Ναι μωρό μου ..
Τα καθάρισα
Απ' το πρωί τρίβω
Μήπως και φύγω
Από το πεδίο του μυαλού μου
Που γήπεδο μου το έχεις κάνει
Νύχτα που σε παίρνω και με παίρνεις
Κι είναι πέντε πράγματα να γίνουν
Πολύ σοβαρά
(Photos by me/ το βιβλίο και φωτομοντέλο είναι Μαθηματικές σπαζοκεφαλιές Brian Bolt)
Είναι η ντομάτα κι η πιπεριά
Και θέλαν να παντρευτούνε
Και πάνε στο πράσο
Και τους λέει το πράσο:
Τα πράσα δεν κάνουν τον παπά
...
..
Δε μπορώ να στα γράφω όλα, αυτό πρέπει να το καταλαβαίνεις. Όχι ότι γράφω ψέμματα. Από σένα ξεκινάνε όλα. Η αισιοδοξία μου ότι θα έρθουν τα πρωινά που θα ξυπνώ δίπλα σου και δεν θα θέλω να αλλάξω άλλο τον κόσμο. Μέσα από την ιστορία μας βλέπω τα πράγματα. Αν η ζωή ήταν ρόδινη και οι άνθρωποι θετικοί, ανοιχτοί κι ωραίοι θα είχαμε φιληθεί σε εκείνο το πρώτο λιμάνι. Δεν μπορώ να ξεχάσω το χαμόγελό σου εκείνο το πρώτο βράδυ, ήταν μεγαλύτερο από όλο το λιμάνι. Μάλλον μεγαλύτερες από όλα ήταν οι ανασφάλιές μου. Τέλος πάντων. Έχει εξελιχθεί πάρα πολύ η ιστορία από τότε. Μακάρι η ανθρωπότητα να είχε κάνει τα βήματα που κάνουμε εμείς τόσα χρόνια από την αγάπη μας. Δεν γίνεται εδώ να στα λέω όλα. Δεν είμαστε οι δυό μας εδώ. Και δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί οι φανατικοί μου αναγνώστες. Αν είναι οι μαφιόζοι που τους μπαίνω στην μύτη, αν είσαι εσύ, αν είναι κάποιος άλλος. Έχω κι αυτήν την περίεργη περιφάνεια να μην το ψάξω. Εγώ νιώθω καλά με τα συναισθήματα και δε με νοιάζει. Πονάω, το σώμα μου είναι εξουθενωμένο, οι επιθυμίες μου οργώνουν το μυαλό αλλά νιώθω καλά με τα συναισθήματα. Νιώθω καλύτερα από πριν που έθαβα το κορμί. Ακόμα και αν δε με θες νιώθω καλύτερα που με βοήθησες έστω κι έτσι να το ξεσπάσω να το εκφράσω έστω κι έτσι με πένθος βαρύ και απόρυψη κι εγκατάληψη και σχιζοφρένια αναφορική. Νιώθω όμως ολόκληρη τώρα. Είμαι ολόκληρη μέσα σε μια κόλαση και σε ψάχνω. Σ' αγαπώ και φωτίζει. Σ'αγαπώ και αλλάζει η κόλαση σε παράδεισο και δε χρειάζεται να σε ψάξω αλλού παρά μέσα μου. Μόνο που θα ήθελα να βρούμε μαζί και μια λύση για το σώμα. Εσύ δε βιάζεσαι, μπορεί και να μην το θες .. εγώ έχω διαλυθεί. Όμως να μη με λυπηθείς. Με τίποτα να μη με λυπηθείς. Πάνω μου να πέφτεις με όλες σου τις δυνάμεις. Με άμιλλα ευγενική. Μη μου χρεώσεις πισόπλατα και γλίτσες. Ποτέ δε σκέφτηκα να σε δοκιμάσω με κάτι, ποτέ δεν αμφέβαλα για σένα δεν έχω σκεφτεί άσχημα για την αγάπη σου ποτέ. -Κατάλαβε πώς το εννοώ- . Ναι έκανα λάθη και σκήλιασα για να προστατευτώ έκοψα την ψυχή και το σώμα στα δυό, νέκρωσα, αναστήθηκα, μαρμάρωσα, παρανόησα, τυφλώθηκα. Δεν χρειάζεται να κοιτάω άλλο το παρελθόν. Μέσα σε όλο του το άλγος είναι τόσο γλυκό να συμβαίνουν από έρωτα όλα αυτά. Είναι τεράστιο. Πόσοι οι "τυχεροί" που μπορούν να διανοηθούν μια τέτοια ιστορία..
. Βοήθησέ με να βρούμε μια λύση να ρίξουμε στην Γη αυτόν τον κομήτη.
Σε σκέφτομαι. Δεν ξέρω αν θα με ανακούφιζε κάπως να ακούσω τη φωνή σου ή αν μάλλον αν θα με έκανε ακόμα χειρότερα. Άργησα πολύ να κοιμηθώ χθες. Κατα τις 1 το πρωι ήρθε ο κουμπάρος ο κιθαρίστρας μου με τη Βάνα και πατήσαμε πόσα τσιγάρα μέχρι το πρωί. Πέθανα στο -σπαστικό- γέλιο με τα κατορθώματά μας που φέτος το καλοκαίρι απ τη στερητική μανία μου βρέθηκα να ταρακουνώ την Πελοπόνησο-και όχι μόνο χαχ- δύο φορές! Αχ ψυχή μου πόσο καλύτερα θα ήτανε αν λιώναμε στον έρωτα.. Γιατί καρδιά μου να γίνεται τόσο δύσκολη η ζωή.. Φαντάζομαι εσύ, που έχεις φάει μεγάλα ζόρια, μπορείς να τα βλέπεις τα πράγματα πιο κουλ και να μη σε ολοκαυτώνει η καψούρα χαχ- . Να μπορείς ίσως να την ελέγχεις και να την ανοιγοκλείνεις. Μα γίνονται αυτά; σιγά μη γίνονται αυτά! Ούτε με ένεση για ελέφαντες. Ξέρω, είναι αγώνας. Θέλει κι ένα γλωσσόφιλο να σου ρουφάει το μυαλό. Ποιος να ξέρει τώρα αν εσύ νιώθεις και τι νιώθεις. Αν έχει γίνει το αίμα σου φάσμα στον γαλαξία του Μαγγελάνου... Εγώ προσανατολίζομαι στις περφόρμανς. Είναι ένα είδος τέχνης που περικλύει άμεσα όλα τα είδη τέχνης και η ποίηση αποκτάει σώμα, βρίσκει αντίκρισμα. Μ'αρέσει πολύ και τη σκηνή την έχω τελικά μεγάλο άχτι. Προχθές μόλις μας πήραν την σκηνή ένιωσα κατάλαβα πόσο πολύ την γουστάρω, έπεσα στο κρεβάτι από τους πόνους. Είναι και το έργο, εσύ, η καψούρα.. είναι ο έρωτας καύλα μου, στο βάθος είναι η σκηνή ένα στρώμα 1,60 επί 2 που παίζουμε το έργο μας μάτια μου .. και μη με πεις ριχή, ξέρεις πόσο το έχω παλέψει. Να με δεχτείς. Μη με τρελαίνεις με τα καρότα, τα μολών λαβέ σου χτυπήματα κάτω από τη μέση που μου στρίβουν τη βίδα. Τόσα μολών λαβέ που έπρεπε να μένεις στη Σπάρτη να μου ρίχνεις ένα τηλέφωνο και σε μιάμιση ώρα να είμαι εκεί.
Συναντιόνται δυο και του λέει:
καπνίζεις μετά το σεξ;
Κι απαντάει ο άλλος:
Όχι δε καπνίζω, αλλά άμα αρχίσω το σεξ θα καπνίζω.....
