ΤΕΛΕΙΕΣ

      Από τι κινδυνεύουμε;      Χαζέ.      Χαζές ερωτήσεις, σαλιωμένες μπουκωμένες, χαμένες, σε αποστολή, σε σύσκεψη, σε έρευνα,              στις τρύπες του οκτώ που ζαλίζομαι και τι να φορέσω; Δε χρειάζεται. Οκ.  Νόμιζα πως με παρακολουθείς με κάποιον τρόπο.. Εντάξει, σίγουρα είναι ιδέα του. -Άσ’ τον αυτόν, είναι τρίτος- ... Όταν σταματάει ο χρόνος προϋπόθεση είναι να συνεχίζεται η ζωή. Ε;  Να έρχεται ανεπαίσθητα και να πέφτει πάνω σου, να σε λιώνει.     Πιό κάτω.   Με δύο ντάμες και άσσο μπαστούνι ανάποδο.  Τι μανίκι!    Ψάχνω να σου πω:            Θέλω να σε δω.          Έχει φύγει το τρένο για να σε βρει, απροετοίμαστο, γυμνό, χωρίς .Για την τιμή και το όνομα! Το τίμημα.. για τα εύρετρα κράτα το. Αν θες κράτα τα όλα, τα χαρίσματα, δικά σου. Τακτοποιημένα από τα χεράκια σου. Και το επιτελείο του. ωχ!  Ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ! Θέλω μόνο να είμαστε μαζί μαζί.           Γιατί κινδυνεύουμε.    Από το κάρμα;   Από τη μνήμη.   Από το κράμα, τη μίξη, την ψυχή μας .. Από τι;    Χ αζές ερωτήσεις.                    Λες μια αλήθεια και ξεμπερδεύεις. π.χ.    Σε θέλω        με όλο μου το ΘΥΜΟ       να στο κάνω έρωτα.        Γιατί σ’ αγαπώ           ολόκληρο.  ΜΕΑΓΑΠΗΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ  πώς όλα λύνονται μαγικά!

Για τον δαίμονα

Ένα από τα δικά σου..

Για τα παγωμένα κι ακίνητα

Για όσους γελάν με τον διάβολο 

Κι όσους πιστεύουν την αλήθεια

 

ΠΕΖΟΝΑΥΤΗΣ

 

Είναι ωραίο να ξεκινάς και να μην ξέρεις που πας. Αν θα κάνει κρύο ή ζέστη εκεί. Αν θα είναι ερημιά ή μεγάλη πόλη. Δεν ξέρεις. Ακολουθείς ένα υπέρλαμπρο άστρο. Παίρνεις όλες τις εποχές, ετοιμάζεσαι για όλα τα κλίματα, ετοιμάζεσαι για καταδρομική γιορτή. Άκου εγώ θα φτάνω εκεί κι αν δεν με δεις μπροστά σου φτύσε με. Φτύσε με κι όταν με δεις, όπως νιώθεις. Το έχω προβάρει το φτύσιμο τόσες πολλές φορές. Το σάλιο σου θέλω, έτσι κι αλλιώς, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Να βυθιστώ όπως ένα διψασμένο τραγί βυθίζει τη μουσούδα του σε ένα σκασμένο καρπούζι. Ή θα συνεχίσω να πίνω θάλασσα. Εντάξει. Τώρα φτιάχνω τα παπούτσια για να περπατήσω την πόλη. Με σκοπό. Όπως στα μπλουζ. Μη φανταστείς. Ένα μυστήριο είναι να λυθεί. Πριν πεθάνω δηλαδή για να μην πεθάνω στη νέκρα. Μια μετάβαση είναι όλο το έργο. Με αμέτρητες πράξεις. Και άλλες τόσες κομμένες σκηνές. Τις κομμένες σκηνές τις αγαπώ πιο πολύ. Είναι ένα άναρχο πικ η κάθε μια τους. Άσεμνες κυρίως και πολύ ντροπιάστηκες. Δε μας βλέπει κανείς όμως και μπορώ να σου δίνομαι έτσι αυθόρμητα. Όπως ζεις κάτι όταν είσαι μέσα σε αυτό και φαίνονται όλα τελείως φυσιολογικά. Μπορούν και τεντώνουν τα αισθήματα όπως τα μπαλόνια. Όλο χαρά και παιδική υστερία. Φουσκώνονται και σπάζονται πάνω στο παιχνίδι. Ξέρεις. Το έχουμε κάνει πολλές φορές αυτό. Πρόσεξέ με. Θέλω να περπατούμε σοβαρά μαζί. Να «περπατήσουμε» μαζί γενικώς. Είμαι ο άνθρωπός σου. Να μου μιλάς. Να σε φιλάω... Να σε αγγίζω κάτω από τα τραπέζια. Μετά να σε βάζω πάνω στα τραπέζια. Να παίρνουμε την αγωγή για την καρδιά σωστά και στην ώρα της. Αν μου πάθεις κάτι θα πεθάνω! Πες μου τι θέλεις να τρέξω! Και να σου φτάνω.

(art GARSOT /expand your mind through the arts)

Ανέκδοτο

 

-Ποιό ειναι το αντίθετο του πείθω;

-Το μπροθτά.

Το τελευταίο βύθισμα από την τρικυμία στην γαλήνη.

 

 

Έχω να κοιμηθώ κάτι αιώνες. .   Να αποδείξω  πως είμαι ελέφαντας. Είμαι το ευχαριστημένο ελεφαντάκι σου. Έρχομαι στην αγκαλιά σου για να πεθάνω.       Με αυτό που έχω χτίσει, φτάνω εκπληκτικά  ως στην πόρτα σου.     Κι έχουμε το μαχαίρι μισό μισό. Αν είσαι καλό παιδί, δηλαδή, να το πάρεις. Να το προσέχεις. Να ταξιδεύει μέσα από αυτό. Σχίζοντας, τις διαστάσεις ολόκληρου του διαστήματος. Που αδιάκοπα βάζει τα δυνατά του.. __ _______ _____ ___ _____ ___ . ___ _______. _ ___ ___ !  ____ ___ __________ ____ __ __ ___  ____ ___ _____ _ __________ . _ _____

 

       

Σ’ αγαπώ.   

  Λιώσε με

Η ΑΦΟΡΜΗ

 

Ένα ερώτημα οπτό με βασανίζει

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζί

Δε θέλω απλά ένα ταξίδι

Ούτε και να μελαγχολήσουμε

μετά από μια εκδρομή

 

Υπάρχει έρευνα 

επιστημονική να επιδοθούμε

Από κοινού έργο να βρούμε 

να εργαστούμε για κάτι τι

Ποια η ιδιότητα η ταιριαστή

που στρίβει το κλειδί

 

Μα πες! Περιττό είναι αυτό!

