ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ΘΑ ΤΟΝΕ ΦΑΓΑΝΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕ ΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΔΥΣΤΡΟΠΟΣ

 

Οιωνός είπα και σταμάτησα τις εργασίες για σήμερα ... κι έπεσα σε βαριές σκέψεις. 

Ο Άλλος διαβάζει ντέζερτ ενώ γράφει ντιζέρτ, κι ανάποδα. Τέτοια παθαίνουν τα ΔΕΠΥ και τα δυσλεκτικά τα έρμα και μετά λες μα τόσο έξυπνος άνθρωπος πως έτσι!  

Αγαπούσα πολύ τον παππού μου τον Μιχάλη. Όλοι οι άλλοι τον φοβόντουσαν και τα παιδιά του πάρα πολύ. Μόνο η γιαγιά μου τον λάτρευε, πέθανε με το όνομά του στο στόμα της. Κι εγώ, που λόγο δυσλεξίας ΔΕΠΥ ξέρω 'γω του είχα σπάσει τα όρια που δεν πιάναν οι φοβέρες γιατί δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά αυτά με τιμωρίες τον λάτρευα. Ο παππούς μου ήταν μεγάλος τζογαδόρος και όταν τον πετύχαινα σε περίεργα στέκια τον χαιρέταγα και με κέρναγε ενώ οι άλλοι της οικογένειας ας πούμε θα είχαν κρυφτεί κάτω από το τραπέζι και θα έτρεχαν να φύγουν κατουρημένοι αν και με τον τρόπο του αυτόν τους έκανε όλους τους να μην υπήρχε ποτέ περίπτωση να τους συναντήσεις σε τέτοια μέρη. Κάναμε σα κόντρες στο δρόμο εγώ με την 250αρα την μηχανή κι αυτός με το παπί το 150αρι και με κέρδιζε γιατί ήξερε όλους τους δρόμους της περιοχής στο ακριβώς. Καθόμασταν στο καφενείο μαζί και πέρναγε καμιά κολάρα καμιά κούκλα και κοιταζόμασταν και λέγαμε μαζί πω πω! Είχαμε γίνει σα φίλοι. Ήταν πάνω από 80 και φόραγε όρθιος τις κάλτσες του και τα παπούτσια του με τέλεια ισορροπία. Τυφλώθηκε στα 91 του και αυτό τον έκανε να παραιτηθεί και να πεθάνει στα 92 του στις 12 12 2011 σε γηροκομείο στην Σπάρτη όπου τον πήγαν μετά την τύφλωσή του. Η καταγωγή του λέγετε πως ήταν από την προσηλιακή Μάνη μα κανείς δεν ξέρει από που και λέγετε ότι είχε έρθει από βεντέτα ως εργάτης στα χωράφια της γιαγιάς μου κι έτσι την παντρεύτηκε την έκλεψε και της χάρισε την την ομορφιά του την λεβεντιά του και 5 όμορφα κι έξυπνα παιδιά. Στην κηδεία του έγινα ντίρλα από ούζα και δεν θυμάμαι τίποτα. Κι ούτε το επώνυμό του υπάρχει αλλού. Ήταν μάστορας στο επάγγελμα και αυτός έχει χτίσει το γεφύρι του χωριού κι έκανε και κοινοτάρχης. Στεναχωρήθηκα πολύ που μου κλέψανε πρόσφατα την χρυσή ταυτότητα του χεριού που μου είχε κάνει δώρο στην γέννησή μου. Θα είχε φαίνεται κερδίσει πολλά εκείνη τη μέρα γιατί δεν έκανε σε όλους τέτοια δώρα. Με έλεγε "λούκι" γιατί λέει ήμουν ίσα με ένα λούκι από καλαμπόκι όταν γεννήθηκα που ήμουν οκταμηνήτικο δυο κιλά.  Ή μπορεί κι από το λάκι το τυχερός, δεν ξέρω... αλλά μου έχουνε πει πως από το μαιευτήριο που με είδε στην Καλαμάτα του κόλλησε και με έλεγε "λούκι" ο παππούς μου δεν με είπε Νάνσυ ή Διονυσία.  Μια μέρα, νύχτα δλδ, σε ένα ξενυχτάδικο καλτ που τον είδα, ήμουν δεν ήμουν 16, και μου έδωσε τότε με τις δραχμές ένα πεντοχίλιαρο που ήταν πολλά λεφτά τότε και μου λέει να πας να πάρεις ρολόι να γυρνάς νωρίς σπίτι. Τέτοια ωραία μαλώματα μου έκανε ο παππούς μου. Με ξεχώριζε από όλους. Μου λείπει.