Σε σκέφτομαι και σε βλέπω στον ύπνο μου. Ευτυχώς μου χαμογελάς. Με τα κοφτερά δοντάκια σου. Και στον ύπνο μου σε φιλώ και σ' αγγίζω. Μια σε χαϊδεύω κάτω από το γόνατο, σου ακουμπάω λίγο την κοιλιά και φτάνουν αυτά να με κάνουν ευτυχισμένο. Θα ήθελα να μου δώσει το υποσυνείδητο να δω και κάτι πιο σκληρό, ένα κρεβάτι, αλλά δε μου δίνει τώρα. Είναι και στιγμές στιγμές που πιστεύω πως είναι τελείως τρελό και είναι όλα σου για τον Σ. Τι μπέρδεμα κι αυτό. Νομίζεις ότι εγώ ήθελα να πάθω αυτό που έχω πάθει; "Ατύχημα" ήταν που έπεσα πάνω σου, με στράβωσε το φως από τη λάμπα στο κομοδίνο κι έπεσα πάνω σου χωρίς να το θέλω και σε θέλω. Δεν μου βγαίνει πιά να σου μιλάω στην "καθαρεύουσα", θέλω να γαμηθούμε, έρωτας είναι το ξέρεις. Και δεν το ήθελα όπως κι εσύ. Εσύ δεν θέλεις τίποτα, έτσι φαντάζομαι. Εγώ θέλω και το βιβλίο σου να γίνει μπεστσέλερ. Θα ήθελα να σε πάρω από κει όπως στην διαφήμιση με το ποτό που κλέβει ένας μια νύφη μέσα από την εκκλησία. Χαχα, αλήθεια το ονειρεύομαι αυτό, έτσι απλά να εμφανιστώ να σου πιάσω το χέρι μέσα στον κόσμο και να φύγουμε τρέχοντας. Αλλά στην πραγματικότητα δεν θα είναι τόσο εύκολο και δεν ξέρω γιατί έγινε τόσο δύσκολο, μάλλον επειδή αποφασίσαμε τα έργα. Αλλά γίνεται τόσο μα τόσο δύσκολο που τρελαίνομαι ώρες ώρες δεν καταλαβαίνω αν είναι θέμα εμπιστοσύνης εκεί σκάω περισότερο γιατί το ξέρεις πως για σένα πέφτω μπροστά στη σφαίρα και πάντα σε άκουγα αν είναι κάτι να κάνω για σένα. Τα πρότζεκτ του καλοκαιριού μου φάγαν αρκετή ενέργεια και επαγγελματικά εδώ στα της επιβίωσης για το άνοιγμα που οργανώνω έμεινα λίγο πίσω. Είναι όλα που κάνω ξεκαθαρίσματα και ξεμπερδέματα, χρειάζονται όλα. Εσύ λες δε θελεις τίποτα και είσαι μια χαρά. Εγώ που θέλω να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα για να σε συναντήσω καλά να πάθω. Σκέφτομαι πως αν τελικά έχω κάνει λάθος και είναι όλα για τον Σ. θα πρέπει τελικά να μου δείξεις λίγια συμπόνια και να μην δεις ότι σε είδα όπως σε είδα από ανάγκη για μια ερωτική σύντροφο. Ξέρεις ότι είμαι ωραίο παιδί και σε αυτόν τον τομέα μπορώ να έχω ότι θέλω. Σχεδόν δλδ γιατί εγώ εσένα θέλω. Αυτό που νιώθω για σένα έχει φύγει μίλια μπροστά από όλα τα άλλα που με έχουν συγκινήσει κατα καιρούς. Θέλω να ξέρω πότε θα είσαι Αθήνα να δοκιμάσω την τύχη μου. Κι ας είναι το επαγγελματικό σχέδιό μου ημιτελές ακόμα, κάτι θα βρω για να γράψω τον γιατρό και να ρθω στα μέρη σου για έναν περίπατο. Στο όραμά μου καθόμαστε κάπου και χαζεύουμε τη θέα. Σε έχω πάρει την πιο προστατευτική μου αγκαλιά. Σε κρατώ κι είσαι ανάμεσα στα πόδια μου. Με το στήθος μου κολλημένο στην πλάτη σου παίζουμε με τα χέρια μας, γέρνω μπροστά και φιλιώμαστε και το σώμα σου όπως σε αγκαλιάζω είναι γήπεδο ατέλιωτο ...παναγιά μου. Μου μιλάς, μου εξηγείς πέντε πράγματα που τα έχω τόσο ανάγκη κι όπως μου μιλάς σου γλύφω τα αυτιά σου και τον λαιμό, πιάνω το στήθος σου, το πιο ερωτικό στήθος που αντίκρισα, και θέλω να στο ρουφίξω όπως ο δειψασμένος ρουφά έναν κάκτο μέσα στην έρημο. Σε φιλώ κι έχω τα χέρια μου ανάμεσα στα πόδια σου και σε ρωτώ και περιμένω να μου εξηγήσεις με τα λόγια του έρωτα. Αλήθεια, δεν ήθελα να πάθω τέτοιο "ατύχημα". Ήταν αρκτά εντάξει να ξέρω πως σαν κορμί δεν θα είχα καμιά ελπίδα μαζί σου. Μπορούσα να παρηγορούμε με ιδανικά και υψηλή τέχνη. Τώρα έχεις χύσει τα πάντα του είναι μου και δεν βλέπω τίποτε πέρα από την γαλακτερή μας συνεύρεση. Κι αν έχω κάνει λάθος και σε ταλαιπορώ τόσο άσχημα κι άστοχα, αν μ' αγαπάς θα μου δείξεις λίγη συμπόνια. Γιατί δεν πρόδωσα τίποτα. Απλά σ' αγαπώ με το σ'αγαπώ μου ολόκληρο.
ΑLiTZiM
«Θάλασσα, εσύ, που μόνο μπρος πηγαίνεις» της Λουίζ Γκλικ
Τέσσερα ποιήματα της Λουίζ Γκλικ
Λουίζ Γκλικ Δημοσιεύτηκε 17 Οκτωβρίου 2020
μετάφραση: Δήμητρα Κωτούλα
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ
Ο άντρας στρέφει την πλάτη του στο νησί.
Τώρα δεν θα πεθάνει στον παράδεισο
δεν θ’ ακούσει ξανά
τα λαούτα του παραδείσου ανάμεσα στα λιόδεντρα,
πλάι στις λιμνούλες με το καθαρό νερό
κάτω απ’ τα κυπαρίσσια. Τώρα
ο χρόνος ξεκινάει, μέσα του ακούει κιόλας
εκείνον τον σφυγμό που είναι της θάλασσας το αφήγημα,
την αυγή κυρίως, που η έλξη γίνεται πιο δυνατή.
Ό,τι μας έφερε εδώ
θα μας διώξει πάλι μακριά – το καράβι μας κιόλας
λικνίζεται στο χάλκινο νερό του λιμανιού.
Τώρα η μαγεία πέρασε.
Δώσ’ του πίσω τη ζωή του,
θάλασσα, εσύ, που μόνο μπρος πηγαίνεις.
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
Τώρα –δειλινό, στα σκαλιά μπροστά στο παλάτι–
ο βασιλιάς τής ζητάει να τον συγχωρέσει.
Είναι πιστός –
προσπάθησε να μείνει
πιστός στη στιγμή: Υπάρχει άλλος τρόπος να είναι
αληθινά ο εαυτός του;
Η γυναίκα
κρύβει το πρόσωπό της, είναι
κι οι σκιές. Κλαίει
για το παρελθόν της: Για όποιον είχε μια κρυφή ζωή,
τα δάκρυα θα μένουν πάντοτε ανεξήγητα.
Αλλά ο βασιλιάς δέχεται πρόθυμα
τη θλίψη της γυναίκας του: Δική του
είναι η γενναιόδωρη καρδιά,
στη χαρά όπως και στην
οδύνη.
Ξέρεις τι θα πει
συγγνώμη; Θα πει ότι
ο κόσμος έσφαλε, ότι πρέπει
να τον συγχωρέσεις –
ΝΟΣΤΟΣ
Ήταν μια μηλιά στην αυλή,
ίσως και σαράντα χρόνια
πριν – πίσω της
το λιβάδι. Κρόκοι
να παρασύρονται στο υγρό γρασίδι.
Στεκόμουν σ’ εκείνο το παράθυρο:
Απρίλιος, τέλη. Η άνοιξη
ν’ ανθίζει στον κήπο του γείτονα.
Πόσες φορές, αλήθεια, άνθισε
ένα δέντρο στα γενέθλιά μου,
τη μέρα εκείνη, όχι
πριν ή μετά. Σύμβολο
του αμετάβλητου της εξέλιξης, της ίδιας της μεταβολής.
Σύμβολο-εικόνα
της σκληρότητας της γης. Τι άραγε
γνωρίζω για τον τόπο αυτό,
τη θέση του δέντρου δεκαετίες τώρα
πήρε ένα μπονζάι, φωνές
ακούγονται απ’ το γήπεδο του τένις –
αγροί. Μυρωδιά από γρασίδι κομμένο.
Όπως ακριβώς αναμένει ο λυρικός ποιητής.
Κοιτάξαμε τον κόσμο μία φορά, στην παιδική μας ηλικία.
Τα υπόλοιπα είναι μνήμη.
[Από τη συλλογή Λιβαδοχώρες / Meadowlands]
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ (VI.)
Η λάμψη της μέρας
γίνεται λάμψη της νύχτας –
η φωτιά γίνεται κάτοπτρο.
Η φίλη μου η γη είναι πικρή – ο ήλιος σκέφτομαι
την ξέχασε.
