Αγάπη μου,

Θέλω να σκέφτεσαι όμορφα, να ταξιδεύεις και να γελάς. Ήθελα να σου πω του κόσμου τα πράγματα. Τα φτιάχνω στο μυαλό μου αλλά σε αυτή τη φάση κοπανιέται σα χταπόδι, είναι βυθισμένο σε ένα παραισθαντικό REM, είναι και για σφαλιάρες. Μου είναι πιο επόδυνο να σου το δείχνω. Ακόμα και μέσα στην οικιότητα των λέξεων που είναι ένα μέρος αγαπημένο γεμάτο θαλπωρή, υποφέρω. Όμως ήθελα πάρα πολύ να γνωρίζεις ότι μας έχουν ταλαιπορίσει και εμένα ακόμα με  ταλαιπορούν τα ίδια τιτάνια συναισθήματα, η καύλα, η αμηχανία, ο φόβος, η τρέλα, η ανεπίδοτη αγάπη, ο έρωτας μάτια μου αυτός ο ομηρικός. Γιατί βρήκα ότι θέλω να συναντηθούν οι ζωές μας και δεν μπορώ να ησυχάσω. Όμως βλέπω πως πρέπει λίγο να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι για να γίνει αυτό, να βγω από τον Άδη χωρίς να κοιτάξω. Κι εδώ για να το κάνω αυτό πρέπει να γίνω θεός ή να μου βαρέσουν καμιά ένεση για ελέφαντες και να με σύρουν έξω σούρνωντας ή πάνω σε φορείο. Και δεν θα είναι όμορφα πράγματα αυτά έρωτά μου. Γιατί θέλω να συναντηθούν οι ζωές μας και αυτό αντιλαμβάνομαι ότι απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, οξύνοια και ψυχική ισορροπεία. Όμως θέλω να είμαι δίπλα σου κάθε μέρα, όπως μπορώ είμαι και θα είμαι ακόμα καλύτερα πολύ καλύτερα αν ξέρω πως το θέλεις κι εσύ. Κι αν δεν νιώθω αυτή την πίεση να πρέπει να σου εξηγώ τι και πως τόσα χρόνια για να μην με παρεξηγήσεις αν σιωπήσω για λίγο στο να σου λέω πόσο σε αγαπώ όταν με μισείς και πόσο σε μισώ όταν με αγαπάς γιατί είσαι μακριά μου και σε έχω ερωτευτεί χωρίς καν να ξέρω τι εστί έρωτας. Όπως και να έχει θα έρθω, μόνο νεκρή δε θα έρθω. Και δεν έρχομαι μόνο εγώ, φέρνω και την ζωή μου μαζί μου για να συναντηθεί με την δικιά σου και να έρθουμε κι εμείς να μας συστήσουν να γνωριστούμε και μετά αποφασίζουμε όλοι μαζί τι ώρα θα σερβίρετε το "τσάι".

Σε φιλώ μωρό μου

                  με όλη τη γλώσσα

          ALiTZiM

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

 ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Στο φυσικό λιμανάκι της Αγ. Κυριακής

Το αρχαίο λιμάνι που ξαναχτίστηκε με τα αγκωνάρια και τα σπαράγματα του μεγαλόπρεπου κάποτε ναού του Εραναίου Ποσειδώνα

Λίγα βαρκάκια και παιδιά παίζουν στα ξέβαθα 

Κάποτε εκεί που τώρα είναι η μεγάλη ταβέρνα ήτανε η παράγκα που μια τοπική ιστορία θέλει τον Δημήτρη Περδικόπουλο να γράφει για την κόρη του το τραγούδι "στο πα και στο ξαναλέω"

-Τραγούδι που άλλοι λένε πως είναι παλιό προσφυγικό-

Στην τοπική ιστορία ο νεαρός Περδικόπουλος ήτανε οδηγός στα κάρα της σταφίδας

Και μια μέρα, που γύρευε τι αντάρα έσερνε μέσα στην καρδιά του, δυστοπήσανε τα άλογα και φουντάρανε μαζί με το φορτίο στη θάλασσα κι έφυγε τότε κυνηγημένος για την Αθήνα 

Κι έγινε αυτό που έγινε που κάποιοι τον λένε για δάσκαλο του Τσιτσάνη

Ύστερα από χρόνια που γύρισε, μια μέρα με κύματα, έγραψε για την κόρη του  που έπαιζε στην αμμουδιά το τραγούδι "στο πα και στο ξαναλέω"

Στέκομαι και κοιτώ το λιμάνι και σκέφτομαι

Πώς είναι τα λιμάνια;

Πώς είναι οι άνθρωποι λιμάνια;

ΛΙΜΑΝΙ

ΛΙΜΑΝΙ

Απόψε κατάλαβα

πως οι στολές είναι οι εποχές 

ο καθρέφτης η θάλασσα 

και τα φώτα το λιμάνι

   -Για σένα που θέλησα 

να ταξιδεύεις και να γελάς-

Καλημέρα

 

Παραισθάνθηκα μια απίστευτη αγκαλιά όταν ξύπνησα!

Αυτό είναι ποίημα!

 Έκανε τις νυχτερινές μαλακίες μου να φαίνονται σα ντοπαρισμένοι μπαμπουίνοι

Εσύ μπορείς να με λες και μαλάκα ..

Αλλά κοιμήθηκα καλύτερα χωρίς κλαψουρίσματα

 Με πείσμα και εκτώνωση καλύτερα 

Γιατί ξεφτύλα θα ήταν άμα δεν προσπαθούσα και αν δεν είχα βρει έναν δρόμο

Όμως τον έχω βρει και με κάθε χιλιοστό που προχωράω 

μου περνάει και η ξεφτήλα και η κατάντια που νιώθω όταν αφήνομαι έρμαιο στα συναισθήματά 

.. που λες ..

Εσύ αγάπη μου σε τι φάση είσαι;

ΚΑΥΛΑ ΜΟΥ

 ΚΑΥΛΑ ΜΟΥ

Ήθελα να σε λέω

 Καύλα μου

Αλλά 

είναι κάπως 

αλλόκοτο τώρα αυτό

Να σε λέω καύλα μου

 

Να ακούγεται μια καμπάνα

Που την τραβάς και σου έρχεται στο κεφάλι

Και πηδάς και σε παίρνει ξυστά 

Και σου εμφανίζει μαγικά

Μέσα από τον αφαλό σου

Ένα μαντίλι μεταξωτό

Ένα περιστέρι κι άλλο περιστέρι

 κι ένας λαγός κι άλλος λαγός

Να κόβει με το πριόνι την κοπέλα στα δυό

Να της ρίχνει στον τροχό όλα του τα μαχαίρια

Κάπως αλλόκοτα

Κι όλο αυτό τώρα που

Θέλω να σε λέω 

Καύλα μου 

Μαγική

Καύλα Μου

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΙΤΗΤΗ

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΙΤΗΤΗ

Στο ροδί σου το μπιλάκι 

Που φοράω σα καπάκι στο κεφάλι μου

Γράφω ομηρικά συνθήματα

με σαλιωμένη μπούκλα για να διαβάζονται

και σε γραφή Μπράιγ

με ηχοποιημένες δονίσεις κι αντίστροφα

Όταν πρασινίζουν τα βουνά

Και πέσει η πρώτη μπόρα

Θα βρέχει δώδεκα χρόνια ουράνια τόξα

Τέρματα για το ροδί σου το μπιλάκι

Που φοράω σα καπάκι στο κεφάλι μου

τατουάζ 3

 

Αγάπη μου, θέλω το ανοιχτήρι για να ανοίξω τον ουρανό. -Να χυθεί να τον πιούμε.- Δώσε μου το! Θα μου πεις που το έχεις κρύψει; Τι σε πιάνει με αυτό;

Το σπίτι μας χωράει τη θάλασσα. Στην κουζίνα είναι ο Τζιμ Μόρισον και μας κάνει κομμάτια. Τα τρώμε μαζί. Ταΐζουμε ο ένας τον άλλο ανάμεσα σε φιλιά που τα δίνουμε αχόρταγα αλλά μοιάζουνε τόσο χορταστικά.        Όταν είμαστε οι δυό μας είναι όλα πιο τέλεια. Έχουμε μια γεύση! -Καβουρντισμένου αμύγδαλου-. 