Αφού δεν πρόκειται για την αιτία!

Οπτό το ερώτημα 

απ' την πολύ τριβή 

Γυρίζει και γυρίζει  

την αφορμή να βρει

…που όλο αργεί.

 

Έχει βαβούρα πολλή γύρω

και σε χάνω…

-------. --- -------. -- ----.

Ήρθαν Χριστούγεννα. 

( photoart: Βαν Γκονγκ / Το τελευταίο του έργο )

Να 'ναι ζεϊμπέκικο βαρύ να στο χορέψω

 ..

Ανέκδοτα για κλάματα

* 

Είναι ένα lego και έρχεται άλλο ένα και κουμπώνει. Έρχεται κι άλλο lego και κουμπώνει κι άλλο lego κι άλλο κι άλλο lego και κουμπώνει και πάει λέγκoντας ...

*

Τί κάνουνε δυό άλογα;

Διάλογο

Λέγετε ιμπρεσιονισμός.

 

Σε έχω μπροστά μου. 

Μου χαμογελάς και σου πιάνω το χέρι. Έρχεσαι πιο κοντά, τσιμπάμε ένα φιλί ξυστά στα χείλη. Σ' ευχαριστώ! Φαντάζομαι ακατάσχετα, όχι για τον καιρό ούτε για οικονομικές μελέτες και κομποστοποιητές, φακ. Ξέρεις, θέλει λίγη ώρα να σταθεροποιήσω την σχίζοφρένειά. Περνά η σκέψη από το καλύτερο. Φτάνει ως το τέλος του κόσμου, φουντάρει. Κάνει όλη την παλέτα, τις αποχρώσεις μέχρι να την ακούσω να φωνάζει: Τι θες! Που να σκάσεις!  Αυτό που θες είναι._   

ΑΠΟΠΕΙΡΑ νο1

 Αγάπη,

Σε μισώ. Προσπαθώ να ρίξω έναν τόνο νερό μέσα σε ένα ποτήρι.  Θα ορκιζόμουν πως το έχω κάνει, με «επιτυχία» κάποτε.  Το θυμάται ο αγαπημένος μου πόνος. Είναι ο ερωτικός στομαχόπονος . Με επισκέπτεται πάλι με συνέπεια δορυφόρου. Φωλιάζει ακριβώς κάτω από το ηλιακό κέντρο. Με κάνει ευθυτενή. Πρωί πρωί. Φροντίζει για τη σιλουέτα μου. Συρρικνώνει τα προβλήματα της καθημερινότητας, τα κάνει γελοία.

Προσπαθώ να μου πω με τρόπο ότι δεν είμαι στην νέα έκδοση. Του 19. Πώς να το πω. Αποποίηση. Είναι συνηθισμένο στους ποιητές. Όπως έχω σβήσει κι εγώ τις μορφές των ανθρώπων που έχω φιλήσει και χαϊδέψει, τις πόλεις που πέρασα. Όπως παραμέρισα κι εγώ τόσους και τόσους γονυπετούντες. Που δεν θυμάμαι κανέναν.

Ναι. Κατά βάθος χαίρομαι που δικαιωθήκαμε έτσι φέτος. Σε λίγο έρχεται ο 13^ος χρόνος μας. Ξέρω ότι κάτι καταλυτικό θα συμβεί. Πάω στοίχημα πως θα είναι η λήθη.  Έχω διαφορετικό ένστικτο. Όμως.  Σχίζομαι για την ανιδιοτέλεια μου. Και την δική σου.  

Η ανακολουθία που χορεύει άψογα μέσα στην παράλληλο είναι φίλη. Την βοηθάω στις πρόβες και με βάζει στην  παράσταση δωρεάν. Άλλωστε τα λέει κι ο Ευκλείδης στο θεώρημά του. Αν υπάρχει ένα σημείο Α έξω από μια γραμμή Α τότε υπάρχει μόνο μία παράλληλος της που να το διατρέχει. Κι έτσι όπως τρέχει αυτή η παράλληλος και απομακρύνεται από το σημείο Α και λιώνει, όπως λιώνει, δε μπορεί, θα πέσει πάνω στη γραμμή Α. Αλλά αν λιώνει και η Γραμμή Α και είναι ισόβαρη της παραλλήλου, τότε σύμφωνα με την ανάλογη βαρύτητα υπάρχει κάποια χρονική διαφορά στην πρόσκρουση του εδάφους. Η οποία εξαρτάται και από τις ιδιότητες του υλικού. -Ακόμα κι αν πρόκειται για καβαφικά κεριά-

Σε εργαστηριακές συνθήκες, πάντως, μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε, όσο θέλουμε κι όταν θέλουμε. Θα ..ήθελες να εργαστείς σε αυτό; Κοινωφελώς πάντα. Εύχομαι να είσαι καλά.  Να λάβω τα νέα σου.

φιλιά

στον πύργο με τους ΚροκόΔειλους

 

Έχω θυμώσει. ΔΕ μ’ αγαπάς. Όχι μάλλον… σου συμβαίνει κάτι που δε πάει το μυαλό μου.  Θα είναι κάτι εξειδικευμένο. Εγώ είμαι πανεπιστήμονας. Βέβαια! Ήξερα πώς να κάνω μια γυναίκα ευτυχισμένη. Όμως ένας άντρας σε γυναικείο σώμα είναι αλλιώς. Δεν επιδέχεται κατάκτηση.  Αυτό, ναι, είναι εξειδικευμένη γνώση. Θέλει πείρα. Είναι αξίωμα. Όπως και ότι το ουδέτερο δεν αποφασίζει ποτέ. Δεν κολλάει με τίποτα και πάει με όλα. Σε λίγα χρόνια θα είναι οι περισσότεροι έτσι. Εμείς θα έχουμε γίνει ποιήματα μέχρι τότε. Έχω και μιαν ερώτηση. Πότε θέλεις να μιλήσουμε; Δε λέω να λύσουμε το Κυπριακό. Δεν είναι Γόρδιος ο δεσμός μας Μέγα Αλέξανδρε! Ναυτικός είναι ο κόμπος. Μα καλά δεν έχεις περιέργεια να δεις πόσα γκελ θα κάνουν τα λόγια μας όταν βρεθούμε; Τι σκέφτεσαι, μπορείς να μου πεις; Θα μεταναστεύσουμε φέτος μαζί την Άνοιξη; Θέλω να πάμε για βότανα σε μια καλύβα στον Ταΰγετο και μόλις ψηθεί το χορτάρι, αρχές καλοκαιριού, να κάνουμε τα συμπόσια στην Ανάληψη με τη χειροτεχνία για τα καλαμάκια. Κι αν ανοίξουν οι δρόμοι πάμε βόλτες και ταξίδια για δουλειές. Λογικά και Εφαρμόσιμα μιλάω. Ορίστε, δε θέλω να σε κλείσω σε κανένα πύργο με κροκόδειλους. Εσύ με βγάζεις συνέχεια στην αρένα με τους μονομάχους. Χωρίς πρόταση. Κι ύστερα λες ότι μ΄ αγαπούσες. ΔΕ μ' αγαπάς. Άντε τώρα να δεις  τους κροκόδειλους   γιατί κλαίνε. 

