τον απέθαντο έχεις μωρή τέσσερεις η ώρα το πρωί

 Δε σε πιάνει ούτε η ξεφτίλα ούτε η ντροπή ούτε και σε άλλο γαλαξία να πάω

Μα μπορεί να παίζει μια πιθανότητα για το μόλις εκδημήσεις από τα εγκόσμια. 

δεν σου το επιτρέπω

 άκου ερμπιενμπί   αμέρικαν μπαρ  εν δε στάτιου οφ λίμπερτυ

ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟ. 

ΠΟΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;

ΆΚΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ.

ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ.

    .. από εκεί είναι η πόρτα, η μεγάλη, των λεόντων, που περνάνε κι οι ελέφαντες

δεν έχω ιδέα

 

(είναι πηραγμένο το κομμάτι σε συχνότητα Στάλιν)

από εσάς μαθαίνω ..

 

Το πήγα σερί. Κάθησα τώρα για μεσημέρι. Δεν μπορούσα καθόλου να ονειρευτώ. Με προβλημάτιζαν διάφορα και σκεφτόμουν πίσω. Όλες αυτές οι σκέψεις με βγάζουν από την συχνότητα της στιγμής. Κι άρχισα να ανησυχώ για τον συγχρονισμό μας. Σκεφτόμουν ότι πολλές φορές λες σημαντικά πράγματα για το πως νιώθεις και εγώ τα προσπερνάω και λέω τα δικά μου. Σα να μην ξέρω τί να πω και να με ενοχλεί και να κάνω ότι αδιαφορώ διότι δεν είμαι στο επίκεντρο. Και που δεν μου μίλησες ποτέ για αυτά. Σα να μην μου έχεις μιλήσει για τίποτε ποτέ και να νιώθω πολύ ξένη. Ξένη μέσα σε ξένους.

Λόγο ευαισθησίας

 

Ποτέ δεν τα βρήκα με αυτό που λένε σεξουαλική απελευθέρωση. Να δω έναν άνθρωπο μόνο ως μέσο σεξουαλικής ικανοποίησης δηλαδή. Η απότομη οικειότητα μου αφήνει πολύ μεγάλο κενό. Οι αμυντικοί μου μηχανισμοί αμέσως ενεργοποιούν κενό και στην μνήμη όπως συμβαίνει στα ατυχήματα. Έχω πολλές ιδιαιτερότητες που μου είναι αδύνατο να τις δείξω και να τις ικανοποιήσω έτσι αμέσως σε μια βραδιά δυο τρείς πέντε. Με μελαγχολεί αφάνταστα αυτού του είδους η ριχή επαφή η μηχανική. Έχω πολλά να βγάλω μέχρι να φτάσω στο ζώο. Όταν τα προσπερνάω γεμίζω κενά. Όταν αποζητώ αυτό το κενό σημαίνει πως δεν είμαι καλά. Αλλά και πάλι έτσι γίνομαι χειρότερα ή γίνομαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι και δεν είμαι ο εαυτός μου. Νομίζω το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο και θέλω πλέον να είμαι μόνο ο εαυτός μου. Θέλω να μου είμαι πιστή. Και είμαι πιστή. Δεν με ενδιαφέρει να δοκιμάζω χημείες. Καμιά φορά μπορεί να το έκανα από αγάπη και δοτικότητα για κάποιον φίλο χωρίς να κοιτάξω εμένα καθόλου. Γιατί ούτε το σεξ από αγάπη μου λέει κάτι, αυτό που λέμε στοργή. Στοργή χωρίς την τρέλα του έρωτα χωρίς να υπάρχει έρωτας πάλι με μελαγχολεί. Αλλά κάπως χαίρομαι αν το θέλει ο άλλος πολύ και τον αγαπώ και τότε μισομελαγχολώ μόνο. Βεβαια τώρα έχω συγκεντρωθεί στον στόχο μου για να μπορώ να είμαι εντάξει στα όνειρά μου. Μελαγχολώ όμως που δεν γίνεται τίποτε και μένω έτσι. Χωρίς έρωτα, χωρίς αγάπη, έστω δοτικότητα και στοργή. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί συμβαίνει και ποιος Θεός το θέλει να υποφέρω τόσο και να περνάει έτσι ο χρόνος. Και στην πιθανότητα να υποφέρει κι ο άλλος έτσι ραγίζουν όλα και χάνω τα λογικά μου. Και θέλω να το λύσω αυτό το μυστήριο. Τί σόη κάρμα τρελών βασάνων είναι αυτό.. τί λάθος έχω κάνει.