Το φως γύρω μου κοκκινίζει. Τεντώνεσαι χορεύω πάλλεται ξεγλιστρά. Γίνεται ροζ λιωμένο χρυσό και πορτοκαλί με γαλάζιο και μοβ    ..      Πάμε για έναν καφέ; "Χα χα χο χο και χι χι"

Θέλω να σου δίνω συντροφικότητα. Όση μπορώ. Όπως μπορώ. Να στη δίνω. Να τη θες. Να την αφήνω δίπλα σου. Να σ’ αγαπώ. Να σου δείχνω την αγάπη μου και να στην λέω. Θέλω να την αφήνω δίπλα σου. Να τη βλέπεις. Να την δέχεσαι. Να αφήνεσαι να σε αγγίζει όμορφα. 

θέλω να σε κάνω όπως να βρίσκεσαι μέσα σε ένα βουνό από γλυκά λουλούδια πολύχρωμα και κορδελάκια από φυτά. Γύρω σου να πηδούν κουνελάκια και μικρά περιστέρια να πετούν. Παπάκια σκιουράκια διάφορα ζώα. Όλα τους βρώσιμα. Αληθινής ποιότητας. Να έχεις όποιο σ' αρέσει   ..   Πες το μου    και θα στο μαγειρέψω εγώ ..  

ΑΝΑΣΑ

 

ΑΝΑΣΑ

Δεν γίνεται να ακούσω τίποτα έξω από αυτή την ανάσα

Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα έξω

Από αυτή την ανάσα

Γνωριστήκαμε σε ένα ξωκλήσι

Πήγαινα να βάλω θέα

Να βγάλω από το μυαλό μου 

Τους στίχους

Τα λαμπερά γρέζια από την πλάνη 

Το τρίμμα από τα κομμάτια 

του θαύματος εκεί πέρα

Δεν ήθελα και πολύ παρέα 

Μου προσφαίρει κάτι

Μιλάμε για τις συνήθειες των μάγων

Για να ακούσω δεν ανασαίνω

Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα έξω από αυτή την ανάσα

Η ανάσα του ήταν λες και του είχαν πυροβολίσει την κοιλιά

Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα

Ήταν στον Λάδωνα

ανάμεσα σε πλατανόφυλλα και βράχια

Στη Σμίξη

Η ανάσα του ήταν λες και του είχαν πυροβολίσει την κοιλιά

Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτή τη μανία

...

Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα ήταν στα όρθια σε ένα κλιμακοστάσιο

Ανάσαινε λες και του είχαν ξεριζώσει τα νεφρά 

Ακούω μόνο αυτή την ανάσα

Τίποτα έξω από αυτή

Δεν ανασαίνω για να ακούσω

Δεν ακούγεται τίποτα έξω

 από αυτή

ΒΛΑΚΑ

 ΒΛΑΚΑ

ΒΛΑΞ

Βλαξ

    Κουάξ

Τελείωσε

 

Δε μπορώ

Γιατί δε μπορείς

Δε μένει τίποτα όρθιο στο πέρασμά σου

Καλύψου Κρύψου, ποιός μιλά

Σκέψου μέχρι να κοπάσει

Μαρμάρωσα ... δε πρόλαβα 

Είμαι μέσα στο μάτι σου

Σε έχω ερωτευτεί

Πρώτη φορά

Το πλατάγισμα από τα φιλιά μας

  

Έχει παραγίνει αυτό με την αυπνοία και τα ίδια μαύρα ρούχα τόσα εικοσιτετράωρα

Είναι γελοίο 

Και το πιο γελοίο είναι ότι νομίζω ότι κάνω το σωστό 

Ότι τέλος πάντων κάνω αυτό που μου λέει η καρδιά μου

Δεν έχει και πολύ γούστο όμως

Και το χειρότερο είναι ότι εξοντώνομαι και κουρασμένο έτσι δε θα σου πολυ-αρέσω 

Και το πιο χειρότερο είναι ότι έτσι κάνω και με το ζόρι μόνο τα βασικά 

και μένει το σχέδιο πίσω.

Να "κοιμηθούμε" μαζί 

  να μην με τρώει η αϋπνοία

Μωρό μου γιατί όταν κλείνω τα μάτια μου βλέπω το πρόσωπό σου με τα γυαλιστερά χειλάκια σου και γεμίζουν τα μάτια μου λάμψεις κι ακούω τον ήχο από το φιλί μας  αναστεναγμούς δαγκωμένα φωνίεντα

Που να κοιμηθώ με τόσο θόρυβο και τόσο φως. Ποιός μπορεί να κοιμηθεί με τόσο φως και τόσους ήχους. 

Φυσικό είναι. 

Τι ωραία που κοιμάται το μωρό μου ..

 

Αγάπη μου αγάπη μου ψυχή μου φως μου. Ήταν τόσο ωραίο. Δεν ξέρω γιατί το διέγραψα. Μάλλον ξέρω. Είχε μια μικρή ειρωνεία κι ένα μεγάλο ψέμα. Δεν γινόταν αλλιώς. Πως αλλιώς. Σε είδα που γούρλωσες τα μάτια στον κβαντικό χώρο που το διάβασες και είδα και τον γιατρό μου στον πραγματικό να μου λέει μα γιατί δε με ακούτε κυρία μου. Κεριά και λιβάνια. Άσ’ τον αυτόν, εσύ φταις. Μίλησες για μένα σε ανθρώπους που δε με αποδέχονται κι ίσως να μην με αποδέχεσαι κι εσύ… κι εγώ και τρελαίνομαι. Γι αυτό το έσβησα. Ήθελα μόνο να σου πω την αγάπη μου, σε όλες μου τις εκφάνσεις, να με συναντάς σε όποια θέλεις. Και στην τρέλα να με λησμονήσεις … αν θες έτσι αγάπη μου … να μένω εκεί να κάνω το πιο δικό μου ταξίδι το ανεπίστρεπτο. Το κάνω. Εντάξει, «η θάλασσα προχωράει μπροστά». Κι εγώ την ντροπή μου την φτιάχνω εκκεντρικότητα, ερωτική διέγερση και η ενοχή που νιώθω δεν είναι δα και τόσο άσχημη τώρα. Όταν τη νιώθω είναι όπως όταν χάνει κανείς την παρθενιά του ή όταν την παίρνει από κάποιον. Όμορφο είναι, ας πούμε, κάπως. Εσύ είσαι πιο όμορφη. Είσαι η μούσα μου και θέλω να σοβαρευτώ για σένα. Να είμαι ο Δανδής σου. Ένας Δανδής που μπαίνει ο Πάνας μέσα του, κάτι τέτοιο. Νεοάγριο και ρομαντικό και αναγεννησιακό και ψαγμένο μετά-μεταμοντέρνο. Όχι και τόσο αφηρημένο τώρα όμως. Είναι σα κουνημένο, εν κινήσει, ξέρεις. Το βλέπω πού είναι μπερδεμένο. Είναι σαν ένα σχοινί, μια σύγχυση ερωτικής ντροπής κι ενοχής, όπως σου είπα παραπάνω.. ένα σχοινί που όσο μπερδεύεται με σφίγγει και μ’ αρέσει πολύ αυτή η αίσθηση, παραίσθηση, συναίσθημα, πες ο όπως είναι. Η μεγάλη ερώτηση είναι. Γιατί παίρνω από αυτό κομμάτια του και τα μετουσιώνω αλλού.  Είναι το ασαφές πρότυπο που μου ζητάει την διάσπαση, είναι που είμαι ΔΕΠΥ, είναι καριολιά, ανασφάλεια, εκδίκηση μίσος, πολυσεξουαλικότητα, εθισμός, φυγομανία, δονζουανισμός, κάποιο σύμπλεγμα που με παραμελείς είναι σου είπα θεραπεύεται με σκανδιναβική θεραπεία και θέλω να με αναλάβεις με αυτό το έχω σχεδόν λύσει. Τρία πράγματα είναι ακόμα. Το μικρό να περάσει την φροϋδική ηλικία, η γαμημένη η εφορία και το χαρτί από το δημαρχείο σου. Αλλά γιατί δεν αρραβωνιαζόμαστε μέχρι τότε; Πες μου Στέλλα; Γέλα μωράκι μου λίγο. Έλα να σε πάρω αγκαλιά .. να «κοιμηθούμε».

Α νέκδοτά

 

Ποιο είναι το πιο εγωιστικό ζώο;

Το αιγοπρόβατο

Πότε έρχεται ο δάσκαλος του καράτε;

Δέκα Νταν

Τατουαζ 2

 

Εντάξει 

σβήστα όλα 

και άσε μόνο την οδύνη 

Να δούμε τι θα καταλάβεις .. βλάκα

 Σκάω. Τσιμουδιά. 

