ΤΑ ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

001.	Ἕπου θεῷ	Ακολούθησε τον θεό
002.	Νόμῳ πείθου	Πειθάρχησε στον νομο
003.	Θεούς σέβου	Σεβάσου τους θεούς
004.	Γονεῖς αἰδοῦ	Σεβάσου τους γονείς σου
005.	Ἡττῶ ὑπέρ δικαίου	Να δεχτείς να ηττηθείς από το δίκαιο
006.	Γνῶθι μαθών	Αφού λάβεις γνώση, μάθε
007.	Ἀκούσας νόει	Αφού ακούσεις, κατανόησε
008.	Σαυτόν ἴσθι	Να είσαι ο εαυτός σου
009.	Γαμεῖν μέλλε	Σχεδίαζε να παντρευτείς
010.	Καιρόν γνῶθι	Μάθε το σωστό χρόνο για την ευκαιρία σου
011.	Φρόνει θνητὰ	Σκέψου ως θνητός
012.	Ξένος ων ἴσθι	Αν είσαι ξένος, να ενεργείς όπως αναμένεται από τους ξένους
013.	Ἑστίαν τίμα	Τίμα το σπίτι σου
014.	Άρχε σεαυτοῦ	Έλεγξε τον εαυτό σου
015.	Φίλοις βοήθει	Βοήθα τους φίλους σου
016.	Θυμοῦ κράτει	Κράτα το θυμό σου
017.	Φρόνησιν άσκει	Άσκησε τη φρόνησή σου
018.	Πρόνοιαν τίμα	Τίμα την προνοητικότητα
019.	Όρκω μη χρω	Μην χρησιμοποιείς όρκο
020.	Φιλίαν ἀγάπα	Αγάπα τη φιλία
021.	Παιδείας ἀντέχου	Να αντέχεις τις δυσκολίες της εκπαίδευσης
022.	Δόξαν δίωκε	Επιδίωξε τη δόξα
023.	Σοφίαν ζήλου	Ζήλευε τη σοφία
024.	Καλόν εὖ λέγε	Να επαινείς το καλό
025.	Ψέγε μηδένα	Μην ψέγεις κανένα (μην κατηγορείς κανένα)
026.	Ἐπαίνει ἀρετήν	Επαίνεσε την αρετή
027.	Πρᾶττε δίκαια	Πράξε δίκαια
028.	Φίλοις εὐνόει	Ευνόησε τους φίλους σου
029.	Ἐχθρούς ἀμύνου	Να αμύνεσαι ενάντια στους εχθρούς σου
030.	Εὐγένειαν ἄσκει	Εξάσκησε την ευγένεια
031.	Κακίας ἀπέχου	Να απέχεις από την κακία
032.	Κοινός γίνου	Γίνε κοινωνικός
033.	Ἴδια φύλαττε	Να διαφυλάττεις όσα σου ανήκουν
034.	Ἀλλοτρίων ἀπέχου	Να απέχεις από όσα ανήκουν σε άλλους
035.	Ἄκουε πάντα	Άκουγε τα πάντα
036.	Εὔφημος ἴσθι	Να έχεις καλή φήμη
037.	Φίλῳ χαρίζου	Κάνε χάρη στο φίλο σου
038.	Μηδέν ἄγαν	Μην κάνεις τίποτα σε υπερβολή
039.	Χρόνου φείδου	Να μην ξοδεύεις το χρόνο σου
040.	Ὅρα τό μέλλον	Πρόβλεψε το μέλλον
041.	Ὕβριν μίσει	Να μισείς την ύβρη
042.	Ἱκέτας αἰδοῦ	Τους ικέτες σεβάσου
043.	Πᾶσιν ἁρμόζου	Να είσαι βολικός με όλους
044.	Υἱούς παίδευε	Εκπαίδευε τα παιδιά σου
045.	Ἔχων χαρίζου	Αν έχεις, χάριζε
046.	Δόλον φοβοῦ	Να φοβάσαι το δόλο
047.	Εὐλόγει πάντας	Μίλα καλά για όλους
048.	Φιλόσοφος γίνου	Γίνε φιλόσοφος
049.	Ὅσια κρῖνε	Κρίνε όσα είναι όσια
050.	Γνούς πρᾶττε	Αν γνωρίζεις, πράξε
051.	Φόνου ἀπέχου	Να απέχεις από φόνους (Μη φονεύεις)
052.	Εὔχου δυνατά	Να προσεύχεσαι για όσα είναι δυνατά
053.	Σοφοῖς χρῶ	Συμβουλεύσου τους σοφούς
054.	Ἦθος δοκίμαζε	Δοκίμαζε το ήθος
055.	Λαβών ἀπόδος	Αν πάρεις, δώσε
056.	Ὑφορῶ μηδένα	Μην υποτιμάς κανένα
057.	Τέχνῃ χρῶ	Χρησιμοποίησε τις ικανότητές σου
058.	Ὃ μέλλεις, δός	Ότι σχεδιάζεις, κάνε το
059.	Εὐεργεσίας τίμα	Τίμα την ευεγερσία
060.	Φθόνει μηδενί	Μη φθονείς κανένα
061.	Φυλακῇ πρόσεχε	Όταν είσαι σε επιφυλακή, πρόσεχε
062.	Ἐλπίδα αἴνει	Επαίνεσε την ελπίδα
063.	Διαβολήν μίσει	Να μισείς τη διαβολή
064.	Δικαίως κτῶ	Να αποκτάς δίκαια
065.	Ἀγαθούς τίμα	Τίμα τους αγαθούς (καλούς)
066.	Κριτήν γνῶθι	Γνώριζε τον κριτή
067.	Γάμους κράτει	Κράτα (τίμα) τον γάμο σου
068.	Τύχην νόμιζε	Αναγνώριζε την τύχη
069.	Ἐγγύην φεῦγε	Απόφευγε τις δεσμεύσεις / υποσχέσεις
070.	Ἁπλῶς διαλέγου	Μίλα απλά
071.	Ὁμοίοις χρῶ	Κάνε παρέα μα τους ομοίους σου
072.	Δαπανῶν ἄρχου	Έλεγχε τις δαπάνες σου
073.	Κτώμενος ἥδου	Με αυτά που έχεις αποκτήσει, να ευχαριστιέσαι
074.	Αἰσχύνην σέβου	Να σέβεσαι την ντροπή
075.	Χάριν ἐκτέλει	Κάνε χάρη
076.	Εὐτυχίαν εὔχου	Να εύχεσαι ευτυχία
077.	Τύχην στέργε	Να αγαπάς την τύχη
078.	Ἀκούων ὅρα	Αφού ακούσεις, δες
079.	Ἐργάζου κτητά	Δούλεψε για να αποκτήσεις
080.	Ἔριν μίσει	Να μισείς την έριδα
081.	Ὄνειδος ἔχθαιρε	Να εχθρεύεσαι το όνειδος, την ντροπή
082.	Γλῶτταν ἴσχε	Να κρατάς τη γλώσσα σου
083.	Ὕβριν ἀμύνου	Να αμύνεσαι από τις ύβρεις
084.	Κρῖνε δίκαια	Κρίνε δίκαια
085.	Χρῶ χρήμασιν	Χρησιμοποίησε όσα έχεις
086.	Ἀδωροδόκητος δίκαζε	Δίκαζε χωρίς να δωροδοκηθείς
087.	Αἰτιῶ παρόντα	Κατάκρινε κάποιον μόνον αν είναι παρών
088.	Λέγε εἰδώς	Αν ξέρεις, λέγε
089.	Βίας μή ἔχου	Μην έχεις βία
090.	Ἀλύπως βίου	Ζήσε χωρίς λύπη
091.	Ὁμίλει πρᾴως	Να μιλάς με πράο τρόπο
092.	Πέρας ἐπιτέλει μή ἀποδειλιῶν	Φτάσε στο τέλος χωρίς να δειλιάσεις
093.	Φιλοφρόνει πᾶσιν	Να φιλοφρονείς όλους
094.	Υἱοῖς μή καταρῶ	Να μην καταριέσαι τα παιδιά σου
095.	Πίνων αρμόζες	Όταν πίνεις να είσαι συγκρατημένος
096.	Σεαυτόν εὖ ποίει	Να κάνεις καλό στον εαυτό σου
097.	Εὐπροσήγορος γίνου	Να είσαι ευγενικός
098.	Ἀποκρίνου ἐν καιρῷ	Να αποκρίνεσαι (να απαντάς) εγκαίρως
099.	Πόνει μετ' εὐκλείας	Προσπάθησε ένδοξα
100.	Πρᾶττε ἀμετανοήτως	Πράττε έτσι που να μην μετανοείς
101.	Ἁμαρτάνων μετανόει	Αν αμαρτάνεις, να μετανοείς
102.	Ὀφθαλμοῦ κράτει	Έλεγξε το τι κοιτά το μάτι σου
103.	Βουλεύου χρόνῳ	Αποφάσιζε με σύμβουλο τον χρόνο (εγκαίρως)
104.	Πρᾶττε συντόμως	Πράξε σύντομα
105.	Φιλίαν φύλαττε	Να διαφυλάττεις την φιλία
106.	Εὐγνώμων γίνου	Να είσαι ευγνώμων
107.	Ὁμόνοιαν δίωκε	Επιδίωκε την αρμονία
108.	Ἄρρητον κρύπτε	Τα μυστικά κρύψε
109.	Τό κρατοῦν φοβοῦ	Να φοβάσαι τους έχοντες έξουσία
110.	Τό συμφέρον θηρῶ	Κυνήγα το συμφέρον σου
111.	Καιρόν προσδέχου	Να αποδέχεσαι το κατάλληλο μέτρο
112.	Ἔχθρας διάλυε	Διάλυε τις έχθρες
113.	Γῆρας προσδέχου	Αποδέξου τα γηρατειά
114.	Ἐπί ῥώμῃ μή καυχῶ	Όταν είσαι δυνατός μην καυχιέσαι
115.	Εὐφημίαν ἄσκει	Να εξασκείς την καλή φήμη
116.	Ἀπέχθειαν φεῦγε	Απόφευγε την απέχθεια
117.	Πλούτει δικαίως	Απόκτησε πλούτη με δίκαιο τρόπο
118.	Δόξαν μή λεῖπε	Μην εγκαταλείπεις τη δόξα
119.	Κακίαν μίσει	Να μισείς την κακία
120.	Κινδύνευε φρονίμως	Κινδύνευε φρονίμως
121.	Μανθάνων μή κάμνε	Μην κουράζεσαι να μαθαίνεις
122.	Φειδόμενος μή λεῖπε	Να μην σου λείπει η οικονομία
123.	Χρησμούς θαύμαζε	Θαύμαζε τους χρησμούς
124.	Οὕς τρέφεις, ἀγάπα	Αγάπα αυτούς που θρέφεις
125.	Ἀπόντι μή μάχου	Να μην αντιμάχεσαι τους απόντες
126.	Πρεσβύτερον αἰδοῦ	Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους
127.	Νεώτερον δίδασκε	Δίδασκε τους νεώτερους
128.	Πλούτῳ ἀπίστει	Μην εμπιστεύεσαι τον πλούτο
129.	Σεαυτόν αἰδοῦ	Να σέβεσαι τον εαυτό σου
130.	Μή ἄρχε ὑβρίζειν	Μην αρχίζεις να γίνεσαι αυθάδης
131.	Προγόνους στεφάνου	Στεφάνωσε τους προγόνους σου
132.	Θνῆσκε ὑπέρ πατρίδος	Πέθανε για την πατρίδα σου
133	Τῷ βίῳ μή ἄχθου	Μη βαρυγκομάς τη ζωή
134.	Ἐπί νεκρῷ μή γέλα	Μη γελάς για τους νεκρούς
135.	Ἀτυχοῦντι συνάχθου	Με όποιον ατύχησε μοιράσου το φορτίο του
136.	Χαρίζου ἀβλαβῶς	Χάριζε χωρίς να βλάπτεις
137.	Μὴ ἐπί παντί λυποῦ	Μη λυπάσαι για τα πάντα
138.	Ἐξ εὐγενῶν γέννα	Να δημιουργείς από καλής προέλευσης στοιχεία
139.	Ἐπαγγέλλου μηδενί	Μην υπόσχεσαι σε κανέναν
140.	Φθιμένους μή ἀδίκει	Μην αδικείς τους πεθαμένους
141.	Εὖ πάσχε ὡς θνητός	Να περνάς καλά σαν θνητός
142.	Τύχῃ μή πίστευε	Μην πιστεύεις στην τύχη
143.	Παῖς ὤν κόσμιος ἴσθι	Ως παιδί να είσαι ευγενικός
144.	Ἡβῶν ἐγκρατής	Ως νέος, να είσαι εγκρατής
145.	Μέσος δίκαιος	Ως μεσήλικας να είσαι δίκαιος
146.	Πρεσβύτης εὔλογος	Ως μεγάλος να δίνεις σωστές συμβουλές
147.	Τελευτῶν ἄλυπος	Όταν πεθαίνεις, να μη λυπηθείς