Ψυχραιμία

 

Νιώθω ότι βάλομαι. Συστήνω στον εαυτό μου ψυχραιμία. Πέφτω σε απνοια.  Αναστεναγμοί. Οι αναπνοές μου βαθαίνουν. Το κεφάλι μου πέφτει και μένει να το σηκώνουν τα χέρια μου. Αποθώ το κενό και την σύγχυση.

Σκέφτομαι πως σίγουρα θα υπάρχει και κάτι θετικό σε αυτό. Θετικό ναι σε σχέση με αυτά που μου αρέσουν και με θαυμάζω στο να είμαι, να γίνομαι τέλος πάντων. 

Κανείς δεν θέλει έναν ζηλιάρη να του βγάζει την πίστη. Είναι κανόνας πως  ποτέ δεν πρέπει να ενδίδουμε στις τρελές απαιτήσεις του και τους περιορισμούς του, αν θέλουμε να πάμε μπροστά. Είναι γνωστό πως ποτέ δεν θα ικανοποιηθεί έτσι και θα γίνεται όλο και πιο παράλογος και απαιτητικός. 

Το κλίμα είναι πολεμικό. Ακούω τον προπονητή μου. Τα λόγια του και η φιγούρα του μου δίνουν δύναμη. Βάζουν το μυαλό μου σε τάξη.

Μα που είναι ο εχθρός; Ποιος είναι;

Η άνιση μάχη με τις αμφιβολίες

 

Είναι εντάξει που νιώθω κάπως εντάξει με τα δικά μου αισθήματα. Ακόμη κι αν αυτά εκινούνται από υπαρκτά ή ανύπαρκτα γεγονότα. Που βασικά δηλαδή εκινούνται από έναν πυρίνα του τι νιώθω ως προς το ποιος είναι ο άλλος κι όχι στο τί είμαι εγώ για αυτόν και ως προς αυτόν. Θέλω πάρα πολύ όμως να αποκτήσω μια αντικειμενική αίσθηση για τα αισθήματά του προς εμένα και προς όλο τον κόσμο του κάθε φορά για να μπορώ να αλληλεπιδρώ σύμφωνα με αυτά και να μην είμαι παράφωνη και εκτός θέματος στις "συναυλίες" και τα "τραγούδια" μας. Να είμαι κάθε στιγμή κοντά του και να μπορεί να συμβαίνει το μαζί. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν βρω τα σημεία που παράγουν τις παραμορφώσεις, θετικές ή αρνητικές, και τα επιδιωρθώνω. Αν μπορώ να βρίσκω την ροπή μου την ροπή του και μια ουδέτερη ροπή και από εκεί να κρίνω την κατεύθυνση της κίνησης. Να φτάσω να εφεύρω μια αυτόματη επιδιωρθωτική διαδικασία για τις αυθόρμητες κινήσεις. Να απελευθερώνω το αυθόρμητο σύστημα κινήσεων όταν βρίσκομαι σε "καθαρή"  οπτική και ψυχολογική κατάσταση κι εγώ και ο άλλος. Να δοκιμάσω και να βρω και κινήσεις άσσους και πας παρτού που μπορεί να λειτουργούν πυρινικά πάνω του. Και να τις ανανεώνω και να τις εμπλουτίζω. Να γνωρίζω πράγματα που του αρέσουν πολύ δηλαδή και να μπορώ να τα προσφέρω. Όπως και για το αντίθετο. Να λειτουργώ με λίγα λόγια μέσα σε ένα σύμπαν μαζί του και να μην απομωνώνομαι κάθε φορά που τα βρίσκω σκούρα. Αυτό το παιχνίδι μ' αρέσει, πάντα μου άρεσε και έστηβα το μυαλό μου να βρίσκω πράγματα για τον άλλο και να αγωνίζομαι πολύ για να βρω μια επιτυχημένη κίνηση. Κίνηση θετική όμως. Όταν το μυαλό μου ξάχνει την επιτυχημένη αρνητική να το σταματάω τουλάχιστιον πριν φτάσει στον πυρετό. Να μην φτάνω δηλαδή στο σημείο ο σώζον εαυτό σωθήτω. Ότι μου διαλύει το σύμπαν να το εχθρεύομαι. Να είναι αυτός ο εχθρός μου κι όχι ο άνθρωπός μου ή εγώ η ίδια συνολικά. Κι αν αυτό είναι κάτι δικό μου ή δικό του, επίκτητο ή γονιδιακό, να το βρίσκω και να το απομονώνω αυτό και να ασχολούμαι ιδιαίτερα και να εργάζομαι πάνω του με ευαίσθητο τρόπο θεραπευτικό. 

