Η αγαπημένη μου εξαδέρφη

ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ


Η αγαπημένη εξαδέλφη μου η Δήμητρα
Είναι μονίμως σκεφτική κι αφηρημένη κάπως
Μα σαν τα μάτια της κοιτάξουνε
Βλέπεις δυο γυαλισμένα μικροσκόπια πολύ συγκεντρωμένα
Κι αν μοιάζει σαν πως να μην τη νοιάζουνε τα ανθρώπινα
Τόσο γλυκά κι ανθρώπινα με ζέστη σου μιλάει.


Ο αδερφός της ο ξαδέρφος μου ο Γιώργος
Έρωτα έχει με τις βίδες
Κι από μικρός ξεβίδωνε και βίδωνε ένα αξέχαστο ford caprry.
Που βόλτα όταν με πήγαινε
Όταν τελείωνε μου ερχότανε το χώμα να φιλάω
Από όσα ο Γιώργος ο εξαδέλφος μου με το αμάξι κάνει.


Η αγαπημένη εξαδέρφη μου η Δήμητρα
Παιδί παράξενο μεγάλωνε που έδωσε μπόϊ στον αλγόριθμο
Κι αφού βρήκε στα μαθηματικά την θεραπεία για την παραπληγία
Τώρα μας παρουσίασε το ανήκουστο
για τον καρκίνο θεραπεία.


Πράγματα που σαν τα σκέφτομαι τρελαίνομαι
Ξέρω πως για τρελή θε να περνιέμαι.
Εγώ που χώμα αγνό έχω και φιλώ
πολύ αγαπώ την εξαδέρφη μου.
Που δίνει μπόϊ στον αλγόριθμο
Και στα τσιπάκια φτιάχνει.


Αγαπημένη εξαδέλφη μου αγάπη μου
αγάπη για το αγνό το χώμα μας εύχομαι να έχεις
Και δύναμη πολύ γι' όσα κι ότι κάνεις.
Προστάτη να έχουνε οι ιδέες σου
τα πιο μεγάλα πνεύματα.
Να ξέρεις πάντοτε τί κάνεις.

Ανέμελο κεφάλι

  

ΑΝΕΜΕΛΟ ΚΕΦΑΛΙ

Τα κύματα της σκέψης μου

Αφρός από το ανέμελο τραγούδι

Που μου' δωσεν η μοίρα μου

Γραμμένη εκεί στο χέρι

Που το κοιτώ με περιέργια 

Και μ' απορία λέγω

Πως αν εγώ που βασανίζομαι

Ολιμερής με σκέψεις

Και πόνους τόσους στην καρδιά

Για των ανθρώπων τα δυνά

Και για την Θεία Φύση

Που στέκομαι όταν μιρμύγκι δω

Και χώρο κάνω να βαδίσει

Πως να ' ναι τάχα κι άραγες

Οι υπόλλοιποι ανθρώποι

Που ανεμελιά δεν τύχανε

Και πως ζωή να αντέχουν

Δίχως αφρό και κύματα

Να πλένουν το κεφάλι τους

Της θάλασσας τα ποιήματα...