  

Ανάσες τίναγμα και μικρή φόρμα Τζενντάι

 

Καθόμασταν και περίμενε στην σειρά την Πύλη Στην πραγματικότητα όρθια ήταν και ατένιζε το βουνό Πλησίασα το αυτοκίνητο όσο μπορούσα κοντά Ένιωθα μεγάλη ανάγκη να έχω αυτά τα ελάχιστα ιδιωτικά κυβικά μέτρα που μου επιτρέπονται στον δημόσιο χώρο Ταράζομαι όταν έξω το βλέπω γιατί κάνω πολύ ιδιωτικές σκέψεις σα να είμαι φριχτά ερωτευμένο μαζί του Και δεν έχω καταλάβει αν αυτό συμβαίνει μ’ αυτή τη σειρά ή με την αντίθετη κομπλάρω λίγο απίστευτα που έχουμε μιλήσει μ’ αρέσει να ακούω αλλά σκάω πνίγομαι σε καταρροή και πετάω προτάσεις που μπορούν να νομίζουν ότι ακούγονται πολύ δυνατά και κάπως με ρεζιλεύει το θαυμαστό όπως είναι να σου έρχεται το μήλο στο κεφάλι ρεμβάζοντας Είναι σα γυναίκα εύθραυστη και θέλω να την προστατέψω ακόμα κι από τον Ήλιο αλλά είμαστε ενήλικοι με τα παιδιά μας και φέρομαι το υποδειγματικά και παθητικά Στην ομορφιά την ασύμφωνη με τον δρόμο το σκούρο αστικό τοπίο και τα κάγκελα της Πύλης με την ουρά του κόσμου Κι ας στέκεται λίγο παράμερα μοιάζει η μορφή του να ζητά αέρα από το αχανές της ύπαρξης και να ασφυκτιά που φορά τα χοντρόσολα παπούτσια με τα φαρδιά τα στρατιωτικά τα αλήτικα ότι δε θέλω και πολλά-πολλά με το γκρινιάρικο μελίσσι που και την ακρίβεια Πώς να νιώσει άνετα εκεί Εγώ είμαι ταμπουρωμένη στο αμάξι με ένα βιβλίο που μου αγκαλιάζει το πρόσωπο χωρίς να μ’ αρέσει που την γλύτωσα και σηκώνω το βλέμμα και το βλέπω που με κοιτά ενώ φορά πολύ σκούρα γυαλιά κι είναι και σε απόσταση Ταράζομαι μου φάνηκε ότι τίναξα το κεφάλι μου με τα κέρατά μου και ρεζιλεύτηκα και σήκωσα πιο ψηλά το βιβλίο Δεν είναι πράγματα αυτά θα πούνε Έπρεπε να του μιλάω Να του πω πώς από παιδί το θέλω και νιώθω πως έχει αξία άμα το νιώθεις κι εσύ Γειά σου Είσαι η ελπίδα μου να σταματήσω να πιστεύω ή να μην πιστεύω στην παρθενογένεση και θέλω να πάμε μια στο σινεμά μόνο για να κάτσουμε μες στον κόσμο δίπλα-δίπλα στο σκοτάδι μια Τετάρτη που δεν σε χαιρέτησα από τη φόρα Έχω αυτοκίνητο και βιβλίο αλλά θέλω να αναγκαστώ να σε αντιμετωπίσω Αισθάνομαι τις αμηχανίες που πλησιάζουμε αν είναι η ιδέα μας μεταδοτική Φαντάζομαι Με απορροφάς με παιδική οικειότητα Μέχρι που κοιτιόμαστε πολύ σοβαρά με χιλιάδες διαφορετικές λέξεις σμίγει και δε μένει κανένα παράπονο γιατί είναι μαζί μας τα πιο απίθανα καθημερινά πράγματα κι οι επαφές μας ταξίδια υπερπόντια υπεραστικά κι αστικά στη φορά και την τροχιά του οριστικού μας Τί και Πώς τα δείχνει να γίνονται όλα εύκολα αρκεί είπε να φροντίσουμε να μην κάνουμε και πολλές σκανδαλιές Την ώρα που φτιάχνουμε μαζί την σαλάτα στρυμωγμένοι στον νεροχύτη που ζωγραφίζουμε με τα λαχανικά το πώς ακουμπάμε τα γόνατά μας κάτω από το τραπέζι κι όπου περνάμε χωράμε αγκαλιά γελώντας με τις έξυπνες χαζομάρες μας Μέχρι να έρθουμε πολύ κοντά και να σοβαρέψουμε απότομα Που όλο το πλάτος περνάει από το στένεμα των στομάτων μας Του φιλιού Που μιλάει για τα πιο σπουδαία πράγματα Πρέπει να βρω έναν τρόπο να κάνω το βήμα Να βρω να εντάξω αυτό που νιώθω Θέλω να του ζητήσω να με βοηθήσει με κάτι Να πω να μου κρατήσει το χέρι κι αυτό θα είναι όλο Να πω να μου κρατήσει το κεφάλι στα μάτια να κοιτάξω γιατί μου μοιάζει με τον πρώτο μου ενήλικο έρωτα κι ας λέω πως είμαστε ακόμα παιδιά Είπα μερικά τέτοια αβάσταχτα Κι έγινε Άνοιξη Άνοιξε η Γη και με φίλησε Σαν να με απότρεπε από κάτι κακό Όπως φαντάζομαι το φιλί μας Μα ήμουν στο αυτοκίνητο κι η Πύλη έκλεισε και πέρασες από απέναντι  να σε βλέπω χωρίς να σε κοιτάω Γι’ αυτό Αύριο θα πάω με τα πόδια Και χωρίς βιβλίο.     

                                                            

 

Έχεις πλάκα, όμως ε..