Ημέρες

Κάτω από τα αμέτρητα προβλήματα της ύπαρξης φυτρώνει ένας νοστιμότατος βολβός. Κάνει ροζ και σπάνια μοβ λουλούδια. Τρώγονται αυτά. Όποιος ξέρει. 

ΑΝΙΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΛΗ

 

Ας ξεκινήσουμε με το αρχέτυπο

Ακέραιο γινόμενο θεού και ύλης

Είμαι του τραπεζιού σου το στοιχειό!

Η καρέκλα σου.  Η πετσέτα που σκουπίζεσαι – Ναι! –

Αυτό που σχίζουνε τα δόντια σου. Τα δόντια σου.

Το κουταλάκι που γλύφεις και το ποτήρι που πίνεις.

Τα πόμολα. Η χτένα. Τα σκουλαρίκια σου  Τα αγαπημένα σου κοσμήματα.

Τα ρούχα.– Ναι! –Το σακάκι που σε στριμώχνει. 

Ο λογαριασμός του ηλεκτρικού. Το σπίτι –Ναι! –

Τα όπλα σου.  Οι γλάστρες σου. 

Τα τακούνια  – Ναι! – κι η σκόνη που αφήνουν.

Το σαπούνι μαζί με το σφουγγάρι σου. – Ναι! –Τα λάδια. Τα αρώματα.

Τα αναμνηστικά ως και τα βαπτιστικά .

Το μαξιλάρι σου. Το στρώμα σου – Ναι ! – Τα κοχύλια σου.

Το ράδιο. Το κομοδίνο σου κι η σκέψη που ανοίγει το φως του. 

ΖΑΝΤ

  

Ανάμεσα στο φως

του άείζωου πυρός

ευλαβικά καθόταν

και συλλογιόταν:

 

Πώς καθρέφτης

Ποιός καπνός

και ΠΟΤΕ κοίτα.

 

Ρωτώ:

Σ’ αρέσουνε τα σύκα,

τα μούσμουλα τα βάζεις μες στον μουσακά;

Τα ξαφνικά ταξίδια!

Τα απίδια

 

Πάω με τον πήχη, λέει._

                                                                               Πάμε!

- Πάμε λέω εγώ με την οκά…! -

                            

              Πάμε περίπατο

 

Κόντρα photos by me / Τα βουδιστικά μου Ζαντ !

Στο κατάλευκο δωμάτιο 3

 

Έτσι έγινε και με το τελευταίο ποίημα. Όμως τώρα έβλεπε πως σε λίγες ώρες θα ήταν κοντά της. Από την πρώτη στιγμή που είχαν συναντηθεί στην Αθήνα είχε νιώσει κάτι σημαντικό να την διεγείρει, χωρίς όμως να μπορεί να του αποδώσει κάποια συγκεκριμένη ερμηνεία αισθήματος.

Ήταν ιδιαίτερα όμορφη, ναι, και μυστήρια γοητευτική. Η μορφή της προκαλούσε αγγελικό αισθησιασμό, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ένιωσε από την αρχή πως είχαν κάτι πολύ κοινό, κάτι που τις ένωνε τόσο βαθιά που δεν ήξερε να πει τι. Ύστερα την σκεφτόταν συνέχεια. Ότι έκανε ήταν σα να βρισκόταν νοητά εκεί μαζί της και τα την βλέπει. Από εκείνη την πρώτη τους συνάντηση ούτε το δάκτυλο της δεν μπορούσε να βάλει να ξύσει την μύτη της πια, δεν ήταν πουθενά μόνη, έστω νοητικά.

Παρόλο που η νέα κατάσταση απαιτούσε όλες της τις δυνάμεις και τις σκέψεις της σε σταθερά υψηλές ταχύτητες  έβρισκε ένα φως σε αυτό. Κι ένα πρωτόγνωρο βούλιαγμα προς μια ακαθόριστη ευτυχία που αυξανόταν αλματωδώς. 

Όταν οι συναντήσεις τους είχαν προχωρήσει και  είχε αφήσει πίσω της τα αστεία πια βάσανα που την είχαν οδηγήσει στο ιατρείο της οδού Ομήρου άρχισε να την κατακλύζει μια ανεπίδοτη τρυφερότητα. Γύριζε συνεχώς μέσα της και πολλές φορές κορυφωνόταν σε ένα παραλήρημα  ερεβώδους ηδονής.  Τότε ήταν που τα έπαιζε τελείως. Η αμηχανία της εκφραζόταν με παιδιάστικη ντροπή. Την έκανε να θέλει να εξαφανίζεται. Να βρίσκει άλλα άτομα και να την μπερδεύει.

Όσα είχε ζήσει της φαίνονταν λίγα. Δεν έβρισκε τα λόγια που έπρεπε να πει. Οι τρόποι που είχε δει, οι ιστορίες που είχε διαβάσει, τίποτε. Τίποτα δεν ταίριαζε στο μεγαλείο της αγάπης της και έκοβε το κεφάλι της πως αυτή η αγάπη δεν είχε ιστορικά υπάρξει ποτέ πριν για να μπορέσει κάπως κι από κάπου να παραδειγματιστεί. Έτσι έμενε με ένα δέος κι ένα εσωτερικό κάψιμο που της έδινε έναν αλλοπρόσαλλο τόνο στην συμπεριφορά. Την οποία προσπαθούσε να μαζέψει, πολλές φορές, με αμυντικούς μηχανισμούς και εκρηκτικές επιθέσεις.

Σε αυτή ακριβώς την κατάσταση βρισκόταν κι όταν την συνέλαβαν και την οδήγησαν στο γραφείο του WRaix. Έτσι όταν την ρωτούσαν επίμονα οι ανακριτές για να μάθουν από πού αντέγραψε όσα δημοσίευε, μη έχοντας τίποτα άλλο στο μυαλό της από αυτήν την αγάπη άρχισε να τους λέει τα ακαταλαβίστικα που έλεγε και στον εαυτό της προσπαθώντας να εξηγήσει τι είδους σχέση ήταν αυτή που την ταλάνιζε τόσο καιρό.

