Κωνσταντίνος Καβάφης

 «Επάνοδος από την Ελλάδα»


Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ’, Έρμιππε.
Μεθαύριο, θαρρώ· έτσ’ είπε ο πλοίαρχος.
Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε·
νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Αιγύπτου,
αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.
Γιατί έτσι σιωπηλός; Ρώτησε την καρδιά σου,
όσο που απ’ την Ελλάδα μακρυνόμεθαν
δεν χαίροσουν και συ; Αξίζει να γελιούμαστε; —
αυτό δεν θα ’ταν βέβαια ελληνοπρεπές.


Ας την παραδεχθούμε την αλήθεια πια·
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς — τι άλλο είμεθα; —
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Ασίας,
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό.


Δεν μας ταιριάζει, Έρμιππε, εμάς τους φιλοσόφους
να μοιάζουμε σαν κάτι μικροβασιλείς μας
(θυμάσαι πώς γελούσαμε με δαύτους
σαν επισκέπτονταν τα σπουδαστήριά μας)
που κάτω απ’ το εξωτερικό τους το επιδεικτικά
ελληνοποιημένο, και (τι λόγος!) μακεδονικό,
καμιά Αραβία ξεμυτίζει κάθε τόσο
καμιά Μηδία που δεν περιμαζεύεται,
και με τι κωμικά τεχνάσματα οι καημένοι
πασχίζουν να μη παρατηρηθεί.


A όχι δεν ταιριάζουνε σ’ εμάς αυτά.
Σ’ Έλληνας σαν κ’ εμάς δεν κάνουν τέτοιες μικροπρέπειες.
Το αίμα της Συρίας και της Αιγύπτου
που ρέει μες στες φλέβες μας να μη ντραπούμε,
να το τιμήσουμε και να το καυχηθούμε.

Joyce Mansour

Joyce Mansour (1928-1986)

Άσε με να σ' αγαπώ
αγαπώ τη γεύση απ’ το παχύ σου αίμα
το κρατώ καιρό μέσα στο δίχως δόντια στόμα μου
η πυράδα του μου καίει το λαρύγγι
αγαπώ τον ιδρώτα σου
μ’ αρέσει να χαϊδεύω τις μασχάλες σου
περίρρυτες από χαρά
άσε με να σ' αγαπώ
άσε με να γλείφω τα κλειστά σου μάτια
άσε με να τα τρυπήσω με τη σουβλερή μου γλώσσα
και τη γούβα τους να γεμίσω με το θριαμβευτικό μου
σάλιο
άσε με να σε τυφλώσω.


Joyce Mansour, Ερωτικά, μετάφραση: Έκτωρ Κακναβάτος, Κείμενα, 1978.

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

Στάζει φωτιά απ τα πέλματά της
Ο μυστικός γάμος είναι αγκρέμιστος
Σαν το νερό που πέφτει στους γκρεμούς
Και δεν τσακίζεται
Έχει την τόλμη αγκαλιά παραδομένη με κατάνυξη
Πίνει αστραπές και φλέγεται σαν ο πεύκος
Που τον χτυπάει κεραυνός την άνοιξη
Το χέρι ψάχνει για μεδούλι
Το στόμα στο κενό του κόκαλου
Το αίμα φυσάει
Οι πληγές κάναν περβόλι
Τώρα αυτό το ξέρουν όλοι.
Η πιασμένη αγάπη είναι χαλί στρωμένο
Είναι εργασμένο μάρμαρο νήμα βαμμένο.
Είχα την αγάπη της φίδι κολοβό
Ήταν εδώ ένας μελαχρινός θεός
Γι αυτό τις σιγανοπαπαδιές να τις φοβάσαι
Είναι βαθιά πηγάδια
Είναι η αγάπη φίδι κολοβό
Ποιό ρόδο κόβω, ποιάς ρίζας άρριζης;
Χόρτα δεν πιάνει η αγκαλιά και χόρταση δεν έχει
Φωτιά τα βάζει με φωτιά όποιος φιλί αντέχει
Μεταξένιο σάβανο θα μείνει το κουκούλι
ρούχο φθοράς της σάρκας το κουρέλι
Η πεταλούδα θα πετάξει
Είναι η αγάπη φίδι κολοβό
Τέρψη ματιών και της καρδιάς
Αλλά και την εκδίκηση είπανε γλυκιά
Όλοι το ξέρουν μια γλύκα άλλη σκεπάζει όποια μιση
Κι έχει φωτιά υψικάμινη δώρο από φύση
Είναι η αγάπη φίδι κολοβό

ΜΙΛΙΑ ΤΟ ΕΚΜΑΓΕΙΟ

 EKEINOS O TSOPANIS MONOS TOY ESKASE

OMORFOS POU EINAI O ORWEL!