( Φώτος τώρα / μεταγραφή ) 

Πρωινοί ΤΙΤΛΟΙ

 

. Το κλάμα ως φοβικό σύμπτωμα εγωισμού

. Οι χαρές της ζωής

. Τέχνη και διαταραχή

. Υπόγειο πότισμα

Ευθύνη

 

Δεν θα αφήσω τα αποδεδειγμένα λάθη* να μου τσακίσουν την αυτοεκτίμηση. Είμαι πολύ υπεράνω και για να ρίξω ευθύνες αλλού (! ...       ;                )  Ξέρω ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω (  !   ...    ;     )     Όμως έξω από την απλότητα της αγάπης και του αμφίδρομου έρωτα, του ψυχή τε και σώματι, τα πράγματα ήταν είναι και θα είναι όλα μάταια    (  !!!!! ; ) Βλέπω πως πολλές διαφορετικές ιστορίες μου παρουσιάζονται ως καταστάσεις συμπτιγμένες στην μία την μεγαλήτερη μου ερωτική ιστορία. Κι είναι πολύ παράξενο γιατί αυτή η ιστορία είναι σχεδόν όλη ένας αέρας και μια ονειρική θάλασσα και δεν έχει πουθενά για να σταθείς παρα μόνο το χάρισμά της. Δεν ξέρω κατα πόσο μπορώ να νιώθω αντικειμενικός δέκτης στην αλληλεπίδραση που ασκώ με τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να σταθώ ούτε σε αυτό (  !!!  ...   ;        )      Έχω καταλάβει από νωρίς ότι έχω κάτι μεταμορφωτικό  μέσα μου, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακοήθια, το αντίθετο, έχω κοπιάσει πολύ για να λυάνω την όρασή μου, να κοιτάζω με νεογέννητη καλοσύνη. Ακόμα και όταν κατέβαινα σε αγώνες όλους μου τους πόντους τους έπερνα στην άμυνα με προσποίηση για επίθεση. Έχω την εντύπωση πως και η αγάπη μου παίζει το ίδιο σύστημα και γι' αυτό δεν βγάζουμε άκρη. Αυτές τις μέρες σταμάτησα να ελπίζω ( !!!!!    ... ;    ). Είναι ότι πιο δύσκολο έχω κάνει και δεν μ' αρέσει κι όλας, αν μ' άρεσε δεν θα ήτανε δύσκολο. Είναι ακόμα ασυγχώρητα κάποια πράγματα και μαζεύονται κι άλλα. Και ναι, της ρίχνω ευθύνη γι' αυτό και παρόλη την ανυπόφορη δυσκολία έχω μια χαρά που μοιράζομαι κάτι τόσο σημαντικό που είναι η ευθύνη για την έκβαση αυτής της Ιστορίας. 

*μιά λύση είναι να πούμε ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος!

Εφηβεία

 

1997

 

2005

 

Παρίσι, Τουρ Αϊφέλ 

Λισαβόνα, Μπάιρου Άλτου 

Μαρόκο, Σισαουέν

14ων ετών στρατιώτης

 

Δύσκολη εφηβεία

ΟΙ ΑΤΡΟΜΗΤΟΙ ΠΑΝΕΛΟΚΑΘΑΡΙΣΤΕΣ

 

Προσοχή: Μην το επιχειρήσετε μόνοι σας στο σπίτι. Να είστε δεμένοι κοντά οριβατικά και από σταθερό σημείο.

Νέος αρχηγός, ο Ηρακλής μας!

QUIZ:

Σε ποιό βαθμό πιστεύεται ότι πρόκειται:

Α. Για εκπαίδευση

Β. Για παιδική εργασία και έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο;

Η απάντηση είναι το Α. Γιατί στο Β. ο Ηρακλής λέει ότι κάτι άλλο έχει να κάνει και η Νέδα κλαίει.

Ανέκδοτο

 

Πάτερ, γιατί μυρίζει μπάφο η εκκλησία;

Η νύφη το' σκασε...

Μαθηματική σκέψη

 

Είχα καταλάβει πως βλέπω αλλιώς από τους συνηθισμένους ανθρώπους. Το έβλεπα στις αντιδράσεις τους κι ότι δύσκολα μπορούσα να επικοινωνίσω. Χρειάζεται κάποια προσπάθεια για να επικεντρωθώ στον έξω κόσμο και μου είναι πιο εύκολα τα μαθηματικά από μία συζήτηση. Σε μία πρόταση πολλές φορές σκέφτομαι δεκάδες παραμέτρους και διαφορετικές εφαρμογές, τόσο που αργώ και χρειάζεται να ξαναρωτάω για να πιάσω πάλι το νήμα αν είναι κάτι σημαντικό κι απαραίτητο. Μπορώ όμως να τα ακούω και όλα, με προσπάθεια και αυτοσυγκέντρωση, αν πρόκεται για διαδικασία ή τεχνικό ζήτημα καταφέρνω να κλείνω τον διακόπτη που ανοίγει τα "κουτάκια" μου για πολλές ώρες και να σκέφτομαι και να ακολουθώ -μαθηματικά- πολλές ώρες αν απαιτήται για κάποια εργασία. Έχω παρατηρήσει και χρησιμοποιώ την κοινή λογική. Η σκέψη μου, η έκφρασή μου μπορεί  να αποκωδικοποιεί και να ακολουθεί με ευκολία μια ποικιλία από μοτίβα τύπων ανθρώπων σχεδόν αυτόματα. Όμως το νιώθω πότε είμαι εγώ και πότε είναι το μοτίβο που χρησιμοποιώ για να τελειώνει η υπόθεση με ότι και όσους δεν με ενδιαφέρουν προσωπικά. Εξελικτικά με εξοντώνει αυτή η κατάσταση γι αυτό έχω διαλέξει να μην χρειάζεται να συνδιαλέγομαι άμεσα και πολύ με την κοινωνία. Για πολλά χρόνια δεν υπήρξε για μένα ανάγκη να κι επιθυμία να δω πίσω από το μοτίβο κάποιου ανθρώπου. Μου είχε έρθει στο παρελθόν η επιθυμία γι αυτό όταν ήδη είχα χάσε ανθρώπους που μου γέννησαν την επιθυμία και δεν είχα την ευκαιρία να το επιχειρήσω. Με τα παιδιά έπρεπε να το κάνω, ήταν από την αρχή μονόδρομος. Κι ήταν και είναι εύκολο γιατί όταν γεννιέται ο άνθρωπος ξεκινάς από το ένα δύο τρία κι όχι από το εκατό εκατομύρια για να γνωρίσεις και να αναγνωρίσεις. Είσαι 24 ώρες από την αρχή, δεν έχεις χάσει κανένα επισόδιο. Είναι και ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής μου να επικοινωνίσω με κάποιον, νιώθωντας το, από το πόσο ήθελα να τους δίνω όμορφα και όσο γίνεται πιο γαλήνια την ύπαρξή μου. Ήξερα πως τα ήθελα στον δρόμο μου κι ένιωσα αναμφίβολα πως θα με έκαναν να προστατευτώ για να τα προστατεύσω, να δρέψω στο μέγιστο αυτή την ευκαιρία που την είδα για μένα ένα σχολείο για να τα καταφέρω κάποτε να επικοινωνίσω με κάποιον. Ποιον κάποιον. Απαναω άγνωστο αλλά νιώθω την έκταση στο πόσο είμαι φριχτά ερωτευμένη. Απαντάω άγνωστο και νιώθω το ψέμα της απάντησής μου. Σε ξέρω. Και ξέρω ότι θα το πας έτσι μέχρι τέλους Εκτός αν... δεν σε ξέρω. Κι είσαι η προσωποποίηση του αγνώστου, που μαθηματικά είναι και το πιο πιθανό. 

 

Σήμερα το μεσημέρι μου συνέβει κάτι που με φρίκαρε. Όπως οδηγούσα πίσω από Καλαμάτα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι η Ζέτα διαγνώστικε με καρκίνο στο στήθος. Είχα καιρό να πάρω νέα, δεν ήξερα τίποτα και τρελάθηκα γιατί την είδα χθες στον ύπνο μου χωρίς να την έχω ξαναδεί ποτέ και χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για να έχει χαραχτεί στο υποσυνείδητό μου. Τα έπαιξα με το νέο και την σύμπτωση. Γιατί είδα αυτό το χάλια όνειρο; Δεν θέλω με την καμία να σκέφτομαι περίεργα. Αλλά τα έχω παίξει. Ότι είχα αρχίσει να συνέρχομαι και σου είχα βγάλει κι αυτή τη φωτογραφία που η Καλαμάτα μοιάζε με Ιαπωνία. 

 

Είδα χάλια όνειρο. Είχα πάει σε μια πόλη βόρεια με το παλιό μου το ΧΤ γιατί έμενες εκεί για να σε βρω κι όπως πείνασα πήγα σε ένα κουτούκι στο Γκάζι που με σερβήραν κάτι ξερά γεμιστά με μια άθλια σαλάτα και μια φέτα κι όπως είχα ένα τάμπλετ και μπήκα διάφανο μου είχες απαντήσει με ένα βίντεο που ξεκίναγε γλυκά και μετά μου τα έχονες και έγινε τόσο στανικό το χώσιμο που άρχισε το τάμπλετ να πετάει κάτι λέιζερ από μαύρο οξύ και να διαλύει τα πάντα σαν πόλεμος, το πέταξα σε κάτι σαν στοά από τσιμέντο και σταμάτησε αλλά το τοπίο ήταν βομβαρδισμένο. Είχα ανοιχτό το πορτοφόλι μου για να πληρώσω και ένα τζάμι μου είχε κόψει την ταυτότητα στη μέση και λειπαν τα χαρτονομίσματα και οι κάρτες. Έφυγα από     το μαγαζί έτσι μες τον χαμό και πήγα για βοήθεια σε ένα τεράστιο κτελ που ήταν εκδρομή η τάξη μου από το σχολείο και θα κατεβαίναν Αθήνα και σκεφτόμουν από ποιον να ζητήσω δανικά και η μόνη που μπορεί να είχε ήταν η εφηβική μου φίλη η Σοφία γιατί δεν είχα ταυτότητα και κάρτες αλλά δεν ήταν ακριβώς η ταξή μου, ήταν ένας ρουφιανονταλαβεριτζής ο Κώστας ο αδερφός μιας φίλης μου και ενώ ο τόπος ήταν γεμάτος μπάτσους του σφινωσε ένα μαξιλάρι με πράμα μέσα κάτω από ένα τιμόνι νταλίκας μέσα στο δωμάτιο που ύδρωσα να το βγάλω για να το πάρει να φύγει και βγήκα στο διάδρομο και είδα δυο τύπισσες να βγάζουν τις κιλότες τους και να φασώνονται στο ανσασερ πριν κλείσει η πόρτα του και μετά στους διαδρόμους είδα την Ζέτα από το φεστιβάλ να θέλει να με κουρέψει και έκατσα και με κούρεψε ώσπου νύχτωσε και με ντάντευε η Λου στο δωμάτιο και έκλαιγα και της έλεγα πως όσο είναι κοντά μου εσύ δεν θα ρθεις ποτέ γιατί έπρεπε να είμαι ολομόναχη σε αυτό το δωμάτιο και μετά δεν θυμάμαι κάτι άλλο, πρέπει να ξύπνησα.