Αλήθεια, δεν μπορούσε να εξηγήσει τίποτα για τα σύμβολα που συνέθεταν τα γραπτά της. Είπε πως τα έφτιαχνε έτσι γιατί τα σύμβολα αυτά έρχονταν κοντά στα σχήματα που έπαιρναν τα οράματά της. Για μια αγκαλιά που ήθελε και δεν ήξερε να περιγράψει αλλιώς. Ούτε που το φανταζόταν πως η ίδια γνώριζε πραγματικά αυτήν τη γλώσσα. Πως η ίδια η Ελίζα την είχε μυήσει  κατά την διάρκεια των υπνωτισμών που της είχε κάνει. Μα είχε φροντίσει να τα κρύψει καλά και στη διάσταση που ακόμα και οι καλύτεροι επιστήμονες της υπηρεσίας μόνο εικασίες είχαν να επιδείξουν. Ήταν οι ίδιοι επιστήμονες που κορόιδευαν την Ελίζα κι άλλους συναδέλφους τους ως οπαδούς της αίρεσης των αστρομυθολόγων.

Η ανάκριση κράτησε μήνες. Την έριξαν στην απομόνωση του Βόρειου ερευνητικού ώσπου να ομολογήσει με κάποιον τρόπο από μόνη της. Πράγμα που δεν θα γινόταν ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν μια σοδειά από μερικές δεκάδες υπέροχα ερωτικά ποιήματα. Όλο ερωτικά ποιήματα ώσπου μετά από χρόνια ένα βράδυ κι η ίδια κατάλαβε πως αυτό το ανεξήγητο που ένιωθε ήταν απλώς έρωτας. Απλά έρωτας. Ένας κανονικότατος έρωτας που χρειαζόταν μόνο μερικές χιλιάδες εργατοώρες συνουσίας  και καθημερινότητας για να γίνει κατανοητός. Περατός. Ίσως. Κάτι που ήταν ανακουφιστικό μα συνάμα τραγικά λογικό κι επώδυνο.

Της έδωσε αμέσως τις ανάσες που χρειαζόταν. Κοφτές και καυτές. Η φαντασία της έγινε σχεδόν ανθρώπινη. Το μόνο που την απασχολούσε ήταν να βρει έναν τρόπο ώστε να την αγγίξει. Υπήρχαν φορές που βασανιζόταν τόσο πολύ, ψυχικά και σωματικά, που ευχόταν αυτό που ποθούσε να είναι μια μπουρμπουλήθρα.  Ώστε μόλις την αγγίξει να σπάσει. Για να λυτρωθεί. Κι επιτέλους να ησυχάσει από τον πυρετό και το αίμα που έβραζε.    

  

Α ν έ κ δ ο τ α

*

Πάει ένας σε μια καφετέρια και του σερβίρουν χθεσινό καφέ. 

Μα τι πράγματα είναι αυτά, λέει, φωνάξτε μου τον διευθυντή!

Έρχεται ο διευθυντής. 

-Κύριε ο καφές αυτός είναι χθεσινός, εγώ θέλω σημερινό καφέ.

-Ε τότε περάστε αύριο...

*

Τα λέγανε η κοκκινοσκουφίτσα με τον κυνηγό και της λέει, θα σου πάρω εγώ ένα ποδήλατο να πηγαίνεις από τον μεγάλο δρόμο να μην κινδυνεύεις στο δάσος με τον παλιολύκο. Της παίρνει το ποδήλατο. Όπως πήγαινε στο δρόμο να σου ο λύκος της την πέφτει, σπάει το ποδήλατο, σταματάει ένα αμάξι, γλυτώνει. Το λέει στον κυνηγό κλαμένη, μην ανησυχείς της λέει θα στο φτιάξουμε. Πάει ο κυνηγός τουλουμιάζει τον λύκο στο ξύλο τονε βάζει της κολλάει πάλι το ποδήλατο. Την άλλη μέρα πάει με το ποδήλατο φτάνει στη γιαγιά της και την βρίσκει στο κρεβάτι.

-Γιαγιά γιατί έχεις τόσο μεγάλα αυτιά;

-Για να σε ακούω καλύτερα παιδάκι μου

-Γιαγιά γιατί έχεις τόσο μεγάλα νύχια;

-Για να σε αγκαλιάζω καλύτερα

-Γιαγιά γιατί έχεις κόκκινα μάτια;

-Από την πολλή ηλεκτροκόλληση μωρή

ΣΤΟ ΚΑΤΑΛΕΥΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ 2

 

Στο δωμάτιο, εκτός από τα απολύτως απαραίτητα, έπιπλα και συσκευές, υπήρχε ένας εντοιχισμένος υπολογιστής. Αυτό το μηχάνημα ήταν όλο κι όλο το μέσον με το οποίο η  Ηλέκτρα «μιλούσε».  Από εκεί άνοιγε μια θύρα για το φαγητό της και κάποια άλλα πράγματα αναλόγως αν γίνονταν αποδεκτά όταν τα ζητούσε. Μπορούσε να μπαίνει στο ιντερνετ, να διαβάζει και να γράφει ότι ήθελε. Αλλά της ήταν βέβαιο πως την παρακολουθούσαν κι έτσι είχε αποφασίσει, να μην παραδώσει τις σκέψεις της, τις γνώσεις και αυτά που χρόνια μελετούσε. Λες και είχε δει πως θα βρισκόταν κάποτε σε αυτή την θέση, πριν βρεθεί, είχε μιλήσει γι’ αυτό στην Ελίζα. Ώστε είχαν σκεφτεί να επικοινωνούν με απαντητικά ποιήματα. Είχαν αρκετό ταλέντο για αυτό το εγχείρημα. Ένα επιφανέστατο λογοτεχνικό περιοδικό στην Αθήνα, πέρα από κάθε υποψία, φιλοξενούσε τις γραφές της Ελίζας, με ψευδώνυμο βέβαια. Η Ηλέκτρα έγραφε στην δική της σελίδα που την παρακολουθούσαν κάποιες χιλιάδες άτομα και λογοτεχνικοί κύκλοι όπως και το έντυπο αυτό. Μετά ήταν σχετικά εύκολη η υπόθεση. Να μπορέσει η Ελίζα να μπει στην σελίδα αυτή με σπασμένο IP για δυο μόλις δευτερόλεπτα, κάθε που ανανεώνονταν τα δεδομένα από τον σέρβερ, ώστε να μην αφήνει κανένα αποτύπωμα και να τραβά με την αναλογική κάμερά της τα όσα είχε να της πει η Ηλέκτρα. Τα φιλμ τα εμφάνιζε μόνη της σε έναν αυτοσχέδιο σκοτεινό θάλαμο που είχε φτιάξει στο γραφείο του σπιτιού της, με κατακόκκινη λαχτάρα και ανατριχιαστική συγκίνηση, «σχεδόν» ερωτική.  Ύστερα τα μετέφραζε στην γλώσσα του Ρας και κατέστρεφε τα φιλμ. Με το ίδιο το προηγούμενο μέγεθος στην συγκίνηση. Μόνο που αυτό το βίωνε σαν έναν άδικο χωρισμό και διαχωρισμό. Σαν την πείνα, την δίψα, τα βάσανα της εξορίας. Και έμενε να κοιτά το αντίγραφο, να το αγγίζει όπως αγγίζουμε πρόσωπο που είναι για μας σύμβολο ανεκπλήρωτου. Η Ηλέκτρα, που ήταν από την φύση της υπεραισιόδοξο πλάσμα, περίμενε την συγκεκριμένη στιγμή που είχε ορίσει στο μυαλό της, ώστε να φαίνεται η επίσκεψή της στο περιοδικό ως ρουτίνα. Περίμενε κάθε γραφή, όπως περιμένουμε στο παραθύρι μας αγαπημένο να γυρίσει στο σπίτι. Έπρεπε όμως να παραμένει ατάραχη μπρος στις κάμερες του κατάλευκου δωματίου. Γι' αυτό είχε εκπαιδεύσει τον εαυτό της στην "στάση Φαγιούμ", όπως η ίδια την αποκαλούσε.      