Γιατί άμα ανοίξω το στόμα μου 

Δε θα είναι και πολύ πολιτισμένο

Θα δεις την εικόνα του χόμο ερέκτους 

Με το ρόπαλο καυλωμένο 

να σε τραβάει από τα μαλλιά

Στη σπηλιά 

να σου δείξει πως γίνεται

Η εξέλιξη των ειδών

     .. βλάκα -μου-

 

Δε γίνεται να περάσεις χωρίς να βραχείς. Το καταλαβαίνεις; όσο κοιτάς τα κύματα και σκέφτεσαι ποιό είναι αυτό που θα σε περάσει χωρίς να βραχείς .. στο μυαλό σου μένεις συνεχώς βρεγμένος. Πάμε σου λέω 

Πάμε ΤΩΡΑ

Αλήθεια

 

Σε λίγο που θα μεγαλώσω θα σε παντρευτώ

Εντάξει

 

"Έχω εσένα να αγαπώ"

 

( photos by me/  Που παίρνεις όλη τη μορφή από το αφηρημένο μου πρώτυπο και την κάνεις δικιά σου ενώ λείπεις. Διαλύομαι που είσαι εσύ και το τίποτα. Να με σκέφτεσαι να ξεκινάνε τα αν ) 

Η καλλαίσθητη μελαγχολία του απολλωλού

 

Ευτυχώς γεννηθήκαμε μοντέλα

-Τι είναι ανοιχτό;

-Το μπλε σκούρο

Όμορφα

Θες να δεις και εμένα; 

Στα μαύρα μου... ..

Οδύνη ..

και άλογο 

...

(Photos by me/ η καλλαίσθητη μελαγχολία του απολλωλού. Φακ)

Έχει και ψαγμένο ανέκδοτο

 

Είναι ένα φίδι και ένας βιβλιοθηκάριος και συζητάν:

-θθθθθθθ

-σσσσσσςς

-θθθθθθθ

-σσσσσσς

... ..

χωρίς λογικές ελπίδες είμαι αυτό που θες

 

Πες το μου επιτέλους ! Είναι αυτό; Αυτό είναι; Φτιάχνουμε ο καθένας μια ράγα για το τρένο μας; Κοίτα. Έρχομαι στην θέση σου και είναι όλα τόσο γλυκά που σ’ αγκαλιάζω και σε φιλάω  σου πιάνω τα χέρια να παίξουμε. Έρχομαι στην θέση σου και μπαίνω μέσα σου και μπαίνεις μέσα μου και συμβαίνει κάτι πολύ όμορφο. Με τις προεκτάσεις μας. Τους ανθρώπους και τις καταστάσεις τις πόλεις τα δάση το έργο την ακεραιότητα  …έλα ξέρεις τι θέλω να πω… εννοώ είναι όλα τόσο γλυκά κι ήταν γλυκά ακόμα και μέσα στην πίκρα τους -του χωρισμού μας- γιατί είναι ο αγώνας για να σταθούμε όρθιοι. Δίχως να προδώσουμε και να προδοθούμε… -από- το ίδιο μας το είναι. Έλα. Πες μου. Φτιάχνω μια ράγα από δω μέχρι εκεί. Έχει κάνει τον γύρω της Γης έχει αστοχήσει αμέτρητες φορές από μια χαζή αμφιταλάντευση στο τελευταίο πάτημα κάθε φορά και μια γρατζουνιά. Κι ελατήριο το έχω κάνει. Εντάξει. Αλλά τώρα… Τίποτα δεν θέλω να πω. Είναι μερικά «πράγματα» που καλούνται να αποσαφηνιστούν κι από τους δυο μας. Να μας εκπλήξουμε! Ναι. Το ξέρεις. Μπαίνω συχνά στην θέση σου. Μπαίνω μέσα σου και μπαίνεις μέσα μου και συμβαίνει κάτι πολύ όμορφο. Και θέλω να το κάνουμε πραγματικότητα. Πες όμως. Έλα. Πες τα όλα. Έχω τρελαθεί στα αλήθεια; 

Αγάπη μου

 Αγάπη μου

θέλω τόσο πολύ 

να ρουφήξω από το στόμα 

σου μια πνοή 

Να κυλίσει μέσα μας

όλος ο πόθος

ΚουίΖ

 

Παρακαλώ συμπληρώστε με τον σωστό στίχο:

Αλανιάρα μόρτισσα τσαχπίνα 

Α. Και με τα πόδια έρχομαι για σένα στην Αθήνα 

Β. Για να σε κλέψω έρχομαι μ' άλογο στην Αθήνα

Γ. Η μηχανή σου μάσησε όλη μου τη μπομπίνα

ΑνΕΚΔοΤο

 

Είναι ένας που πέθανε η γυναίκα του κι έχει πάει στην εφημερίδα για να βάλει αγγελία την κηδεία. Του λένε εκεί για την αγγελία είναι ένα ευρώ η λέξη. Αλλά ήτανε και τσιγκούνης αυτός... 

Λέει γράψε: η Μαρίκα πέθανε. 

Δε γίνετε του λένε πρέπει να είναι τουλάχιστον πέντε λέξεις

Ε τότε λέει γράψε: η Μαρίκα πέθανε πωλείται φιατπούντο.

 

Είναι πάλι στη φάση το φεγγάρι που το μυαλό μου ζητάει να εξετάσω την εκδοχή του τρόμου και της απέχθιας. Αυτό δλδ που έχει καταγραφεί ως επίσημη εκδοχή. Απόρηψη. Παράνοια. Απόρηψη. Παράνοια. Φοβάμαι να το γράψω τρίτη φορά. Δεν θέλω. Φοβάμαι. Νιώθω εγκατάληψη και ντροπή. Δεν γιατρεύεται. Η επίσημη εκδοχή μιλάει για απέχθεια. Για ξερατά. Για τον χαμένο μου εαυτό. Για προσβολή. Ω σε μια θέση αμετακίνητη. Παράνοια. Απόρηψη και παράνοια. Απόρηψη και παράνοια. Απόρηψη και παράνοια. Να. Δε φοβάμαι. Το γράφω. Αμετακίνητη στάση Απόρηψη και παράνοια. Να δε φοβάμαι. Απόρηψη. Απόρηψη. Απόρηψη. Δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι. Εγκατάληψη. Διαταραχή. Παράνοια. Φοβάμαι. Δε φοβάμαι. Φοβάμαι. Δε φοβάμαι. ...κι αυτή η μαργαρίτα όπως την αρχίζεις έτσι να τελειώνει... δε μ'αγαπά. Μ'αγαπά. Δε μ'αγαπά. Δε γιατρεύεται. Εγκατάληψη. Φόβος. Ντροπή. Παράνοια. Απέχθεια και φόβος. Αμετακίνητη θέση. Απόρηψη. Φόβος. Ντροπή. 

 Αχ Ψυχή μου

Αγάπη μου άγνωστη

Με το ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ του ΜΠΕΚΕΤ

 

Περνάν γύρω σου άνθρωποι με μοναδική σύνθεση. Με προσωπικό στιλ, δράμα και μυρωδιά. Μια στιγμή αν επικεντρωθείς και βλέπεις το αποτύπωμά της.

Μια στατική φαινομενικά κίνηση. Ένας άξονας περιδίνησης  κι ενέργεια πότε τεντωμένη πότε χαλαρή, κάπου στο ενδιάμεσο. Άλλες φορές διαλυτή κι άλλες αδιάλυτη μέσα στον χώρο. Η ελαστικότητα της κίνησης της ζωής είναι θέμα άσκησης και ηλικίας, βάρους ως ένα σημείο και θέλησης.

Το ένστικτο είναι μια καθαρή κίνηση, πιο καθαρή από τη σκέψη. Ίσως γι αυτό να θέλει η σκέψη να το κατακτήσει, μάλλον ακόμα καλύτερα να συντονιστεί μαζί του και να ισορροπήσουν.

Τώρα ξεκινάει η εποχή με τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα. Η φύση συνεχώς αλλάζει γύρω μας με έναν χορευτικό ρυθμό ξεκούραστο, από ξύλο μέταλλα και πέτρα. Ρυθμό απλό μα μιας αχανούς συμφωνίας. Ας ακούσουμε τώρα την ανάσα και τα κύματα. Ας απλωθούμε κι εμείς στο άγνωστο του ορίζοντα. Η Ελλάδα δε θα αφήσει κανέναν πεινασμένο, κανέναν που θέλει να ζήσει. Ας είμαστε αγαθοί με τα αγαθά μας. Ας είμαστε ένα ωραίο μεσημέρι που είναι να ζήσουμε.