Πικρή ή βαριά, δεν ξέρω ακριβώς να πω.
Ανάμεσα σ’ εκείνη και τον ήλιο
κάτι τέλειωσε.
Τώρα θέλει να μείνει μόνη –
Νομίζω ότι πρέπει να παραιτηθούμε πια
απ’ το να στρεφόμαστε σ’ αυτήν για επιβεβαίωση.
Πάνω από τα λιβάδια,
πάνω απ’ τις στέγες στα σπίτια του χωριού,
εκείνη η λαμπρότητα που ’κανε δυνατή κάθε ζωή
γίνεται τώρα κρύα αστέρια.
Στάσου ακίνητος και δες:
δεν δίνουν τίποτα, τίποτα δεν ζητάνε.
Από βαθιά μέσα της γης
την πιο πικρή ντροπή, ψύχρα κι ερήμωση
η φίλη μου η σελήνη ανατέλλει:
Είναι όμορφη σήμερα, αλλά πότε αυτή δεν είναι όμορφη;
[Από τη συλλογή Οκτώβριος / October
ΑΫΠΝΟΙΑ
Βήμα-βήμα λεπτό το λεπτό
επέστρεψ’ απόψε
στο σκοτεινό σου παράθυρο.
Τι γύρευα δεν ξέρω.
Μπορεί τίποτε.
Μπορεί την αρχαία μου πίστη.
Θα ήταν τραγικό να μπω
στον παρονομαστή
με τις λησμονημένες αγάπες
γιατί δεν έχω παλέψει άνθρωπο
όσο εσένα.
Στάθηκα μια στιγμή
κοιτώντας το πρόσωπό μου
στο καθρεφτάκι
κάτω από την λάμπα
του δημοτικού φωτισμού.
Μάτια πρησμένα και θολά.
Βλέμμα ψυχρό και προδομένο.
Δεν έχω ξαναδεί ποτέ
απελπισία τέτοια.
Ήμουν άραγε μόνη
σ’ αυτή την εγκατάλειψη
ή μήπως ήσουν κι εσύ εδώ.
Θροΐσματα της νύχτας
μ’ έκαναν να το σκεφτώ.
Ας ήσουν.
Ραγισμένος κι αθέατος.
Να μ’ αγαπούσες
αν μ’ αγαπούσες
σαν μελλοθάνατος.
Να σε ποθούσα
σαν εξόριστη
που νοσταλγεί μια πατρίδα
μια καταγωγή.
Εντός να θέριευαν
ιέρειες φλόγες
κι ας μας έκοβαν κομμάτια
τα φιλιά.
Τελειωμένη υπόθεση είμαστε·
να το ξέρεις.
Χαριτίνη Ξύδη
Αγάπη μου
Σε σκέφτομαι
Και θέλω να είμαι κοντά σου
(Photos by me/ τώρα εδώ που έχει μέχρι αργά πρόβα το ATAVISM)
-Γιατρέ μου ο γιός μου με σημαδεύει συνέχεια με ένα περίστροφο
-Μην ανησυχήτε, μια μικρή γκάνκστερ-ντερίτιδα είναι...
_______________________
-Γιατί πίνει ο ακέφαλος καβαλάρης;
Για να κάνει κεφάλι !!
Κοίτα αγάπη μου! Τι περιφάνεια! Μου βάλανε και το όνομά μου! Αυτό το γατί έχει και το δικό μου σπέρμα! Και στο λέω τέτοιο έργο δεν έχει παιχτεί ούτε στην Αθήνα ούτε στο Βερολίνο στο Παρίσι στο Μπέλφαστ στη Νέα Υόρκη στο Τόκιο ούτε πουθενά.
Η παράστασή μας που είχε ακυρωθεί τον Αύγουστο από τις πυρκαγιές και μας είχαν τρελάνει στα εμπόδια και την αγωνία τελικά θα παιχτεί το Σάββατο. Και θα μείνουν όλοι παγωτό γιατί είναι πολύ μπαμ μωρό μου!
Ω εντάξει τώρα αυτά με το εικοσιένα είναι γιατί έπρεπε. Έχει όμως τεράστιο βάθος και λέει από ψυχοσυναισθηματική πλευρά την ιστορία μας. Ναι, την δική μας ιστορία. Την μία τη μοναδική και παντοτινή αληθινή ιστορία που δεν ξετιλίγεται απλά όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά ξετιλίγεται και ξεμπερδεύεται μαζί. Ναι, ξεμπερδεύεται αγάπη μου
Ήθελα πολύ καιρό να στο δείξω αλλά μας φάγανε με τις αναβολές και τις κολοϋπογραφές τους να μη τη βγάλουμε τόσο καιρό αδιόρθωτη ακόμα η μπροσούρα! Ήθελα πολύ καιρό να σου πω ότι δεν μαλακίζομαι μόνο, αγωνίζομαι παντιοτρόπος να σταθώ. Κάνω και πολύ σοβαρά πράγματα γι αυτό να μη με αφήνεις χωρίς υλικό "υλικό". Σ' αγαπώ αγάπη μου
Αγάπη μου,
Θέλω να σκέφτεσαι όμορφα, να ταξιδεύεις και να γελάς. Ήθελα να σου πω του κόσμου τα πράγματα. Τα φτιάχνω στο μυαλό μου αλλά σε αυτή τη φάση κοπανιέται σα χταπόδι, είναι βυθισμένο σε ένα παραισθαντικό REM, είναι και για σφαλιάρες. Μου είναι πιο επόδυνο να σου το δείχνω. Ακόμα και μέσα στην οικιότητα των λέξεων που είναι ένα μέρος αγαπημένο γεμάτο θαλπωρή, υποφέρω. Όμως ήθελα πάρα πολύ να γνωρίζεις ότι μας έχουν ταλαιπορίσει και εμένα ακόμα με ταλαιπορούν τα ίδια τιτάνια συναισθήματα, η καύλα, η αμηχανία, ο φόβος, η τρέλα, η ανεπίδοτη αγάπη, ο έρωτας μάτια μου αυτός ο ομηρικός. Γιατί βρήκα ότι θέλω να συναντηθούν οι ζωές μας και δεν μπορώ να ησυχάσω. Όμως βλέπω πως πρέπει λίγο να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι για να γίνει αυτό, να βγω από τον Άδη χωρίς να κοιτάξω. Κι εδώ για να το κάνω αυτό πρέπει να γίνω θεός ή να μου βαρέσουν καμιά ένεση για ελέφαντες και να με σύρουν έξω σούρνωντας ή πάνω σε φορείο. Και δεν θα είναι όμορφα πράγματα αυτά έρωτά μου. Γιατί θέλω να συναντηθούν οι ζωές μας και αυτό αντιλαμβάνομαι ότι απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, οξύνοια και ψυχική ισορροπεία. Όμως θέλω να είμαι δίπλα σου κάθε μέρα, όπως μπορώ είμαι και θα είμαι ακόμα καλύτερα πολύ καλύτερα αν ξέρω πως το θέλεις κι εσύ. Κι αν δεν νιώθω αυτή την πίεση να πρέπει να σου εξηγώ τι και πως τόσα χρόνια για να μην με παρεξηγήσεις αν σιωπήσω για λίγο στο να σου λέω πόσο σε αγαπώ όταν με μισείς και πόσο σε μισώ όταν με αγαπάς γιατί είσαι μακριά μου και σε έχω ερωτευτεί χωρίς καν να ξέρω τι εστί έρωτας. Όπως και να έχει θα έρθω, μόνο νεκρή δε θα έρθω. Και δεν έρχομαι μόνο εγώ, φέρνω και την ζωή μου μαζί μου για να συναντηθεί με την δικιά σου και να έρθουμε κι εμείς να μας συστήσουν να γνωριστούμε και μετά αποφασίζουμε όλοι μαζί τι ώρα θα σερβίρετε το "τσάι".