 

Το ένα πόδι του γραφείου μου παίζει, μαζί και το δικό μου πιο πολύ. Πρέπει να τα φτιάξω γιατί σκοπεύω να κάνω σπουδαία πράγματα εδώ Έχω ένα πολύ ακριβό προφυλακτικό μέσα σε ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Σε κοιτάω πολύ ώρα. Σε έχω πάνω στο γραφείο μου και στο ξυρίζω. Το χάδι της λεπίδας από το χέρι μου σε ερεθίζει. Μια μεγάλη άσπρη πολύ πιχτή σταγόνα αργά, αργά σα να δυστάζει να κινηθεί. Δεν θα χάσω ποτέ το μυαλό μου. Ξέρω που το έχω αφήσει.

Συνταγή για ΤΟΣΤ

 

ΤΟΣΤ ΜΕ ΝΟΥΤΕΛΑ ΚΑΙ ΤΣΟΡΙΤΟ

Για μετά, αν είστε ακόμα... σε φάση:

Υλικά:

1 φέτα τοστ, μεγάλη ολικής με σποράκια

2 μεγάλες κουταλιές νουτέλα

3 φέτες ιβιρικό σαλάμι τσορίτο

Εκτέλεση:

Πέρνουμε μια φέτα τοστ. Αλοίφουμε τη μισή επιφάνια με νουτέλα και στην άλλη μισή βάζουμε φέτες τσορίτο. Το κλείνουμε με μια ταχυδακτηλουργική κίνηση ώσπου να κάνει σπλαφ. Το ανοιγοκλείνουμε κανα δυο φορές για να θαυμάσουμε το θέαμα. Και βουαλά!

Τσινγγάνα

 

Αγάπη μου,

Είσαι πανέμορφη! Δεν ξέρω τι να κάνω. Να γίνω γυρολόγος που μ’ αρέσει για να σε κλέψω; Να γίνω οικοδόμος που μ’ αρέσει για αν σε κλέψω; Να γίνω ο επίδοξος κηπουρός ερευνητής για να μου μπερδέψω τα νεύρα και να προσκυνήσω-προσκινήσω στη μκο για να γαμάω μεταφορικά; Να τα γράψω όλα …σε στίχους, να μιλάω σε τοίχους, στάσεις, γέφυρες και παγκάκια; Να πάρω το αμπιλιφάι για να γαμηθώ επιτέλους και να νιώσω άνετα; Τι θα γίνω; Τι σκέφτεσαι για μας; Σκέφτεσαι κάτι για μας; Είσαι εδώ; Είσαι αλλού; Αν είσαι αλλού είμαι αλλού. Αλλά δεν είμαι αλλού. Ποιο είναι το αλλού και πιο είναι το εδώ; Τι γίνεται ρε γαμώτο.. όλα αυτά!

   

Ποίημα Σαμουράι

 

Με το δρεπάνι

Με τον σταυρό

Με την χατζάρα

Με το κατάνα

Πρώτα σκύβεις

Να εκτοξευθείς

Για να διατρέξεις

Πάνω απ' τη χαράδρα

Ξέρω τί σκεφτόσουνα όταν το έγραφες..

Είμαι ένας εξωγίηνος 

ναυαγισμένος στη Γη

Πριν ακόμα βγεί 

η πρώτη στεριά.

Άνθρωπος στη θάλασσα

 

(Φώτο τώρα/ έχει πολύ ακόμα;)

Καλά.

 

Και γιατί κακέ μου εαυτέ θέλεις να ξεθυμένεις πάνω της; 

Γιατί ξεθυμένω ωραία. Και γιατί μ'αρέσει ο κακός της εαυτός. Δε μ'αρέσει απλά, με εξτασιάζει. Και μου προκαλεί τον αγαπημένο μου πόνο, τον ερωτικό στομαχόπονο. 

Και θέλεις να συνεχίσεις έτσι;

Ναι, δεν το αλλάζω με τίποτα.

Και τώρα που δεν σου δίνει τον κακό της εαυτό τι θα κάνεις;

Θα μαραζώσω και θα πεθάνω;

Θα γίνω σαμουράι

 

Δεν μπορώ να πω ότι δεν ήξερα ή δεν ξέρω τι κάνω. Μπορεί να μην ήξερα, να μην ξέρω τί είχα απέναντί μου αλλά ήξερα τι έκανα και τι κάνω κι έκανα πολλά πράγματα για να ξεθυμάνω. Να πω πως προσπάθησα αρκετά. Πως απέκλεισα έστω κάποια ενδεχόμενα που με βασάνιζαν ή που μπορούσαν να μου δώσουν κάποιες απαντήσεις, όχι ότι τα κατάφερα όπως τα θέλω κι όπως τα ένιωθα πραγματικά -Ούτε καν έχω αρχίσει-. Άλλα βγήκαν χειρότερα κι άλλα καλύτερα. Και τα έκανα τα περισσότερα από το θυμοειδές και το στομάχι και την κοιλιά ή δεν φυσούσα καθόλου. Όπως φυσάς ένα πνευστό για να παίξει από χαμηλά την κοιλιά αλλά το στρώνεις με το στέρνο και την καρδιά που αναπνέεις. Μπορεί να αναπνέεις με τα πνευμόνια εντάξει αλλά τον ρυθμό στον δίνει η καρδιά, πάντα η καρδιά και το μυαλό το μόνο που βοηθάει είναι να τον κρατάς, να τον εμπλουτίζεις και να τον βελτιώνεις. Και βλέπω πως ο εαυτός μου είμαι όταν παίζω τζαζ και αυτοσχεδιάζω γιατί καταβάλω πολύ πνευματική προσπάθεια να κρατηθώ στο επαναλλαμβανόμενο μέτρο που πρέπει να το σκέφτομαι συνέχεια ενώ όταν μου δίνεται η ευκαιρία να συνοδεύσω όπως μ’ αρέσει πραγματικά νιώθω βουτηγμένη μέσα κάπου μαγικά να ανοίγει και να με αγκαλιάζουν κύματα. Φτάνω να νιώθω πως μπαίνει μέσα μου. Πράγμα που μου συμβαίνει με την ποίηση κάποιες σπάνιες αξέχαστες στιγμές που έχω γράψει δέκα μαγικά έργα. Με τον ίδιο τρόπο μου συμβαίνει και στην μουσική αλλά εκεί έχουν μείνει όλα στο σύμπαν. Και ποιήματα έχουν μείνει καταγραφή στο σύμπαν. Αλλά δεν με στεναχωρεί καθόλου που δεν έχουν καταγραφή γιατί δεν έχω βρει κάποιον που να φαντάζομαι ότι θα ένιωθε τόσο υπέροχα όσο νιώθω όταν τα άκουσα να βγαίνουν από μέσα μου. Τα έχω ανοιχτά. Όποιος θέλει τα βλέπει. Φαίνεται πως μόνο σκέφτομαι τον μεγάλο μου έρωτα. Τέτοιες στιγμές ότι θα ήθελα να το μοιραζόμουν, ναι, θα ήθελα πολύ να μοιραζόμουν όλες τις στιγμές και σκέφτομαι πως αν όντως ήθελε θέλει να τα ακούσει, δε μπορεί, φτάνουν με κάποιον τρόπο εκεί, όπως πιστεύω πως κι εγώ, όταν τα καταφέρνω, τα καταφέρνω από κάποιο άγγιγμα, μοίρασμα, γιατί δεν μπορεί να το κάνω μόνη μου αυτό κι έτσι ησυχάζω. Και πάλι λέω πως μπορεί να μην ξέρω πως γίνεται, ακόμα και να μην ξέρω από πού έρχεται και γιατί. Γιατί; Γιατί είναι κάτι που με γεμίζει και περισσεύει. Ναι, φεύγει όταν κοιτάω γύρω μου κι απορώ και ξέρω ότι δεν πρέπει εκείνη την στιγμή κι ούτε χρειάζεται να κοιτάξω. Γιατί βλέπω πως είμαι εγώ κι ο Ορφέας που παίζει ή ο Πάνας. Αλλά δεν βλέπω καλά, το ξέρω ότι δεν βλέπω καλά και χρειάζομαι συνοδό ή αλλιώς μπορεί να με βγάλω αλλού για αλλού, χωρίς να είναι κακό πάντα αυτό. Θέλω πολύ να βγω κάπου κοντά στην αγάπη μου. Τον έρωτά μου. Θέλω πολύ, έφτασα τόσο κοντά… έσπασε ο ουρανός και με πλάκωσαν σύννεφα. Δεν έχω διαβάσει τον Osho, ούτε τον Τέσλα, τον Σοπενάουερ, κι ούτε καν τους αρχαίους, μπορεί να μην έχω διαβάσει πολλά. Μόνο αυτά που μου έχουν ήδη συμβεί αναγνωρίζω. Κι έτσι άκουσα να λένε πως συμβαίνει με τις γνώσεις. Ότι, δηλαδή, δεν είναι γνώσεις αλλά αναγνωρίσεις. Όμως είναι ευχάριστο να αναγνωρίζεις. Νιώθω πως νιώθω όπως αισθάνεται. Σηκώθηκα και ξαναχτύπησα το κεφάλι μου πολύ πάλι τώρα. Δεν θέλω να βάλω κανένα στοίχημα. Είμαι σίγουρη πως ξέρω πως αισθάνεται ο έρωτάς μου, δεν το παίζω. Κι ούτε θέλω να ξεκινήσω με παιγμένα νεύρα.  Πρέπει να συμφωνήσουμε. Και από ότι θυμάμαι καλά όλο το τελευταίο τεράστιο διάστημα διαφωνήσαμε, σερί πόσες φορές! Αλλά όλα αυτά όμως επικύρωσαν την αρχική μας συμφωνία. Ξέρω, δεν βλέπω καλά. Είπαμε, ξέρω τι κάνω. Κι ότι θέλει ας γίνεται.

