγουν.
Έχω βγάλει εντελώς καμένα, άλλα λύσσα, ωμά, βρώμικα, κάποια με πιθανότητες για θανατηφόρα δηλητηρίαση, άλλα ότι να 'ναι, κάτι space, κάτι που δεν τρώγονται και τα έχουμε φάει. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΙΑΤΙΚΑ. δε το λες άσκημο, ..το λες;
Μαγειρεύω και για επιδόρπιο χταπόδι κρασάτο κοκκινιστό με μακαρονάκι κοφτό κρεμμυδάκια μπαχάρια ΔΑΦΝΗ να βάλω;
ορίστε κοίτα αγάπη μου μαλακό γουνάκι λάμα αυθεντικό από το Νεπάλ. συλλεκτικό είναι πάνω από 30 χρόνια απαγορευμένα. το λιγότερο ένα κατοστάρικο στο νερό το πιάνει. τί να το κάνω αυτό να το χαϊδεύω. να έχω εσένα θέλω να χαϊδεύω ..
ονειρεύομαι να πάμε ένα καλοκαίρι για μπάνιο στην Πορτογαλία. στο Αβέιρο στην κόστα νόβα. στον Ατλαντικό. δεν έχω μπει ποτέ μου στον ωκεανό, μόνο τα ποδαράκια μου έχω βρέξει στον αφρό του ..
να σκοτώσω τίποτα φάση λουι κενζ να πάμε στες νήσους της καλής ελπίδας; αφού έτσι κι αλλιώς δεν μας ταιριάζουν τα λουι κενζ εμάς εδώ παράταιρα μας είναι. κι από εργαλεία και πράγματα και γη είναι για σκότωμα πολύ πράμα. όχι ότι χρειάζεται κι ότι δεν γίνεται αλλιώς. αλλά το αισθάνθηκα λυτρωτικό αυτό κι όλα τα παράταιρα θέλω να φύγουνε από εμένα να λευτερωθώ. Στο είπα . στο έχω πει . θέλω να ζήσουμε μαζί την ζωή που μας ταιριάζει.
Οι εξισώσεις τριγωνομετρίας με έναν άγνωστο είναι παιχνιδάκι.
Επομένως αν ξέρεις τον άνθρωπο βρίσκεις τον προορισμό ή αν ξέρεις τον προορισμό
βρίσκεις τον άνθρωπο. Έχεις δηλαδή γνωστέ τις δυο πλευρές και αμέσως βρίσκεις
την τρίτη. Αν δεν ξέρεις ούτε τον προορισμό ούτε τον άνθρωπο, με μια γνωστή πλευρά,
μόνο την δικιά σου (όσο γνωστή μπορεί να είναι κι αυτή), να βρεις τις άλλες δυο
είναι δύσκολο και δεν βγάζει συγκεκριμένο αποτέλεσμα φτάνεις σε έναν συσχετισμό
με αγνώστους. Με λίγα λόγια αν δεν ξέρεις που πας γύρνα πίσω που έλεγε κι ένας
τρελός εδώ πέρα. Πάει καιρός που έχω κολλήσει στο ίδιο σημείο και φρόνιμο είναι
να αλλάξω ερώτηση. Σταματάω λοιπόν το να’ρθω που είσαι και ξεκινάω το έλα που
πάμε. Με σκοπό να φτάσω στο σκέτο .. έλα πάμε.
Από χθες άνοιξε το χέρι και μπορώ να δέσω τα μαλλιά μου με
πόνο αλλά ανοίγει το χέρι μέχρι πίσω.Ψάχνω
τον καλό ορθοπεδικό και δεν υπάρχουν ραντεβού μέχρι τον Μάρτη. Δεν θέλω να πάω
φυσιοθεραπεία μετά από αυτό που έπαθα και δεν θέλω να πάω στον άλλο γιατρό που
κάνει κορτιζόνες. Το χέρι μου είναι μονίμως μουδιασμένο και δεν είναι για
τίποτα. Δεν μπορώ ακόμη να οδηγήσω διότι το αγροτικό δεν έχει υδραυλικό τιμόνι
και το παπί δεν θα μπορέσω να το κρατήσω αν χρειαστεί κάποιος απότομος ελιγμός.
Ούτε το πουλί μου δεν μπορώ να παίξω. Περνάω δύσκολα. Κοιμόμουν όλο το πρωί
ξύπνησα να ξεπροβοδίσω τα παιδιά και ξανακοιμήθηκα μέχρι τις 12. Από τα χέρια
κινδυνεύει κι η μέση μου που την έχω στρώσει με στρέτσινγκ καλλησθενική και
μονόζυγο τα οποία δεν μπορώ να κάνω λόγο χεριού και αυτές τις μέρες έχει
σκηνιάσει ελαφρώς και το πόδι μου.