Σε φιλώ μωρό μου
με όλη τη γλώσσα
ALiTZiM
ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ
Στο φυσικό λιμανάκι της Αγ. Κυριακής
Το αρχαίο λιμάνι που ξαναχτίστηκε με τα αγκωνάρια και τα σπαράγματα του μεγαλόπρεπου κάποτε ναού του Εραναίου Ποσειδώνα
Λίγα βαρκάκια και παιδιά παίζουν στα ξέβαθα
Κάποτε εκεί που τώρα είναι η μεγάλη ταβέρνα ήτανε η παράγκα που μια τοπική ιστορία θέλει τον Δημήτρη Περδικόπουλο να γράφει για την κόρη του το τραγούδι "στο πα και στο ξαναλέω"
-Τραγούδι που άλλοι λένε πως είναι παλιό προσφυγικό-
Στην τοπική ιστορία ο νεαρός Περδικόπουλος ήτανε οδηγός στα κάρα της σταφίδας
Και μια μέρα, που γύρευε τι αντάρα έσερνε μέσα στην καρδιά του, δυστοπήσανε τα άλογα και φουντάρανε μαζί με το φορτίο στη θάλασσα κι έφυγε τότε κυνηγημένος για την Αθήνα
Κι έγινε αυτό που έγινε που κάποιοι τον λένε για δάσκαλο του Τσιτσάνη
Ύστερα από χρόνια που γύρισε, μια μέρα με κύματα, έγραψε για την κόρη του που έπαιζε στην αμμουδιά το τραγούδι "στο πα και στο ξαναλέω"
Στέκομαι και κοιτώ το λιμάνι και σκέφτομαι
Πώς είναι τα λιμάνια;
Πώς είναι οι άνθρωποι λιμάνια;
ΛΙΜΑΝΙ
Απόψε κατάλαβα
πως οι στολές είναι οι εποχές
ο καθρέφτης η θάλασσα
και τα φώτα το λιμάνι
-Για σένα που θέλησα
να ταξιδεύεις και να γελάς-
Παραισθάνθηκα μια απίστευτη αγκαλιά όταν ξύπνησα!
Αυτό είναι ποίημα!
Έκανε τις νυχτερινές μαλακίες μου να φαίνονται σα ντοπαρισμένοι μπαμπουίνοι
Εσύ μπορείς να με λες και μαλάκα ..
Αλλά κοιμήθηκα καλύτερα χωρίς κλαψουρίσματα
Με πείσμα και εκτώνωση καλύτερα
Γιατί ξεφτύλα θα ήταν άμα δεν προσπαθούσα και αν δεν είχα βρει έναν δρόμο
Όμως τον έχω βρει και με κάθε χιλιοστό που προχωράω
μου περνάει και η ξεφτήλα και η κατάντια που νιώθω όταν αφήνομαι έρμαιο στα συναισθήματά
.. που λες ..
Εσύ αγάπη μου σε τι φάση είσαι;
ΚΑΥΛΑ ΜΟΥ
Ήθελα να σε λέω
Καύλα μου
Αλλά
είναι κάπως
αλλόκοτο τώρα αυτό
Να σε λέω καύλα μου
Να ακούγεται μια καμπάνα
Που την τραβάς και σου έρχεται στο κεφάλι
Και πηδάς και σε παίρνει ξυστά
Και σου εμφανίζει μαγικά
Μέσα από τον αφαλό σου
Ένα μαντίλι μεταξωτό
Ένα περιστέρι κι άλλο περιστέρι
κι ένας λαγός κι άλλος λαγός
Να κόβει με το πριόνι την κοπέλα στα δυό
Να της ρίχνει στον τροχό όλα του τα μαχαίρια
Κάπως αλλόκοτα
Κι όλο αυτό τώρα που
Θέλω να σε λέω
Καύλα μου
Μαγική
Καύλα Μου
ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΙΤΗΤΗ
Στο ροδί σου το μπιλάκι
Που φοράω σα καπάκι στο κεφάλι μου
Γράφω ομηρικά συνθήματα
με σαλιωμένη μπούκλα για να διαβάζονται
και σε γραφή Μπράιγ
με ηχοποιημένες δονίσεις κι αντίστροφα
Όταν πρασινίζουν τα βουνά
Και πέσει η πρώτη μπόρα
Θα βρέχει δώδεκα χρόνια ουράνια τόξα
Τέρματα για το ροδί σου το μπιλάκι
Που φοράω σα καπάκι στο κεφάλι μου
Αγάπη μου, θέλω το ανοιχτήρι για να ανοίξω τον ουρανό. -Να χυθεί να τον πιούμε.- Δώσε μου το! Θα μου πεις που το έχεις κρύψει; Τι σε πιάνει με αυτό;
Το σπίτι μας χωράει τη θάλασσα. Στην κουζίνα είναι ο Τζιμ Μόρισον και μας κάνει κομμάτια. Τα τρώμε μαζί. Ταΐζουμε ο ένας τον άλλο ανάμεσα σε φιλιά που τα δίνουμε αχόρταγα αλλά μοιάζουνε τόσο χορταστικά. Όταν είμαστε οι δυό μας είναι όλα πιο τέλεια. Έχουμε μια γεύση! -Καβουρντισμένου αμύγδαλου-.
Το φως γύρω μου κοκκινίζει. Τεντώνεσαι χορεύω πάλλεται ξεγλιστρά. Γίνεται ροζ λιωμένο χρυσό και πορτοκαλί με γαλάζιο και μοβ .. Πάμε για έναν καφέ; "Χα χα χο χο και χι χι"
Θέλω να σου δίνω συντροφικότητα. Όση μπορώ. Όπως μπορώ. Να στη δίνω. Να τη θες. Να την αφήνω δίπλα σου. Να σ’ αγαπώ. Να σου δείχνω την αγάπη μου και να στην λέω. Θέλω να την αφήνω δίπλα σου. Να τη βλέπεις. Να την δέχεσαι. Να αφήνεσαι να σε αγγίζει όμορφα.
ΑΝΑΣΑ
Δεν γίνεται να ακούσω τίποτα έξω από αυτή την ανάσα
Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα έξω
Από αυτή την ανάσα
Γνωριστήκαμε σε ένα ξωκλήσι
Πήγαινα να βάλω θέα
Να βγάλω από το μυαλό μου
Τους στίχους
Τα λαμπερά γρέζια από την πλάνη
Το τρίμμα από τα κομμάτια
του θαύματος εκεί πέρα
Δεν ήθελα και πολύ παρέα
Μου προσφαίρει κάτι
Μιλάμε για τις συνήθειες των μάγων
Για να ακούσω δεν ανασαίνω
Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα έξω από αυτή την ανάσα
Η ανάσα του ήταν λες και του είχαν πυροβολίσει την κοιλιά
Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα
Ήταν στον Λάδωνα
ανάμεσα σε πλατανόφυλλα και βράχια
Στη Σμίξη
Η ανάσα του ήταν λες και του είχαν πυροβολίσει την κοιλιά
Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτή τη μανία
...
Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα ήταν στα όρθια σε ένα κλιμακοστάσιο
Ανάσαινε λες και του είχαν ξεριζώσει τα νεφρά
Ακούω μόνο αυτή την ανάσα
Τίποτα έξω από αυτή
Δεν ανασαίνω για να ακούσω
Δεν ακούγεται τίποτα έξω
από αυτή
Δε μπορώ
Γιατί δε μπορείς
Δε μένει τίποτα όρθιο στο πέρασμά σου
Καλύψου Κρύψου, ποιός μιλά
Σκέψου μέχρι να κοπάσει
Μαρμάρωσα ... δε πρόλαβα
Είμαι μέσα στο μάτι σου
Σε έχω ερωτευτεί
Πρώτη φορά
Έχει παραγίνει αυτό με την αυπνοία και τα ίδια μαύρα ρούχα τόσα εικοσιτετράωρα
Είναι γελοίο
Και το πιο γελοίο είναι ότι νομίζω ότι κάνω το σωστό
Ότι τέλος πάντων κάνω αυτό που μου λέει η καρδιά μου
Δεν έχει και πολύ γούστο όμως
Και το χειρότερο είναι ότι εξοντώνομαι και κουρασμένο έτσι δε θα σου πολυ-αρέσω
Και το πιο χειρότερο είναι ότι έτσι κάνω και με το ζόρι μόνο τα βασικά
και μένει το σχέδιο πίσω.
Να "κοιμηθούμε" μαζί
να μην με τρώει η αϋπνοία
Μωρό μου γιατί όταν κλείνω τα μάτια μου βλέπω το πρόσωπό σου με τα γυαλιστερά χειλάκια σου και γεμίζουν τα μάτια μου λάμψεις κι ακούω τον ήχο από το φιλί μας αναστεναγμούς δαγκωμένα φωνίεντα
Που να κοιμηθώ με τόσο θόρυβο και τόσο φως. Ποιός μπορεί να κοιμηθεί με τόσο φως και τόσους ήχους.
Φυσικό είναι.
