Φταίει το εμβόλιο

 Γέμισα μερικές σελίδες με θέμα το σύγχρονο αστικό δράμα και την υπαρξιακή αγωνία αλλά δεν πιστεύω πως κατάφερα κάτι γιατί νιώθω μεγάλο χάσμα με τους υπόλοιπους δημιουργούς που πραγματεύονται αυτό το θέμα και με τον τρόπο που το κάνουν. Η αλήθεια είναι πως δεν με συγκινεί αυτό το δράμα όπως δεν με συγκινεί η αρρώστια κάποιου που δεν προσπαθεί ουσιαστικά να θεραπευτεί και δεν εγκαταλείπει το που τον αρρωσταίνει.  

Με έπιασε μεγάλη ανησυχία για την πραγματικότητα. Είπα να δω τα πράγματα κι από άλλες θέσεις μήπως και μιλώ από μια θέση ευνοϊκή και προνομιακή κι από μια βάση που κάποιοι άλλοι δεν έχουν. Με απασχολεί το θέμα ας μην με συγκινεί με απασχολεί διότι έχω ονειρευτεί να ζούμε μαζί. Αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να αντέξω και να ασπαστώ το αστικό δράμα χωρίς να πηδάω από παράθυρα. Με έπιασε και μεγάλη ανησυχία για την πραγματικότητα, αν είναι ιδέα μου. Γιατί δεν ξέρω γιατί δεν δύναται τόσον καιρό να λάβεις πραγματικά την αγάπη μου και να λάβω την δική σου; 

Σκέφτομαι πως τα πράγματα μπορεί και να είναι όπως τέθηκαν. Αρκετοί άνθρωποι άλλαξαν συμπεριφορά μετά τον κόβιτ και πολλοί λένε πως φταίνε τα εμβόλια που σα να άλλαξαν συχνότητα οι εμβολιασμένοι κι έγιναν πιο απόμακροι και άπονοι κι απάνθρωποι κι ατομιστές και διαλύθηκαν πολλές σχέσεις το '19 με '21 και άλλαξαν και κλυδωνίστηκαν κι άλλαξε πολύ όλη η κοινωνία. Μπορεί να φταίει δλδ το εμβόλιο που δεν μιλιόμαστε και εμείς. Ακούγεται κάπως ψεκ αλλά αν κοιτάξει κανείς γύρω του θα βρει πολλά παραδείγματα με σχέσεις που διαλύθηκαν κατά τον κόβιτ.  Πιο λογικό ακούγεται να φταίει το εμβόλιο από το να πω πως με θες όσο σε θέλω πως αγαπιόμαστε και μένουμε έτσι, αυτό είναι πιο παράλογο.

   

    

χωρίς ρεύμα

 

Είναι κανα μήνα τώρα που την νύχτα μου πέφτει το σύστημα από τάση. Κάποια στοιχεία φαίνεται έχουν χαλάσει και δεν δίνουν και πέφτει η τάση. Η μια σειρά μπαταρίες που έχω είναι 9 ετών και η άλλη 10. Στα 10 λήγουν. Κι έτσι κάθε μέρα όλο και νωρίτερα την νύχτα   πέφτει το ρεύμα. Εχθές έπεσε στις 11 και κάτι. Μέρα με την μέρα φθίνει και θα φτάσει να πέφτει το ηλιοβασίλεμα και θα έχουμε ρεύμα μόνο με ηλιοφάνεια. Το χειμώνα στην συννεφιά θα μένουμε για μέρες. Από την μία χαίρομαι που θα πρέπει πάλι να οργανώσω την ζωή χωρίς ψυγείο και που δεν θα έχουμε τηλέφωνα και ίντερνετ για παιχνίδι και θα πρέπει να δούμε την ζωή και να βρούμε αληθινούς τρόπους να δραστηριοποιούμαστε κι από την άλλη προβληματίζομαι για το πώς θα γυρνάει ο κυκλοφορητής το νερό στα καλοριφερ να ζεσταίνει το σπίτι. Όχι ότι δεν έχουμε βγάλει χειμώνες χωρίς καλοριφερ και θέρμανση, έχουμε βγάλει. Τα μαραφέτια και το ίντερνετ είναι για να ξεχνιόμαστε και να ξεγελιόμαστε και σίγουρα η ζωή χωρίς αυτά είναι μια θετική κι εποικοδομητική εμπειρία που σε φέρνει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα, ξυπνάς και βλέπεις και ψάχνεις και βρίσκεις. Και απελευθερώνεσαι και παίρνεις απόσταση κι από αυτό το έγκλημα που συντελείται σε γη κι ουρανό. Βλέπεις πόσο έχουν αλλάξει οι άνθρωποι από αυτό το πρέζωμα του ίντερνετ και της εικονικότητας τα τελευταία χρόνια πως έχει διαλυθεί η ζωή η πραγματική και η κοινωνία. Πως η εικονικότητα έχει κάνει τους ανθρώπους ζόμπι και έρμαια του καταναλωτισμού της επιφάνειας των γυαλιστερών σκουπιδιών και αυτού του λάιφ στάιλ. Πως γίνανε τόσο κοντόφθαλμοι και με βιαστική ματιά οι άνθρωποι και πάνε κοπάδι χωρίς να κοιτάνε γύρω τους ούτε και να τους ενδιαφέρει πραγματικά η πραγματικότητα. Χαίρομαι δλδ που αναγκαστικά θα βρεθώ πάλι στην διαχρονική ζωή και θα οξυνθούν οι αισθήσεις μας θα μακρύνει το βλέμμα μας και θα πρέπει να στραφούμε σε αληθινά και ποιοτικά πράγματα. Η κουζίνα χωρίς ψυγείο είναι σίγουρα μια στροφή στην ποιότητα διότι μόνο τα ποιοτικά πράγματα αντέχουν, το καλό τυρί αντέχει στο λάδι η αληθινή μυτζήθρα αντέχει στον αέρα κτλ. Οι αληθινές σχέσεις αντέχουν χωρίς τηλέφωνα κι οι ενδιαφέροντες κι αληθινοί άνθρωποι βρίσκουν τα αληθινά ενδιαφέροντα. Αλλάζουν οι συχνότητες ηρεμείς βλέπεις ποιος είναι και ποια είναι η ζωή. Έχεις μια πιθανότητα έτσι για την αληθινή χαρά κι ευτυχία. Αποκτά φυσικό ρολόι ο οργανισμός και η μέρα την ιεροτελεστία της. 

 

  

ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΗΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΓΕΛΑΝΕ ΜΕ ΓΕΛΟΙΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ

 