                     

Εφήμερα μηνύματα

 Εφήμερα μηνύματα 

μου ήρθαν να πατήσω

και όσα λέγαμε να σβήσω

Να σου πω τι 

θέλω να σε δω..

Να υπάρχω στη ζωή σου

Ζαλίστηκα. Παραπάτησα

Εφήμερα μηνύματα

Θυμήθηκα 

και πάτησα πίσω

Να μείνει

ΛΙΛΙ ΜΟΥ,

Σήμερα ξύπνησα σαν από εφιάλτη. Είχες θυμώσει που πήρα για δικό μας κάποιον στίχο σου. Πώς σέρνω τα πόδια μου στην γραμμή των ορίων να τα βαθύνω όσο μπορώ.. Επιμένω σε αυτό που νιώθω ενώ εσύ το λες αρρώστια. Είπες πως έκανα όλη αυτή την αγάπη να καεί μέσα στη διαστροφή. Δεν είναι όμως έτσι και το ξέρεις. Θα μπορούσα να το δω κι εγώ ως διαστροφή και να γράψω έναν τόνο πιασάρικα. Να πάρω τις λογικές αποστάσεις από αυτά και να το παίζω εντάξει. Ωραία λογοτεχνία. Μη νομίζεις, δεν κατηγορώ κανέναν. Το έκανα. Έχω ηττηθεί τελειωτικά.  Δεν το ήθελα βέβαια, είναι το μόνο σίγουρο. Και τι δε θα έδινα να μπορούσα να κρατηθώ στο επίπεδο που σ' αρέσει. Το πνευματικό, το ανώτατο, το ακίνδυνο, το σα νεκρό; Νόμισα πως τα είχα καταφέρει. Με τη βοήθεια σου, δεν το ξεχνώ. Τι εγωισμός θεέ μου! Τι έκπτωση! Τι κατακρατημένος πόνος! Τρόμος κανονικός. Αλλά δεν ήταν από το λίγο. Ήταν από το παραπάνω. Κοίτα τι έχει γίνει τώρα! Σιγά σιγά θα ανοίξουν οι δρόμοι. Ίσως βρεθούμε μια τυχαία στιγμή. Και μέσα από το πιο απλό και κοινότοπο πράγμα μας ανατριχιάσει η ευτυχία του ειδώματος. Μιλώ στον πληθυντικό γιατί δεν μπορώ να μιλήσω αλλιώς. Ας είναι αυτό η τρέλα μου όλη. Και μη μου ξαναπείς ότι είναι ψέματα γιατί..  Λοιπόν, τόσα χρόνια παραπονείσαι πως δεν έρχομαι ποτέ στην θέση σου.  Μάθε πως δεν κάνω και τίποτε άλλο. Μόνο που οι εκδοχές είναι αντικρουόμενες και φλιπάρω. Σκέφτομαι πώς σε θέλω κοντά μου για να θεραπευτώ. Κάπως που να θέλεις κι εσύ. Γιατί, ενώ όλο αυτό που έχουμε είναι τόσο ζωντανό  -ως αθάνατο τολμώ-  ο"τάφος" που άνοιξες όμως να ξέρεις μόνο εσύ μπορείς να τον ξανασφραγίσεις. Και όχι με το να τον φτύνεις και να τον απειλείς. Άσε με να μονολογώ. Να δούμε πόσο καλά με έχεις εκπαιδεύσει στον άμεμπτο λόγο. Έτσι, να ξεσπάω, να σου δίνω πατήματα, για ότι είναι να μείνει.

Σ'ΑΓΑΠΩ ΤΡΕΛΑ 

ΒΛΑΚΑΣ

Είπες πριν τις γιορτές

 

Το τι θα απογίνουμε... μη σε νοιάζει. Έχει ήδη υποθεί, ότι είναι να μείνει μένει. Έτσι κι αλλιώς δεν είδαμε ποτέ καλό από την λογική. Μέσα μας είναι ο ανοιχτός ουρανός.  Γι' αυτό σε θέλω σε βωμό να σ' αγκαλιάζω. Να κάνουμε έρωτα. Εξαντλητικό.  Ίσως αδέξια, λες και είναι η πρώτη φορά. Να σου ψιθυρίσω γλυκά πως είσαι μεγάλο αρχίδι. Να θυμηθείς πώς ο έρωτας που δεν πεθαίνει σκοτώνει. Εσύ, όμως, πες μου, τι θες;

Στο κατάλευκο δωμάτιο

 