Αγάπη μου αγάπη μου ψυχή μου φως μου. Ήταν τόσο ωραίο. Δεν ξέρω γιατί το διέγραψα. Μάλλον ξέρω. Είχε μια μικρή ειρωνεία κι ένα μεγάλο ψέμα. Δεν γινόταν αλλιώς. Πως αλλιώς. Σε είδα που γούρλωσες τα μάτια στον κβαντικό χώρο που το διάβασες και είδα και τον γιατρό μου στον πραγματικό να μου λέει μα γιατί δε με ακούτε κυρία μου. Κεριά και λιβάνια. Άσ’ τον αυτόν, εσύ φταις. Μίλησες για μένα σε ανθρώπους που δε με αποδέχονται κι ίσως να μην με αποδέχεσαι κι εσύ… κι εγώ και τρελαίνομαι. Γι αυτό το έσβησα. Ήθελα μόνο να σου πω την αγάπη μου, σε όλες μου τις εκφάνσεις, να με συναντάς σε όποια θέλεις. Και στην τρέλα να με λησμονήσεις … αν θες έτσι αγάπη μου … να μένω εκεί να κάνω το πιο δικό μου ταξίδι το ανεπίστρεπτο. Το κάνω. Εντάξει, «η θάλασσα προχωράει μπροστά». Κι εγώ την ντροπή μου την φτιάχνω εκκεντρικότητα, ερωτική διέγερση και η ενοχή που νιώθω δεν είναι δα και τόσο άσχημη τώρα. Όταν τη νιώθω είναι όπως όταν χάνει κανείς την παρθενιά του ή όταν την παίρνει από κάποιον. Όμορφο είναι, ας πούμε, κάπως. Εσύ είσαι πιο όμορφη. Είσαι η μούσα μου και θέλω να σοβαρευτώ για σένα. Να είμαι ο Δανδής σου. Ένας Δανδής που μπαίνει ο Πάνας μέσα του, κάτι τέτοιο. Νεοάγριο και ρομαντικό και αναγεννησιακό και ψαγμένο μετά-μεταμοντέρνο. Όχι και τόσο αφηρημένο τώρα όμως. Είναι σα κουνημένο, εν κινήσει, ξέρεις. Το βλέπω πού είναι μπερδεμένο. Είναι σαν ένα σχοινί, μια σύγχυση ερωτικής ντροπής κι ενοχής, όπως σου είπα παραπάνω.. ένα σχοινί που όσο μπερδεύεται με σφίγγει και μ’ αρέσει πολύ αυτή η αίσθηση, παραίσθηση, συναίσθημα, πες ο όπως είναι. Η μεγάλη ερώτηση είναι. Γιατί παίρνω από αυτό κομμάτια του και τα μετουσιώνω αλλού. Είναι το ασαφές πρότυπο που μου ζητάει την διάσπαση, είναι που είμαι ΔΕΠΥ, είναι καριολιά, ανασφάλεια, εκδίκηση μίσος, πολυσεξουαλικότητα, εθισμός, φυγομανία, δονζουανισμός, κάποιο σύμπλεγμα που με παραμελείς είναι σου είπα θεραπεύεται με σκανδιναβική θεραπεία και θέλω να με αναλάβεις με αυτό το έχω σχεδόν λύσει. Τρία πράγματα είναι ακόμα. Το μικρό να περάσει την φροϋδική ηλικία, η γαμημένη η εφορία και το χαρτί από το δημαρχείο σου. Αλλά γιατί δεν αρραβωνιαζόμαστε μέχρι τότε; Πες μου Στέλλα; Γέλα μωράκι μου λίγο. Έλα να σε πάρω αγκαλιά .. να «κοιμηθούμε».
Ποιο είναι το πιο εγωιστικό ζώο;
Το αιγοπρόβατο
Πότε έρχεται ο δάσκαλος του καράτε;
Δέκα Νταν
Εντάξει
σβήστα όλα
και άσε μόνο την οδύνη
Να δούμε τι θα καταλάβεις .. βλάκα
Σκάω. Τσιμουδιά.
Γιατί άμα ανοίξω το στόμα μου
Δε θα είναι και πολύ πολιτισμένο
Θα δεις την εικόνα του χόμο ερέκτους
Με το ρόπαλο καυλωμένο
να σε τραβάει από τα μαλλιά
Στη σπηλιά
να σου δείξει πως γίνεται
Η εξέλιξη των ειδών
.. βλάκα -μου-
"Έχω εσένα να αγαπώ"
( photos by me/ Που παίρνεις όλη τη μορφή από το αφηρημένο μου πρώτυπο και την κάνεις δικιά σου ενώ λείπεις. Διαλύομαι που είσαι εσύ και το τίποτα. Να με σκέφτεσαι να ξεκινάνε τα αν )
Ευτυχώς γεννηθήκαμε μοντέλα
-Τι είναι ανοιχτό;
-Το μπλε σκούρο
Είναι ένα φίδι και ένας βιβλιοθηκάριος και συζητάν:
-θθθθθθθ
-σσσσσσςς
-θθθθθθθ
-σσσσσσς
... ..
Πες το μου επιτέλους ! Είναι αυτό; Αυτό είναι; Φτιάχνουμε ο καθένας μια ράγα για το τρένο μας; Κοίτα. Έρχομαι στην θέση σου και είναι όλα τόσο γλυκά που σ’ αγκαλιάζω και σε φιλάω σου πιάνω τα χέρια να παίξουμε. Έρχομαι στην θέση σου και μπαίνω μέσα σου και μπαίνεις μέσα μου και συμβαίνει κάτι πολύ όμορφο. Με τις προεκτάσεις μας. Τους ανθρώπους και τις καταστάσεις τις πόλεις τα δάση το έργο την ακεραιότητα …έλα ξέρεις τι θέλω να πω… εννοώ είναι όλα τόσο γλυκά κι ήταν γλυκά ακόμα και μέσα στην πίκρα τους -του χωρισμού μας- γιατί είναι ο αγώνας για να σταθούμε όρθιοι. Δίχως να προδώσουμε και να προδοθούμε… -από- το ίδιο μας το είναι. Έλα. Πες μου. Φτιάχνω μια ράγα από δω μέχρι εκεί. Έχει κάνει τον γύρω της Γης έχει αστοχήσει αμέτρητες φορές από μια χαζή αμφιταλάντευση στο τελευταίο πάτημα κάθε φορά και μια γρατζουνιά. Κι ελατήριο το έχω κάνει. Εντάξει. Αλλά τώρα… Τίποτα δεν θέλω να πω. Είναι μερικά «πράγματα» που καλούνται να αποσαφηνιστούν κι από τους δυο μας. Να μας εκπλήξουμε! Ναι. Το ξέρεις. Μπαίνω συχνά στην θέση σου. Μπαίνω μέσα σου και μπαίνεις μέσα μου και συμβαίνει κάτι πολύ όμορφο. Και θέλω να το κάνουμε πραγματικότητα. Πες όμως. Έλα. Πες τα όλα. Έχω τρελαθεί στα αλήθεια;
Αγάπη μου
θέλω τόσο πολύ
να ρουφήξω από το στόμα
σου μια πνοή
Να κυλίσει μέσα μας
όλος ο πόθος
Παρακαλώ συμπληρώστε με τον σωστό στίχο:
Αλανιάρα μόρτισσα τσαχπίνα
Α. Και με τα πόδια έρχομαι για σένα στην Αθήνα
Β. Για να σε κλέψω έρχομαι μ' άλογο στην Αθήνα
Γ. Η μηχανή σου μάσησε όλη μου τη μπομπίνα
Είναι ένας που πέθανε η γυναίκα του κι έχει πάει στην εφημερίδα για να βάλει αγγελία την κηδεία. Του λένε εκεί για την αγγελία είναι ένα ευρώ η λέξη. Αλλά ήτανε και τσιγκούνης αυτός...
Λέει γράψε: η Μαρίκα πέθανε.
Δε γίνετε του λένε πρέπει να είναι τουλάχιστον πέντε λέξεις
Ε τότε λέει γράψε: η Μαρίκα πέθανε πωλείται φιατπούντο.
Είναι πάλι στη φάση το φεγγάρι που το μυαλό μου ζητάει να εξετάσω την εκδοχή του τρόμου και της απέχθιας. Αυτό δλδ που έχει καταγραφεί ως επίσημη εκδοχή. Απόρηψη. Παράνοια. Απόρηψη. Παράνοια. Φοβάμαι να το γράψω τρίτη φορά. Δεν θέλω. Φοβάμαι. Νιώθω εγκατάληψη και ντροπή. Δεν γιατρεύεται. Η επίσημη εκδοχή μιλάει για απέχθεια. Για ξερατά. Για τον χαμένο μου εαυτό. Για προσβολή. Ω σε μια θέση αμετακίνητη. Παράνοια. Απόρηψη και παράνοια. Απόρηψη και παράνοια. Απόρηψη και παράνοια. Να. Δε φοβάμαι. Το γράφω. Αμετακίνητη στάση Απόρηψη και παράνοια. Να δε φοβάμαι. Απόρηψη. Απόρηψη. Απόρηψη. Δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι. Εγκατάληψη. Διαταραχή. Παράνοια. Φοβάμαι. Δε φοβάμαι. Φοβάμαι. Δε φοβάμαι. ...κι αυτή η μαργαρίτα όπως την αρχίζεις έτσι να τελειώνει... δε μ'αγαπά. Μ'αγαπά. Δε μ'αγαπά. Δε γιατρεύεται. Εγκατάληψη. Φόβος. Ντροπή. Παράνοια. Απέχθεια και φόβος. Αμετακίνητη θέση. Απόρηψη. Φόβος. Ντροπή.