Έχω βαριά διάθεση.   Στο μυαλό πιο πολύ όχι τόσο στο σώμα, δούλεψα σερί οικοδομή τέσσερεις ώρες. Δεν με απασχολεί ας πούμε γιατί δεν μιλάει κάποιος αυτά που θέλει ή γιατί δεν συναντιόνται δυο που ζούνε στην Ελλάδα. Αυτά μου φαίνονται γελοία μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στον ουρανό και δεν μιλάει κανείς. Σκοτεινιάζουν οι απλανείς λες κι έχει μπει κάποιο αντικείμενο μπροστά στην όψη τους. Βλέπεις ολόκληρους αστερισμούς αλλού για αλλού πιο φωτεινούς και σα να είναι πολύ κοντά μας σα να είναι μασκαρεμένοι τεχνητοί δορυφόροι και να έχουν σταματήσει και να παριστάνουν τους αστερισμούς. Βλέπω αστερισμούς ανάποδα στημένους κι αντίθετα μα κοιτάω πιο καλά και μου φαίνονται πιο κοντά πάλι για μασκαρεμένοι τεχνητοί δορυφόροι. Αυτά τα πράγματα όταν τα πρωτοείδα το ’23 μαζί με τα τρενάκια του μασκ που σβήναν στο μεσουράνημα και ανάβανε και σβήνανε και μένανε και προχωρούσαν σάλταρα λίγο το φώναξα και όντως με κοιτάξαν καλά καλά όμως ευτυχώς που κάποιος γνώστης με κοίταξε πολύ σοβαρά και συνήλθε λίγο λίγο η συμπεριφορά μου και το χώνεψα το γεγονός ότι κάποιοι μας στερούν το φως μας το φως των Ήλιων των απλανών και μπορεί να τους δεις μια μέρα να κρύψουν και τον Ήλιο αυτού του συστήματος. Και κανείς δεν ασχολείται, ακούς τον κοσμάκι να λέει για χίλιες μαλακίες ή ξέρω γω και κανείς δεν βγήκε να φωνάξει να πει εεεεεεεεεεεη αυτό το τρενάκι του μασκ φαίνεται πως μας παίζει άσκημα τον ουρανό και μας στερεί το φως των ήλιων και μας κοροϊδεύει πως έχουν πάει αλλού για αλλού αυτοί οι αστερισμοί. Εηηηηηηηηηηηηηη είναι πολύ σημαντικό αυτό για την Γη και τα πλάσματα της. Είναι φασίστες αυτοί που το κάνουνε και είναι κι οι ανθρωπότητα που δεν παίρνει χαμπάρι αξιολύπητη και το επίπεδο του κόσμου τέτοιο ταμαμ για αυτούς που προορίζονται για μπαταρίες. ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΗ πως αντέχω να τα βλέπω αυτά και να μην μπορώ να τα μιλήσω μη πάθει ο κόσμος πλατωνικό σπήλαιο και με μαζέψουνε για το τρελάδικο. Η παρατήρηση του ουρανού από ευτυχία που ήτανε κι ανάταση πνεύματος και διάνοιας έχει γίνει θρίλερ κι εφιάλτης. ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΜΑΣ ΠΗΡΑΝΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ> … ΤΑ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ κι εσύ λες δεν βρίσκεις το κουράγιο να πεις σε έναν άνθρωπο ένα σ’αγαπώ.  ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ . ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΗΛΙΟΥΣ μπορεί και τους πλανήτες.. ΤΑ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ

την έχουμε ακούσει

 Ο Τζίμης είναι ένα απίστευτα καλόψυχο σκυλί, ακούει τα τσακάλια που φωνάζουνε και νομίζει πως είναι φίλοι του και τους φωνάζει κι αυτός στα τσακαλίσια κάνει ουυυυυυ. Εχθές το βράδυ που γυρίζαμε με την μικρή μας πετάχτηκε μπροστά μας ένα αγριογούρουνο διακόσια κιλά εκεί στην Ανάληψη στο σταυροδρόμι και μας πήγε δίπλα δίπλα μέχρι την ανηφόρα του σπιτιού. Έχω αφήσει τα νερά και τρέχουνε από κάτω στις λεμονιές και κάθε μέρα που πάω που ποτίζω εκ περιτροπής τα δέντρα βλέπω να έχει μαζευτεί εκεί όλη η άγρια ζωή της περιοχής να πιεί νερό και να δροσιστεί. Μου δαγκώνουν και το δίκτυο και επισκευάζω διαρροές, με χαρά το κάνω και μ΄αρέσει που βοηθάω έτσι κι έχω γίνει με κάποια άγρια πλάσματα φίλη και δεν τρέχουν όταν με βλέπουν με υπολογίζουν για φίλη και χαίρομαι. Τα απογεύματα πάω στον Αγρίλη στις Ιουλίας της συμπαραστέκομαι. Την ημέρα της κηδείας του Νίκου το ηλιοβασίλεμα έβγαλε ένα φαινόμενο έβγαλε κάτι σαν ουράνιο τόξο σαν κουρτίνα από σύννεφα μα δεν είχε σύννεφα έβγαλε κάτι σαν φτερούγα και πιστέψαμε πως ήταν ο Νίκος γιατί και την ώρα που πέθανε σκοτεινιάσανε περίεργα τα Φιλιατρά σαν από σύννεφα μα δεν ήταν τόσα πολλά σύννεφα για να σκοτεινιάσει ο ουρανός, ήταν ο Νίκος που πήγαινε προς τον Ήλιο. Τέλος πάντων, είναι περίεργο πως νιώσαμε έτσι όλη η Ελλάδα πως ήταν όντως σημαντικό να υπάρχει αυτός ο άνθρωπος ανάμεσά μας. Δεν είναι το ταλέντο κι η λάμψη μόνο είναι η ιστορία του που εμένα τουλάχιστον με άφηνε με προβληματισμό και θαυμασμό και για τους τρεις τους και περισσότερο τους δυό τους. Τα λόγια τα έγραφε ο Αντρέας έκανε την πρώτη έρευνα και τα φτιάχνανε μαζί και τα υπόγραφε ο Νίκος και κανείς δεν ήξερε για τον αδερφό του τον Αντρέα που κι εγώ που έχω βρεθεί αμέτρητες ώρες εκεί ελάχιστες φορές τον είχα δει αυτόν τον πολυδιαβασμένο σοφιστή και ποιητή και παιδαρά ωραίο που πέθανε πάνε δεκατρία δεκατέσερα χρόνια τώρα εκεί κοντά κοντά με την μάνα τους εκείνες τις χρονιές 12 με 13, 14 που ήρθαν τούμπα γενικά τα πράγματα και άλλα θανατικά, ο Βέργος, ο Φύδος, πρόσωπα σημαντικά κοινοί φίλοι μας αδέρφια μας που κρατούσανε περάσματα και ανακατατάξεις έγιναν ένα γύρω κι έτσι πιάστηκε με τα μούτρα ο Νίκος μετά από την δικηγορίνα γιατί βρέθηκε μετά από εκείνο το απόγειο του δέκα μετά από δυο τρία τρελά χρόνια από τρεις που ήτανε βρέθηκε μόνος και έτσι πήγε και προς την εδώ κοινωνία που κι αυτό ήταν εννοείτε αυτοκτονική κίνηση. Αφού να φανταστείς πήγε η Ιουλία να ποτίσει το περιβόλι του που του το πρόσεχε τόσες μέρες και τώρα μετά τον θάνατό του κάποιος πήγε και πήρε το μοτεράκι το βατραχάκι από την γεωτρησούλα του κι έχει αφήσει το λάστιχο σκέτο και πως να ανέβει το νερό θα ξεραθούνε οι ήλιοι και τα ζαρζαβατικά που έχει βάλει, κατάλαβες... τόσο ελεεινοί είναι και γενικά είδα και περίεργες κινήσεις ανθρώπων που υποψιάζομαι πως είναι για την θέση του που χήρεψε, όποιος καταλαβαίνει. Σκοτείνιασε ο ουρανός στα Φιλιατρά μεταφορικά και κυριολεκτικά διότι αυτός ο άνθρωπος κρατούσε μια πολύ δύσκολη ισορροπία στο φως και το σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Έχουμε να δούμε πράγματα τι είμαστε πιά τώρα που έφυγε ο ακροβάτης και εξ ισορροπιστής μας κι ο θρύλος αυτός που κανείς δεν τον ήξερε του τρισυπόστατου Νίκου και μας έλεγε πως ακόμη υπάρχουν μανάδες κι αδέρφια και άνθρωποι που μεγαλουργούν χωρίς φιλοδοξίες και άνθρωποι που κουβαλούν την δόξα και σαν σταυρό και σαν κάτι που πρέπει να έχεις την ιδιοσυγκρασία στρατηγού της επαναστάσεως του '21 για να το σηκώσεις, όταν λες κάτι, όταν ενοχλεί κάποιους αυτό που λες και κάνεις.