TA DASH XWRIS KOPADIA AGRIEYOYNE

KAI TA BOSKOTOPIA AKOMA ERMA

ΡΟΥΜΙ

 

στον κήπο του Αγαπημένου

Maksym Kryvtsov " Ποιήματα από την πολεμίστρα "

 

...

όπως τελειώνει το καλοκαίρι

όπως τελειώνουν οι δυνάμεις 

                    των μαραθωνοδρόμων

...

Apollo and Artemis - Giovanni Battista Tiepolo 1757

 

σουβενίρ από το ΙΓΚΟΥΑΣΟΥ σήμερα

 

θέλω κι εμείς!

Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

 

ΤΩΡΑ ΜΙΛΗΣΑΜΕ ΑΠΟ ΙΓΚΟΥΑΣΟΥ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ!      

                                                    ΣΟΥΠΕΡ!!!

 

Μ' αγαπάς; (Σκηνή στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ) Γ. Πανουσόπουλος

ΜΟΜΠΥ ΝΤΙΚ

 

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

 Ψάθες

Όλα του κάμπου τα χορτάρια θέριεψαν ένα τεφρό σαν άχνη ανεβαίνει καψαλισμένη ζάχαρη καθρέφτης που μολύνανε προσωπεία πλείστα κάτω απ΄ τη γαλάζια σπηλιά λέει η αφή το πρόσωπό μου τί ουρανούς μετρήσαμε με τη μορφή του αλλιώς. Μέσα από κάμπο ήτανε αράζαμε σαν πουλιά στο σύρμα όχι στον όχθο που έστρεφε νερά βουνό να κοιτάς τρέλα θάνατος από θανάτους. Της αγάπης πρώτο σκαλί γυναίκα πλευρό μου πλάστηκες να μου ανήκεις πλάι πλάι θάλασσα μας πάει. Μαύρο βουνό στην αντηλιά λευκά σύννεφα αττικός κυανός διάφανη αίγλη αγνάντευα κινούμενη σκιά πουλί σε μαρμαρόπλακα. Εύκολος δρόμος για κει ο γκρεμός σβέλτο ελάφι με χαρακιές σε όνυχα βελώνα πυρωμένη. Γιατί έτσι ήρθε αίμα που άρδευε τα κάτω ξύλου και πότιζε η πέτρα έδενε θάνατο τέμναν κύκλοι αρχαίοι το βάραθρο. Ό,τι από ψηλά δεν μας ηρέμησε παλίμψηστα τα λόγια έρχονταν κι έρχονταν ρυθμοί που βύθιζαν στην ψυχή. Ώ καλάμι ώ στάχυ με κεφάλι χρυσό στο ένα έτριζαν της γης αρμοί ακούς ηχή και κόσμο ακούς. Ο χρόνος κάνει το σύμπαν ν αναπνέει σαν στήθος σαν αητός. Ο χρόνος ανατρέπει αιωνιότητες μπαίνει στα μάτια. Με τη λαβή σου από πίσσα καρφώνω σε μαχαίρι μου στο μνήμα η αιχμή σου δουλεύει τη ρίζα. Κρυφή στο παράθυρο η γλαύκη πίσω από φύλλα λύνεται δένεται ο ίσκιος όλος αστράφτει μεμβράνη σαν φεγγαριού τύμπανο ελευσίνια ώρα απέριτη ρίψη στο έν.

 

(art: The Moon and Sleep - Simeon Solomon)

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΝΤΥΡΑ - ΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ σελ.25

 οι ηλικιωμένοι καρχαρίες στις Νότιες Θάλασσες καταπίνουν τροφή, ίση με τον όγκο τους επί δώδεκα.

  

Γεώργιος Σουρής

ΣΤῊ ΓΥΝΑΙ͂ΚΑ ΜΟΥ

Προσφιλές μου ταίρι, δίχως νὰ στὸ πῶ,
τὸ καταλαβαίνεις ὅτι σ᾿ ἀγαπῶ.
Κι ἂν μὲ σὲ κακιώνω στὴ κακή μου ὥρα
κι ἀρχινᾷ μουρμούρα καὶ κακογλωσσιά,
μοῦ ἀρέσει νά ῾χω καὶ ὀλίγη μπόρα,
μοῦ ἀρέσει λίγη φουσκοθαλασσιά.
-
Δίχως πεῖσμ᾿ ἀγάπη, δίχως λίγη πίκρα,
δὲν ἀξίζει διόλου καὶ δὲν ἔχει γλύκα.
Βάστα μου, γυναῖκα, μοῦτρα σοβαρὰ
καὶ κλωστὴ σοῦ κόβω, κάκια σοῦ κρατῶ,
ἐπειδὴ νομίζω πὼς καμμιὰ φορά
κι η πολλὴ μπουνάτσα φέρνει ἐμετό.
-
Προσφιλές μου ταίρι, δίχως νὰ στὸ πῶ,
τὸ καταλαβαίνεις ὅτι σ᾿ ἀγαπῶ.
Σ᾿ ἀγαπῶ μὲ γέλια, μὰ καὶ θυμωμένη
κι ἂν ποτὲ γυρίζω νὰ ἰδῶ καμμιά,
πάντα ὅμως κτῆμα ἰδικό σου μένει
ἡ καρδιά μου ὅλη καὶ ...ἡ ἀσχημιά.