      

 σε έβλεπα στο όνειρο μου. είμασταν εντελώς γιαπωνέζικα ίσα που αγγιζόμασταν ελαφρά δίπλα δίπλα. λυπήθηκα πάρα πολύ όταν ξύπνησα και είδα πως ήμουν στο κρεβάτι μου έβαλα τα κλάματα. μου είναι αδιανόητο να θες κάποιον να σε θέλει τόσο και να μην βρίσκεστε. δεν πάει το μυαλό μου τί άσχημη τρέλα μπορεί να είναι αυτή. δεν θέλω να έχεις καμιά τέτοια άσχημη τρέλα. γι' αυτό προτιμώ να σκεφτώ πως απλά δεν με σκέφτεσαι και δεν με θες και πως το ζω μόνη μου όλο αυτό από μια όμορφη τρέλα με σινιάλα από το υπερπέραν κι ηλεκτρομεταφορές από τα αστέρια κι οργόνη από άλλον χωροχρόνο και χιλιάδες συμπτώσεις. 

 

ενώ έχω δοκιμάσει τα πάντα από ουσίες -και ανθρώπους- και σε τέτοια εξωφρενική κατάσταση δεν βρέθηκα για να πεις ότι είναι από φλας μπακ δεν είναι

 όχι , με νοιάζει πολύ αν η χαρά είναι ψεύτικη. Κλαίω. Γιατί εκτροχιάζεται έτσι το μυαλό μου και κάνω την επαλήθευση και μου περισσεύουν πολλά μηδενικά. Στεναχωρήθηκα πολύ που μου μίλησε το παιδικό. όχι γιατί μου είπε κάτι κακό ή ότι δεν είμαι συνηθισμένη και ψύχραιμη, απλά γιατί κατάλαβα πως η ευτυχία μου και η αυτοπεποίθησή μου ήταν από τρέλα αυτές τις μέρες. Κι όντως φάλτσαρα και δεν με ένοιαζε που φάλτσαρα ενώ έχω αυτί και ας μην έχω ας πούμε Τη φωνή με ενδιαφέρει κανονικά να είμαι τουλάχιστον σωστή στις νότες. Αν και κουρδισμένη και σωστή έχω κάνει τα πιο τρελά μου. Γι΄αυτό σου λέω δεν ξέρω. Απλά το παθαίνω αυτό και πυροδοτείτε από κείμενά σου. Φτάνω σε ένα όριο πολύ έξω από το κανονικό μου όριο κι από εδώ και πέρα πρέπει κάποιος να με προσέχει τύπου κάποιος σαμάνος που προσέχει τούς που κοινωνάνε πεγιότ αγιουβάσκα και τέτοια ωραία μα ακόμη πιο πέρα. Ενώ είμαι τελείως σόμπερ. όμως δεν έχω εδώ τώρα κάποιον και είμαι στο μεταίχμιο και στεναχωριέμαι που πατάω όλα τα φρένα μου γιατί... άμα σου πω τις ιστορίες θα καταλάβεις γιατί αν περάσω στην φιλοσοφία και τον ηλεκτρισμό φεύγω εντελώς. Ας πούμε την άλλη φορά οδηγούσα με το ένα χέρι και το ένα πόδι για να μην κάνει κύκλωμα ηλεκτρικό παράλληλης σύνδεσης το σώμα μου μια ώρα από την Καλαμάτα μέχρι το Καλό Νερο μέχρι να πέσω στην θάλασσα για να αποφορτίσω τον ηλεκτρισμό μου, με πόνους ψυχοσωματικά ξέρω γω που ένιωθα από υπερ αυξημένο ηλεκτρικό φορτίο σε όλο μου το σώμα και με σπασμούς. Λοιπόν. Σε