Το καλό είναι πως αυτές τις μέρες κάπως μαζευτήκαμε τέσσερα φιλαράκια στον χώρο εκεί που είχαμε ψιλοσκορπίσει.  Την έχουμε ακούσει. Σκέφτομαι πως κάπου ζούνε κι οι άλλοι σημαντικοί εδώ πέρα και είναι κάποια χρόνια τώρα που πάμε ο καθένας μόνος του. Και ξαφνικά ακούς πέθανε. Έχουμε μείνει με τα όνειρα τα όνειρα που είναι οι ώρες της ανάσας κι όχι του αγώνα, είμαστε ξεθεωμένοι πια και μόνοι. 

Ο Νίκος ήταν τρισυπόστατος και κατάφερε τόσα κι εμείς τσακωνόμαστε για δικαιώματα κα γκόμενες και μπαίνει κι ο χαλάστρας στην μέση ο εμπαθής και μας έχουνε ρημάξει στις απειλές και τις κλεψιές και στα πλευρίσματα να σκύψουμε να πουληθούμε να τα χαρίσουμε να φύγουμε να πάμε που να γίνουμε γκρας ρουτς στην πόλη σκλάβοι; Γι' αυτό το έργο του Αντρέα και του Νίκου είναι σημαντικό, γιατί έλεγε αυτά τα πράγματα, γιατί ο Νίκος πέθαινε και φύτευε μποστάνι κι έψαχνε κουτάβι να φτιάξει σκυλί και τα έπινε και πήγαινε ξυπόλητος στα βράχια και έπεφτε γυμνός στα ανοιχτά για μπάνιο κι αυτό το είχε για το καλύτερο και εδώ στην άκρη γέμιζε την μπαταρία κι ερχόταν στην Αθήνα να δώσει. Ο συγχωρεμένος. Συγχωρεμένα τα σάλια του και τα πακέτα κι όλα.  Κράτησε Άτλαντας. Αθάνατος. Όσο οι αρετές του που είναι υπό εξαφάνιση.  

       

            

πως την είδανε έτσι .. οι κακοστοιχειωμένοι

 

 

Δεν γίνεται με τα λεφτά αυτού του κράτους και της σκατόψυχης της εταιρίας να κάνεις επανάστα. Συν πλην κάνει πλην. Και να νομίζεις έτσι ότι φτιάχνεις δούρειους ίππους κτλ δεν γίνεται είναι αυτοακύρωση μεταμοντέρνο και φιλοδοξίες για να βγάζεις γκόμενες.

Δεν γίνεται να βλέπεις ελπίδα στον Ρουβίκωνα στους τραμπουκισμούς, και στα συσσίτια σα να αξιώνονται το έργο της εκκλησίας. Οι παλαιοί λέγανε αν αγαπάς κάποιον μην του δίνεις φαγητό αλλά μάθε τον να ψαρεύει. Πως μπορείς να βρεις ελπίδα σε κάποιους που κτίσανε την πόρτα του πανεπιστημίου που και ο διάολος ο ίδιος να είναι μέσα η πόρτα του πανεπιστημίου πρέπει να μένει ανοιχτή. Κατάλαβες, αυτά είναι καφρίλες, πλυντήριο είναι και ο Ρουβίκωνας συνειδήσεων και πρακτικών. Κουταλοκράτες βγάζει και στρατό. Όταν λέμε εκτός συστήματος δεν εννοώ τον Ρουβίκωνα εννοώ πάνε σε ένα βουνό ένα δάσος και ζήσε εκεί λίγο χωρίς υποδομές να δεις την αξιακή κλίμακα πως έχει.

Και τι είναι αυτό με τους σπουδαίους να ξεκινάνε ανάποδα. Να σου κάνουν τον κακό ή τον ηλίθιο τον εχθρό στο ψυχροπολεμικό. Τι είναι αυτό με τους «σπουδαίους»!  Να ξεκινάνε ανάποδα για να ξεσκαρτάρουν προφανώς το κάνουν έτσι να μην χάνουν χρόνο τον πολύτιμο τους οι σπουδαίοι δημιουργοί αλλά με αυτόν  τον τρόπο ζητάν από εσένα να μην τους πεις αμέσως μαλάκες εσύ να δώσεις τον πολύτιμο σου χρόνο να τους εκμαιεύσεις τον καλό (καλοσύνη δεν έχω δει από τέτοιους) τους εαυτό να τους τουμπάρεις το ανάποδο αυτό της ασπίδας τους ας πούμε. Μα πως γίνεται να ξεκινάν ανάποδα και βιαστικά και να περιμένουν από εσένα λες και τους έχεις υποχρέωση  που υπάρχουν νομίζουν.

Δε ζηλεύω τίποτε από όλα αυτά, τα φθαρμένα ρουλεμάν που δεν κουμπώνει η Πέμπτη και η όπισθεν. Εγώ δεν τρώω από το κράτος και τις εταιρίες, έχω άλλον αέρα κι άλλη ενέργεια. Δεν με ενδιαφέρει η εμπειρία ως εμπειρία. Κι ούτε θα  προσλάβω ποτέ για το πουλί μου εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό. 

Γενικά προτιμώ να είμαι πάντα και παντού ο εαυτός μου, ελεύθερος κι αληθινός, για να νικάω τα αυτοάνοσα.

Τέλος, αν δεν μπορείτε να είστε ο εαυτός σας με τα παιδιά δεν κάνετε για πουθενά και για κανέναν. Αν ντρέπεστε να κάνετε έρωτα δίπλα σε παιδιά, στο δίπλα δωμάτιο ας πούμε ή λίγα μέτρα πιο κει κάτω από ένα σεντόνι κι αν ντρέπεστε να σας ακούσουν τα παιδιά να πηδιέστε έχετε πρόβλημα τέτοιο στον εγκέφαλο που δεν είστε για τίποτα και πουθενά και καλύτερα να αυτοκτονήσετε.  Τριάντα εκατοστά απόσταση είναι αρκετή έλεγε ο Αριστοτέλης. Ντρέπεστε γιατί γαμιέστε, αν κάνατε έρωτα δεν θα ντρεπόσασταν. Αν κάνατε έρωτα αμοιβαίο κι αν νιώθατε έρωτα πραγματικό δεν θα ντρεπόσασταν να τον εκφράσετε ούτε κάτι άλλο ανασταλτικό κατασταλτικό θα νιώθατε και θα σας συνέβαινε κτλ. Αν δεν ήσασταν στην ανάγκη κάποιου δεν θα υπήρχε λόγος να κρύβεστε και να λέτε ψέματα.                                    

Τι ζωή είναι αυτή ! πως αντέχεται να ζείτε έτσι! Τίποτε δεν ζηλεύω από τέτοιες ζωές. Αυτοακυρώνουν επίσης έτσι όλον τον αγώνα τους για τέχνη και ελευθερία.  