Εντάξει. Δεν έχω να πω τίποτα καινούριο. Το σχέδιό μου είναι να συμπαραστέκομαι στα παιδία, να κάνω τέχνη, να ζω στη φύση για τη φύση …και μια θέση στην λαϊκή της γειτονιάς της.      

Ρετρό και ρομαντικά

Έτσι όπως τα κάναμε μοιραία μας μένει να ζήσουμε ρετρό. Χωρίς τηλέφωνα. Ρομαντικά. Να συναντιόμαστε να δίνουμε παλαιϊκά ραντεβού .. με τις φάσεις του φεγγαριού .. να επικοινωνούμε .. με στίχους με συνθήματα και τέτοια. Κι αυτό ήθελες απ' την αρχή. Παραδέξου το ..

Η ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΜΠΩΝΤΛΕΡ

 

Η ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΜΠΩΝΤΛΕΡ

 

*

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

 

Στην ράχη του ερπετού καβάλα

Τα κέρατα τα λέπια τα κεντριά

Βαστώ σφιχτά στην αγκαλιά

Τα πόδια γύρω του κλειδώνω

 

 “Ride the snake” oh “ride the snake” baby

 

Η ψύχρα του πώς με ριγά

Συσπά τους χίλιους μύες του

Που το μουνί μου στάζει υγρά

 

Oh “Ride the snake” baby “ride the snake”

 

*

ΦΑΚ

 

Εκεί που πόνεσες πολύ θέλω να σε φιλήσω

Απάνω στην καρδούλα σου Αγάπη μου να σκύψω

 Να τρίψω τη μουσούδα μου στο αριστερό σου στήθος

Παίρνοντας μες τα χείλη μου τη ρώγα σου να στύψω

 

Κι όπως το μέτρο εδώ κρατώ το ρόδο σου ανοίγω

Να τρέχει το ροδόσταμο να τρέμει σα το δάκρυ

Να γίνει το κορμάκι σου το σπίτι του ασώτου

 

*

ΣΦΑΛΙΑΡΑ

 

Όπως σε αγκαλιάζω

Ερωτευμένα

Στιβαρά  

Με χέρια καμπυλωμένα

Με μάτια κόκκινα

και πυρωμένα χνότα

 

Ρίξε μου μια σφαλιάρα

Για τα χαμένα βράδια

Για τα χαμένα βράδια

Για τα χαμένα πρωινά

Σουτ

 

Τι να σου πω...

Από τη μία παίζει το "αχ ας μπορούσα να σε ξεχνούσα"

Και από την άλλη το "ποτέ δε θα μπω σε άλλο σώμα"

Τουλάχιστον και νοητά ήμουν μαζί σου... στα δύσκολα, ξυπόλητο στα αγκάθια. -Χώματα είναι...εντάξει-

(Photos dy me/ Sad afternoon)

ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΩΡΑ

 

ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΩΡΑ

 

Θέλω να έρθω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα Όπως την έχω ονειρευτεί -όταν χύνω τη νύχτα- ή και αλλιώς να βγει δε με ενοχλείΘα ήθελα να πάμε σε μια παραλία να ξεπλυθούμε απ΄ τον ιδρώτα να σταματήσουμε με φιλιά και σηκωμένες τις μπλούζες πολλές φορές κατά τη διαδρομή Θέλω να οδηγώ με το ένα χέρι και με το άλλο να σε πειράζω Να βριζόμαστε και να λέμε γλυκόλογα την ίδια στιγμή Να σου λέω πόσο σε έχω ερωτευτεί Ότι θέλω να τα πω ιδιαιτέρως με το μουνί σου μούρη με μούρη γιατί έχουμε να κάνουμε μεγάλη κουβέντα και πάρα πολύ σοβαρή Να έχω μαζί μου νερό ψωμί λάδι με φέτα Φρούτα κι ίσως ταχίνι με κακάο και κανένα τσιγάρο  Ένα ψαθί και μια πετσέτα Για να σταματήσουμε όταν φτάσουμε στην άκρη της Γης Θέλω να έρθω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα που να κρατήσει για όλη μας τη ζωή Να τα πω ιδιαιτέρως με το μουνί σου μούρη με μούρη γιατί έχουμε να κάνουμε μεγάλη κουβέντα και πάρα πολύ σοβαρή Να πάμε σε μια παραλία να ξεπλυθούμε απ΄ τον ιδρώτα Να σταματήσουμε με φιλιά και σηκωμένες τις μπλούζες πολλές φορές κατά τη διαδρομή Όπως το έχω ονειρευτεί -όταν χύνω τη νύχτα- ή και αλλιώς να βγει δε με ενοχλεί Για να σταματήσουμε όταν φτάσουμε στην άκρη της Γης Θέλω να έρθω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα που να κρατήσει για όλη μας τη ζωή

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΥΜΝΗΣΕΙ ΤΑ ΑΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΦΙΛΙΑ;

Εκείνη φοβόταν να σου χαϊδέψει τα απόκρυφα μέρη σου, Σίσσυ, κι εσύ φοβόσουν να τα χαϊδέψεις μπροστά της. Όμως τα στόματά σας ήταν τολμηρά – και ανόητα και επικίνδυνα – και γείρατε η μία προς την άλλη σιγά σιγά ,με τα μάγουλά σας να γλιστρούν το ένα πάνω στο άλλο, και φιληθήκατε. Τα στόματά σας συναντήθηκαν καθώς ακούγονταν ο βόμβος μιας μέλισσας που περνούσε εκεί κοντά, και πιέσατε τα χείλια σας μέχρι που τα ισοπεδώσατε κι οι γλώσσες σας βρέθηκαν μπερδεμένες μέσα σε φυσαλίδες και ανάσες. Μακριές, ευκίνητες γλώσσες έβαψαν η μία την άλλη με στοματικούς χυμούς, διώχνοντας σιγά σιγά τους γυναικείους φόβους έτσι που τελικά μπόρεσες να πάρεις τα δάκτυλά σου από την ασημένια ουλή της και να τα γλιστρήσεις προς τα κάτω. Όταν οι τρίχες και τα υγρά άρχισαν να ψιθυρίζουν στα δάκτυλά σου – να ψιθυρίζουν βρώμικες λέξεις όπως «μουνί», «καύλα» και «χύνω» - θυμήθηκες τη Μαρί που σου έβαζε πάντα χέρι εκεί κάτω και σχεδόν τραβήχτηκες μακριά της. Όμως η Τζέλυ βόγκηξε μέσα στο στόμα σου, πλημμυρίζοντάς το με γλύκα και σε λίγο άρχισε και το δικό της χέρι να εξερευνά τις καυτές πτυχές της θηλυκότητάς σου.

Αγκαλιασμένες, γείρατε προς τα πίσω πάνω στο γρασίδι. Το καπέλο της Τζέλυ έπεσε κάτω και κύλισε προς την Οκλαχόμα Σίτυ. Μπορεί να ήθελε να πει χαιρετίσματα στην Ταντ Λούκας. Τα μάτια σου έστειλαν μια αρχαιολογική επιστολή στο πρόσωπο της Τζέλυ και τα δικά της στο δικό σου. Και οι δυό ξεθάψατε επιγραφές και αρχίσατε να σκέφτεστε το νόημά τους. Εκείνη ψιθύρισε ότι είσαι όμορφη και γενναία. Σε είπε «ήρωα», θέλοντας να πει ηρωίδα, όμως τα δάκτυλά της δεν ξεγελάστηκαν ούτε για μια στιγμή. Εσύ προσπάθησες να της πεις πόσο σημαντική ήταν για σένα η φιλία της. Κατάφερες να της πεις αυτές τις λέξεις , ή όχι; Δόντια από αφρό, χείλια γλυκά σαν μηλόπιτα.

Μετά από μια πεινασμένη ακινησία σαν ένα διάλειμμα στον χορό των λύκων, αποκαταστάθηκαν οι παλιοί ρυθμοί. Είχατε χωθεί πια η μία μέσα στην άλλη τώρα, το πράγμα είχε αναγνωριστεί και εγκριθεί , κι έτσι τώρα αρχίσατε να τεντώνεστε και να σπρώχνεστε και να συστρέφεστε και να διπλώνεστε, απαλά αλλά και με ολοφάνερη ένταση. Η δακτυλική συνουσία είναι μια τέχνη. Οι άντρες επιδίδονται σε αυτήν, αλλά οι γυναίκες διαπρέπουν. Ω, πυροσβέστη, σώσε το παιδί μου!