Το Βόριο Ερευνητικό ήταν καλά κριμένο μέσα σε μια κοιλότητα πάγου. Το φως έμπαινε από ειδικούς καθρέπτες που δημιουργούσαν πολλαπλές διαθλάσεις μέχρι τον θάλαμο όπου βρισκόταν η Ηλέκτρα. Είχε υποθέσει πως η τοποθεσία αυτή ήταν σε κάποιον πόλο λόγο αυτού του φωτισμού αλλά και πάλι δεν μπορούσε να είναι σίγουρη. Σίγουρη δεν μπορούσε να είναι για τίποτε. Ειδικά μετά την τελευταία προδοσία που την είχε ρίξει σε αυτή τη «φυλακή» δεν μπορούσε να εμπιστευτεί, ίσως ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό. Ο χώρος ήταν κατάλευκος σε σημείο που τρελαινόσουν. Η τεχνολογία γύρω της έδειχνε να είναι σε ένα επίπεδο που αναρωτιόταν αν βρίσκεται ακόμα στη Γη ή σε κάποιον άλλο πιο εξελιγμένο πλανήτη. Ανθρώπινες επαφές δεν είχε, όλα γίνονταν ρομποτικά, με μια τελειότητα και μια αλάνθαστη, σχεδόν απάνθρωπη, ευγένεια που της την έδινε, ειδικά τον πρώτο καιρό, κατευθείαν στα νεύρα. Δεν το ήξερε μα οι ερευνητές είχαν αποφασίσει γι’ αυτήν να μην χρησιμοποιήσουν τα νέα τους παφλάζοντα ραδιοκύματα με τα οποία μπορούσαν να ελέγχουν από τη DNA μέχρι την διάθεση και όλη την ψυχοσύνθεσή της. Έπρεπε να παραμείνει αυτό που φυσικά είναι όσο περίμεναν να τους αποκαλύψει την σχέση που είχε με τις γραφές που τους απειλούσαν. Έπρεπε να βρουν πως και γιατί αυτό το κορίτσι «από το πουθενά» χρησιμοποιούσε στα ποιήματά της λέξεις και φράσεις κλειδιά από το πιο απόρρητο κείμενο που είχε ποτέ βρεθεί, το οποίο ήταν γραμμένο σε μια γλώσσα που κανείς τους ως σήμερα δεν είχε καταφέρει να μεταφράσει επαρκώς.

...

Ανέκδοτα

# 

Πως πέθανε ο τελευταίος πόντιος καπετάνιος;

Του είπαν ότι έχει ωραίο πλοίο και το πήρε πάνω του!

#

-Γιατρέ δε μου δίνει κανείς σημασία. Τι να κάνω;

-Ο επόμενος...

#

-Γιατρέ έχουν κιτρινίσει τα δόντια μου τι να κάνω;

-Φόρα καφέ γραβάτα.

 

ΛΙΛΛΥ μου,

Εύχομαι να είσαι καλά. Πρώτη φορά που πάει τόσος καιρός χωρίς ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο, κάτι. Είχα μια ελπίδα να ακούσω τη φωνή σου, μα..

Βρίσκομαι πάλι στο ίδιο σημείο που κινδυνεύω. Αν δεν κλειδώσει το μυαλό μου σε έναν καλά βασισμένο συνειρμό κοντεύω να τρελαθώ. Έχω αυτό «το ωραίο μπορεί» που με κρατάει μετέωρη. Είναι σα να πρέπει να περπατήσω στον αέρα πιστεύοντας ότι το μπορώ. Αυτή η κατάσταση με κλείνει σε έναν κόσμο αλλόκοσμο. Τα στοιχεία δε με βοηθάνε και  όταν τα απορρίπτω για να σε βρω είναι σα να πετάω μια ατέλειωτη θάλασσα χωρίς ένα βράχο, ένα ξύλο, ένα κάτι για να σταθώ, έστω για μια ανάσα. Η καρδιά μου συνεχίζει να βγάζει τα δικά της συμπεράσματα, να τα ταιριάζει όλα σε ένα έπος απροσμέτρητο. Είναι αυτά που νιώθω για σέ ειπωμένα από το χέρι σου και από το χέρι μου. Όλα στα χέρια μας δηλαδή που τα στύβουμε και στάζει ένα μέλι κατευθείαν στα μάτια. Κυλά σε όλο το σώμα και τελικά με ρουφά σαν  «τον βάλτο του πεθαμένου» στην άγρια δύση.  Έχω ποντάρει τα πάντα και έχω στα χέρια μου τα καλύτερα χαρτιά. Έχω κάνει την κέντα που λέμε μα ακυρώνεται η παρτίδα επειδή κάποιος ανακάλυψε ότι λείπουν από την τράπουλα μερικά χαρτιά. Ο κάποιος αυτός είναι η λογική μου και φτάνω να την μισώ. Να τις τραβάω τα καλώδια και να μένω να περιφέρομαι δίχως σώμα, δίχως ιδέες, χωρίς εμένα, με εσένα και εμένα μέσα σε αυτόν που δεν είναι κάποιος αλλά πάλι εγώ κι εσύ.

Μια δυο λογικές σκέψεις που μου έχουνε απομείνει ώστε να σε προσεγγίσω στην ζωή, που τρέχει μόνη της, χωρίς εμάς «εμάς», δεν μου ανοίγουν στην κατάσταση αυτή που είμαι. Ευτυχώς δηλαδή που έχω βάλει κάπως καλά τον πίνακα και πέφτει ο γενικός στο βραχυκύκλωμα. Έτσι βλέπω τώρα, μόνο στο φεγγαρόφωτο.     

Σκεφτόμουν αυτό που λέει πως αν αγαπάς κάποιον άσε τον να φύγει κι αν σ’αγαπάει κι αυτός θα γυρίσει να σε βρει. Κι ύστερα λέω μα αυτό έχει ήδη γίνει και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είμαστε μαζί. Μετά αναρωτιέμαι πώς να είναι αυτό το μαζί και δεν μου έρχεται καμιά άλλη εικόνα πέρα από αυτό που είναι μέσα στα ερωτικά γλυπτά του Ροντέν, τις κουνημένες μορφές του Μπέικον, τα σεξπηρικά συναισθήματα, …ως το Ελένειο δίλλημα και τη θεοποίησή σου.  Το αμήχανο κάλλος του Πλάτωνα και κάποιο φως από την Αριστοτελική σκέψη με σώζουν τελευταία στιγμή αλλά για λίγο. Αλλά και πάλι δε μπορώ να πιστέψω πως το ότι σε θέλω είναι τόσο κακό. Μόνο που κάθε φορά όταν το βλέπω κοκκινίζουν όλα και δεν μπορώ τίποτα άλλο να δω.

 

Σ’αγαπώ

Να προσέχεις μωρό μου

φιλιά βροχερά και με πολλά μποφόρια

Α ανέκδοτο

-  Πήγαινε παιδί μου να πλύνεις τα δόντια σου.

-  Μα μαμά, δεν καταλαβαίνω, αφού τρώω μόνο καθαρά πράγματα...

Μαζεί

 Θέλω να είμαι το φευγιό σου

-Έστω να είμαι το φευγιό σου-

Το τρέμουλο απ’ το όνειρό σου

Όταν ξυπνάς. 

Μαζί.

 

Θέλω να είμαι το όριό σου

απάνω μου να σκας. 

Μαζί.

 

Τη φαντασία μου 

σου έδωσα όλη

Δίνω μια και χύνω τη φορμόλη. 