       

με τον θάνατο τα πάω σχετικά καλά ΔΕΝ ΗΛΠΙΖΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΤΙ ε καμιά φορά με πιάνει λίγο το παράπονο για τις αισθήσεις

 .. εγώ δεν πίστεψα ποτέ ότι έτρεξα πιο γρήγορα από τον ήχο και μάλιστα όταν το είπα "σταύρωνα δακτυλάκια" και σκεφτόμουν πως αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι πεθαμένοι και οι ψυχές που αφήνουν το σώμα τους κι ότι κάτι τέτοιοι στίχοι είναι υβριστικοί προς τους Θεούς και πολλοί σύγχρονοι ποιητές -μετά τον υπερρεαλισμό- την πατάνε με κάτι τέτοια, από ψωνιά κυρίως, και προκαλούν την τύχη τους, όπως η αράχνη με την Θεά Αθηνά. Κι ούτε πως όλα είναι μπροστά πιστεύω. Δεν νιώθω πως είμαι πλάτη σε κανα "χείλος του τέλους του κόσμου" για να είναι όλα μπροστά. Στο κέντρο που βρίσκομαι υπάρχουν γύρω μου τα πράγματα και πολλές φορές επιλέγω να κάνω πίσω για τους άλλους της καρδιάς μου γιατί αυτό είναι δύναμη και καλοσύνη και δοτικότητα, πράγματα που απολαμβάνω να πράττω και με ανεβάζουν. 

Ο Νίκος ήταν πολύ γυναικάς και γενικώς έπεφτε μέσα. Ο επικήδειός σου είχε πολλά σάλια ήταν σα να περιέγραφες πως το κάνατε. Με πόνεσε με πόνεσε πιο πολύ από ότι ο χαμός του που τον ξέρω από παιδάκι ως φίλο του πατέρα μου και ως προσωπικότητα της πόλης και άνθρωπο σε στιγμές της ζωής μου, άνθρωπος της ζωής ανθρώπων της ζωής μου. Δεν κόλλησα με τις παρέες του στις παρέες του μου φαινόταν λιοντάρι σε ζούγκλα. Ήταν ο συγχωρεμένος, καλύτερος πιο ευαίσθητος έξω από το ασκέρι του ... κάποιες φορές τελευταία που κοιταχτήκαμε στα ίσια με χαρά φως και αλληλοσεβασμό. Δεν πήγαινα από εκεί, δεν ήθελα, καθόμουν στην Ιουλία. Τελευταία φορά που τον είδα την άνοιξη ήρθε αυτός εκεί που καθόμασταν και από αυτό και μόνο τον αγάπησα οριστικά και κατάλαβα και καλύτερα τί σκληρή μάχη έδινε μέσα στο ίδιο του το ασκέρι και την ζωή. Υποκλίνομαι στην δύναμή του και το ταλέντο του που του χρειάστηκε πολύ στην ζωή του. Ο Νίκος ήταν τρεις, ήταν και ο αδερφός του και η μάνα του, γι' αυτό κατάφερε τόσα .. αξιοζήλευτα. Έσκασα που σε είχε τον Αύγουστο του '10 . Είναι ήττα για εμένα όπως και να το κάνουμε. Περισσότερο διότι θέλησα μια βαθιά και ειλικρινή σχέση με ελεύθερα τα αισθήματα και τα φρονήματα, με σύνδεση κι επικοινωνία. Δεν την βρήκα. Ωστόσο συνεχίζω να πιστεύω πως την αξίζω ... μα ποιος την έχασε για να την βρω εγώ! Ο Νίκος να μας πει που την είχε αυτή την σχέση με την μάνα του και τον αδερφό του. Ο Νίκος κι ο Αντρέας κάτι μου είπε... 

Έχω χαρίσει αμέτρητους στίχους. Έχω αφήσει στον αέρα στο σύμπαν. Μόνος του κανένας δεν γίνεται ποιητής κι είναι γελοίο να λέει είναι δικό μου αυτό το ποίημα. Τι είναι το ποίημα νομίζεται κανένας μονόπλευρος έρωτας; Καλό είναι να ξέρουμε τι μας γίνεται και ποιοι είμαστε και πόσο σπάνιο είναι να είσαι μόνος και μόνος μόνος δεν είσαι ποτέ. Κι είναι τόσο στενάχωρο να λες είναι δικό μου αυτό το έργο είναι να τον λυπάσαι τον άνθρωπο που νιώθει τέτοια μοναξιά. Υπογράφουμε ναι, για πρακτικούς λόγους και για να προστατευθεί κάτι να αναλάβουμε την ευθύνη του ... γιατί άλλο; Υπογράφει ο ένας και ο κανένας για να μη μας διαλύσουν Αντρέα για να μην ζήσουμε πάλι τον εμφύλιο για μείνουμε ενωμένοι στο ΕΝΑ με την δύναμη όλων κι όλον. Λοιπόν... παρταλιές που πατάνε πάνω σε τέτοια παραδείγματα είναι εντελώς γελοίες. Αυθαιρεσίες και λεονταρισμοί στα χωράφια σας εντάξει και μέχρι ενός σημείου. Έχω χαρίσει και συνεχίζω να χαρίζω. Εσύ μπορείς να λες πως τα έγραψες εσύ, δικαίωμά σου είναι να τους φέρεσαι όπως νομίζεις στο σπίτι σου να κάνεις ελεύθερα ότι θες. Εγώ το όνομά μου το ακούω από πλήθη στις παναισθήσεις μου έχω ζήσει θεϊκά μεγαλεία, με κυνηγάνε μέχρι κι από το διάστημα, δεν στερούμε τον σεβασμό την τιμή και την δόξα, νιώθω πως ζω στην αλήθεια του Κβαντ. Τι να λέμε... αν εσύ ήθελες κάτι να μου πεις και μου το λες έτσι με τρόπο; 

Τι να πω,  ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ   

 

      

Ειδικά οι Σταλινιστές είναι οι χειρότεροι και οι ψυχρότεροι φασίστες που έχω συναντήσει

 

Όπως έρχεται κάποια στιγμή που ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι το ΚΚΕ δεν θα κυβερνήσει ποτέ και βγαίνεις από αυτό το πρέζομα της θεωρίας και της αναμονής για το πότε θα γίνει η μεγάλη κίνηση πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες για το πότε το μπλόκο και η διαμαρτυρία θα παραμείνει στην θέση της και δεν θα είναι απλά μια παράσταση διαμαρτυρίας. Για το πότε θα δώσε εντολή το κόμμα να δώσεις το αίμα σου για την επανάσταση την δημοκρατία την δικαίωση και την δίκαιη κοινωνία. Έτσι ακριβώς ξυπνάς μια μέρα και από τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Το πρέζομα της αναμονής και της θεωρίας και παίρνεις την τύχη σου στα χέρια σου. Μερικοί δεν ξυπνάνε ποτέ και ακολουθούν το κόμμα και το ψηφίζουν τυφλά μέχρι να πεθάνουν περνώντας όλη την ζωή τους μέσα σε αυτό το ωραίο σύννεφο. Γερνούν περιμένοντας να ωριμάσουν οι συνθήκες να κάνει το κόμμα την μεγάλη κίνηση να επαναστατήσει να κυβερνήσει. Ξεπέφτει λίγο λίγο σε συνήθεια και οπαδισμό σαν κάτι για να νιώθεις πως ανήκεις κάπου υψηλά κι έχεις ανώτερα ιδανικά τέλος πάντων. Γι' αυτό ειδικά οι Σταλινιστές είναι οι χειρότεροι και οι ψυχρότεροι φασίστες που έχω συναντήσει.

έχω πονοκεφαλιάσει

 δεν ήξερα τί να πω και είπα για τα πνευματικά δικαιώματα για να δικαιολογήσω κάπως την συμπεριφορά να μην εκθέσω το αίσθημα και για να δω αντιδράσεις. τελείως κόντρα ρόλος. κι άλλος ένας κόντρα ρόλος. γεμάτη η ιστορία κόντρα ρόλους και από μεριάς σου και από μεριάς μου, αλλά εσύ το ξεκίνησες. 

  όλα ξεκίνησαν από τις μαλακίες που μου είπες πως μου έδωσες το τηλέφωνό σου για να μην σε πω ομοφοβική και στην πρώτη σου κουβέντα ότι σ΄αρέσει το πέος παύση τελεία. κάτι μαλακίες και με τις ίδιες μαλακίες το τερμάτισες.