Αχ Ψυχή μου
Αγάπη μου άγνωστη
Περνάν γύρω σου άνθρωποι με μοναδική σύνθεση. Με προσωπικό στιλ, δράμα και μυρωδιά. Μια στιγμή αν επικεντρωθείς και βλέπεις το αποτύπωμά της.
Μια στατική φαινομενικά κίνηση. Ένας άξονας περιδίνησης κι ενέργεια πότε τεντωμένη πότε χαλαρή, κάπου στο ενδιάμεσο. Άλλες φορές διαλυτή κι άλλες αδιάλυτη μέσα στον χώρο. Η ελαστικότητα της κίνησης της ζωής είναι θέμα άσκησης και ηλικίας, βάρους ως ένα σημείο και θέλησης.
Το ένστικτο είναι μια καθαρή κίνηση, πιο καθαρή από τη σκέψη. Ίσως γι αυτό να θέλει η σκέψη να το κατακτήσει, μάλλον ακόμα καλύτερα να συντονιστεί μαζί του και να ισορροπήσουν.
Τώρα ξεκινάει η εποχή με τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα. Η φύση συνεχώς αλλάζει γύρω μας με έναν χορευτικό ρυθμό ξεκούραστο, από ξύλο μέταλλα και πέτρα. Ρυθμό απλό μα μιας αχανούς συμφωνίας. Ας ακούσουμε τώρα την ανάσα και τα κύματα. Ας απλωθούμε κι εμείς στο άγνωστο του ορίζοντα. Η Ελλάδα δε θα αφήσει κανέναν πεινασμένο, κανέναν που θέλει να ζήσει. Ας είμαστε αγαθοί με τα αγαθά μας. Ας είμαστε ένα ωραίο μεσημέρι που είναι να ζήσουμε.
Εντάξει. Δεν έχω να πω τίποτα καινούριο. Το σχέδιό μου είναι να συμπαραστέκομαι στα παιδία, να κάνω τέχνη, να ζω στη φύση για τη φύση …και μια θέση στην λαϊκή της γειτονιάς της.
Έτσι όπως τα κάναμε μοιραία μας μένει να ζήσουμε ρετρό. Χωρίς τηλέφωνα. Ρομαντικά. Να συναντιόμαστε να δίνουμε παλαιϊκά ραντεβού .. με τις φάσεις του φεγγαριού .. να επικοινωνούμε .. με στίχους με συνθήματα και τέτοια. Κι αυτό ήθελες απ' την αρχή. Παραδέξου το ..
Η ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΜΠΩΝΤΛΕΡ
*
ΕΠΙΘΥΜΙΑ
Στην ράχη του ερπετού καβάλα
Τα κέρατα τα λέπια τα κεντριά
Βαστώ σφιχτά στην αγκαλιά
Τα πόδια γύρω του κλειδώνω
“Ride the snake” oh “ride the
snake” baby
Η ψύχρα του πώς με ριγά
Συσπά τους χίλιους μύες του
Που το μουνί μου στάζει υγρά
Oh “Ride the snake” baby “ride the snake”
*
ΦΑΚ
Εκεί που πόνεσες πολύ θέλω να σε φιλήσω
Απάνω στην καρδούλα σου Αγάπη μου να σκύψω
Να τρίψω τη μουσούδα μου στο αριστερό σου στήθος
Παίρνοντας μες τα χείλη μου τη ρώγα σου να στύψω
Κι όπως το μέτρο εδώ κρατώ το ρόδο σου ανοίγω
Να τρέχει το ροδόσταμο να τρέμει σα το δάκρυ
Να γίνει το κορμάκι σου το σπίτι του ασώτου
*
ΣΦΑΛΙΑΡΑ
Όπως σε αγκαλιάζω
Ερωτευμένα
Στιβαρά
Με χέρια καμπυλωμένα
Με μάτια κόκκινα
και πυρωμένα χνότα
Ρίξε μου μια σφαλιάρα
Για τα χαμένα βράδια
Για τα χαμένα βράδια
Για τα χαμένα πρωινά
Από τη μία παίζει το "αχ ας μπορούσα να σε ξεχνούσα"
Και από την άλλη το "ποτέ δε θα μπω σε άλλο σώμα"
Τουλάχιστον και νοητά ήμουν μαζί σου... στα δύσκολα, ξυπόλητο στα αγκάθια. -Χώματα είναι...εντάξει-
(Photos dy me/ Sad afternoon)
ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΩΡΑ
Θέλω να έρθω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα Όπως την έχω ονειρευτεί -όταν χύνω τη νύχτα- ή και αλλιώς να βγει δε με ενοχλείΘα ήθελα να πάμε σε μια παραλία να ξεπλυθούμε απ΄ τον ιδρώτα να σταματήσουμε με φιλιά και σηκωμένες τις μπλούζες πολλές φορές κατά τη διαδρομή Θέλω να οδηγώ με το ένα χέρι και με το άλλο να σε πειράζω Να βριζόμαστε και να λέμε γλυκόλογα την ίδια στιγμή Να σου λέω πόσο σε έχω ερωτευτεί Ότι θέλω να τα πω ιδιαιτέρως με το μουνί σου μούρη με μούρη γιατί έχουμε να κάνουμε μεγάλη κουβέντα και πάρα πολύ σοβαρή Να έχω μαζί μου νερό ψωμί λάδι με φέτα Φρούτα κι ίσως ταχίνι με κακάο και κανένα τσιγάρο Ένα ψαθί και μια πετσέτα Για να σταματήσουμε όταν φτάσουμε στην άκρη της Γης Θέλω να έρθω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα που να κρατήσει για όλη μας τη ζωή Να τα πω ιδιαιτέρως με το μουνί σου μούρη με μούρη γιατί έχουμε να κάνουμε μεγάλη κουβέντα και πάρα πολύ σοβαρή Να πάμε σε μια παραλία να ξεπλυθούμε απ΄ τον ιδρώτα Να σταματήσουμε με φιλιά και σηκωμένες τις μπλούζες πολλές φορές κατά τη διαδρομή Όπως το έχω ονειρευτεί -όταν χύνω τη νύχτα- ή και αλλιώς να βγει δε με ενοχλεί Για να σταματήσουμε όταν φτάσουμε στην άκρη της Γης Θέλω να έρθω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα που να κρατήσει για όλη μας τη ζωή
Εκείνη φοβόταν να σου χαϊδέψει τα απόκρυφα μέρη σου, Σίσσυ, κι εσύ φοβόσουν να τα χαϊδέψεις μπροστά της. Όμως τα στόματά σας ήταν τολμηρά – και ανόητα και επικίνδυνα – και γείρατε η μία προς την άλλη σιγά σιγά ,με τα μάγουλά σας να γλιστρούν το ένα πάνω στο άλλο, και φιληθήκατε. Τα στόματά σας συναντήθηκαν καθώς ακούγονταν ο βόμβος μιας μέλισσας που περνούσε εκεί κοντά, και πιέσατε τα χείλια σας μέχρι που τα ισοπεδώσατε κι οι γλώσσες σας βρέθηκαν μπερδεμένες μέσα σε φυσαλίδες και ανάσες. Μακριές, ευκίνητες γλώσσες έβαψαν η μία την άλλη με στοματικούς χυμούς, διώχνοντας σιγά σιγά τους γυναικείους φόβους έτσι που τελικά μπόρεσες να πάρεις τα δάκτυλά σου από την ασημένια ουλή της και να τα γλιστρήσεις προς τα κάτω. Όταν οι τρίχες και τα υγρά άρχισαν να ψιθυρίζουν στα δάκτυλά σου – να ψιθυρίζουν βρώμικες λέξεις όπως «μουνί», «καύλα» και «χύνω» - θυμήθηκες τη Μαρί που σου έβαζε πάντα χέρι εκεί κάτω και σχεδόν τραβήχτηκες μακριά της. Όμως η Τζέλυ βόγκηξε μέσα στο στόμα σου, πλημμυρίζοντάς το με γλύκα και σε λίγο άρχισε και το δικό της χέρι να εξερευνά τις καυτές πτυχές της θηλυκότητάς σου.