Είδα που έγραψες για την Χαρούλα και συγκινήθηκα. Θυμάμαι το
καλοκαίρι του 2008 είχα πάει μόνη μου στην αρχ.ολυμπία να την δω στην συναυλία,
στην έχω πει την ιστορία. Είχα πάει μπροστά κι εκεί που της φωνάζανε να πει
τραγούδια της φώναζα κι εγώ, την ατέλειωτη λέξη. Και με κοίταξε! Ναι εμένα με
κοίταξε και κοιταχτήκαμε για μια στιγμή κατάματα. Δεν μπορώ να το ξεχάσω ποτέ. Θέλω
να το βρω αυτό το σιντι. Το βρήκα!
Είμαι αισιόδοξη πως όλα είναι πολύ καλά και πάνε κατ ευχήν. Έχω
ξεπεράσει πολλούς τραυματισμούς για να με ρίξει ένα χέρι. Σιγά σιγά θα είναι
και πάλι λειτουργικό και με προσοχή θα κάνω τα πάντα με υπομονή και μοχλούς όπως
ο Αρχιμήδης.
Θα κάνω τα πάντα αλλά ποιος είναι ο προορισμός μου; Να
φροντίζω την οικογένειά μου και να ασχολούμαι με την τέχνη μου. Σε τρία
πράγματα έχω ταλέντο, στην μαγειρική τον έρωτα και την ποίηση την μουσική. Διότι
έχω στα μαθηματικά και την αλχημεία.
Θέλω ο άνθρωπός μου να είσαι εσύ. Αλλά θα ήταν θλιβερό να
μην είμαι κι εγώ ο δικός σου. Συμπέρασμα μέχρι τώρα δεν έχει βγει. Τώρα είναι
αλλιώς τα πράγματα. Όλα καλά με την ποίηση, τι γίνεται όμως με τον έρωτα και
την μαγειρική. Με την οικογένεια. Με ξυπνάει
κι εμένα ο Τσιώλης. Εκεί ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων δεν θέλω να χαθώ
ούτε φευ έχω, είμαι καλά με τη Νάνσυ και με εσένα είμαι καλά ακόμα και στην
χειρότερη εκδοχή είμαι εντάξει και θα μπορούσα να ξαναρχίσω. Τρις είναι οι
λύσεις σε αυτό το παραμύθι. Κι έχω να επιλέξω για σένα τι να πω, αν είσαι
άνθρωπος αν είσαι ο άγγελος μου ή αν είσαι δαίμονας κι αγγελοδαίμονας. Αν είσαι
ο άνθρωπος μου είναι να κάνουμε και τα ανθρώπινα. Στις άλλες δυο περιπτώσεις μένει
έτσι και ψάχνω άλλον άνθρωπο για τα ανθρώπινα, για την φωνή το χάδι τα φιλιά τα
χαμόγελα την αγκαλιά το σεξ την συμπόρευση τις χαρές και τις λύπες τις καθημερινές, την
ζεστασιά και τα ζεστά όνειρα και όλα τα ένδοξα πράγματα που αξίζει να πράξει
και να μοιραστεί κανείς να στοχεύσει και να χαρίσει τις νίκες του. Τα υπάρχοντα
και τις κατακτήσεις του. Με τον συμπρωταγωνιστή της ζωής τους. Τα γυρίσματα αυτής
της ταινίας της δικιάς μας ταινίας συνεχίζονται μα έχουν μείνει αγύριστες οι
μεταξύ μας σκηνές και θα είναι πολύ θλιβερό αυτό το έργο αν μείνει έτσι. Αν
μείνει έτσι με έναν άνθρωπο κι έναν αγγελοδέμονα στον αέρα μπορεί να
αντιπροσωπεύει τους περισσότερούς αλλά για εμένα είναι πολύ θλιβερό έτσι το
στόρυ. Για εμένα το ιδανικό είναι άνθρωπος και Θεός να γίνονται Ένα. Κι ύστερα
ένα κι ένα να κάνουν δύο λογικά και μαγικά ότι θες.
σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη. εκτός από την καρέκλα η μικρή είχε σπάσει και ένα πλακάκι στη σκακιέρα με ένα χοντρό ξύλινο σκαμπό που της γλίστρησε στο σκαρφάλωμα και το βρόντηξε χάμω ακριβώς εκεί που υπήρχε κενό μια φυσαλίδα από την κόλλα μιλάμε για λαχείο αλλά τί λαχείο από τις 100 βροντηξιές βρήκε και το κενό. αυτό δεν είναι παιδί. έχει διαλύσει έπιπλα τοίχους σκεπή πόρτες παράθυρα δάπεδα. την άλλη φορά είχε ανοίξει την πάνω καταπακτή στο κελάρι και έπαιζε σημάδι πετροβολώντας τα μπουκάλια με τα κρασιά. ότι βίντατζ συλλογές είχα δεν υπάρχει τίποτα. αναγκάστηκα κάποια στιγμή και έχω εντοιχίσει ότι πράγματα έμειναν από ενθύμια αρχείο κτλ συναισθηματικής αξίας για να τα σώσω τα έχω χτίσει. ωστόσο σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη και οι στοχασμοί στους οποίους οδηγήθηκα, η αυτογνωσία και το υπαρξιακό στίγμα μου που βρήκα μετά το σουρεάλ τρίλεπτο με την καρέκλα δεν πληρώνονται με τίποτα. θα την ευχαριστώ για πάντα που έζησα αυτή τη σκηνή.