τί να έλεγα που να τα πω αυτά κι είπα για τα δικαιώματα. τί να έλεγα ότι μας έχει γαμήσει η ζήλια και το μίσος μας έχει κάνει το μυαλό χυλό η αδιέξοδη καύλα.. και δεν μπορούμε να κουνηθούμε από την ζαλάδα 

έχεις όλα αυτά που θα μπορούσαν να με κάνουν να μείνω για πάντα κοντά σου, αλλά δεν δίνεις τίποτα μη τυχόν και προδοθείς μη τυχόν και εξαπατηθείς. Άρα δεν με έχεις ερωτευτεί και δεν ξέρω πως το λένε αυτό που έχεις πάθει μαζί μου και μόνο για γκάφες και κακίες είσαι ικανή και να παίζεις το τέλειο δράμα σου μόνη σου στην σκηνή ενώ στην πραγματικότητα να την βρίσκεις να με παίζεις να με φτύνεις και να με μειώνεις.   Αυτό που έχω δει είναι πως μόνο στην σκηνή πάνω στα φώτα μόνη σου είσαι όπως σε θέλω ότι θέλω κι έχω ερωτευθεί. Και ελεεινολογώ για σένα αλλά και για εμένα το ίδιο που σε έχω ερωτευθεί. 

 

 ήρθε μια σκύλα εδώ την άνοιξη σε κακά χάλια τόσο που νόμιζα πως πέθαινε από καλαζάρ και ζευγάρωσε με τον Τζίμη και τις έδωσα φάρμακα για παράσιτα μέσα έξω και σιγά σιγά συνήλθε και γυάλισε η τρίχα της και δεν φαίνεται να έχει καλαζάρ και της έδωσα το όνομά σου λίγο αλλιώς την είπα Χάρις. Και μια μέρα μέσα στα μάτια μας και μέσα απ΄τα χέρια μας πήρε το πιο χοντρό γατάκι και έτρεξε και το έφαγε τόσο γρήγορα που την πήρα στο κατόπι με το μηχανάκι όπως το είχε στο στόμα κι έτρεχε και θύμωσα κι αν είχα αυτοκίνητο θα την είχα πάει στο βουνό αλλά μετά την συγχώρεσα και σήμερα μόλις βγήκα έξω μου είχε φέρει σκοτωμένη την κουκουβάγια που μιλούσα μαζί της μόλις χθες και το μεσημέρι αλλά και τη νύχτα πριν κοιμηθώ και τρελάθηκα. Η ζήλια της είναι ανεκδιήγητη με έχει πεθάνει. Γιατί να το πάθω αυτό σήμερα το πρωί! ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

    

ΠΗΡΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΡ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΟΥ ΠΑΡΤΑ ΚΑΙ ΧΑΛΑΛΙ ΣΟΥ

 .. εσύ δεν ξέρω αν εξέπεσες από έρωτα κι έκανες την μια γκάφα πίσω από την άλλη ή είναι απλά από κακία κι ανταγωνισμό. Αν ήταν από έρωτα δικό μας έτσι η αύρα σου ή είσαι τόσο ερωτικός άνθρωπος που να είσαι πάντα έτσι δεν ξέρω. Κι αν είναι το λογικό να νιώθεις μειονεκτικά δίπλα μου και να προσπάθησες τόσο πολύ να με μειώσεις. Κι αν απλά θέλησες ΤΕΛΙΚΑ να με ξεφορτωθείς ή αν ήθελες να μου πεις κάτι άλλο. Δεν ξέρω, γιατί ενώ ένιωθα πολλές φορές το φέρσιμό σου να υποτιμά την νοημοσύνη μου και την προσωπικότητά μου κι έλεγα δεν μπορεί με δουλεύει αλλά τί θέλει να μου πει! την ίδια στιγμή από κάτι ανεξήγητο μαγεύομαι από αυτή την γκάφα και την βρίσκω τόσο ερωτικά απελπισμένη από αυτό που θέλω και λιώνω διαλύομαι παραλύω. 

ΑΜΦΙΒΑΛΩ ΚΑΙ ΠΟΝΩ ΚΙ ΑΚΡΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ

   αλλά θα ήταν καλύτερα να προχώραγε λίγο η φάση. έχω απαιτήσεις από την ζωή μου να έχω τουλάχιστον τα βασικά κι αυτή η αέρινη φάση με έχει φέρει  σε πρακτικό τέλμα

Παυσανίας vs Τσιώλη

 

ο Παυσανίας στο εγκώμιό του λέει αντίθετα από τον Τσιώλη ότι δλδ οι αρχαίοι μας πρόγονοι στην κλασική Αθήνα συγχωρούσαν όσους από έρωτα εκπέσανε και μάλιστα πως μόνο οι ερωτευμένοι συγχωρούνται για όλα από θεούς κι ανθρώπους. Και το ίδιο πιστεύω κι εγώ και το έχω γράψει και στο ποίημα μου "η κρεμάλα" . Δεν πιστεύω πως ο Τσιώλης δεν είχε μελετήσει το θελκτικότερο και σημαντικότερο έργο του Πλάτωνα αλλά το λέει έτσι διότι είναι λίγοι οι άνθρωποι που μπορούν να ερωτευθούν και επομένως να καταλάβουν και τους άλλους ερωτευμένους ειδικά οι σύγχρονοι. Δεν ξέρω γιατί το λέει αυτό αφού ο έρωτας είναι η βάση του ανθρώπου και του κόσμου ολόκληρου. Και δεν μπορεί να λέγεται άνθρωπος αυτός που δεν κατανοεί τον ερωτευμένο αλλά λέγεται ανθρωπάκος όπως τον έλεγε ο Ράιχ. Επομένως ο Τσιώλης έπρεπε να πει ότι τα ανθρωπάκια δεν συγχωρούν όσους από έρωτα εκπέσανε. Και είναι μεγάλο κρίμα να έχεις αφήσει την συνθήκη έτσι μεταξύ μας ακόμη να μας έχεις παγιώσει επισήμως εκεί και να θέλεις να φαίνεσαι κι εσύ στην επίσημη, πως να το πω, ιστορία μας ένα ανθρωπάκι που δεν συγχωρεί.   

τί να περιμένει ένας απελπισμένος κι άπιστος

 

Η στέρηση η ζήλεια κι η απελπισία με έφερε πολλές φορές σε σημείο να δεχθώ παρηγοριά. σελ. 88  είπες εσύ, εγώ λέω πως δεν υπάρχει τίποτα δικό σου που να μην με αφορά.

Ακόμη και στην αιωνιότητα και τον ιδανικό τόπο με έκρυψες στην σκιά σου και στις σκιές άλλων. Θέση δεν έχω δίπλα σου. Θέση δεν βρήκα δίπλα σου πουθενά.

Σε καλούσα στην θέση δίπλα μου κι εσύ με έστελνες σε κάτι θέσεις γαλαρίας και ορθίων κι εξόριστων και παρείσακτων και ανεπιθύμητων.   Ποιον, ΕΜΕΝΑ που είμαι κορυφή !  

Και τα δέχτηκα όλα σου. Και ζω σχεδόν είκοσι χρόνια μέσα στην στέρηση την ζήλεια και την απελπισία ενώ σου προσφέρω ότι έχω και δεν έχω.