 

Καταλαβαίνω πως η αγάπη δεν είναι θέμα διεκδίκησης. Πόσο ας πούμε μπορείς να κάνεις πράγματα για να κάνεις τον άλλον να σε αγαπήσει και να ενδιαφερθεί για σένα; Η αγάπη μάλλον συμβαίνει ή δεν συμβαίνει από το πόσο μπορούμε και το τι μπορούμε να αγαπήσουμε. Αναπτύσσονται οι  σχέσεις και κάνει ο καθένας τις ανάλογες θυσίες για να βρίσκεται στον χρόνο και τον τόπο της. Και πόσο τα πληγώματα σε τραβούν στην αντίθετη κατεύθυνση. Δεν ξέρω αν ζήτησα πολλά, ξέρω ότι μπορώ και με πολύ λίγα αλλά όχι με το τίποτα ή τις σκέτες ιδέες και υποψίες αγάπης κι ενδιαφέροντος. Ξέρω ότι βρέθηκαν στην ζωή μου γυναίκες που μ’ αγάπησαν πολύ και κρατώ επικοινωνία και συντρέχω εκεί στις χαρές και στις λύπες μου, να πάρω ένα τηλέφωνο, να πάω κάποιες μέρες να περάσουμε μαζί, λίγο περίεργα και νοσταλγικά λόγω των ερωτικών σχέσεων που πάντα τις κόβω πριν πεθάνουν για να μην πεθάνουν γιατί έτσι κι αλλιώς δεν πεθαίνουν ποτέ και καλύτερα είναι να θυμάσαι την ιστορία σου στις ακμές της. Είναι άσχημο να στραγγίζεις την καρδιά, όπως όταν πας να μαζέψεις βότανα ας πούμε ποτέ δεν τα μαζεύεις από ένα σημείο όλα, μαζεύεις και αφήνεις για σπόρο, για τα πουλάκια, τα ζωάκια, τους άλλους ανθρώπους. Νευριάζω απίστευτα όταν βλέπω να έχει περάσει κάποιος σε ένα σημείο και να έχει τρυγήσει την φύση γραμμικά και να μην έχει αφήσει τίποτα πίσω. Ακόμα και στις ελιές μου αφήνω λίγο, έστω ελάχιστο καρπό, με ευχαρίστηση, δικαιολογούμενη πως είναι στα ψηλά ή στα πυκνά. Γιατί ξέρω πως δεν αξίζει τον κόπο να ξεπατωθείς εγωιστικά έτσι για λίγα ακόμα σπυριά ελιές.     

 

Σήμερα θυμήθηκα την παιδική μου ηλικία. Τα καλοκαίρια δεν θυμάμαι πολύ τους γονείς μου εκτός από ένα καλοκαίρι, το 87 ή το 88 νομίζω που ήταν η χρονιά που είχε πρωτοπάρει ο πατέρας μου αυτοκίνητο και θυμάμαι που πηγαίναμε για μπάνιο σε έναν βράχο γύρω στα 100 μέτρα από την παραλία στο Στόμιο. Στο Στόμιο θυμάμαι πήγαινα συνήθως και με την γειτόνισσα και τα παιδιά της όταν ήμουν στα Φιλιατρά. Με τους γονείς μου θυμάμαι πως δεν βγαίναμε σαν οικογένεια να πάμε στην πλατεία, στο θέατρο, στο πανηγύρι ή τέλος πάντων σε εκδηλώσεις. Σπάνια βγαίνανε και πάντα από την παρακίνηση κάποιων φίλων ή συγγενών που επισκέπτονταν τα Φιλιατρά στις διακοπές τους ή πηγαίνανε έτσι κάποια επίσκεψη σε γιορτές. Δε θυμάμαι την μάνα μου να πηγαίνει ποτέ την μάνα μου να είχε προσωπική ζωή όπως την εννοούμε σήμερα να βγεις να κάνεις κάτι με φίλους κτλ. Αλλά δεν θυμάμαι ούτε και με εμάς τα παιδιά της να βγήκε να κάνει ποτέ κάτι. Η προσωπική της ασχολία ήταν, όπως κι ακόμα είναι, ο κήπος της. Ο πατέρας μου έβγαινε μόνος του κάποιες φορές τα πρωινά, όπως κι ακόμα στην πλατεία κι είναι αγαπητός στα Φιλιατρά και καθόταν με παρέες, πάντα ντυμένος στην εντέλεια και πολύ προσεγμένος. Όμως ούτε με τον πατέρα μου θυμάμαι να είχα σαν παιδί μαζί του εγώ κάποια κοινωνική δραστηριότητα όπως νοείται σήμερα να ξεκινήσουμε να πάμε σε κάποια συναυλία, παράσταση, εκδήλωση κτλ. Θυμάμαι που με έπαιρνε από πολύ μικρή, με το γιογιό μου δηλαδή, μια θεία μου μαζί τους στην Αθήνα κι εκεί θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα βόλτα σε λούνα παρκ στην παραλιακή και θυμάμαι μια κούκλα μάγισσα που ανεβοκατέβαζε μια σκούπα και την είχα φάει στο κεφάλι καταλάθος. Εκεί θυμάμαι στου ζωγράφου πως έβλεπα από το μπαλκόνι του τετάρτου ορόφου κάτω τον δρόμο με μεγάλη τρομάρα και δεν πλησίαζα τα κάγκελα καθόλου.                        

Θυμάμαι στα Φιλιατρά πως η αδερφή μου με είχε σαν τις κούκλες της και με έντυνε και με χτένιζε και υπέφερα τα χτενίσματά της και πως υπήρχε μεταξύ μας ανταγωνισμός και δεν την έκανα πολύ παρέα. Έπαιζα πολύ με τον αδερφό μου που κι αυτός με είχε για παιχνίδι, συγκεκριμένα παίχτη για τα παιχνίδια που έφτιαχνε γιατί ήταν πολύ ευρηματικός με τις χειροτεχνίες και έφτιαχνε με χαρτόκουτα και φιγούρες ψεύτικα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Θυμάμαι στην Δευτέρα δημοτικού που με βοήθησε να μάθω να γράφω το όνομά μου με κάτι κάρτες που έφτιαξε τα γράμματα και τα ανακάτωνε και τα έβαζα στην σειρά γιατί είχα φτάσει Δευτέρα δημοτικού και δεν το ήξερα ακόμα. Δεν θυμάμαι να με διαβάσαν οι γονείς μου. Θυμάμαι μόνο κάποιες φορές που με εξέταζε ο πατέρας μου όταν είχα κάνει κάποια ζημιά και πως αυτό ήταν σαν ένα τρομακτικό είδος τιμωρίας. Θυμάμαι πεντακάθαρα όλους τους  δασκάλους μου από το νηπιαγωγείο ακόμα που τους αγαπώ όλους και τις πρώτες δυο κυρίες μου σε βαθμό λατρείας και έρωτα. Στο δημοτικό έκανα κυρίως παρέα με τα αγόρια και ήμουν και το μοναδικό παιδί που έκανα παρέα με τους τσιγγάνους που ερχόντουσαν και έχω κρατήσει ακόμα φιλιές με τσιγγάνους που μου έμαθαν να περπατώ με τα χέρια και να φυσάω την κουκουβάγια. Πήγαινα κι εγώ με τα αγόρια συνωμοτικά να χουφτώσουμε κάποια κορίτσια και θυμάμαι πως το έπαιζα κι αρχηγός στον πόλεμο που παίζαμε με ξύλα και με έβαζαν και τερματοφύλακα στην μπάλα. Αλλά καθόμουν σούζα στον διευθυντή που ήταν ο άντρας της αγαπημένης μου δασκάλας και δάσκαλός μου στις δυο τελευταίες τάξεις του δημοτικού και έπλενα τα φλιτζάνια των δασκάλων με τιμή που με είχε διαλέξει ο διευθυντής για αυτή τη δουλειά μόνο εμένα.  Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο δημοτικό που έψαχνα απεγνωσμένα παρέα και μίλησα και συστήθηκα σε όλα τα παιδιά ένα ένα. Θυμάμαι τότε που πήγαινα με την αδερφή μου ρυθμική και έδειχνα αρτσούμπαλη σε αυτό το σπορ και η δασκάλα δεν ήξερε τι να με κάνει. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα φροντιστήριο αγγλικά, στην Τρίτη δημοτικού, που ήταν στην άλλη άκρη της πόλης και με πήγε ο αδερφός μου. Θυμάμαι στην Τετάρτη δημοτικού που πήγα μόνη μου στο πάρκο στην Φιλαρμονική κι ήμουν ήδη γνωστή κι είχα ήδη εκεί παρέες και γύριζα όλα τα Φιλιατρά με το ποδήλατο κι ήμουν πολύ αγαπητό και δημοφιλές παιδί. Θυμάμαι που πήγα μπάσκετ στην Πέμπτη δημοτικού και πήγαινα κι έπαιζα στις μπασκέτες του γυμνασίου κάθε απόγευμα με τις ώρες κι ότι είχα πολύ δύναμη και ύψος ακόμα και από τα αγόρια για την ηλικία μου. Σε αυτή την ηλικία είχα ξεκινήσει να τρέχω στον στίβο δίπλα σε μεγάλους που γυμνάζονταν και να κάθομαι με ηλικιωμένους, συγγενείς μακρινούς συγγενείς συμπεθέρους, στα καφενεία της πλατείας που πάντα με φωνάζανε να κάτσω όπως ακόμα με φωνάζουνε όπως το συνηθίζουνε εδώ στην πλατεία να κάνουν χάζι για να περνάει η ώρα, αν και φθίνει τα τελευταία χρόνια αυτό το ωραίο συνήθειο να θέλουν να σε πειράζουν ή ακόμα και να σε μεθύσουν για να σπάσουν πλάκα στην πλατεία. Εμένα μου άρεσε πολύ γιατί ήξερα πάντα πώς και πότε να φεύγω.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα καλοκαίρια στα ντιβαρόσπιτα που με έδινε η μάνα μου να ξεκαλοκαιριάσω με τους συγγενείς στο Ναβαρίνο στη θάλασσα. Εκεί κατεβαίνανε ολόκληρα χωριά της ορεινής Πυλίας και φτιάχναμε καλύβες για όλο το καλοκαίρι με καδρόνια και καλάμια, φτιάχναμε κουζίνα και σκάβαμε κι έναν λάκκο με ένα τρύπιο βαρέλι κι ένα παραβάν για καμπινέ και ήμασταν δυο μήνες στην παραλία μέχρι που καιγόμασταν και κάναμε μπάνιο καμένα με τα μακό γιατί δεν πήγαινε άλλο το κάψιμο. Ψαρεύαμε, παίζαμε, τραβούσαμε κουπί με τις βάρκες, λέγαμε τρομακτικές ιστορίες τα βράδια. Θυμάμαι που ήμουν γύρω δέκα χρονών όταν άρχισε να έρχεται το λιμενικό και να μας διώχνει από το μέρος που ήταν για μας σαν ο τόπος που γεννηθήκαμε γιατί τότε ξεκίνησε η επένδυση για το κόστα ναυαρίνο και στέλνανε και περιπολίες με πουλημένους οικολόγους να μας διώχνουν τάχαμου για τους χαμελέοντες που εμείς τους ξέραμε και τους προσέχαμε και τους θαυμάζαμε από αρχής του κόσμου. Θυμάμαι τη  πρώτη φορά που ήρθανε να μας διώξουνε πως κατάφερε και τους πήρε παράμερα ο θείος μου για να μην μας ανησυχήσει και πως γύρισε συνοφρυωμένος και θυμωμένος γιατί τον ήξερε προσωπικά τον λιμενάρχη και ήταν όντως κουφό να φύγουμε από εκεί που ήταν ο τόπος των καλοκαιριών μας. Να μην ξαναβάλουμε καδρόνια και καλύβες και να καθόμαστε μόνο με ομπρέλες, ήταν τρελό. Θυμάμαι που το συζητούσανε οι μεγάλοι μετά και πως αυτό ήταν το τελευταίο καλοκαίρι στα ντιβαρόσπιτα και πως αυτό με έκανε να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τους τσιγγάνους και τους ινδιάνους και τους ιθαγενείς και να μισήσω τον δήθεν πολιτισμό και το χρήμα που όλα τα μπορεί, ακόμα και να τερματίζει την ιστορία και τον αληθινό ταπεινό πολιτισμό τόσων γενεών.