Ένιωθες λες και το χέρι σου ήταν μέσα σε ένα τζουκ-μποξ, ένα τζουκ-μποξ από σάρκα που πέταγε χρωματιστές ηλεκτρικές σπίθες καθώς έπαιζε μέχρι διάλυσης έτσι όπως είχε μέσα του το δεκάρικο του Αιώνα. Η κλειτορίδα σου ήταν ένας διακόπτης χωρίς OFF. Εκείνη τον γύριζε στο ON και ΟΝκαι ΟΝ κι ακόμη παραπέρα. Στριφογύριζες τη γλώσσα σου γύρω από μια σηκωμένη ρώγα. Εκείνη χαμογέλασε με τα ρίγη που σε διαπέρασαν καθώς σου άνοιξε την πρωκτική σχισμή σου.

Όλα ανακατώθηκαν. Κουνούσατε η μία την άλλη μέσα σε κούνιες από ιδρώτα και σάλιο, μέχρι που δε βλέπατε πια τίποτα. Την φαντάστηκες σαν νύφη μες στα προικιά της, σαν τροφαντή φοράδα. Μήπως  βράζατε σαν τον μούστο; Κάπως έτσι μυρίζατε. Ανεμιστήρες μυρωδιάς και πυρετού άνοιγαν κι έκλειναν, σαγόνια γυάλιζαν απ’ τα υγρά των φιλιών, κι εσείς κουνιόσαστε, κουνιόσαστε συνέχεια, ενώ ο αντίχειράς σου αναμόχλευε με ρυθμό την κοιλιά της, μεγαλώνοντας την διέγερση και των δυό σας.

Με τα μάτια κλειστά, ή μόλις μισάνοιχτα και θολωμένα, φαντάστηκες μέσα στο νου σου το σφιχτό, νεανικό της πως – το – λένε. Με τις τριχούλες του να στάζουν μία μία στεκόταν χάσκοντας μπροστά σου. Τη δική σου κλειτορίδα την ένιωθες να έχει φουσκώσει σαν ροδαλή τσιχλόφουσκα. Ω, αυτά τα πράγματα έχουν φτιαχτεί ν’ αγαπιούνται!

Ξαφνικά άρχισες να κλαις. Οι ανάσες έβγαιναν με θόρυβο από μέσα σου. Φώναξες «Τζέλυ Τζέλυ» ενώ ήθελες μόνο να μουρμουρίσεις «μμμμ». Δεν πειράζει. Η Τζέλυ δεν μπορούσε να σ’ακούσει. Ούρλιαζε. Είχε πάθει υστερία από την καυτή απαλότητα του κοριτσίστικου έρωτα.

Φοβερό το πώς χύνει αυτή η φοραδίτσα, σκέφτηκες, όταν είχαν ηρεμήσει οι δικοί σου σπασμοί. Την ίδια στιγμή, η Τζέλυ αναρωτιόταν πώς μπορεί ένα διαμέρισμα σε μια πόλη να χωρέσει τις ερωτικές σου κραυγές. Γιατί και η Τζέλυ είχε σταματήσει. Σιγά σιγά, καταλάβατε κι οι δυό ότι υπήρχε κι ένας τρίτος ήχος που είχε ανακατευτεί με τα ουρλιαχτά της Τζέλυ και τα βογκητά της Σίσσυ – ένας ήχος πιο τραχύς, πιο άγριος, αν και ήταν φανερό πως ήταν έργο του ίδιου συνθέτη.

Τα δάχτυλα, μουσκεμένα, τραβήχτηκαν απ’ τις τρύπες. Μουλιασμένες μέσα κι έξω, ανασηκωθήκατε και οι δυό. Και τότε ξανακούστηκε και πάλι αυτός ο ήχος , πιο δυνατός , πιο τρομαχτικός. Αν οι τρίχες των μαλλιών σας , κοντές και μακριές, δεν ήταν τόσο υγρές, θα είχαν σηκωθεί όρθιες. Ήταν ένα ισχυρό σάλπισμα, μια κραυγή σαν αυτή που μπορεί να έβγαλε ο Κόσμος τη μέρα που γεννήθηκε.

Και τότε ήταν, κυρίες μου, που κοιτάξατε ψηλά κι είδατε ένα σμήνος από κατάλευκα σατινές αέρινα σώματα να κάνουν κύκλους πάνω από τη λίμνη Σιγουάς, ένα κοπάδι πουλιά μεγαλόπρεπα και γιγάντια, με μια τέτοια χάρη στο πέταγμά τους, που οι καρδούλες σας ζουλήχτηκαν σαν την οδοντόκρεμα της αιωνιότητας.

 

 

(… απόσπασμα από το ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ του ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ)

 

"Η αρετή του ανθρώπου είναι να αντέξει απέναντι σε ότι τον ακυρώνει" 

         Αλμπέρτ Καμύ

Με κριτική σκέψη έφτασα ως τα ανύποτα. Μετά; Τι να έχει μετά...

Η ΜΙΚΡΗ ΤΡΙΣΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΣΚΥΛΙΤΣΑ

 

Η ΜΙΚΡΗ ΤΡΙΣΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΣΚΥΛΙΤΣΑ

 

Από την παραδοξότητα του αφρισμένου λάκκου

φτεροκόπησε ολόγυμνη η μυρωδιά σου

κι έντυσε τον σαμάνο

αγκαλιά κοσμικού ασκητή

Φωταύγεια  καυτή που επεξεργάζεται

τη νύχτα ένα λουλούδι

χρόνια φυτρωμένο ανάμεσα στων βράχων τη σχισμή

Δεν είχε δει παρόμοιο φως

ως Άλος εκσπερμάτωση

απ’ το ηλεκτρικό κουδούνι της Αβύσσου    

όταν το παραπατάει κάποιος λες και αποκοιμήθηκε 

στο αποκορύφωμα εκστατικής προσπάθειας

κι έγειρε πάνω του κι έμεινε πατημένο

Καθώς ο άλλος που είναι από μέσα μπανιαρίζεται

ως ότου μαλαχθούν και γυαλιστούν όλες οι δυνατότητες

Τραγουδώντας «το παράθυρο κλεισμένο»

 

Απόψε θα ήθελα να ήμουν μαστουρωμένη και πιωμένη από τα φιλιά σου 

Να αλητεύω να χορεύω να τραγουδώ το σώμα σου  

Και να γράφω ακατάληπτα εκστατικά ποιήματα στην μνήμη και την καρδιά σου

Να μας έβρισκε το ξημέρωμα σε ένα άγνωστο του μυαλού μας δωμάτιο 

να κλείναμε την πόρτα πίσω μας χωρις να έχουμε τα κλειδιά

Να σταματούσαμε από την εξάντληση-λευκοί σαν άγγελοι για καφέ σε κάποιο τυροπιτάδικο 

Και να παίζαμε το παιχνίδι ότι μόλις έχουμε γνωριστεί...

Ζέστη ζουμιά και σάλια

 

Καλά τα πήγα και μόνη μου, δεν μπορείς να πεις. Έσκαψα και βρήκα τόσα ακατέργαστα πετράδια και στα έφερα με παιδική χαρά να τα δεις σχεδόν όλα. Αν είχαμε πάλι στιχομυθία θα ήταν ακόμα καλύτερα. Ίσως και να μου έφτανε και μόνο να ανταλλάζουμε γράμματα, να σε κοιτώ και να μιλάμε. Είχε μια ποιότητα μοναδική όλο αυτό και μπορούσε και εμένε πεντακάθαρο μίλια μακριά από τις νοθείες και τους γαμιάδες.

 

Έχω ξοδέψει κάτι αιώνες για μια θέση δίπλα σου και ίσως αν μου δινόταν η ευκαιρία πάλι να έκανα τα ίδια. Εκτώς από πέντε έξι δέκα εκατό φορές που έχασα τον έλεγχο. Η αλήθεια είναι πως δεν μου άφησες κανένα περιθώριο. Και πάλι μόνο η τρέλα μπορεί να υποστηρίξει αυτό που νιώθω. Εξελίχτηκε πέρασε σε ένα άλλο στάδιο έγινε κάτι πιο γίηνο και στιβαρό και αυτό από μόνο του αναμφίβολα είναι μια κάποια νίκη.