Τα γενέθλιά σου δεν είναι απλά ένα συνηθισμένο ραντεβού... Την ημέρα που γεννήθηκε μια όμορφη ψυχή που άλλαξε τη ζωή μου προς το καλύτερο

Κάθε χρόνο, είσαι ο πιο κοντινός άνθρωπος στην καρδιά μου, και ο πιο αγαπημένος φίλος που έχω γνωρίσει ποτέ, και κάθε χρόνο είμαι ευγνώμων που είσαι μαζί μου σε κάθε στιγμή, την καλή πριν τη δύσκολη.
Θέλω να σου πω σήμερα ότι είσαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, η καλοσύνη σου, η καθαρή καρδιά σου, το γέλιο σου που χαλαρώνει και τα λόγια σου που πάντα με κολακεύουν χωρίς να νιώθω. Η παρουσία σου στη ζωή μου είναι μια αληθινή ευλογία, και η φιλία σου είναι κάτι για το οποίο είμαι περήφανος και λατρεύω με όλη μου την καρδιά.
Μαζί μεγαλώσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, περάσαμε πολλά, και σε κάθε στάδιο ήσουν δίπλα μου, στήριξη και ασφάλεια μου. Ποτέ δεν ένιωσα τόσο μόνος μαζί σου, και πίστεψέ με αυτό είναι ανεκτίμητο.
Σας εύχομαι ένα Νέο Έτος γεμάτο χαρά, ψυχική ηρεμία, εκπλήρωση ονείρων και επιτυχίες που ταιριάζουν στην όμορφη καρδιά σας. Κάθε ευχή που επιθυμείτε να πραγματοποιηθεί, κάθε κούραση να φεύγει και κάθε χαμόγελο να αφθονεί. Αξίζεις μια ζωή που να σου δίνει όπως σκοπεύεις και με το παραπάνω.
Ευχαριστώ που είσαι εσύ, ευχαριστώ που είσαι φίλος μου, ευχαριστώ που είσαι τόσο κοντά μου.
Σε αγαπώ αγάπη μεγάλη, και ελπίζω να είμαι πάντα δίπλα σου όπως είσαι εσύ δίπλα μου
Χρόνια πολλά κομμάτι της καρδιάς μου

βγάλε το Τ

 "...και η ανοησία της ύπαρξής μας κυρίως οφείλεται στην κατάσταση τοξίνωσης"

                                                       ΛΕΟΝ ΤΟΛΣΤΟΪ

- .. πως είπαμε το ονοματάκι σας;

- Οξίνωση Ανοησία της ΥΠΑΡΞΗΣ

ΡΟΥΜΙ

 

Με την αγάπη σου

η ύπαρξη και η ανυπαρξία γίνονται ένα.

Όλα τα αντίθετα ενώνονται,

Τα ανίερα καθαγιάζονται.

ώ εσύ Κάθε χτύπος καρδιάς,πάθος αντλεί ανάβλυσμα από μέγα βάθος * Σαν δεις στον ύπνο σου κόρη που σου μιλά πουλιά καρδιά με σαϊτιά σκισμένη στο αίμα να φλέγεται μέγας καημός. Δε λέγεται. * Μου τίναξες τα φρένα φύλλο φτερό στον άνεμο, αμέτοχος πορείας να απορώ. Κάψε μεσημέρι μου αιώνες * Βιολέτες απ το γέλιο σου σκορπάς που τίναξε η καταιγίδα των ματιών σου βοριάς με παρασέρνει με ρίχνει σε τρικυμίες καρδιάς : ώ εσύ! * Στην αγκαλιά μου έχω τα σύμπαντα ώ εσύ! * Φιλί αιώνιο καλοκαίρι το δικό σου ήπια όπως πίνουν τα πουλιά ήπια απ' τα μάτια σου ήπια φιλιά __________________

SOS συμπέρασμα

 Αυτό βέβαια παρατηρεί ο Καντ, δε σημαίνε ότι θα πρέπει να οδηγηθούμε στην αποθέωση της εμπειρίας μας και να τη θεωρήσουμε, όπως εισηγήθηκε ο Χιούμ, ως τον αποκλειστικό παράγωντα της γνώσης. Κατά τον Καντ, η εμπειρία μας, για να μπορέσει να συβάλει εποικοδομητικάν στην απόκτηση της γνώσης   , θα πρ΄πει να διέπεται από τις μορφές του χρόνου και του χώρου και από τις κατηγορίες που δεν αποτελούν περιεχόμενα της εμπειρίας μας, δεν προέρχονται από αυτήν, αλλά προϋπάρχουν αυτής.