Θυμάμαι την ζωή στο χωριό, την γιαγιά μου που από το πάσχα δε φορούσε ποτέ παπούτσια, αν και ήταν μορφωμένη και από  πλούσια οικογένεια με σπουδαγμένα αδέρφια και μάλιστα ο ένας αδερφός της είχε την πρώτη οφθαλμολογική κλινική στην Καλαμάτα ξακουστός και με ιστορία εξορίας στη Γυάρο κι έπαιζε και ωραίο μαντολίνο ο παππούς μια πολύ γλυκιά φυσιογνωμία. Η γιαγιά δεν είχε καν πλυντήριο, μαγείρευε με ξύλα και η κουζίνα είχε χώμα κάτω και την λάντζα της την έκανε σε μια βρύση πιο πέρα στο ύπαιθρο. Το χωριό είχε τότε όλο κι όλο ένα τηλέφωνο στο καφενείο κι όποτε μας έπαιρνε η μάνα μου ερχόταν κάποιο παιδί από το χωριό και μας φώναζε και πηγαίναμε με την αδερφή μου και περιμέναμε να ξαναπάρει σε πέντε λεπτά να μιλήσουμε. Το παιδομάνι στο χωριό, τα δυο του πανηγύρια, τις φωτιές του Αγιαννιού και μετά που μαζεύαμε ρίγανη. Τα μεσημέρια που περνούσαν οι γύφτοι με τα καλάθια, τον ψαρά και τον ψωμά που περνούσε με το αυτοκίνητο και πουλούσαν τα πράγματα, τις μυρωδιές από τα λουλούδια και τα γκάβαλα, τα αυτοσχέδια οχήματα που τσουλούσαμε στην κατηφόρα, το κρεβάτι που είχαμε για  κούνια στην μουριά και την συκιά και περνούσαμε τα μεσημέρια, τα ποτίσματα στους κήπους που παίζαμε με τις λάσπες, τον αντίλαλο που κάνανε τα δυο βουνά και έπαιζα πολύ με αυτό. Τις σφεντόνες, τα τόξα, τα αγκίστρια που πηγαίναμε νυχτιάτικά για πουλιά, το κιούπι το πήλινο που τα πάστωνε και τα έβαζε η γιαγιά μου κι έχωνα μέσα το χέρι μου κι έπαιρνα κι έτρωγα με ψωμί μέχρι και τα κόκαλα που τα έκανα μια τσίχλα στο στόμα μου και τα έφτυνα όσα δε μασιόντουσαν μέχρι το τέλος. Το κατώι με τον ντενεκέ το τυρί και τα βαρέλια το κρασί που έπινα από την κάνουλα και μέθυσα κρυφά πρώτη φορά πολύ μικρό παιδί.                   

πήρα να πω χρόνια πολλά

 

Η μάνα μου δεν μου σηκώνει το τηλέφωνο. Την παίρνω πάντα στις γιορτές, αλλά από το 2013, την χρονιά που έγινα μάνα, δεν μου σηκώνει ποτέ το τηλέφωνο.  Όταν περνάω από εκεί μιλάμε τυπικά κι αν κάτι πούμε παραπάνω πάντα η συζήτηση ξεφεύγει στο πόσο έχει πληγωθεί και μισεί τον πατέρα μου και πόσο εγώ του κάνω πλάτες για την γκόμενα και πως αφού του μιλάω σημαίνει πως παίρνω το μέρος του και δεν την αγαπάω. Τσακωθήκαμε από τότε άλλες κανα δυο φορές, μετά παράτησα τελείως τις περεταίρω ομιλίες, για το τι λένε οι γιατροί και πως όντως την θαυμάζω και την αγαπώ αλλά δεν καταφέραμε να έχουμε μια σχέση αγάπης. Η μάνα μου είναι πολύ κλειστή και θέλει να κάνει μόνη της τις δουλειές της κι έχει ψυχαναγκασμούς και αποστειρώσεις και φοβίες που πολεμώ πολύ να ξεπεράσω. Τις αφήνω αραιά και που τα παιδιά, αλλά είναι περίεργο, δεν νιώθω καλά όταν τα αφήνω. Ξέρω ότι προτιμά να τους βάζει παιδικά και να τα κλείνει στο δωμάτιο για να μην χτυπήσουν έξω ή τα φάει τίποτα. Κι ότι δεν μπορεί να τα κάνει καλά όταν την καβαλάνε με τις επιθυμίες τους μέχρι που φτάνει στο αμήν και ποιος είδε τον κύριο και δεν τον εφοβήθει. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, έχω αναμνήσεις από τότε που φορούσα πάνα, θυμάμαι που μάθαινα να βγάλω την πάνα κι είναι περίεργο γιατί μου έχει πει ότι την έκοψα γύρω στα δυο μου χρόνια. Θυμάμαι στην Καλαμάτα να είμαι μόνη κλειδωμένα πολλές ώρες στο διαμέρισμα με τα αδέρφια μου, θυμάμαι να κάνω ποδήλατο με ένα τρίκυκλο μπλε ποδήλατο μες το σπίτι γύρω γύρω το σπίτι από τις δύο μπαλκονόπορτες με τρελή χαρά γιατί έλειπε η μάνα μου κι απαγορευόταν όταν ήταν εκεί το ποδήλατο μες το σπίτι, αυτή η μνήμη είναι κάτω από τεσσάρων. Η μάνα μου δούλευε το πρωί εννιά με μία όταν ήμασταν πολύ μικρά και κάποιες φορές μέναμε μόνα μας κελιδωμένα στο σπίτι αυτές τις ώρες. Θυμάμαι τον σεισμό στην Καλαμάτα το 86 πολύ καθαρά. Ημουν τεσσάρων, η μάνα μου έλειπε για να δει τον πατέρα μου στην Σιγκαπούρη για ένα μήνα όταν έγινε ο σεισμός και μας πρόσεχε η νονά μου που έμενε στην απέναντι πολυκατοικία. Όταν έγινε ο σεισμός ήμασταν μόνα μας στο διαμέρισμα, ένα παιδί 9 χρόνων, ένα 7 κι εγώ 4. Όταν ήρθε η νονά μου η πόρτα δεν άνοιγε από τον σεισμό και ήταν ένα θρίλερ μέχρι να ανοίξει κι ύστερα θυμάμαι πως είχε γκρεμιστεί η σκάλα και ήταν άλλο ένα θρίλερ να κατεβούμε από τον πρώτο όροφο κάτω. Θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τις ώρες που ακολούθησαν. Θυμάμαι και μετά τις σκηνές που μας βάλανε κι έζησα έτσι για περίπου ενάμισι μήνα στον καταυλισμόν αυτό. Θυμάμαι στον σεισμό την στιγμή που αντίκρισα τους αγαπημένους μου θείους, γιατί και η νονά μου ήταν κλειστός άνθρωπος που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με παιδιά και δεν μπορέσαμε ποτέ να αναπτύξουμε μια σχέση. Θυμάμαι που αγκάλιασα τον θείο μου. Οι γονείς μου άκουσαν για τον σεισμό από το ράδιο και η μητέρα μου κατάφερε να επιστρέψει μετά από μια εβδομάδα περίπου. Δεν θυμάμαι την επιστροφή της καθόλου. Δεν θυμάμαι πολλές στιγμές με την μητέρα μου. Θυμάμαι τις γιαγιάδες μου, τον παππού μου, τους θείους μου, μνήμες από το χωριό και τις καλύβες στην θάλασσα που μας άφηνε η μάνα μου μικρά και ξεκαλοκαιριάζαμε με τους συγγενείς όσο δούλευε και έμενε στην Καλαμάτα. Δεν είχαν οικονομικό πρόβλημα οι δικοί μου. Θυμάμαι τα δώρα για το σχολείο που με περιμένανε στο γραφείο μου όταν γύριζα από τα καλοκαίρια, ωραία καλοκαίρια, παιδομάνι, όλα είχαν τις μανάδες τους κι εγώ είχα θείους και θείες που τους αγαπώ και μ’ αγαπούν πολύ. Έχω μνήμες από το σχολείο, από την πρώτη φορά στο νήπιο που είπα το ποίημα μου. Θυμάμαι πολλά πράγματα αλλά από την μάνα μου πολύ λίγα. Θυμάμαι πρέπει να ήμουν γύρω στα πέντε και περπατούσαμε μαζί στο πεζοδρόμιο και όπως την έβλεπα να σκύβει περνώντας κάτω από κάποιο δέντρο του δρόμου που εμένα μου φαινόταν τεράστιο, θυμάμαι που αναρωτήθηκα κοίτα πόσο ψηλή είναι που σκύβει για να περάσει…             