Εγώ αυτό που θα ήθελα να γίνει από δω και πέρα δεν θέλω να έχει καμιά σχέση με χαζοανεκπλήρωτα ηττημένα κι αποθυμένα. Έχω προσπαθήσει πολύ έχω υδρώσει και δεν μπορώ να βολευτώ με λέξεις ας είναι τα ίδια τα μαγικά ξόρκια του σύμπαντος και η ίδια η εξαϋλωμένη μου ψυχή μέσα εκεί, δεν φτάνει ούτε για να αλοίψω τη γλώσσα μου. Και νιώθω ότι αυτή τη φορά δεν πέφτω έξω. 

Ούτε με ενδιαφέρει ποιός και τι φταίει. Έχω εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του σύμπαντος και στις δικές μου για το που και το πότε. Και γελάω και κλαίω με αυτό που μας έχει συμβεί. Μου λείπεις πάρα πολύ. Φρικτά. Νόμιζα για χρόνια πως ήμουν μόνη μου σε αυτό. Από την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου και σε είδα μπροστά μου .. και τα έχασα και έπαθα μανία και πανικό .. Εντάξει. Παραδέξου το όμως, δεν τα πήγα και τόσο άσχημα! Πες κι ένα μπράβο. Μπορώ να στέκομαι καλά δίπλα σου αγάπη μου ..

(Photos by me/ Lagouvardos)

ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 

ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 

 

Σκέψεις ακίνητες

κλειστές αντένες

Ίσως να έρθω να σε βρω σε λίγες μέρες

 

Να αφήσω τη ζωή μου στο συρτάρι

Και το εξώκοσμο που μου έταξες

Να αδράξω βράδυ

 

Όπως του κόσμου η βουή

Θα έχει σιγάσει πίσω από το τζάμι

 

Μες το εξώκοσμο που μου έταξες

Θα μείνω βράδυ

 

 

 

Σκέψεις ακίνητες

κλειστές αντένες

Ίσως να έρθω το πρωί σε λίγες μέρες

Γκριμάτσες χωρίς λόγια

 

..

..

..

..

..

..

..

(Photos by me/ Στόμιο σήμερα)

 

ΧΘΕΣΙΝΟΒΡΑΔΙΝΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ

 

Κοντεύεις να με κάνεις σα τα μούτρα σου

Αλλά εγώ το ξέρω .. πως κι ας μην ξέρω πως

όλες οι ερωτήσεις έχουν τις απαντήσεις τους

ΧΘΕΣΙΝΟΒΡΑΔΙΝΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ 

Πώς γαμάει ο κόκορας;

Με μακαρόνια.

Μπούτι ή στήθος;

Ε άμα έχει και ζαρτιέρες 

Μπούτι.

 

Από τότε που το μίσος φώλιασε στην καρδιά μου για σέναΝιώθω καλύτερα 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΑΤΣΟΥ

 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΑΤΣΟΥ

Εισαγωγή: βάλε ότι θες

Θέλω να είμαι ο Παλιάτσος σου για πάντα

Εμπρός τα κέρματα σου ρίξε να κουνιέμαι

Να σου χαμογελώ να υποκλίνομαι να σκύβω

Να κάνω εδώ κι εκεί πως χάνω και ξεχνιέμαι

Μες το ασπρόμαυρό μας φόντο να παγώνω

Να τρέχουν μπάλες απ' τα χέρια μου πλανήτες

Σε ένα λουλούδι στην παλάμη μου που ανθίζει

Με μια κίνηση σαν στραβοτιμονιά σε χιόνι

Απ' την σχισμή που έχουμε φύγει 

κι έχουμε γίνει Α!στερισμοί 

Θέλω να είμαι ο Παλιάτσος σου για πάντα

Τη νύχτα μόνος σαν ξεβάφομαι στο τέλος

Έρχεσαι στρίβεις στη πληγή το άγριο βέλος

Μες τον καθρέφτη μου να σε κοιτάξω πίσω

Να έχεις τα χείλη σου λες κόκκινα από αίμα

Να είναι τα μάτια σου μεταλλικά και υγραμένα

Με έναν αέρα που μας ρίχνει σε μια κλίνη 

Όπου το φως και το σκοτάδι έχει συγκλίνει

Απ' την σχισμή που έχουμε φύγει 

κι έχουμε γίνει Α!στερισμοί 

Τέλος: για κλείσιμο βάλε ότι θες 

(μουσική: Αφρικάνικο Βούντου Ζεν/ με μονόχορδο, αυλό και τύμπανα από πηλό)  

                                                                                                     ΦΑΚ

 

 

 

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

 

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

 

  Ο πλανήτης σηκώνει πυρετό

Χρειάζεται ξεκούραση

Χρειάζεται βοήθεια

 κάπως να τον περιποιηθούμε. *

 

Κι εσύ εκεί

Να βλέπεις τη ζωή σαν μαγαζί

 

Να βλέπεις τη ζωή σαν μαγαζί

Με τα χέρια σου σφιγμένα

 μέσα σε άδειες τσέπες.

 

Ποιος σου είπε

 πως δε μπορούμε;

             

        * Υπάρχει ένας τρόπος επαναδημιουργίας, αποκατάστασης και διατήρησης του οικοσυστήματος που λέγετε perma cultura. Θέλει αρχικά πολύ προσπάθεια αλλά μόλις ξεκινήσει λειτουργεί μόνο του σε θαυμαστή αρμονία αναδεικνύοντας την τελειότητα των φυσικών νόμων. Είναι ότι πιο γοητευτικό ανακάλυψα στη ζωή μου ως γνώση και ως λύση στο περιβαλλοντικό πρόβλημα.  

  

.. 

       

           μίλα μου

Κάνε κάτι

ΤΑΤΟΥΑΖ

 

ΛΙΛΛΥ μου, 

Σε κάποιες αναλαμπές πραγματισμού σου ρίχνω δίκιο. Και ξέρω πως αντέχεται με αγάπη αυτό που δεν αντέχεται. Μπορεί να μην βγάζω άκρη. Για την αγάπη σου όμως θα έκοβα το κεφάλι μου. Πάλι. Το έχω ξανακόψει το κεφάλι μου για την αγάπη σου. Και το κεφάλι μου έχω κόψει και το κορμί μου. Μόνο που δεν καταλαβαίνεις το πόσο μεγάλη ανάγκη είχα και έχω για επικοινωνία. Τόση που σκέφτομαι σοβαρά να ξαναγυρίσω στην σπηλιά μου. Οι νεκροί δεν υποφέρουν. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί με ξαναζωντάνεψες. Γιατί μου είπες για εκείνο το φιλί στην πλατεία. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί μου μιλάς χωρίς να μου απευθύνεσαι. Αν έχω όντως ερωτομανία. Γιατί;  Τώρα είμαι ένα κεφάλι με κορμί και σε θέλω περισσότερο από πάντα. Γιατί κάνω κάποια βήματα μέσα μου και βλέπω καθαρότερα και μπορώ να ακούω όταν μου μιλάνε. Και έχω ζητήσει χιλιάδες συγνώμες από τον καιρό που δεν μπορούσα να κρίνω τίποτα. Έχω ζητήσει χιλιάδες συγνώμες για τον φόβο μου και τον ναρκισσισμό μου. Όχι, για τον Πάνα μέσα μου δεν ζητάω καμιά συγνώμη. Ζητάω συγνώμη για τον φόβο μου και τον ναρκισσισμό μου. Και για την ερωτομανία. Και που καθυστερεί η ζωή μου να στρίψει πάνω μας. Και για τα νηπενθή πάθη. Για όλα τα μαρμαρωμένα οράματα, και που νόμισα πως μπορώ να μας πουλάω στον διάβολο για αθανασία. Για τις σπασμωδικές κινήσεις. Τα χρόνια της κλονισμένης πίστης μου και τις στιγμές που κλονίζομαι ακόμη. Τις ώρες που σκέφτομαι πόσο σε έχω κακομάθει. Και πόσο θα ήθελα να σε κακομάθω τελείως αν με σιγοντάριζες λίγο .. όμως δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορώ να κάνω αν πατήσω λίγο στέρεο έδαφος. Τι δύναμη μπορώ να βγάλω αν φάω έναν αληθινό καρπό μας. Το ξέρω από πράγματα που έχω αγαπήσει και θελήσει πολύ λιγότερο. Συγνώμη για τις χιλιάδες ευκαιρίες που πέρασαν χωρίς να κάνουμε έρωτα. Για την κάθε μέρα που περνάει χωρίς να κάνουμε έρωτα. Συγνώμη που παραδίνομαι. Μωρό μου θέλω να σε φιλήσω παντού να καυλώσεις να χύσεις για μένα.