Λοιπόν, θα σε σκότωνα μωρή αλλά βλέπω ένα φοβισμένο αγοράκι που το γαμήσανε στις πόρτες άσκημα και δεν πέρασε καλά ούτε στην κοινωνία. Γι’ αυτό και κρύβεται γι’ αυτό και κρύβει.  Και δεν μπορώ σ΄αγαπάω. Έτσι ξεγελιέμαι πέφτω στην αδυναμία και το πιθανότερο είναι να με σκοτώσεις πάλι εσύ. Γιατί η αλήθεια είναι ότι έχεις περάσει πολύ καλά, το ξέρω, οι καταθλιψάρες είναι όλοι καλοζώητοι  και οι πιο εύθυμοι άνθρωποι είναι κακοζωησμένοι.  

 

Θα ήθελα να σου γράψω κάτι ρομαντικό κάτι πολύ ρομαντικό αλλά η στέρηση κι η ζήλεια κι απελπισία με έχουν κάνει χάλια. Θέλω μόνο να σε δω. Θέλω να σε δω μόνο αν το θες κι εσύ. Πεθαίνω για την αγκαλιά σου και τα φιλιά σου τα πραγματικά. Για τα μάτια σου και την φωνή σου.   

Θέλω να είσαι καλά να γίνει καλά το χέρι σου. Να κάνεις αυτά που σου αρέσουν και σε ευχαριστούν. Είσαι σε μια ηλικία που πρέπει να έχεις καταλάβει και να έχεις φτιάξει τις συνθήκες ώστε να κάνεις μόνο ότι σου αρέσει και σε ευχαριστεί. Άρα το ότι δεν με βάζεις στην ζωή σου να σημαίνει ότι δεν σου αρέσω και δεν σε ευχαριστώ.

Σε ευχαριστώ πάντως που σου άρεσε να σε συνοδεύσω στην αιωνιότητα σε εκείνα τα δυο βιβλία της προηγούμενης δεκαετίας. Με γέμισαν ελπίδα πως θα ήθελες και στην ζωή. Μια ελπίδα που με κράτησε ως τώρα. Κι ας με έκρυβες εντάξει. Αλλά γιατί; Αφού είμαι κορυφή! Άρα .. ΠΡΟΕΧΕΙ ΑΛΛΟΣ προέχει άλλος. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΧΟΝΕΨΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΘΩ

προσοχή στις μεταφορές ως αναφορές

 

όταν λοιπόν γράφουμε με μεταφορά και προσπαθούμε να αναφερθούμε εκεί που θέλουμε με μεταφορά και αναφερόμαστε μεταφορικά πχ στην θάλασσα, στον ουρανό, στον Μεγαλέξανδρο, στον Τζιμ Μόρισον ξέρω γω, το βάρος αυτού στον οποίον θέλουμε να αναφερθούμε αλλά του αναφερόμαστε μεταφορικά πχ ως θάλασσα Μεγαλέξανδρο κτλ, το βάρος της μεταφοράς αυτής με το βάρος της κυριολεξίας δλδ αυτού στον οποίον κυριολεκτικά αναφερόμαστε και το βάρος της ίδιας της πλοκής της αναφοράς σχηματίζουν ένα τρίγωνο που εάν είναι κανονικό δλδ ισόπλευρο μπορεί στην προοπτική του να κάνει την παράλληλο να συμπίπτει. στις άλλες περιπτώσεις τα σχήματα τις απομακρύνουν ή μπορεί και να τις οδηγήσουν σε μια τομή σε ένα σημείο που τέμνονται δλδ και ύστερα να τραβάν αντίθετες αμβλείες και αποκλείνουσες πορείες. Οι μεταφορές λοιπόν για κάποιον που πιστεύει στην δύναμη της σκέψης και την ενέργεια της ψυχής ειδικά όταν δημοσιεύεται και κοινωνείται η σκέψη σε πλήθος ανθρώπων κατ εμέ σίγουρα επιρρεάζουν κάτι στην ροή λίγο έως πολύ. Η ποίηση δεν είναι για πλάκα ούτε μια απλή εκτόνωση κτλ είναι μυστήριο τελετή επίκληση  εξομολόγηση προσευχή. Και χρειάζεται προσοχή και συνείδηση όπως σα να κάνεις ψυχοπροσανατολισμό.  Να γνωρίζεις καλά που είσαι και που θέλεις να πας. Είναι δύσκολα θέματα αυτά να μπορέσει κανείς να τα κατανοήσει και να τα εκφράσει. 

       

σύμπτωση παραλλήλων

 

Ο υπερρεαλισμός αγαπήθηκε πολύ από τους ποιητές και τους αναγνώστες. Διαμόρφωσε με εντελώς διαφορετικά κριτήρια τα μοντέλα. Η ποίηση βγήκε εντελώς από τις προηγούμενές βάσεις της κι ίσως για αυτό να χάθηκε ακόμη και το λαϊκό μέσα στο μοντέρνο και όλα μαζί να έπεσαν μέσα στο άπατο βαρέλι του μεταμοντέρνου και τις σκληρές συνέπειες της εικονικότητας.  Ο υπερρεαλισμός προετοίμασε το έδαφος για την εικονικότητα και το τεχνητό τοπίο. Οι άνθρωποι φαίνεται πως κεντρίζονται όταν κάποιος παίζει με το μυαλό μας. Όμως γνωρίζοντας κανείς Ιστορία Τέχνης βλέπει πως αυτή είναι μια αδύναμη προσέγγιση, διότι η μεταφορά που ψάχνει να κυριολεκτήσει έχει μικρότερη δυναμική από την κυριολεξία που ψάχνει να μεταφερθεί.  Κι ακόμη κι αν είναι δυνατή και πάλι οδηγείτε με μεγαλύτερη σφοδρότητα στον γκρεμό του μεταμοντερνισμού και τις ψευδαισθήσεις της εικονικότητας. Ο υπερρεαλισμός λοιπόν είναι για μένα ένας λάθος δρόμος. Μπορεί να σε βγάλει σε πολύ ωραία ξέφωτα αλλά τελικά σε γκρεμίζει στην εικονικότητα και τις ψευδαισθήσεις. Είναι τόσο λάθος για εμένα όσο είναι η και η βιομηχανική επανάσταση. Αυτοί είναι λάθος δρόμοι για την ζωή και την τέχνη. Ας κρατήσουμε τουλάχιστον αυτό ως θεώρημα, 

η κυριολεξία είναι πιο δυνατή από την μεταφορά. 

Όμως ποίηση είναι όπου η κυριολεξία και η μεταφορά έχουν το ίδιο βάρος και φτιάχνουν ισόπλευρα τρίγωνα. Τα βλέπω και τα ισοσκελή και τα ορθογώνια αλλά τα ισόπλευρα είναι τα πιο σημαντικά κι επιθυμητά, διότι είναι αυτά όπου μπορούν τελικά να κάνουν να συμπίπτει η παράλληλος

, με κοινή πορεία. 

 Στο έχω ξαναπεί αλλά δεν φαίνεται να κατανοείς. Αλλιώς μιλάει κάποιος που είναι που κατάγεται πχ από ένα νησί αλλιώς ένας που πηγαίνει στο νησί για να εργαστεί κι αλλιώς ένας τουρίστας. Κι εσύ μιλάς για την νύχτα σαν τουρίστας, εντάξει έστω ταξιδιώτης, να το πω καλύτερα. Εντάξει και σα να είσαι από εκεί ώρες ώρες. Σου λείπει όμως η ματιά εκείνου που έχει εργαστεί εκεί. Κι εμένα μου λείπει κάτι. 