οποιοδήποτε άλλο τυπικό πολιτισμένο κράτος θα με είχανε μαζέψει και είναι τύχη που δεν μου συνέβει κάποιο ατύχημα. Και άλλες ιστορίες με τελετουργικές "περφόρμανς" εδώ γύρω και περιπέτειες καταδίωξης επιτελείων κλοιών κτλ. Κι είναι κρίμα για πέντε τέτοια τσίρκα να μπω σε μόνιμη αγωγή και να χάσω την υπόλοιπη υγεία μου το σώμα μου και το ταπεραμέντο μου και την κατα τα άλλα ωραία μου τρέλα. Επειδή διαβάζω κάτι κείμενα και βαράω χαϊλίκια και μετά επαληθεύω μαθηματικά πως δεν έρχεται από εσένα και ψάχνω να βρω από που μου έρχεται και ποιος σε χρησιμοποιεί εναντίον μου και φτάνω να φοράω Ιερατικό άμφιο να μιλάω με τους Ατλάντιους τον Ερμή τους ταπεινούς να σβήνω Ήλιους να αντιστρέφω αστερισμούς να στρατεύω τα αγρίμια να προκαλώ φαινόμενα να έχω θερμική όραση να μπαίνω σε άλλες διαστάσεις να βγαίνω στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο και την Αποκάλυψη. Αλλά αν όντως έρχεται από εσένα κι εσύ μου το αρνείσαι έτσι μαθηματικά τόσον καιρό τι θα γίνει; Ίσως κάτι πιο νορμάλ; Δεν ξέρω. Πάντως μέχρι στιγμής μπορώ και το κλείνω με κλάματα και στα πολύ δυνατά του με λεκάνες με νερά και βουτιά στη θάλασσα γιατί πιστεύω πως έχει να κάνει με ηλεκτρικό φορτίο, ηλεκτρομαγνητικό δλδ.  Αυτά αγάπη μου. Να προσέχεις να πάει καλά η θεραπεία σου και το έργο σου πάντα το θαυμάζω και το λαχταράω. Μπορώ και μεταφέρομαι ιδανικά και τέλεια μέσα από τις κυριολεξίες σου και αυτό είναι ποίηση. Αλλά δεν ξέρω αν το κάνεις εσύ ή αν το κάνω εγώ ή αν γίνεται μαζί. Μαζί θα ήθελα, το μαζί θα ήθελα. Και δεν μπορεί να είναι χειρότερο κι εντονότερο από την αποκάλυψη και τον 4ο παγκόσμιο. ή μπορεί λες; κοίτα να δεις που είναι το ίδιο .. να χαρούμε όμως πραγματικά και λίγο. Να πατάω τουλάχιστον μαθηματικά να μην ψάχνομαι να ξέρω τι συμβαίνει. Δεν το τραβάω. Το είδα που βγαίνει. Εδώ θα μείνω και στο μηδέν. 

 

   

         

 

Δεν με νοιάζει πια αν η χαρά είναι ψεύτικη

Illusion

κι ίσως τόσα χρόνια

Να αναζητώ ποια είναι η αλήθεια

για να μπορώ να της ξεφεύγω

Τελικά

Όπως κάνω και με τον κόσμο

Που είναι κι αυτός κάτι για να λαχταράς

περισσότερο την ώρα που θα βρεθώ

λίγο πιο πέρα

στο illusion

το ανάμεσα του εκείνου κι εμένα

 

Ευτυχώς νυχτώνει

και δεν βλέπω να γράψω

Κι αρχίζω να διαβάζω

τον ουρανό.