Ανάσα!

Να είμαστε μαζί…

 

Εσύ Εγώ και το φευγιό μας

Να μας ξεβράσει κύματα

στο πιο τρελό νησί  . 

Μαζί.

 

Πολύ κοντά σου

Μες τα μαλλιά σου

-ανάμεσα στα γόνατά σου-

Μαζεί.

 

( κι ας μην έχει παρακάτω.  

Και στίχο ψαγμένο 

και κουλτουριάρικο τώρα.

Απλά υποφέρω. 

Ένα Ωραίο μπορεί. )

Βαθειά στο στόμα το "χαπάκι"

Και τι είπε ο Φρόιντ για αυτό το μπλουζ;

Χρόνια πολλά ~λίγο καθυστερημένα~

Βλέπω να ακούνε κάποια πράγματα σα να μη τα’ ακούνε. Έπιασα κι εγώ τον εαυτό μου. Αν το δεις το βλέπεις, μάλλον μετά από χρόνια. Σίγουρα να και τώρα θα γίνεται πάλι και ίσως τη επόμενη να κάνω ότι δε το βλέπω κιόλας. Το βλέπω και σκέφτομαι ότι αν το δω κανονικά είμαι να δώσω μια μπαμ –( … ) . Έγκλημα κάνουμε, έτσι κι αλλιώς. Το χειρότερο είναι που    δεν μιλάμε.     Μέσα μας μένει η ιστορία, όπως την θέλει ο καθένας. Δε θέλω να ερωτευτώ ξανά. Πρώτη η τελευταία φορά που συμβαίνει.  Πέρασα απέναντι. Με το νόμισμα που δεν πληρώθηκε. Κράτα το, δικό σου. Μέσα στο στόμα μου είναι. Γεύει τα σπλάχνα μου. Πατάει το μυαλό μου και το σβήνει.      Λοιπόν,      τελικά      για ποιόν;        Είναι αυτή η ποινή. 

Το Τango σου

 

-Μα εγώ θέλω να πεθάνω

και ο αέρας που σ' αγγίζει- 

 

Τα σώματα σμίγουνε 

όπως τα χείλη που τραγουδούν

Καθώς εκείνοι κοιτούν από 

τα φρύδια ανάμεσα . 

Ως του παπουτσιού τη μύτη 

που χτυπά τα πόδια ανοίγει

           Κυματίζει 

και σηκώνει το φουστάνι σου .

-ΝΑΙ

Θέλω να πεθάνω.   Μα πρώτα

να πάρω   τη μπογιά 

 σου όλη

στη φανέλα μου-

                                                                                  για σε  

 

ΧΡΑΤΣ Ά

 

Ποιος θέλει τέτοιο κρίμα

να μην έχει την αγάπη

Θέση να βρέχει μακρινή

Νοιάσου. 

Καραβάνι στάσου .

Διάπυρο

Κάφ 'το

Κουτσούνι του διαλογισμού

 όπως γινόνται τα βούντου.

Χρατς!     Ω    τρυγητή -των –

Με τα φτερωτά ψαλίδια 

(Όπως κοβόνται τα καρότα.)

Χρατς

Ά

Τα ζώα και τα μικρά παιδιά.

 

Είναι γνωστό σε όσους κατόρθωσαν να χτίσουν μια φιλία πως δεν υπάρχει στη ζωή κάτι ανώτερο στον άνθρωπο για να μπορέσει να απολαύσει. Όπως κι ότι πολλοί άνθρωποι καταλήγουν –πληγωμένοι- να αγαπούν πιότερο τα ζώα. Ίσως λόγο της ειλικρινούς, άμεσης αντίδρασης  κι αλληλεπίδρασης στα συναισθήματά τους. Η ζήλεια, ο θυμός, οι ανάγκες εκφράζονται, ας πούμε, πιο χαριτωμένα στα ζώα. Στα ζώα και στα μικρά παιδιά. Σίγουρα, όπως μέσα σε μια ανθρώπινη σχέση, πάντα θα υπάρξει η στιγμή που πληγώνεσαι και πληγώνεις. Τα ζώα όμως δεν ξέρουν από τα βασανιστήρια που συντηρεί η ανθρώπινη μνήμη και η αναλυτική ή η επιλεκτική σκέψη. Αυτό το αντιλήφθηκαν κάποιοι πολιτισμοί στην Ανατολή μα κυρίως Ινδιάνοι. Διέγνωσαν τη βαθιά σοφία που διέπει την συμπεριφορά των ζώων και των μικρών παιδιών. Διδάχτηκαν από αυτά και τους απέδωσαν τον σεβασμό που τους αρμόζει. Η Ιστορία όμως έδειξε πως ο επικρατέστερος «πολιτισμός» αφάνισε και αφανίζει τέτοιες φυλές και τέτοιους ανθρώπους. Οι άνθρωποι που επιμένουν στην ευτυχία της χθόνιας αυτής αγάπης όμως ξέρουν. Πως κι αν τους δινόταν η ευκαιρία πάλι το ίδιο θα έκαναν. Γιατί η ανάλαφρη καρδιά, η «καθαρή ψυχή» -ας μου επιτραπεί-, δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί σε αυτή την πλάση.

Τέρμα τα ανέκδοτα

 