 Σ' αγαπώ 

ALiTZiM

 

.. Κοιτώντας,

 με όλον μου τον αβάσταχτο έρωτα,

 τα μάτια σου που πολύ αγαπώ, 

συνεχίζω να ονειρεύομαι, 

πως ξεκόβω απ' το κόσμο 

και για εσένα έρχομαι. 

Να με "εκδικείσαι", 

δίχνοντάς μου τον κόσμο. 

Έχει την σημασία του 

το πού ανθίζω.

 Εδώ, σε αυτό το ρείθρο.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ

 ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ

Με κοίταζε κάπως διακεκομμένα

, παράξενα. Σιώπιζε κι έφευγε.

Φευγάτο αποτύπωμα ονείρου που γράφτηκε

λες με ένα κουβάρι σύρμα αγκαθωτό που φωσφορίζει ηλεκτροφόρο 

, σε απροσπέλαστο "ιδιωτικό χώρο" .

Φώναζα πως τα χάριζα. Τίποτα δε μου ζήτησε. 

Τίποτα δεν πήρε.

Ίσως δεν είχε για να πληρώσει...

ΑΠΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

 

ΑΠΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Όπως τρέχουμενο νερό που διαβρώνει την γκρίζα ζώνη της αδικίας του κόσμου βρίσκομαι

μπροστά στο μαχαίρι 

του γκρέιντερ της καταστροφής και της ισοπέδωσης 

ξεγυμνομένο τοπίο φασκιωμένο καλώδια 

Να σε σκέφτομαι

να σε βλέπω μπροστά μου 

στην αδικία του κόσμου

 "Ουτοπία" 

που μου σκιρτάει τα βλέφαρα για να συνεχίζουν να βλέπουν 

Να σε βλέπουν 

Το καθρέπτισμά σου στο μαχαίρι του γκρέιντερ που πλησιάζει 

και γδέρνει ατίθαση Γη να την στρώσει

 κουτρουβαλώντας τον σορό με τις πέτσες της 

με τον ήχο που διώχνει τα ζώα

Σε ακούω

Στην αδικία του κόσμου 

Σε βλέπω

στα λεντ ανερώτητα μάτια που μου ζητάν άγνωστα πράγματα

 με μονοδρομιμένο ύφος: δε με νοιάζει πώς, βρες το, κόφ'τον λαιμό σου

Στην αδικία του κόσμου

Σε βλέπω 

Απέναντι 

(Photo by "άγνωστος")

 

Θα χαθούμε χωρίς να προλάβουμε 

τον τελευταία σπασμό των σωμάτων μας

και την ύστατη χειραψία των ματιών μας

το ραδιόφωνο θα τραγουδα: "Αγάπη που πέρασε ποτέ δεν υπήρξε"

κι εγώ θα χαμηλώνω την ένταση γιατί θα ξέρω πως υπήρξες φρικτά.

Θα χαθούμε και στο δρόμο θα χύνεται ο θόρυβος των ντελιβερι όπως τα λόγια από το στόμα του Σταυρογκιν όταν λέει 

"Δεν πιστεύω"

Θα χαθούμε χωρίς να προλάβουμε να πούμε  ένα αντίο

έστω σαν πρόφαση για να λέω ύστερα 

στο γιατρό ότι σε συνάντησα

και "Τώρα, γιατρέ μου, τα βράδια χρειάζομαι ταβορ κι όχι δεν είναι λύπη

ούτε κατάθλιψη αυτό, είναι πένθος φροϋδικο  για να σεμιναριαζονται φιλοπεριεργα πνεύματα με all inclusive παροχές στα ξενοδοχεία της ανέλιξης" 

Θα χαθούμε και θα 'ναι σαν να επιστρέφω απ' το κρύο όπως εκείνος ο κατάσκοπος που έγινε ταινία.

Θα χαθούμε με μοναδικό μου μυστικό την ανάμνηση της αφής σου όταν τα βράδια μου έλεγε: "Μείνε".

Και θα 'ναι η νύχτα σαν παρομοίωση που έμεινε στη μέση επειδή εξέλιψαν βιαίως οι λόγοι της γραφής 

Θα χαθούμε και θα 'ναι η νύχτα σαν δικαστής που λέει: "Ισόβια".

Μήτσος Ζαρκάδας

 Αγάπη μου .. 

 Εφτά μωρά μας έκανε η Τάρα κάτω από την Ροδιά , στο πάρκο μας με τα ανακυκλώσιμα υλικά, εδώ στον λόφο στο μέρος που μαζεύουμε κουφώματα. 

Όμως εγώ όσο ενημερώνομαι φρικάρω με τον πλανήτη. Γιατί μου ήρθε μία έρευνα από το πανεπιστήμιο Αιγαίου για τον βυθό μας και τι να σου λέω. Είναι μεγάλη χαζομάρα που δεν μιλάμε. Ο φυσικός κόσμος τελειώνει κι εμείς ακόμα δε μιλάμε αγάπη μου. Είναι  βλακεία που δε μιλάμε. Δε σου λέω ότι είσαι βλάκας ή εγώ. Αλλά είναι μια γελοία βλακεία που δεν ζούμε μαζί όσο περισότερο μπορούμε. Κι επειδή δεν είσαι βλάκας και ξέρεις και βλέπεις και τι έρχεται, μάλλον δεν θες το μαζί μου. Αλλά ούτε κι οι φίλοι δεν ξηγιούνται έτσι. Ορίστε, είμαι στο ίδιο σημείο πάλι! Εκεί που δεν βγάζω άκρη. Εκεί που ξεκινάει η ψυχιατρική να μου μιλά για παθολογία, ερωτομανία κτλ. Σ'αρέσει να παιδεύομαι έτσι; Ανθρώπινα, θα μπορούσες, με λίγη διάθεση να με βοηθήσεις να καταλάβω.

 

Fantastique

 

Όλα

για την αγάπη σου

(Photos /με ραδιοφωνικό αέρα σήμερα)

 

Ναι μωρό μου, τα πλένω τα δοντάκια, όλη μέρα τα δοντάκια πλένω .. 

πες μου, φως μου, είμαι ο καννίβαλός σου;

 

"Κάποια βραδιά στα μάτια όταν σε κοιταξα

Μεσημεριανός στίχος

 

Θέλω να μου δίνεις αναφορά

Και μη τσινάς μωρό μου

Δεν είναι για την αναφορά

Είναι για την παράδοση

Άνοιξε

 

Στα έχω δώσει όλα

 

Ένα βράδυ 

περπατήσαμε

απ' τον 

Λίβα αγκαλιά

 την ξαστεριά. 

Από τότε δεν μπορώ να ξαναεπιστρέψω στο σώμα

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

 ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

Έχω για σένα μέσα μου 

μιαν Αφρικάνικη Ιαχή

Παίζει τη γλώσσα μου

Τα χείλη μου μπερδεύει

Κάπως αργά ψαχτά θα ξεκινήσει

Την μνήμη εκεί που άρχισε για να κολλήσει

Αμφίβιο στην πρώτη Άνοιξη

Στόματα αχιβάδας

Θραύσματα σώματα

Ήλιοι που εκκινήθησαν 

τη φοβερή στιγμή.

 Αγάπη μου το βλέπεις, είμαι με δυό ώρες ύπνο και τρελό τρέξιμο. 

Έχει εξαφανιστεί η Τάρα το σκυλί και περιμένω και να γεννήσει αυτές τις μέρες

Νιώθω ότι μ'αγαπάς όμως. Αλλά σ'αρέσει και λίγο να παίζεις με την σχιζοφρένειά μου

Έλα , δώσ μου λίγο σημασία. Που πας; Να σε φιλούσα μέχρι το πρωί κι ας μην κοιμόμουν καθόλου!

 Τα μάτια μου γελούν μα ύστερα κλαίν όταν σε σκέφτομαι.

Γιατί είναι και οι στίχοι από αυτό το κομμάτι που με αποτελειώνουν

Όταν μπορέσω να κάνω την μυσταγωγία, να γυμναστώ όπως πρέπει, θα σου φτιάξω όμορφα ποιήματα αγάπη μου. Θέλω να σου φτιάξω τα πιο όμορφα ποιήματα αγάπη μου

 ..