Χάρις Αλεξίου, Μητέρα φίλη μου παλιά

Ένα χτενάκι στα μαλλιά
μια πινελιά πάνω στο γκρίζο
Μητέρα, φίλη μου παλιά
το παρελθόν σου ψηλαφίζω
Στο πιο κρυφό σου μυστικό
ψάχνω να βρω τι έχει φταίξει
Ποιο χρέος σου απλήρωτο
τη μοίρα μου έχει παγιδέψει

Τι δε μου ’χεις πει
Τι μου έχεις κρύψει
Ποιον αγάπησες, μητέρα
Ποιος σου έχει λείψει
Πως θα λυτρωθείς
Πως θα με λυτρώσεις
Στη δική σου μοίρα, μάνα
μη με παραδώσεις

Σε ποια ρωγμή του φεγγαριού
είχες το πάθος σου κρυμμένο
Με τη ντροπή του κοριτσιού
Που ’ναι απ’ αγάπη ξεχασμένο
Πες μου ποιο θάνατο θρηνεί
αυτή η ρυτίδα πλάι στο στόμα
Ποιαν ενοχή σου μακρινή
πληρώνει το δικό μου σώμα

Τι δε μου ’χεις πει
Τι μου έχεις κρύψει
Ποιον αγάπησες, μητέρα
Ποιος σου έχει λείψει
Πως θα λυτρωθείς
Πως θα με λυτρώσεις
Στη δική σου μοίρα, μάνα
μη με παραδώσεις

 

Σταμάτα να στεναχωριέσαι. Στεναχωριέσαι; Θα μας φάνε λίγο οι δρόμοι αλλά γιατί να είναι κακό αυτό. Όταν δεν θα μπορούμε να κινηθούμε πια, εύκολα θα κάτσουμε και σπίτι. Τί σπίτι δηλαδή, σπίτια, άλλο στο βουνό, άλλο στη θάλασσα. Αν ήθελες θα σε είχα ήδη κλέψει. Κι αν είναι να ανατραπεί η ζωή για να κερδηθεί μ’ αρέσει να είναι τέτοια η ανατροπή και το βάρος που να μη χωράει σε μυαλό ανθρώπου. Αλήθεια, δε ξέρω τι να κάνω και φοβάμαι κι απελπίζομαι κι όταν απελπίζομαι είναι σα να πεθαίνω. Αν ήξερα θα το είχα κάνει. Δε με φοβίζει η ανατροπή, την ανατροπή γυρεύω, ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Αυτό που με φοβίζει είναι αν δεν είμαι εγώ αυτός, πώς να το εξηγήσω. Γι’ αυτό τον λόγο με βάφτισα κι ΑLiTZiM. Είναι λατινοαραβικό όνομα και με ελληνική, τριπλή, ερμηνεία ακριβώς γιατί ο κύκλος αυτού του ονόματος είναι όλος ο συναισθηματικός κύκλος που κινεί την ζωή μου. Πώς να φύγω στο αόρατο καρδιά μου που αντιστέκομαι κι όλο τα βήματά μου βήματα πριν το λάκτισμα, γιατί προτιμώ την αλήθεια από την τρέλα, γιατί και τα δυο έχουν τον ίδιο πόνο. Έλα να αγκαλιαστούμε.. Έλα για να δεις τι μπορώ να κάνω για μας. Είσαι πολύ αυστηρή μαζί μας. Με βοηθάει που είσαι αυστηρή μαζί μου, αλλά το έχεις παρακάνει. 

Λυγίζω από την έλλειψη και δεν είναι από αδυναμία. Είναι από τροπισμό.

μη με κουνάς

  

Έχω ναυτία από αντίσταση σε εξωσωματική εμπειρία.

 

   

Η μαμά τώρα

 

(Art dy Νέδα)

Μόνο ένας Βίνσεντ Βαν Γκογκ θα το ζωγράφιζε όπως του αξίζει αυτό..

 

Μα κοίτα πόσο χαριτωμένες! Δυο γιαγιάδες πλάι στη δημοσιά για τη θάλασσα. Που κοιτάμε το βουνό  και πουλάνε φρούτα.

Anne sexton, το φιλί

 

Το στόμα μου ανθίζει σαν πληγή.
Πέρασα όλη τη χρονιά αδικημένη, κουραστικά αργόσυρτες
οι νύχτες, άδειες, σκληροί αγκώνες μόνο
και στοίβες χαρτομάντιλα που φώναζαν «κλαψιάρα,
κλαψιάρα, τι χαζή που είσαι!».

Άχρηστο το κορμί μου μέχρι χθες.
Σήμερα σκίζονται οι ορθές του γωνίες.
Σήμερα σκίζει τα ρούχα τα σεμνότυφα κόμπο τον κόμπο
και κοίτα – με τρυπούν ολόκληρη καρφιά ηλεκτρισμένα.
Σβιιιιν! Ανάσταση!

Κάποτε το κορμί μου ήτανε βάρκα, σκέτο ξύλο
σε αχρηστία, με δίχως θάλασσα από κάτω,
με την μπογιά της ξεφτισμένη. Ένας σωρός σανίδες,
τίποτ’ άλλο. Όμως εσύ με σήκωσες, μ’ αρμάτωσες.
Έγινα η εκλεκτή σου.

Τα νεύρα μου έχουν τεντωθεί. Τ’ ακούω σαν
μουσικά όργανα. Στη θέση της παλιάς σιωπής
ασταμάτητα χτυπούν τα τύμπανα, οι χορδές. Δικό σου έργο
είναι.
Ιδιοφυΐα στην πράξη. Αγάπη μου, ο συνθέτης έπεσε
στη φωτιά.

Ανάσες... στον κήπο του αγαπημένου του Τζελαλαντίν Ρουμί

 

...

Απ' τη σπηλιά της ψυχής μου, 

ένας εραστής φώναζε:

"Τώρα πιές, τώρα πιές!"

...

Τη μέρα που θα μ' αγγίξει η αγάπη σου,

θα μου έρθει τέτοια τρέλα,

που ακόμα κι οι τρελλοί

θα το βάλουν στα πόδια.

Και του πιό σπουδαίου ποιητή οι στίχοι

δέν θα μπορέσουν ποτέ να συλλάβουν,

πώς αγκιστρώνεται η καρδιά μου

στο δόλωμα που ρίχνουν τα βλέφαρά σου.

...

Όταν μου αποκαλύφθηκε ο Κύριός μου,

 πάγωσα, δεν μπορούσα να κουνηθώ-

Από την εισβολή των δύο κόσμων, 

δεν μπορούσα να το σκάσω!

...

Η ψυχή λέει:

Πώς μπορώ να τον κερδίσω

αφού ότι έχω είναι ήδη δικό του;

...

Είναι ένας άγγελος 

αν και παρουσιάζεται μ' ανθρώπινη μορφή.

Ακόμα και οι άγγελοι

δυσκολεύονται να πετάξουν 

μόλις τον δουν-

...

 Κοίταξε πάλι, αν με βλέπεις- 

τότε, δέν είμαι αυτό που έχεις δει.

Έφυγες επιτέλους για το Αόρατο.

Τι υπέροχο δρόμο πήρες φεύγοντας από δω;

...

Δες πόσο τέλειο έχει γίνει

 το σώμα που γεννήθηκε απ' τη σκόνη!

Γιατί τρέμεις το τέλος του;

Έκανες ποτέ κάτι για να μην πεθάνει;

Όταν βγείς απ' την ανθρώπινη μορφή,

σίγουρα θα γίνεις ένας άγγελος

και θα υψωθείς στον ουρανό!

Αλλά μην σταματήσεις εκεί.

Και τα ουράνια σώματα γερνούν.

Πέταξε πέρα από το ουράνιο βασίλειο.