Ήταν το άλλο

Μέχρι που αγγιχτήκαμε

Μετά δεν ξεχωρίζω τι είναι τι

Τι μας συμβαίνει

Έτσι μπαίνεις στο πεδίο της άγνοιας

Σε αυτό δηλαδή που είναι το μόνο

που πραγματικά μπορείς να γνωρίζεις

Κάτι σα να με τρύπησε και χύθηκε

όλη η ημιμάθεια έξω

την άδειασα και την άδειασε

κι ενώθηκε κι έγινε

η γνώση του κόσμου

Αυτή η στιγμή που είναι ίδια για όλους

και ίδια κάθε φορά

κι αν την ξέρεις κάθε φορά

μπορείς να βρεις τι είναι ο χρόνος κάθε φορά

γιατί αυτός είναι ο μόνος που αλλάζει

ο χρόνος ως εποχή. Εσύ.

Όντας το μέτρο σταθερό πάντα

…κάτι τέτοια σκέφτομαι όταν λείπει

Κι αδυνατώ

Να φτάσω στην μοναδική γνώση

Που είναι η άγνοια.  

 

Πας και μένεις

 

Περπατησιές στης άμμου τα βρεγμένα

Ευφρόσυνο πέρασμα

Κι ο αγέρας που σε χαϊδεύει

Τα καλοκαιρινά πνεύματα

 

Πας και μένεις

Σαν κύμα σηκώνεσαι

γυρίζεις σπας και σαρώνεις

Πηγαίνεις πηγαίνεις

 

Όριο φωτός

στου σκοταδιού την έκταση

Αλήθεια, ότι στο ανάμεσα

σκέψης και αίσθησης

 

Πηγαίνεις πηγαίνεις

Σαν κύμα σηκώνεσαι

Γυρίζεις σπας και σαρώνεις

Πας και μένεις.

 

εντάξει το αναχέτισα

 Πειραγμένη φωτογραφία σε ιατρικό ανακοινωθέν. Μπήκα σε επεισόδιο. Μου μιλάει πάλι το παιδικό από το γιουτουμπ. Προσπαθώ να βγω. Όλα καλά ακούγονται αλλά δεν ξέρω τί γίνεται και τί είναι. Το παιδικό μου μιλούσε πριν λίγο. Έχω αναστατωθεί πάρα πολύ. 

 

Ότι θέλω βλέπω ε, να ρωτήσω .. λίγο αν επιτρέπεται

 Δεν το πιστεύω! Παρακολουθείς τον καιρό; Και ξέρεις και την περιοχή τέλεια! Γιατί πέρασαν μπόρες τις προηγούμενες μέρες έβρεξε κανονικά και σήμερα έρχεται φάτσα ο αέρας. Άνοιξα το ράδιο και πιάνει καθαρά μόνο Ιταλία, δεν μπορώ να σταυρώσω ούτε ένα λαϊκό. Αφού ακόμη και τα κρατικά κανάλια παίζουν με παράσιτα.    

Χύθηκα όπως το διάβαζα. Ο εγκέφαλός μου φτιάχνει περίεργα πράγματα αλλά στο συγκεκριμένο όσες φορές να το διαβάσω το ίδιο βλέπω. 69 χιλιάδες δισεκατομμύρια φορές συν συν...  Το ίδιο μαζί βλέπω.

 