Να γίνονται ένα με την ψυχή σου

 

Λίλλυ μου,

Τα μάτια μου χαμογελούν καθώς σε σκέφτομαι. Το νιώθω πως είναι η ιστορία μας όλο αγάπη, κι όσο πάει πιο αγάπη. Κι η βάρκα μου ζυγισμένη για εκεί. Θα έρχομαι στην γέφυρα να περπατώ, να στέκομαι και να γράφω, να φωτογράφω. Θα έρχομαι γιατί ξέρω πως θέλω τη ζωή μου να πηγαίνω εκεί που αγαπώ. Να κάνω το καθήκον μου για την καρδιά και τα όνειρά μου. Μπορεί η αλήθεια να είναι ότι δεν θες να έχεις καμία σχέση μαζί μου. Ονειρεύομαι ένα καλοκαίρι να μπορέσω να το αφιερώσω ώστε να πενθήσω όπως πρέπει γι αυτό. Θα ήθελα να πιάσω δουλειά μπάρα σε μια καντίνα που να παίζει ποπ σκυλάδικα. Να με τριγυρίζουν χίλιοι δύο παράξενοι και τελειωμένοι κι εγώ να τους λέω, τύπου κονσομασιόν, και πειραγμένη την ιστορία μας. Να καπνίζω χασίσια, να πίνω και να γράφω στίχο-στίχο ερωτικά ποιήματα. Έτσι θέλω, ένα καλοκαίρι να σε πενθήσω. Κι ύστερα να ξαναγεννηθώ, πάλι ο ίδιος, καταχείμωνο σε ένα βουνό.

ALiTZiM     

Με λίγα δάκρια ακόμα

 

Νιώθω σχεδόν εντάξει. Δεν φοβάμαι τόσο και δεν ντρέπομαι πιά από εγκατάληψη. Δεν είσαι εδώ. Θα ήθελα να με νιώθεις και να με νοιάζεσαι. Αλλά είναι δικαίωμά σου. 

 

 

(Video Antonis Liv / triping to Kalamata)

ΑνΈκδοΤο

 

Πάει ένας σε ένα μαντρί και λέει στον τσοπάνη

Άμα σου πω πόσα πρόβατα έχεις θα μου δώσεις ένα κριάρι;

Αμέ, του λεει ο τσοπάνης, πες μου

Έχεις, του λέει, 630 πρόβατα

Καλά, του λέει, πως το βρήκες, πάρε ένα κριάρι

Πάει ζαλώνεται ένα εκεί κι όπως έφευγε του λέει ο βοσκός, άμα σου πω από που είσαι θα το αφίσεις;

Ναι, του λέει, πες μου

Είσαι Πόντιος , του λέει, ρε

Καλά, απαντάει ο άλλος, πως το κατάλαβες;

-Άσε τον σκύλο κάτω και προχώρα!

 

Είμαι εδώ και πόσες ώρες σε αυτή τη γραμμή. Προσπαθώντας να σου γράψω κάτι. Θα ήθελα απλά μόνο να σ'αγαπούσα. Να ήταν όλα έτσι λογικά κι εντάξει.

( photo selfy τώρα)

 Άκουσε μωρό μου εγώ έχω όνειρα. Πόσο να σε περιμένω να δεις αν θα ζήσουμε μαζί αν με θες εκεί, αν θες εδώ. Θα βάλω το χέρσο ομάδα με φαρμακευτική κάνναβη και θα φτιάξω στην αποθήκη ένα στούντιο γαμάτο για σένα να κάθομαι να γράφω. 5 λεπτά με τα πόδια από την τέλεια παραλία. Πάρκο στο ελαιόδασος με όργανα καλλισθενικής και όλα εντάξει. Έχω τα όνειρά μου, να γίνω οδηγός σε "πράσινο" βαν -από εκδρομές, φεστιβαλ κι έτσι- ή σεφ σε αλιευτικό για πλαστικό, μεγάλο, να το τελικιάσουμε δλδ (;)

Ευρωπαϊκά τα ήθελες; πάρ'τα

Στιγμιότυπο από την πρόβα, ATAVISM

 

Χορογραφία Αντώνης, στην πρόβα Αντώνης Βασιλική

(Me on camera)

Στης Αφροδίτης τα Ιερά

 

"Πάγκος εργασίας"

Φιλί

Το μονοπάτι για το ποτάμι

Ένα με το τοπίο

Γυρεύοντας αγάπη

Καλώντας την αγάπη

Πότε να γκρεμίστηκε η μεγάλη σπηλιά; πάει!

Μπορούμε όμως να μπούμε σε αυτή ακόμα

 Αυτό το μέρος μην το πεις σε κανέναν. 

(Photos by me / Κυριακάτικη βόλτα σε παλιά λιμέρια)

 

Nαι μανάρι μου

Τα πλένω τα δοντάκια

Κλειστόν λόγο ανακαίνισης

 

Το ποιος βγαίνει πρώτος είναι μεγάλη ιστορία. Για αυτό γράφτηκαν τα καλύτερα ερωτικά ποιήματα. Για τον έρωτα, το ένα κι ατέλειωτο της ύπαρξης. Με κοσμογονική ενέργεια. Ξέρεις. Κάθε φορά που συντονίζομαι μαζί σου η ζωή μου αλλάζει. Σε κάτι ποιο ψαγμένο, δε λέω. Νιώθω ότι άμα μείνω έτσι όπως ήμουν θα αρρωστήσω. Πρέπει να μένω μόνη γιατί θέλω να είμαι μαζί σου. Αλλά εσύ είσαι μια τρέλα. Είσαι το αγαπημένο μου πρόβλημα και είναι σα να γίνονται κόμπος όλοι οι δρόμοι και να κάθονται στο στομάχι μου και να έχω κι ωορρηξία. Όταν γίνεσαι το μοναδικό μου πρόβλημα όσα κινούνται γύρω μου  τα βλέπω έξω από μένα. Άνθρωποι και καταστάσεις μου αποκαλύπτονται. Βλέπω τι πρέπει να κάνω. Αλλά θα ήθελα τώρα να πηγαίναμε μαζί διακοπές κάπου. Και να μιλάγαμε κάθε μέρα. Να ανταλλάζουμε καλημέρες. Να μιλάμε όσο έχουμε να λέμε πράγματα, σχέδια, ιδέες και συναισθήματα.

ΠΟΙΗΜΑ ΣΑΝ ΣΕ ΦΙΛΩ

 ΠΟΙΗΜΑ ΣΑΝ ΣΕ ΦΙΛΩ

 

Όπως απάνω σου θα πέσω να αναπνεύσω

απ’ τη βαθιά βουτιά που αιώνες τώρα κολυμπώ

-Στης επιφάνειας το ξέφωτο να βγω.-

 Πως ίσως σε παραίσθηση είναι 

κι από του άλλου κόσμου το σινιάλο

Ένα συναίσθημα ελπίδας εκτυφλωτικό.

 

Κι όπως απάνω σου θα πέσω-πέφτω να αναπνεύσω

Απ’ τη βαθιά βουτιά που αιώνες τώρα κολυμπώ

Τον ουρανό μου έφτασα και θα εκτρέψω

όλο να ρεύσει μέσα σου σαν σε φιλώ.

 

 

 

 

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

 ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Σε κρατώ και σε διαλογίζομαι

Όπως κρατά ενήλικας παιχνίδι που είχε από παιδί

Σε κρατώ όπως παιδί κρατάει το παιχνίδι

παίζοντας στον άνεμο του παραθύρου 

σε μακρινό ταξίδι. 

Σταματημένη στα φανάρια σε διαλογίζομαι

Κοιτώντας στην άσφαλτο πεσμένο ένα παιχνίδι.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

 ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

Στο Άλφα θα μένω και θα σε σκέφτομαι

 Μέχρι να νιώσεις πόσο όμορφο είναι 

και να σε δω.    

ανΕκδοτο

 Είναι ένας γύφτος και τα πίνει σε ένα μπαρ. Κάποια στιγμή μπαίνει ένας κινέζος μέσα του δίνει μία μπαμ και μένει ξερός. Πάει στον μπάρμαν και του λέει, άμα συνέλθει πες του ότι τον χτύπησα με λαβή από οκινάουα. Την άλλη μέρα ξαναπάει ο γύφτος να τα πιει, ξαναμπαίνει ο κινέζος του ρίχνει μια πάρτον κάτω. Πάει στον μπάρμαν και του λέει, άμα συνέλθει πες του ότι τονε χτύπησα με λαβή από ζιουζίτσου. Την τρίτη μέρα μπαίνει ο κινέζος στο μπαρ, πουθενά ο γύφτος. Κάθετε παίρνει ένα ποτό, εκεί που το πίνει μπαίνει ο γύφτος του ρίχνει μια και τον σοριάζει. Πάει στον μπάρμαν και του λέει, άμα συνέλθει  πες του ότι τονε χτύπησα με λεβιέ από ντάτσουν.

Χαχαχαχαχα