Αυτή μπορεί να είναι μια βιώσιμη στρατηγική. Και τώρα αν το εμπέδωσα μπορώ να αρχίσω τις ειδικές σημειώσεις. 

Θα ήθελα να έχω πολύ υλικό κάθε μέρα. Όμως τώρα το υλικό μου είναι απειροελάχιστο ή και μηδενικό. Όμως αυτό δεν πρέπει να με αποθαρρίνει. Έχω δουλέψει αρκετά με το παρελθοντικό υλικό αφού χρειάστικα απίστευτα πολύ χρόνο να πάρω την συναισθηματική απόσταση. Το ζητούμενο είναι να ελαχιατοποιήσω τον απαιτούμενο χρόνο της συναισθηματικής απόστασης που συνήθως μου δημιουργεί συναισθηματικά κενά και αρνηση και αρνητική αντίδραση. 

Έχω ακόμη αρκετή δουλειά εμπέδωσης. Αλλά επιθυμώ και καινούριο υλικό για να μην νιώθω πως δουλεύω όλο σε συνθήκες αποσύνθεσης. Κι έτσι ακόμη κι αν δεν το έχω θα πρέπει να το ευέβρω. Και για τον λόγο αυτό είναι δευτερευούσης συμασίας αν αυτό το υλικό είναι πραγματικό ή φανταστικό. Την στιγμή που αλληλεπιδρά μέσα μου ως αληθινό είναι όντως αληθινό.

Η συνεχής διερώτηση και η πυρινική μου αμφιβολία είναι επίσεις ένα θέμα που πολύ με απασχολεί και είναι ένας εχθρός μου κι ίσως ο μεγαλύτερος. Και έχω βρει την πυρινική του καταγωγή. Είναι κάτι που το δουλεύω στις πιο αντίξωες συνθήκες όμως και τα φαινόμενα και η λογική και οι συνθήκες είναι εντελώς ανάδρομα. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο από όλα που αντιμετωπίζω και η κεντρική αιτία και ρίζα που με αποσπά και με αποσυντονίζει.

ΝΥΧΤΑ

 Για μένα η "νύχτα" τα μαγαζιά της και οι ανθρώποι της δεν έχουν τίποτε το ρομαντικό. Ίσα ίσα έχω δει πολύ ομά πράγματα. Την παραδέχομαι ωστόσο γιατί είναι κάπως πιο ακριβής η δικαιοσύνη της και είναι δηλαδή εντελώς μαθηματικοί οι λογαριασμοί της. Δηλαδή δεν πρόκειτε να την γλυτώσεις εκεί λόγο επιφάνειας ή ονόματος. Και αν φερθείς καλά και δίκαια έχεις να λαμβάνεις και δεν σε πειράζουν. Τα κολόπαιδα όμως σύντομα παίρνουν την θέση που τους αξίζει. Τίποτε όμως δεν βρίσκω εκεί το ρομαντικό, ίσα ίσα, εκεί κι αν δεν περνάνε τα παραμύθια. Εκεί κι αν χρειάζεται να είσαι προσγιωμένος και σοβαρός. Μιλάω για τις δουλειές της και τους ανθρώπους της, κι όχι για τους επισκέπτες και τους "τουρίστες" της. Και όποιες δουλειές και ανθρώποι καταφέρνουν να στέκονται εκεί γίνονται μέρος σε ένα πολύ χωμένο γρανάζι πολύ μα πολυ βρώμικο μα με καθαρούς συνήθως λογαριασμούς. Για ευνόητους λόγους φυσικά. Οι άνθρωποι βέβαια που απλά την βολτάρουν μπορεί να την δουν και ρομαντικά, αλλά και πάλι. Πόσο ρομαντικά να δει κάποιος την νύχτα χωρίς να φανεί κάπως γελοίο αυτό και αταίριαστο. Μιλώ για τη νύχτα τη "νύχτα" δηλαδη κι όχι για τα αστέρια και τους γαλαξίες που κοιτάνε τα βράδια οι ερωτευμένοι. Και όλα αυτά τα λέω γιατί δεν σε πέτυχα κάπου μια νύχτα στη "νύχτα" . Ή μήπως σε πέτυχα και έτσι κι έφυγα τελειωτικά από αυτή; 