χρόνια πολλά! χτυπάν οι καμπάνες

 Τελικά είχα μάτι χθες. Κάποιος φαίνεται με μάτιασε στον εσπερινό της Αγ.Κυριακής. Ήταν πανέμορφα όλα σε σκεφτόμουν ένιωθα υπέροχα και φορούσα κι ωραίο πουκάμισο. Καθόμουν σε μια ξαπλώστρα που είχα τραβήξει μες στην μέση στην παραλία όταν κατέβηκε η εικόνα στο λιμάνι, στήνουν φώτα και μικροφωνική στο πάρκινγκ στο παλιό τελωνείο. Ότι είχε πέσει ο ήλιος και ήταν σαν ταινία του Τσιώλη που λες κι εσύ. Πήγαινε μπροστά η φιλαρμονική με την καλοκαιρινή της την στολή, άσπρο μπλε κόκκινο πορτοκαλί, και την είχε βάλει κλασικά τριάδες πρώτα τα κλαρίνα μετά τα σαξόφωνα μετά οι κορνέτες και οι τρομπέτες κι ερχόντουσαν πίσω τα κόρνα οι τούμπες και τα τύμπανα με την κάσα. Κι από πίσω η εικόνα με τα παπαδάκια τους παπάδες και τον κόσμο με κεριά, ουρά καμιά εκατοστή μέτρα, μες το λυκαυγές. Περνούσανε στα αριστερά μου και μπροστά είχα την θάλασσα με όλα αυτά τα χρώματα που επέμεναν από το ηλιοβασίλεμα. Ήταν κι η Νέδα πανέμορφη ξυπόλυτη με τα μαλλιά της φιδωτά από την θάλασσα και φορούσε ένα ωραίο ολόσωμο ζιπκιλοτ την έκανα χάζι που είχε ανέβει με κάτι φίλους στην κεφάλη της κουστωδίας. Έπαιζε η μπάντα χαρούμενα, χτυπούσαν οι καμπάνες, ήταν πολύ όμορφα πραγματικά. Κοιτούσα τα πρώτα άστρα την θάλασσα την γιορτή που μύριζε γλυκό λιβάνι. Ε κάποιος από τον κόσμο θα με μάτιασε που ήμουν με ωραίο πουκάμισο μες στην μέση στην παραλία και με έπιασε αργά το κεφάλι μου, αυτό μάλλον. Μόλις ξάπλωσα ξεματιαζόμουν μια ώρα τρέχαν τα μάτια μου προσευχόμουν. Και ξανά μαλακιζόμουν μέχρι που τα κατάφερα και ηρέμισα και ξύπνησα καλά σήμερα ευτυχώς. Αλλά πάρε εσύ και πες μου ..

 

              

πάρε και πες μου που να 'ρθω ή πάτα φρένο, με πονάει το κεφάλι μου

 

 

 Υδροπλάνο μου, σ' αγαπώ. Να κάνεις τα πράγματα που σε ξεκουράζουν φως μου, αυτά είναι και τα πιο ωραία, γενικά, τα καλύτερα είναι αυτά που μας ξεκουράζουν και μας ηρεμούν και είναι σα να λύνουν τους κόμπους μας. Σ' αγαπώ φως μου. Αυτή με την κόκκινη ρόμπα θέλω να μου την γνωρίσεις .. πολύ την συμπάθησα.

Με κάνεις και χαμογελώ και κοιτάω τον ουρανό και νιώθω. Σ' ευχαριστώ. Θέλω να πηγαίνει καλά το χεράκι σου. Ακούω τραγούδια και σε σκέφτομαι αλλά πρέπει να κατέβω στην πόλη να κάνω και καμιά δουλειά κι εδώ. Με λιώνεις και χαζεύω. Αλλά είναι πολύ όμορφα. Τί δλδ πρέπει να χωρίζουμε ή να φτάνω να μην αντέχω για να κάνω και καμιά δουλειά πέρα από τα βασικά. Πως θα γίνει να το ρυθμίσουμε κάπως καλύτερα αυτό; Στις φρίκες πάω γκανιάν και τώρα που νιώθω τόσο όμορφα κοιτάω τον ουρανό και το ταβάνι και σε βλέπω πολύ όμορφα. Το ξέρω όμως πως έτσι πρέπει να είναι η ζωή, να κάνουμε τα βασικά και μετά ότι μας αρέσει. Οι βλάκες τρέχουν και όλο δουλεύουν. Αλλά θέλω να είμαστε μαζί και να είναι έτσι η ζωή. Ναι, μπορεί και έτσι. Αφού, να ας πούμε εχθές ούτε κάπνισα πολύ ούτε καν όλο το κακάο μου δεν ήπια και χάζευα και δεν ήθελα τίποτα. Κάτι φορές με φυτιλιάζεις και κατεβάζω τον Βόσπορο. Ενώ όταν είμαστε καλά και πάμε βόλτα με υδροπλάνο γίνομαι εντελώς αντικαταναλωτική. Και συμφέρω. Και νιώθω και δεν σκέφτομαι. Η σκέψη καίει πάρα πολλές θερμίδες. Κατάλαβες. Και το φυτίλιασμα τρώει σε μια νύχτα όλη την αποθήκη. Είναι πολύ βαθύ και πολιτικό το θέμα.