 

 δεν ήθελα να μιλήσω για την πρεζούπολη του Άργους και για το τί είναι το κράτος εκεί, όπως και η μέσα Αθήνα άλλωστε, ούτε για την πουτανόπολη της Ηλείας ΓΙΑΤΙ δεν συγκλονίστηκα αφού έχω να κλαίω τον δικό μου άνθρωπο που έχει σκοτωθεί εκεί ο οποίος υπήρξε αργήτης και ο καλύτερος ντράμερ του κόσμου για μένα και βαπόρι και καταραμένος διότι με κόλλησε κάποτε στην πρέζα. Έχω ζήσει και λίγο στο Άργος κι υπάρχουν ιστορίες που δεν μπορεί να τις γράψει πχ ο Αλήτις ή δεν τις είδε και ίσως για αυτό να μιλά ρομαντικά για αυτόν τον κόσμο. Κι όποιος μιλά από συννεφάκια για την νύχτα και το που στέκεται και πως στέκεται η υποδομή της δεν έχει χάσει άνθρωπο από νύχτα ή δεν έχασε δικά του κομμάτια εκεί. Κι εγώ δεν μπορώ να τις γράψω ούτε να τις πω και που τις έζησα θα κινδυνεύω για πάντα. Η άποψή μου είναι ότι μόνο ανάπηροι μπαίνουν σε πόστα γενικά και μιλάμε τώρα για μια συμπλοκή αναπήρων και από τις δύο μεριές κι αυτή στο Άργος. Μπορεί και να μην ήταν αυτός που κυνηγούσαν αλλά μπορεί και να ήταν. Μπορεί να τον πυροβόλησαν στο κεφάλι από την τρέλα τους αλλά μπορεί και ο ίδιος πάνω στην τρέλα του να πήδηξε μέσα στους πυροβολισμούς και να ήταν πιο γρήγορος από αυτούς ας πούμε είναι το ίδιο πιθανό. Σίγουρα έγινε βραχυκύκλωμα πάντως. Μιλάς σαν χαζή ώρες ώρες και σε συναισθηματικό παραλήρημα. Κι εγώ το παθαίνω. Έχω δικό μου νεκρό να θρηνώ και όλα αυτά τα βλέπω όπως κακές αναμνήσεις που δεν χρειάζομαι. Οι δηλώσεις που προωθούνται με σκοπό να κανονικοποιηθεί το θέμα κτλ και για αποπροσανατολισμό κτλ θα έπρεπε να θάβονται να μην ακούγονται να μην ανακυκλώνονται τέτοια πράγματα να μην παίρνουν διαστάσεις και χώρο στο κεφάλι μας γιατί είναι κι αυτά σαν σφαίρες που ρίχνονται από την δίωξη και πηδάμε μέσα τους από κάποιο λυτρωτικό παραλήρημα ή που τις τρώμε από κάποιους εντελώς αρρωστημένους την ώρα που τρέχουμε να σωθούμε. 

  

 σε έβλεπα στο όνειρο μου. είμασταν εντελώς γιαπωνέζικα ίσα που αγγιζόμασταν ελαφρά δίπλα δίπλα. λυπήθηκα πάρα πολύ όταν ξύπνησα και είδα πως ήμουν στο κρεβάτι μου έβαλα τα κλάματα. μου είναι αδιανόητο να θες κάποιον να σε θέλει τόσο και να μην βρίσκεστε. δεν πάει το μυαλό μου τί άσχημη τρέλα μπορεί να είναι αυτή. δεν θέλω να έχεις καμιά τέτοια άσχημη τρέλα. γι' αυτό προτιμώ να σκεφτώ πως απλά δεν με σκέφτεσαι και δεν με θες και πως το ζω μόνη μου όλο αυτό από μια όμορφη τρέλα με σινιάλα από το υπερπέραν κι ηλεκτρομεταφορές από τα αστέρια κι οργόνη από άλλον χωροχρόνο και χιλιάδες συμπτώσεις. 

 

ενώ έχω δοκιμάσει τα πάντα από ουσίες -και ανθρώπους- και σε τέτοια εξωφρενική κατάσταση δεν βρέθηκα για να πεις ότι είναι από φλας μπακ δεν είναι

 όχι , με νοιάζει πολύ αν η χαρά είναι ψεύτικη. Κλαίω. Γιατί εκτροχιάζεται έτσι το μυαλό μου και κάνω την επαλήθευση και μου περισσεύουν πολλά μηδενικά. Στεναχωρήθηκα πολύ που μου μίλησε το παιδικό. όχι γιατί μου είπε κάτι κακό ή ότι δεν είμαι συνηθισμένη και ψύχραιμη, απλά γιατί κατάλαβα πως η ευτυχία μου και η αυτοπεποίθησή μου ήταν από τρέλα αυτές τις μέρες. Κι όντως φάλτσαρα και δεν με ένοιαζε που φάλτσαρα ενώ έχω αυτί και ας μην έχω ας πούμε Τη φωνή με ενδιαφέρει κανονικά να είμαι τουλάχιστον σωστή στις νότες. Αν και κουρδισμένη και σωστή έχω κάνει τα πιο τρελά μου. Γι΄αυτό σου λέω δεν ξέρω. Απλά το παθαίνω αυτό και πυροδοτείτε από κείμενά σου. Φτάνω σε ένα όριο πολύ έξω από το κανονικό μου όριο κι από εδώ και πέρα πρέπει κάποιος να με προσέχει τύπου κάποιος σαμάνος που προσέχει τούς που κοινωνάνε πεγιότ αγιουβάσκα και τέτοια ωραία μα ακόμη πιο πέρα. Ενώ είμαι τελείως σόμπερ. όμως δεν έχω εδώ τώρα κάποιον και είμαι στο μεταίχμιο και στεναχωριέμαι που πατάω όλα τα φρένα μου γιατί... άμα σου πω τις ιστορίες θα καταλάβεις γιατί αν περάσω στην φιλοσοφία και τον ηλεκτρισμό φεύγω εντελώς. Ας πούμε την άλλη φορά οδηγούσα με το ένα χέρι και το ένα πόδι για να μην κάνει κύκλωμα ηλεκτρικό παράλληλης σύνδεσης το σώμα μου μια ώρα από την Καλαμάτα μέχρι το Καλό Νερο μέχρι να πέσω στην θάλασσα για να αποφορτίσω τον ηλεκτρισμό μου, με πόνους ψυχοσωματικά ξέρω γω που ένιωθα από υπερ αυξημένο ηλεκτρικό φορτίο σε όλο μου το σώμα και με σπασμούς. Λοιπόν. Σε οποιοδήποτε άλλο τυπικό πολιτισμένο κράτος θα με είχανε μαζέψει και είναι τύχη που δεν μου συνέβει κάποιο ατύχημα. Και άλλες ιστορίες με τελετουργικές "περφόρμανς" εδώ γύρω και περιπέτειες καταδίωξης επιτελείων κλοιών κτλ. Κι είναι κρίμα για πέντε τέτοια τσίρκα να μπω σε μόνιμη αγωγή και να χάσω την υπόλοιπη υγεία μου το σώμα μου και το ταπεραμέντο μου και την κατα τα άλλα ωραία μου τρέλα. Επειδή διαβάζω κάτι κείμενα και βαράω χαϊλίκια και μετά επαληθεύω μαθηματικά πως δεν έρχεται από εσένα και ψάχνω να βρω από που μου έρχεται και ποιος σε χρησιμοποιεί εναντίον μου και φτάνω να φοράω Ιερατικό άμφιο να μιλάω με τους Ατλάντιους τον Ερμή τους ταπεινούς να σβήνω Ήλιους να αντιστρέφω αστερισμούς να στρατεύω τα αγρίμια να προκαλώ φαινόμενα να έχω θερμική όραση να μπαίνω σε άλλες διαστάσεις να βγαίνω στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο και την Αποκάλυψη. Αλλά αν όντως έρχεται από εσένα κι εσύ μου το αρνείσαι έτσι μαθηματικά τόσον καιρό τι θα γίνει; Ίσως κάτι πιο νορμάλ; Δεν ξέρω. Πάντως μέχρι στιγμής μπορώ και το κλείνω με κλάματα και στα πολύ δυνατά του με λεκάνες με νερά και βουτιά στη θάλασσα γιατί πιστεύω πως έχει να κάνει με ηλεκτρικό φορτίο, ηλεκτρομαγνητικό δλδ.  Αυτά αγάπη μου. Να προσέχεις να πάει καλά η θεραπεία σου και το έργο σου πάντα το θαυμάζω και το λαχταράω. Μπορώ και μεταφέρομαι ιδανικά και τέλεια μέσα από τις κυριολεξίες σου και αυτό είναι ποίηση. Αλλά δεν ξέρω αν το κάνεις εσύ ή αν το κάνω εγώ ή αν γίνεται μαζί. Μαζί θα ήθελα, το μαζί θα ήθελα. Και δεν μπορεί να είναι χειρότερο κι εντονότερο από την αποκάλυψη και τον 4ο παγκόσμιο. ή μπορεί λες; κοίτα να δεις που είναι το ίδιο .. να χαρούμε όμως πραγματικά και λίγο. Να πατάω τουλάχιστον μαθηματικά να μην ψάχνομαι να ξέρω τι συμβαίνει. Δεν το τραβάω. Το είδα που βγαίνει. Εδώ θα μείνω και στο μηδέν. 