 

Μέσα μας ζει και θα ζει ένα ζώο. Ας μη ξεχνάμε λοιπόν πως το τι άνθρωποι είμαστε φαίνεται από το πως φερόμαστε στα ζώα. 

Και τώρα από αυτό μπορείτε να γράψετε ένα ποίημα, για το ζώο της ψυχής σας. Τα ζώα τα φολιασμένα, τα εγκαταλελημένα, τα νηστικά και τα διψασμένα. Τα ζώα της ψυχής των που εισήλθαν την πόρτα όπου έγραφε "απαγορεύονται τα ζώα" και άφησαν απ' έξω το ζώο της ψυχής τους κτλ

 

Μεγάλο πράγμα στην τέχνη, μα κι ακόμα μεγαλύτερο στη ζωή, είναι να ξέρεις που να σταματάς. 

Χαρά κι ευχές

 

Πόσο θέλω να χαίρομαι! Θέλω να βοηθήσω. Πώς μπορώ να βοηθήσω; έχω σκάσει που δεν είμαι εκεί τώρα να βοηθάω, γιατί μπορώ. Κάτι μπορώ. Όλα τα μπορώ.

Μείναμε με σοβαρές απορίες όμως μάγκα μου. Τι κάνουμε τώρα; Τι μας μένει δηλαδή να κάνουμε τώρα μάγκα μου. 

Πρώτον να χαιρόμαστε βέβαια! Γιατί πρόκειται για χαρά. Όπως και να έχει. Να κάνουμε ευχές και τέτοια. 

[ Και προσπέρνα τον τώρα σε παρακαλώ αυτόν τον ομορφονιό που της μίλησε κάπως. Τι να υπονοεί έτσι εκεί δηλαδή αυτός; Και τι σε νοιάζει εσένα ρε! Προσπέρνα λέμε... ξεκόλλα, ξεφτιλίζεσαι. ]

Χαρά κι ευχές. Όλα λύνονται μαγικά. Με σκοπό, στόχο κι όπως πρέπει. Χαρά κι ευχές είπαμε. Χαρά κι ευχές!!!

 

Έχω έτοιμη δουλειά στο εμπόριο για οπουδήποτε. Εκτώς αυτού είμαι άριστος οικοδόμος, υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, να μην χρειαστεί ποτέ μάστορας. Μπορώ να φτιάξω αυτονομία ενέργιας αν είναι προσηλιακός ο χώρος για αντίο πάγια. Μπορώ να εξασφαλίζω όλα τα ζαρζαβατικά όχι για ένα αλλά για 10 σπίτια. Μπορώ να κάνω πάρα πολλά, να είμαι πολύ χρήσιμη. Να μην γκρινιάζω, να μην απαιτώ, να μην περιορίζω. Είμαι πραγματικό κελεπούρι! Και πολύ περίφανο, είμαι και προσαρμοστικό σχετικά και ολιγαρκής είμαι και παίρνω από λόγια και σέβομαι τις επιλογές των άλλων. Είμαι η φεράρι της πατέντας, του συνδιασμού και της εργονομίας. Έχω αμέτρητα προτερήματα και ξέρω καλά πάρα πολλές τέχνες.. 