Δικαιολογίες..

 

(Top shot! / Μουσείο 18-4-2022)

Μου συμβαίνει μόνιμα κάτι που βλέπω πως... Υπάρχουν λίγες στιγμές που προσεύχομαι για να το βλέπει, το παρακαλώ γιατί άδικα υποφέρω. Και πολλές που όντως το νιώθω, πως όντως είναι πανταχού παρόν και το βλέπει. Αλλά δεν καταλαβαίνω, κρούω το κεφάλι μου… παμ πα παμ, ξέρω τι μου συμβαίνει. Και το φαντάζομαι. Φταίει που πρέπει να μάθω να νιώθω άνετα στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.  

Στάσου μούσμουλα..

 

ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑ

 

( Photoart: Jean Xceron, Oil on Canvas, Musique, signed and dated 1932)

Αγάπη μου,

Θέλω να είσαι καλά, σε σκέφτομαι και σε βλέπω δυνατή και χαίρομαι, μες τον θυμό μου, την παθολογία και το αδιέξοδο βρίσκω κι εγώ δύναμη να χαρώ -δακρυσμένα έστω- να χαίρομαι την σταθερότητα, την διαύγεια, την καθαρότητα και την τόσο προσεγμένη ειλικρίνεια σου.  

Προχθές τελείωσα το βιβλίο που διάβαζα, τις πεντακόσιες σελίδες όπου ο Φλορεντίνο Αρίσα κατάφερε να διανύσει επί πτωμάτων και να φτάσει εκεί που ήθελε. Όπως και στα δικά μας βιβλία έτσι και σε αυτό δεν θα ήθελα να είμαι κανένας από τους Ήρωες, όμως είμαι. Είμαι κι εγώ ένας  Αρίσα που έχει ήδη πεθάνει από ευτυχισμένα γηρατειά, μέσα στο ποταμόπλοιο του άθλιου ποταμού, δίπλα σε μια αγαπημένη που φανερώνεται εν τέλει στον εαυτό της. Όπως είχα υποσχεθεί θα σου έγραφα ένα γράμμα μόλις το τελείωνα.

Τα νέα είναι ότι ασθενώ. Έχω έντονα συμπτώματα ψυχοπάθειας και πρέπει να γιατρευτώ. Ευτυχώς δεν είναι θέμα οργανικό. Ο γιατρός μου είπε πως είμαι αρκετά ώριμο για να τα καταφέρω χωρίς σκευάσματα κι αυτό θα κάνω για να μη χαθώ. Το ξεκινάω. Προς το παρόν δεν μπορώ ούτε μουσική να ακούσω και θα ήθελα να με συγχωρέσεις και πάλι για τα όποια ξεσπάσματα. Ενώ ξέρεις πόσο αγαπάω να σε κάνω να γελάς έρχομαι και σε αγκαλιάζω τις χειρότερές μου στιγμές και δεν ξέρω αν και πότε πρέπει να λέω συγνώμη. Και δεν ξέρω πώς να αρχίσω!

Αν χρειάζεται τόσο να σταματήσω να σου αναφέρομαι για να σταματήσουν και οι ιδέες αναφοράς μου, αν πρέπει να γυρνάω το βλέμμα μου αλλού χωρίς και να παίρνω την εικόνα σου παντού μαζί μου. Είναι πολύ δύσκολο και πρωτόγνωρα επίπονο ακόμα και στα δευτερόλεπτα που πιέζομαι ανησυχητικά για να το προσπαθήσω. Να φύγω πάλι χωρίς ε-αυτόν δε θέλω. Σκέφτομαι τις δικιές μου μουσικές συνθέσεις όπου μπορώ να ξεπερνώ τις  εικόνες και να συμμετέχω μαζί μου πέρα από τις ιδέες αλλά όσο κι αν φαίνεται υπερσυμπάντιο είναι κι αυτό πολύ περιορισμένο για να με αποφορτίσει. Κι από λέξεις ότι μου βγαίνει είναι για το φορείο.

 Τα πράγματα δεν είναι απελπιστικά όσο κι αν φαίνονται έτσι. Είναι σίγουρο ότι κάτι ακόμα έχει να μου πει η κουφάλα. Χαχ ! Εσύ μου είπες ότι δεν είναι ώρα για πυρετούς και το σέβομαι και θέλω να γιατρευτώ. Να κάνω τον θλιβερό θυμό μου να ανθίσει πάλι για μας. Σου έχω εδώ τώρα ένα δωράκι -ας ελπίσουμε τελευταίο τέτοιο..

 

               Σε φιλώ,

ο δαίμονάς σου.

 

Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει..

ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑ

 

Έλα θύμωσέ με

Νευρίασε με

Κι άλλο νευρίασε με

 

Κάνω σπουδαία λάθη

Θαυμάσια λάθη

Όταν με νευριάζεις.

 

Παρατάω τη δουλειά

Μαζεύω τα ΜΑΤ

Φτιάχνω σπίτια

Κάνω παιδιά

 

Έλα νευρίασέ με

Θύμωσε με

Κι άλλο θύμωσέ με

 

Τα πιο ωραία λάθη

Τα κάνω

Όταν με νευριάζεις.

Εγκυκλοπαιδική έκφραση συναισθήματος

 

Περνώντας οι ημέρες

 

Τέσσερα τσαλακωμένα ποιήματα της ίδιας ημέρας

          

              του ALiTZiM MiSENiAZi

ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ 

Βάρυνε πολύ ο Χριστός

Έσπασε ο σταυρός.

Κι έπεσε.

Κουλουριάστηκε 

κι από τις διαμπερείς του τρύπες είδα 

άμμο να περνά μετρώντας.

Κι όταν πέρασε όλη 

γίνανε κλειδαρότρυπες.

 

Τότε κάτι άφησε ελεύθερες τις γωνιές του ουρανού κι αυτός μαζεύτηκε ρολό όπως ο χάρτης

Κι ήρθε και πέρασε στου φύλακα των κλειδιών το στεφάνι.

Ξάφνου, πάλι γύρισα κι είδα πως έχασα το παιδί!

Έχασα το παιδί απ' τα μάτια μου!

Έχασα το παιδί απ' τα αυτία μου!

Πού είναι το παιδί που κάνει τον ουρανό ρολό ντουντούκα και τηλεσκόπιο!

..."Μα κυρά μου, σήμερα, οι κυρίες τα κλειδώνουνε τα παιδιά τους".

ΤAVOLΑ PALCOSENICO ASSE DI LENGO 

Pensi che anch' io ci abbia capito qualcosa

Dal momento che è in bambino, qualche marachella la farà anche lui

Siccome è avvocato, queste cose le saprà

Se piove, l'aria rinfrescherà

Piange come un bambino

È come te

Oggi fa dieci anni dalla nascita di mio fratello

Come, come se, quasi che

Correva come se qualcuno lo stesse in seguendo

Mi sembra che tu mi stia prendendo in giro

Piuttosto, un po' 

Un po' troppo nevrosso

Che mai, cosa mai

Urvala come se la stessero ammazzando:

Ti telefono appena arrivo.

TAXIS & ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Οι πιωμένοι είναι μεταντεκαβλέ

Οι πιωμένοι μυρίζουν ξινίλα

>> κουνιούνται σαν παγωμένη σούπα

>> καίγονται με την φωτιά

>> πνίγονται με το νερό

>> δεν είναι καλή παρέα

Οι πιωμένοι νομίζουν ό,τι είναι 

Αλλά οι πιωμένοι ήταν.

 ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΦΟΥΣΚΩΜΕΝΟΣ

Σπάσαν τα λάστιχα 

Ο ιδιωκτήτης αδιαφορεί

Οι μούφες δεν κάνουνε επαφή

Σημειώνεται τρελή διαρροή

Και κανένας δεν ξέρει

Μέχρι πότε θα τρέχει 

αυτό το μουνί.

Είμαι αρκούντως εντάξει

 

Πιστεύω πως ξέρει. Ίσως και να ξέρει. Δε μου το έχει πει. Αναφορές μόνο. Έτσι, καλύτερα να νομίζει πως δεν ξέρω πως είναι. Καλύτερα να μην ξέρει κανείς πως υπάρχουνε σοβαροί λόγοι ώστε  μην εμπιστεύομαι το ίδιο το ολόδικό μου μυαλό. 

Αγαπημένο πρόσωπο

 

Δεν ξέρω που κάνω το λάθος και η ζωή μου η προσωπική κοντεύει να παγιωθεί ως ένας φαύλος κύκλος πένθους μιας ζωντανής ολοζώντανης ελπίδας για ζωή. Πότε κρυφή και πότε ολοφάνερη είναι η μέρα και η νύχτα μου. Κι είναι καλύτερα να φαίνομαι ένας αφελής ανωριμος ουτοπιστής μαλάκας, παρά μια διαταραγμένη σκιά της πιο θλιβερής δυστοπίας. Ίσως το λάθος να είναι πως το πένθος μου είναι κατα βάθος για τον ίδιο μου τον εαυτό παρά για το αγαπημένο πρόσωπο κι ίσως γι αυτό να μην καταφέρνω τον κύκλο να κλείσω. Και βλέπω καθαρά το πόσο δυσκολεύομαι  να διαχωρίσω τον εαυτόν μου από το αγαπημένο πρόσωπο παρόλες τις τεράστιες φαινομενικά διαφορές μας. 

Αισθηματικός Μινιμαλισμός

 

Ένας τοίχος

Εσύ κι εγώ

Μια κολώνα

Εσύ κι Εγώ

Το γρασίδι

Εσύ κι Εγώ

Ένα στρώμα

Εσύ κι Εγώ 

Μια καρέκλα

Εσύ κι Εγώ 

Ένα δέντρο

Εσύ κι Εγώ

Η θέα

Εσύ κι Εγώ

Ένας δρόμος

Εσύ κι Εγώ