 

   

         

εμένα; &^%$##@%%^&# τι πάω και θυμάμαι .. λες και σου είπα κάτι κακό

.. βάζω ξύδι για να μην με τρώνε τα κουνούπια κι εκείνα εκεί... φαίνεται οι σκέψεις μου μου γλυκαίνουν το αίμα.

Αλλά οι στίχοι μου απόψε είναι σκληροί

   

    Είναι τα όνειρα (τα οράματα) 

    κηδείες με ξένα κόλλυβα

    των τότε των πεταμένων

    των τώρα των πεθαμένων 

.. και άντε βρες πως να κλείνει ωραία αυτό το ποίημα 

.. σε ποιον μιλάς έτσι γλυκά; ποιος είναι ο εσένα; 

 

.. εσύ αγάπη μου βράζεις;

 σήμερα το πρωί καθάρισα το δυτικό λιθόστρωτο που ήταν εδώ και ενάμιση χρόνο λογγωμένο και έδινε μια εικόνα εγκατάλειψης όπως και πολλά άλλα εδώ γύρω με την περιπέτεια του χεριού μου. έβγαλα τα χόρτα με το γράβαλο και την αξίνα και το σκούπισα και φάνηκαν οι πέτρες και φώτισε ο τόπος ομόρφυνε πάρα πολύ. Το μεσημέρι με πήρε η φίλη μου η Ιουλία τηλέφωνο και μου είπε πως παραιτήθηκε από την γριά που φύλαγε κι ήταν εσώκλειστη από το '24 και πέταξα από την χαρά μου! Μετά σου λένε να μην πιστεύεις στο φενγκ σουι. Το δυτικό μέρος του σπιτιού είναι η κοινωνική ζωή και να μόλις το φρόντισα λίγο αμέσως λειτούργησε! Η Ιουλία είναι η μόνη φίλη που έχω εδώ, κανονική φίλη έμπιστη και πιστή που μου έχει σταθεί και της έχω σταθεί και δεν έχω κρατήσει κανέναν άλλο φίλο εδώ μπορεί να μιλάω με πολύ κόσμο έξω αλλά φίλους στενούς δεν έχω κι είναι μεγάλη χαρά που θα έχω πάλι κάποιον να κάνουμε πράγματα. Καθάρισα και λίγο στον βοριά που είναι τα ταξίδια και βοριοανατολικά που είναι ο μεγάλος εραστής, για να δούμε .. ευτυχώς που πιστεύω το φενγκ σούι και καθαρίζω κι έξω καμιά φορά και αφήνω μέσα χώρο στο σπίτι και σκουπίζω και καμιά φορά να ρέει η ενέργεια. Δουλεύω ακόμη στο βορινό δωμάτιο, έχει πολύ δουλειά γιατί είχε ζημιές από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα θέλει πάλι τρίψιμο και βάψιμο και πολλά στοκαρίσματα και έκοψα το δάκτυλό μου πριν λίγες μέρες και έμεινα λίγο πίσω. Στο ανατολικό δωμάτιο θα πέσει η περισσότερη δουλειά γιατί ήταν της μικρής και έχει ζωγραφίσει με μαρκαδόρο δυο τοίχους όταν την έβαζα τιμωρία στο δωμάτιο της έκανε καταστροφές ξήλωνε μέχρι και τις γάζες που είχα βάλει ανάμεσα στα πατερά για να πετύχω ομοιομορφία στην ένωση του τοίχου με τα κυπαρίσσια που είναι ακανόνιστα ξύλα και έχει ζημιές τέτοιες μέχρι και στο ταβάνι μιλάμε η μικρή μέσα και τα κουτάβια έξω, θέλει πολύ δουλειά να το συνεφέρω οι φανέλες μου ζυγίζουν ένα κιλό παραπάνω από τον ιδρώτα. κοιμάμαι ας πούμε και την ακούω να καρφώνει και όταν σηκώνομαι βλέπω πχ έναν πίνακα καρφωμένο με ατσαλόπροκα ένα μέτρο από το έδαφος ύψος κάτι άκυρα και με τι δύναμη αυτό το παιδί που θέλει μπράτσα να βάλεις ατσαλόπροκα. Σπασμένα πλακάκια κτλ, η μικρή είναι ο δαίμονας της Τανζανίας αλλά ξυπνάω κάτι φορές και μου έχει δίπλα μου βάζο με λουλούδια ή έχει πάρει μόνη της το χαλί έξω και το πλένει, από τα καλύτερα μέχρι τα χειρότερα δλδ και κάτι ώρες μιλάει σα βόθρος και κάτι ώρες τραγουδάει τόσο γλυκά. Και θέλει και τα ζώα της μέσα στο σπίτι. Κι ο Ηρακλής μου φωνάζει πολύ τελευταία δεν μπορώ να του μιλήσω, έχω γίνει "της καρπαζιάς" εδώ μέσα. 

Για το δικό μας θέμα .. τι να πω. Και τι να κάνω. Δεν λειτουργώ καλά σου λέω με κανέναν δεν μπορώ να χαρώ. Κι έχω περάσει το όριο της διεκδίκησης και βαδίζω στην περιοχή της καταδίκης και της ψόφιας και της τάχαμου αντίδρασης. 

γράφω ..

Για να δω τα μάτια σου βρεγμένα και φωτισμένα

.. ένα κατεβατό μαλακίες σμιλεμένες με όλα τα ποιητικά εργαλεία 

λέξεις κοινές πρόστυχες που λέει κι ο ποιητής κι εγώ δεν είμαι 70, να ήμουν 70 να έλεγα πως την βρίσκω μα βράζω ακόμη και δεν μπορώ να την βρω ακόμη πες κι ότι καταφέρω να σε φωτίσω και να σε βρέξω τί να το κάνω αν δεν είμαι εκεί να το δω και να το χαρώ. Ανιδιοτελώς .. πάμε καλά, ποιος τα κάνει αυτά; Υπάρχει ανιδιοτέλεια στον έρωτα; Τί είναι αυτό; Το αντίθετο του νάρκισσου ας πούμε; Θέλει δυο το έργο και στα ίσα, δεν παίζεται αλλιώς. Άκου ανιδιοτέλεια στον έρωτα! πως είναι αυτό; πως γίνεται αυτό;