Έντονα υπαρξιακά ερωτήματα..

 

Που πας;  Πώς θα μάθω που πάμε; Πας με κάποιον; Κι αν ναι Με ποιον;  Θες να πάμε μαζί; Θες να έρθω να σε βοηθήσω; Να σε βοηθάω; Να συμμετέχω κι εγώ όσο μπορώ;

λα λαλα

Ήμασταν σε μια βάρκα, λέει, και περνούσαμε
νησιά με θαλάσσια συντριβάνια, σπηλιές..
από ένα λιμάνι του άυριο και του χθές

Τι είναι ρε
να σκοτώσεις
-έναν- άνθρωπο,
τόσο εύκολο,
μια κλοτσιά στο σαγώνι,
μια γροθιά στο δόξα πατρί,
τι άλλο θες,
να ξεκολλήσει το κεφάλι

...

φιλιά απ' το "rober rose"

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΡΕ

ΑΓΑΠΑΝΕ ΕΝΑ ΑΡΧΙΔΙ

..ΑΠ' ΤΑ ΔΥΟ.

ΒΡΕΣ ΤΟ ΠΟΙΟ

(fotoart Stefanakos.A.)

....

Αυτό που θέλω απ' τα χείλη σου

είν' ένα ποίημα

σκαλισμένος αφρός

δακτηλικά αποτυπώματα

όπως γλυστρά η 

ρυπή του προταθλητή

κι αυτό το άλλο που 

τίποτα δε μπορεί να μεταφερθεί

καυτή που λαμπιρίζεται 

υψούμενα όνειρα

διαυγαίνει 

αλλάζει σε καταιγίδα
γίνεται συμπαγές χώμα
καρδιά που το χτυπά
μόνο στόματα

μέσα στον κόλπο 

στα ακρωτήρια 

τους φάρους
να γεννώ

(fotoart Fujita /milk seller)

συνειδητοπόρος στρατιώτης

περπατάς, κάποια στιγμή θες, μα δε είσαι έτοιμος

η μέρα γέρνει, σε φέρνει με αυτά που έχεις

το μεσημέρι ανησυχείς αν θα τα καταφέρεις

αν αυτά θα γίνουν κάποια στιγμή

κοιτάς τον καθρέπτη γυμνοί

κοιτάς τον καθρέφτη θνητοί

μέσα του να μπεις όπως νιώθεις 

στον έρωτα όσο πιο μέσα μπορείς

έρχεται απόγευμα, μαγικό χρυσό χάπι 

η μέρα γέρνει, σε φέρνει σ' αυτά που έχεις 

(art Caravaggio)

για εναν ρεμπεσκέ

Στο χρώμα του το θαλασσί

του ορίζοντα η χρυσοκλωστή

το πόδι μου έχει πιάσει

Και με τραβάει η τρελή

ξηλώνω της γης το ανάγλυφο χαλί

το μίτο του θανάτου

Που λίγο ξεχνώ στην αγκαλιά του 

κι εγίνομαι παιδί 

μες στο σκοτάδι

(fotoart miquel barcelο)

κινηματογραφικά

Να πιαστούμε απ' το χέρι

όχι πως το είδαμε στον κινηματογράφο

αλλά, για ν' ανεβούμε τον βράχο

να γίνουμε μια αγκαλιά

όχι όπως είναι να προταγωνιστήσουμε

αλλά, στην αιχμή της κορφής του

για να ισορροπίσουμε

(fotoart Magritte)

στην Ταρζανία

στη θάλασσα το ηλιόγερμμα που μοιάζει 

με ποντισμένη Ατλαντίδα ο Ις

τερατόμορφος θεός που είναι μισός 

άνθρωπος και μισός τεχνολογία

κάνει το αμάξι μου παρόλα μόνο του

παρκαρισμένο και κλειδωμένο να κορνάρει  

τότε μαδώ τα σύννεφα σα πέταλα ωχροπόρφυρα 

κι εκεί στα τρεμανοίγματα τους εύχομαι
καλά ταξίδια να' χω νουμε στη Ταρζανία

(art Escher)