ύστερα θυμήθηκα τον Πλάτωνα και την ερμηνεία του τριγώνου. το κοινό σημείο την παράλληλο των ζωών την διαγώνιο της παραλλήλου το τρίγωνο το ισοσκελές και την διχοτόμο. όσο πάει ο καθένας την ζωή του ευθεία δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσει κανέναν. μόνο αντικείμενα θα συναντά και ακόμη και τα υποκείμενα της ζωής του ως αντικείμενα θα μπαίνουν στην ζωή του. σαφές κοινό σημείο προορισμού λοιπόν και ισοσκελισμένη η κλήση της πορείας των ζωών. οποιαδήποτε άλλη συνάντηση είναι εκτός προορισμού, της στιγμής , μάταιη και καταδικασμένη. φτιάχνε την ζωή σου όσο θες όμως να ξέρεις πως ο άλλος αν έρθει να σε συναντήσει να μπει στην ζωή σου, την ζωή σου που ακολουθεί την δική της πορεία, αντικείμενο της θα γίνει κι είναι αυτό πολύ θλιβερό. άνθρωποι χωρίς κοινό προορισμό καλύτερα να μην ξεκινάνε. η μεγαλύτερη αξία στην ζωή ενός ανθρώπου για μένα είναι ο άλλος άνθρωπος ο άνθρωπός του. κι εγώ θέλω πολύ στην ζωή μου έναν άνθρωπο ως υποκείμενο. τί προορισμό θέλω να έχω δεν γνωρίζω σαφώς. εσύ τί προορισμό έχεις; ξέρεις ποια είναι η Ιθάκη σου; Αν βλέπεις τον προορισμό σου δίπλα σου αν κοιτάξεις βλέπεις και τον άνθρωπό σου. σκέψεις κάνω. θέλω να το βρω. τί να λέει και το ανεκπλήρωτο και τα δράματα και οι καταδικασμένες στιγμές μπροστά σε ετούτα. και οι καψούρες και οι μεγάλες γνωριμίες και οι αναφορές και τα ταξί και τα τρένα και τα περίπτερα και τα λεφτά και τα φουλ πονταρίσματα είναι για να σκοτώνεται η ώρα και για να έχεις να λες ιστορίες για αγρίους και θηρία. σκέψεις κάνω γιατί με ενδιαφέρει να το βρω. με ενδιαφέρει να συμπορευτώ με έναν άνθρωπο από αρχή μέχρι τέλους.
ξύπνησα με ιμηκρανία. βρίσκομαι σε ένα "σανατόριο" στην περιοχή ναός Ανάληψης Φιλιατρών. δεν μπόρεσα να βγάλω τα παιδιά στην παρέλαση λόγο του χεριού μου και δεν ζήτησα βοήθεια. τα παιδιά πήραν τα ποδήλατα και πήγαν στο πανηγύρι. τους είπα να φάνε κάτι εκεί μα η Νέδα γύρισε με κορδέλα για τα μαλλιά αντί για φαγητό και διεκδικούσε το φαγητό του Ηρακλή ώσπου από τα νεύρα της για ένα πιτόγυρο 3 ευρώ πέταξε από την σκάλα μια καρέκλα άνω των 500 ευρώ και την έσπασε. μια καρέκλα που την έχουμε μαζί με τα λιγοστά μας εναπομένοντα κειμήλια για να μας βοηθάει να θυμόμαστε ότι καταγόμαστε από ευγενείς και δεν είμαστε τίποτα γύφτοι νομάδες πληβείοι. μια καρέκλα που έσωζε την αισθητική και επομένως και την ψυχή μας ως έναν βαθμό. Η αντίδρασή μου είναι απόγνωση. πετάχτηκα και μου ξέφυγε αρχικά ένα θα σε γαμήσω μα της μίλησα ήρεμα. της είπα ότι στερήθηκα αγάπη και ο πατέρας μου ζωή για αυτή την γαμοτραπεζαρία που την έχουμε για μούρη, πως έσπασε μια μούρη που στοίχησε πολλά. μια μούρη που θα της έδινε σε μια δύσκολη να φάει. και δείχνει κι έτσι πως είναι γύφτισσα πως δεν κάνει για σαλόνια. έδειξε να μετανιώνει βούρκωσε. είπε πως θα την φτιάξει.
με έβαλε σε πολλές σκέψεις και αλληγορίες αυτό το σκηνικό. έχω άλλη μια χαλασμένη από αυτό το σετ που την είχε χαλάσει ο αδερφός μου. πάνε για μετασκευή σε κάτι φουτουριστικό μεταμοντέρνο νταντά και ήδη έχω ιδέα!