Αγκαλιασμένες, γείρατε προς τα πίσω πάνω στο γρασίδι. Το καπέλο της Τζέλυ έπεσε κάτω και κύλισε προς την Οκλαχόμα Σίτυ. Μπορεί να ήθελε να πει χαιρετίσματα στην Ταντ Λούκας. Τα μάτια σου έστειλαν μια αρχαιολογική επιστολή στο πρόσωπο της Τζέλυ και τα δικά της στο δικό σου. Και οι δυό ξεθάψατε επιγραφές και αρχίσατε να σκέφτεστε το νόημά τους. Εκείνη ψιθύρισε ότι είσαι όμορφη και γενναία. Σε είπε «ήρωα», θέλοντας να πει ηρωίδα, όμως τα δάκτυλά της δεν ξεγελάστηκαν ούτε για μια στιγμή. Εσύ προσπάθησες να της πεις πόσο σημαντική ήταν για σένα η φιλία της. Κατάφερες να της πεις αυτές τις λέξεις , ή όχι; Δόντια από αφρό, χείλια γλυκά σαν μηλόπιτα.
Μετά από μια πεινασμένη ακινησία σαν ένα διάλειμμα στον χορό των λύκων, αποκαταστάθηκαν οι παλιοί ρυθμοί. Είχατε χωθεί πια η μία μέσα στην άλλη τώρα, το πράγμα είχε αναγνωριστεί και εγκριθεί , κι έτσι τώρα αρχίσατε να τεντώνεστε και να σπρώχνεστε και να συστρέφεστε και να διπλώνεστε, απαλά αλλά και με ολοφάνερη ένταση. Η δακτυλική συνουσία είναι μια τέχνη. Οι άντρες επιδίδονται σε αυτήν, αλλά οι γυναίκες διαπρέπουν. Ω, πυροσβέστη, σώσε το παιδί μου!
Ένιωθες λες και το χέρι σου ήταν μέσα σε ένα τζουκ-μποξ, ένα τζουκ-μποξ από σάρκα που πέταγε χρωματιστές ηλεκτρικές σπίθες καθώς έπαιζε μέχρι διάλυσης έτσι όπως είχε μέσα του το δεκάρικο του Αιώνα. Η κλειτορίδα σου ήταν ένας διακόπτης χωρίς OFF. Εκείνη τον γύριζε στο ON και ΟΝκαι ΟΝ κι ακόμη παραπέρα. Στριφογύριζες τη γλώσσα σου γύρω από μια σηκωμένη ρώγα. Εκείνη χαμογέλασε με τα ρίγη που σε διαπέρασαν καθώς σου άνοιξε την πρωκτική σχισμή σου.
Όλα ανακατώθηκαν. Κουνούσατε η μία την άλλη μέσα σε κούνιες από ιδρώτα και σάλιο, μέχρι που δε βλέπατε πια τίποτα. Την φαντάστηκες σαν νύφη μες στα προικιά της, σαν τροφαντή φοράδα. Μήπως βράζατε σαν τον μούστο; Κάπως έτσι μυρίζατε. Ανεμιστήρες μυρωδιάς και πυρετού άνοιγαν κι έκλειναν, σαγόνια γυάλιζαν απ’ τα υγρά των φιλιών, κι εσείς κουνιόσαστε, κουνιόσαστε συνέχεια, ενώ ο αντίχειράς σου αναμόχλευε με ρυθμό την κοιλιά της, μεγαλώνοντας την διέγερση και των δυό σας.
Με τα μάτια κλειστά, ή μόλις μισάνοιχτα και θολωμένα, φαντάστηκες μέσα στο νου σου το σφιχτό, νεανικό της πως – το – λένε. Με τις τριχούλες του να στάζουν μία μία στεκόταν χάσκοντας μπροστά σου. Τη δική σου κλειτορίδα την ένιωθες να έχει φουσκώσει σαν ροδαλή τσιχλόφουσκα. Ω, αυτά τα πράγματα έχουν φτιαχτεί ν’ αγαπιούνται!
Ξαφνικά άρχισες να κλαις. Οι ανάσες έβγαιναν με θόρυβο από μέσα σου. Φώναξες «Τζέλυ Τζέλυ» ενώ ήθελες μόνο να μουρμουρίσεις «μμμμ». Δεν πειράζει. Η Τζέλυ δεν μπορούσε να σ’ακούσει. Ούρλιαζε. Είχε πάθει υστερία από την καυτή απαλότητα του κοριτσίστικου έρωτα.
Φοβερό το πώς χύνει αυτή η φοραδίτσα, σκέφτηκες, όταν είχαν ηρεμήσει οι δικοί σου σπασμοί. Την ίδια στιγμή, η Τζέλυ αναρωτιόταν πώς μπορεί ένα διαμέρισμα σε μια πόλη να χωρέσει τις ερωτικές σου κραυγές. Γιατί και η Τζέλυ είχε σταματήσει. Σιγά σιγά, καταλάβατε κι οι δυό ότι υπήρχε κι ένας τρίτος ήχος που είχε ανακατευτεί με τα ουρλιαχτά της Τζέλυ και τα βογκητά της Σίσσυ – ένας ήχος πιο τραχύς, πιο άγριος, αν και ήταν φανερό πως ήταν έργο του ίδιου συνθέτη.
Τα δάχτυλα, μουσκεμένα, τραβήχτηκαν απ’ τις τρύπες. Μουλιασμένες μέσα κι έξω, ανασηκωθήκατε και οι δυό. Και τότε ξανακούστηκε και πάλι αυτός ο ήχος , πιο δυνατός , πιο τρομαχτικός. Αν οι τρίχες των μαλλιών σας , κοντές και μακριές, δεν ήταν τόσο υγρές, θα είχαν σηκωθεί όρθιες. Ήταν ένα ισχυρό σάλπισμα, μια κραυγή σαν αυτή που μπορεί να έβγαλε ο Κόσμος τη μέρα που γεννήθηκε.
Και τότε ήταν, κυρίες μου, που κοιτάξατε ψηλά κι είδατε ένα σμήνος από κατάλευκα σατινές αέρινα σώματα να κάνουν κύκλους πάνω από τη λίμνη Σιγουάς, ένα κοπάδι πουλιά μεγαλόπρεπα και γιγάντια, με μια τέτοια χάρη στο πέταγμά τους, που οι καρδούλες σας ζουλήχτηκαν σαν την οδοντόκρεμα της αιωνιότητας.
(… απόσπασμα από το ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ του ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ)
Η ΜΙΚΡΗ ΤΡΙΣΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΣΚΥΛΙΤΣΑ
Από την παραδοξότητα του αφρισμένου λάκκου
φτεροκόπησε ολόγυμνη η μυρωδιά σου
κι έντυσε τον σαμάνο
αγκαλιά κοσμικού ασκητή
Φωταύγεια καυτή που επεξεργάζεται
τη νύχτα ένα λουλούδι
χρόνια φυτρωμένο ανάμεσα στων βράχων τη σχισμή
Δεν είχε δει παρόμοιο φως
ως Άλος εκσπερμάτωση
απ’ το ηλεκτρικό κουδούνι της Αβύσσου
όταν το παραπατάει κάποιος λες και αποκοιμήθηκε
στο αποκορύφωμα εκστατικής προσπάθειας
κι έγειρε πάνω του κι έμεινε πατημένο
Καθώς ο άλλος που είναι από μέσα μπανιαρίζεται
ως ότου μαλαχθούν και γυαλιστούν όλες οι δυνατότητες
Τραγουδώντας «το παράθυρο κλεισμένο»
Απόψε θα ήθελα να ήμουν μαστουρωμένη και πιωμένη από τα φιλιά σου
Να αλητεύω να χορεύω να τραγουδώ το σώμα σου
Και να γράφω ακατάληπτα εκστατικά ποιήματα στην μνήμη και την καρδιά σου
Να μας έβρισκε το ξημέρωμα σε ένα άγνωστο του μυαλού μας δωμάτιο
να κλείναμε την πόρτα πίσω μας χωρις να έχουμε τα κλειδιά
Να σταματούσαμε από την εξάντληση-λευκοί σαν άγγελοι για καφέ σε κάποιο τυροπιτάδικο
Και να παίζαμε το παιχνίδι ότι μόλις έχουμε γνωριστεί...
Καλά τα πήγα και μόνη μου, δεν μπορείς να πεις. Έσκαψα και βρήκα τόσα ακατέργαστα πετράδια και στα έφερα με παιδική χαρά να τα δεις σχεδόν όλα. Αν είχαμε πάλι στιχομυθία θα ήταν ακόμα καλύτερα. Ίσως και να μου έφτανε και μόνο να ανταλλάζουμε γράμματα, να σε κοιτώ και να μιλάμε. Είχε μια ποιότητα μοναδική όλο αυτό και μπορούσε και εμένε πεντακάθαρο μίλια μακριά από τις νοθείες και τους γαμιάδες.
ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Σκέψεις ακίνητες
κλειστές αντένες
Ίσως να έρθω να σε βρω σε λίγες μέρες
Να αφήσω τη ζωή μου στο συρτάρι
Και το εξώκοσμο που μου έταξες
Να αδράξω βράδυ
Όπως του κόσμου η βουή
Θα έχει σιγάσει πίσω από το τζάμι
Μες το εξώκοσμο που μου έταξες
Θα μείνω βράδυ
Σκέψεις ακίνητες
κλειστές αντένες
Ίσως να έρθω το πρωί σε λίγες μέρες
Κοντεύεις να με κάνεις σα τα μούτρα σου
Αλλά εγώ το ξέρω .. πως κι ας μην ξέρω πως
όλες οι ερωτήσεις έχουν τις απαντήσεις τους
ΧΘΕΣΙΝΟΒΡΑΔΙΝΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ
Πώς γαμάει ο κόκορας;
Με μακαρόνια.
Μπούτι ή στήθος;
Ε άμα έχει και ζαρτιέρες
Μπούτι.
ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΑΤΣΟΥ
Εισαγωγή: βάλε ότι θες
Θέλω να είμαι ο Παλιάτσος σου για πάντα
Εμπρός τα κέρματα σου ρίξε να κουνιέμαι
Να σου χαμογελώ να υποκλίνομαι να σκύβω
Να κάνω εδώ κι εκεί πως χάνω και ξεχνιέμαι
Μες το ασπρόμαυρό μας φόντο να παγώνω
Να τρέχουν μπάλες απ' τα χέρια μου πλανήτες
Σε ένα λουλούδι στην παλάμη μου που ανθίζει
Με μια κίνηση σαν στραβοτιμονιά σε χιόνι
Απ' την σχισμή που έχουμε φύγει
κι έχουμε γίνει Α!στερισμοί
Θέλω να είμαι ο Παλιάτσος σου για πάντα
Τη νύχτα μόνος σαν ξεβάφομαι στο τέλος
Έρχεσαι στρίβεις στη πληγή το άγριο βέλος
Μες τον καθρέφτη μου να σε κοιτάξω πίσω
Να έχεις τα χείλη σου λες κόκκινα από αίμα
Να είναι τα μάτια σου μεταλλικά και υγραμένα
Με έναν αέρα που μας ρίχνει σε μια κλίνη
Όπου το φως και το σκοτάδι έχει συγκλίνει
Απ' την σχισμή που έχουμε φύγει
κι έχουμε γίνει Α!στερισμοί
Τέλος: για κλείσιμο βάλε ότι θες
(μουσική: Αφρικάνικο Βούντου Ζεν/ με μονόχορδο, αυλό και τύμπανα από πηλό)
ΦΑΚ
ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Ο πλανήτης σηκώνει πυρετό
Χρειάζεται ξεκούραση
Χρειάζεται βοήθεια
κάπως να τον περιποιηθούμε. *
Κι εσύ εκεί
Να βλέπεις τη ζωή σαν μαγαζί
Να βλέπεις τη ζωή σαν μαγαζί
Με τα χέρια σου σφιγμένα
μέσα σε άδειες τσέπες.
Ποιος σου είπε
πως δε μπορούμε;
* Υπάρχει ένας τρόπος επαναδημιουργίας, αποκατάστασης και διατήρησης του οικοσυστήματος που λέγετε perma cultura. Θέλει αρχικά πολύ προσπάθεια αλλά μόλις ξεκινήσει λειτουργεί μόνο του σε θαυμαστή αρμονία αναδεικνύοντας την τελειότητα των φυσικών νόμων. Είναι ότι πιο γοητευτικό ανακάλυψα στη ζωή μου ως γνώση και ως λύση στο περιβαλλοντικό πρόβλημα.
ΛΙΛΛΥ μου,
Σε κάποιες αναλαμπές πραγματισμού σου ρίχνω δίκιο. Και ξέρω
πως αντέχεται με αγάπη αυτό που δεν αντέχεται. Μπορεί να μην βγάζω άκρη. Για
την αγάπη σου όμως θα έκοβα το κεφάλι μου. Πάλι. Το έχω ξανακόψει το κεφάλι μου
για την αγάπη σου. Και το κεφάλι μου έχω κόψει και το κορμί μου. Μόνο που δεν
καταλαβαίνεις το πόσο μεγάλη ανάγκη είχα και έχω για επικοινωνία. Τόση που
σκέφτομαι σοβαρά να ξαναγυρίσω στην σπηλιά μου. Οι νεκροί δεν υποφέρουν. Προσπαθώ
να καταλάβω γιατί με ξαναζωντάνεψες. Γιατί μου είπες για εκείνο το φιλί στην
πλατεία. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί μου μιλάς χωρίς να μου απευθύνεσαι. Αν έχω
όντως ερωτομανία. Γιατί; Τώρα είμαι ένα
κεφάλι με κορμί και σε θέλω περισσότερο από πάντα. Γιατί κάνω κάποια βήματα
μέσα μου και βλέπω καθαρότερα και μπορώ να ακούω όταν μου μιλάνε. Και έχω
ζητήσει χιλιάδες συγνώμες από τον καιρό που δεν μπορούσα να κρίνω τίποτα. Έχω
ζητήσει χιλιάδες συγνώμες για τον φόβο μου και τον ναρκισσισμό μου. Όχι, για
τον Πάνα μέσα μου δεν ζητάω καμιά συγνώμη. Ζητάω συγνώμη για τον φόβο μου και
τον ναρκισσισμό μου. Και για την ερωτομανία. Και που καθυστερεί η ζωή μου να
στρίψει πάνω μας. Και για τα νηπενθή πάθη. Για όλα τα μαρμαρωμένα οράματα, και
που νόμισα πως μπορώ να μας πουλάω στον διάβολο για αθανασία. Για τις σπασμωδικές
κινήσεις. Τα χρόνια της κλονισμένης πίστης μου και τις στιγμές που κλονίζομαι
ακόμη. Τις ώρες που σκέφτομαι πόσο σε έχω κακομάθει. Και πόσο θα ήθελα να σε
κακομάθω τελείως αν με σιγοντάριζες λίγο .. όμως δεν μπορείς να φανταστείς τι
μπορώ να κάνω αν πατήσω λίγο στέρεο έδαφος. Τι δύναμη μπορώ να βγάλω αν φάω
έναν αληθινό καρπό μας. Το ξέρω από πράγματα που έχω αγαπήσει και θελήσει πολύ
λιγότερο. Συγνώμη για τις χιλιάδες ευκαιρίες που πέρασαν χωρίς να κάνουμε
έρωτα. Για την κάθε μέρα που περνάει χωρίς να κάνουμε έρωτα. Συγνώμη που παραδίνομαι. Μωρό μου θέλω να σε φιλήσω παντού
να καυλώσεις να χύσεις για μένα.
ALiTZiM
ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ
Με κοίταζε κάπως διακεκομμένα
, παράξενα. Σιώπιζε κι έφευγε.
Φευγάτο αποτύπωμα ονείρου που γράφτηκε
λες με ένα κουβάρι σύρμα αγκαθωτό που φωσφορίζει ηλεκτροφόρο
, σε απροσπέλαστο "ιδιωτικό χώρο" .
Φώναζα πως τα χάριζα. Τίποτα δε μου ζήτησε.
Τίποτα δεν πήρε.
Ίσως δεν είχε για να πληρώσει...
ΑΠΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ
Όπως τρέχουμενο νερό που διαβρώνει την γκρίζα ζώνη της αδικίας του κόσμου βρίσκομαι
μπροστά στο μαχαίρι
του γκρέιντερ της καταστροφής και της ισοπέδωσης
ξεγυμνομένο τοπίο φασκιωμένο καλώδια
Να σε σκέφτομαι
να σε βλέπω μπροστά μου
στην αδικία του κόσμου
"Ουτοπία"
που μου σκιρτάει τα βλέφαρα για να συνεχίζουν να βλέπουν
Να σε βλέπουν
Το καθρέπτισμά σου στο μαχαίρι του γκρέιντερ που πλησιάζει
και γδέρνει ατίθαση Γη να την στρώσει
κουτρουβαλώντας τον σορό με τις πέτσες της
με τον ήχο που διώχνει τα ζώα
Σε ακούω
Στην αδικία του κόσμου
Σε βλέπω
στα λεντ ανερώτητα μάτια που μου ζητάν άγνωστα πράγματα
με μονοδρομιμένο ύφος: δε με νοιάζει πώς, βρες το, κόφ'τον λαιμό σου
Στην αδικία του κόσμου
Σε βλέπω
Απέναντι
(Photo by "άγνωστος")