Τελειώνω..  Έτσι έμεινα εδώ με αυτό. Το βαρύ κι ασήκωτο. Εντάξει. Εσύ ποτέ δεν ήθελες και πολλά πάρε δώσε μαζί μου. Ήξερες. Αλλά δεν είναι σωστό να μιλήσω για σένα. Είναι και η "ανωμαλία" στη μέση που μου μπερδεύει την καρδιά. Πρέπει να προσέχω. Διπλά. Δεν επιτρέπεται να βλέπω έτσι. Τα κατάφερα και τυφλώθηκα γενικώς. Και αορίστως. Είναι μάλλον κι αυτό μια αυτοματοποιημένη διαδικασία για όσους αγαπούν παραπάνω από όσο μπορεί να σηκώσει η  περίσταση.  Υπήρξαν όμως κι ωραίες στιγμές. Φτερωτές. Παραμυθένιες. Δε λέω. Όπως αυτή που κούρνιαζα στο αφρισμένο στήθος σου. Γινόμουν εκείνος. Άρχισα να καταλαβαίνω τι σημαίνει χαμένη γενιά. Και γιατί είναι δύσκολα τα όνειρα στην τρίτη ηλικία. Γιατί όταν σε σκέφτομαι περνάει όλη η ζωή μπροστά μου σα να πεθαίνω. Μόνο που όλοι είναι εσύ. Είναι βαρύ κι ασήκωτο. Όλο αυτό μάλλον πρέπει να το κατατάξω στις προσωπικές μου φαντασιώσεις. Να το μεταλλάξω σε κάτι αυτοδιασπόμενο. Σε κάτι που να περνάει. Ή ακόμα καλύτερα σε κάτι που να μπορεί να μένει χωρίς να πονάει, χωρίς να είναι αποδιοπομπαίο τέλος πάντων. Παρακαλώ να μου έρθει ένα ένθεο σημάδι να καταλάβω τι συμβαίνει. Δούλεψα το σώμα μου για να ξεχαστώ. Το παράκανα και με έριξε στο κρεβάτι. Δεν έχω πολύ όρεξη να σου γράψω. Δεν έχω όρεξη για τέτοια. Όχι ότι το εξάντλησα. Ούτε ότι δε μ’ αρέσει πια να σου φτιάξω με στίχους κάτι. Απλά νιώθω πως δεν θες αυτό που σου έχω φυλάξει. Ούτε τα ρέστα από την αληθινή αγκαλιά. Ούτε "φίλοι" ούτε τίποτα. Πάει, έτσι θα μείνουν πάλι τα ποιήματα. Τουλάχιστον μου έχω δώσει λίγα χρόνια διορία για να βρω τον πιο πρωτότυπο τρόπο να τελειώσω μια κι έξω από όλα αυτά τα επίγεια δω χάμω.  Έχω τώρα αυτή τη δημιουργία να σκέφτομαι. Έτσι θα τα καταφέρω. Πρωτότυπα κι ωραία. Όπως κανείς άλλος. Να μας αφήσω έτη φωτός πίσω. 

~ ΜΗ σε νοιάζει! Φτιάχνεται

 

ΛΙΛΛΥ    "μου" ,

Ακούω αυτόν τον τρελό κιθαρίστα τον Τόνυ και διαλύομαι. Διάττοντες στίχοι αφήνουν στον αέρα το σφύριγμα από στροφή τρένου.  Γιατί από όσα φύτεψα οι ράγες αυτές είναι το μόνο που φυτρώνει εδώ. Ένα μεγάλο ροζ σύννεφο να κάθεται στην κορυφή. Ο καιρός έχει κλείσει βλέπεις για τα καλά. Βρέχει πρόσωπα που ξεθωριάζουν κι αποκαλύπτεσαι. Μια τρέλα που θα μπορούσε να είναι ιδανικός αισθησιασμός. Το αγγελικό παραλήρημα της κιθάρας του Τόνυ. Μου λέει τα νέα σου. Με 'χεις   για νεκρή. Ένιωσα τόση θλίψη που βρέθηκα να στρώνω πλάκες, μήπως και τις πατήσεις. Αν ξηλώσεις τις ονειροπαγίδες που έφτιαξα με τον μίτο  θα ράψω δίχτυ. Να πιάσουμε το τέρας και να το φάμε. Για να βγούμε έξω...  Τι ;

 

Σ’αγαπώ

                                                                        

                                                                                                                                                                    ΑLiTZiM ΜΗΣΕΝΟΙΑΖΕΙ    

 

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τον ισχυρό Πάνα καλώ, προστάτη των ποιμένων,

τον ουρανό, τη θάλασσα κι ολόκληρο τον κόσμο,

τη γη, όλων βασίλισσα, την άσβεστη τη φλόγα,

όλα αυτά που του Πανός λογίζονται κομμάτια.

Ευλογημένε χορευτή, περιπλανώμενε, έλα

συ των Ωρών ομόθρονε, με τα τραγίσια πόδια,

συ βακχευτή θεόπνευστε, που ζεις επάνω στ' άστρα,

την αρμονία απηχείς του κόσμου με τραγούδι

συ των ανθρώπων ξάφνιασμα, που προκαλείς το φόβο,

που σε λατρεύουν στις πηγές ποιμένες και βουκόλοι,

εύστοχος είσαι, θηρευτής και της Ηχώς ο φίλος,

συγχορευτή συ των νυμφών, που από παντού γεννιέσαι,

γεννήτορα των πάντων, θεέ, μ' ονόματα περίσσια,

Παιάνα κοσμοκράτορα, την αύξηση ευοδώνεις,

φέρνεις το φως και τους καρπούς και μες τα σπήλαια μένεις,

οξύθυμε, αληθινός ο κερασφόρος Δίας.

Το απέραντο σώμα της γης στηρίζεται σε σένα

και το νερό, που στα βαθιά με ρεύματα κυλάει,

της άοκνης της θάλασσας σε σένα υπακούει

κι ο Ωκεανός που με νερά τη γη την περιζώνει

κι ο αέρας που αχώριστο του βίου είναι κομμάτι,

ζωής σπινθήρας και ψηλά, στην κορυφή επάνω,

της αεικίνητης φωτιάς το πυρωμένο μάτι.

Το θείο το πλύμορφο οι προσταγές σου ορίζουν

κι αλλάζεις με φροντίδες σου τις φύσεις των πραγμάτων

και με δική σου μέριμνα όλων τη φύση αλλάζεις

Σπόροι ελευθερίας -κάτι για την επέτειο-

 

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εποχή ιδιαίτερα πιεστική. Οι καθημερινοί ρυθμοί έχουν διαταραχθεί, οι συνήθειες, οι τρόποι έκφρασης και σκέψης. Το πιο αντιφατικό σημείο είναι ο συντονισμός  των φόβων. Ο φόβος για ζωή και ο φόβος του θανάτου. Έννοιες –συνθήκες- τεράστιες, που διαμορφώνουν και κινούν, μέσα από μια ασύλληπτη διάσταση, τις συμπεριφορές μας.  

Ο εχθρός παραμένει αδιόρατος. Όσες θεωρίες, αναλύσεις, στατιστικές κι αν επικαλεστούμε. Το μόνο που εμφανίζεται, από το σύνολο της κατάστασης, ως συμπέρασμα είναι το αμελητέο μέγεθος της ατομικότητάς μας. Βλέπουμε τα πρόσωπά μας να ισοπεδώνονται και να ομοιάζουν. Τις δραστηριότητές μας να κατατάσσονται σε στενά αριθμητικά δελτία. Ξεχειλίζει η πιεσμένη επιφάνεια. Η παγκοσμιοποίηση μέσο της αδιόρατης απειλής χτίζει σύνορα αδιαπραγμάτευτα γύρω μας. Τα δυό μέτρα γης που θα πάρει ο καθένας μας αντιπαραβάλλονται με τα δυό μέτρα αέρα που παίρνουμε αυτή τη στιγμή στη ζωή.

Κάτω από τέτοια δεδομένα δεν μπορώ να εμπιστευτώ πλήρως, ούτε καν τη συναισθηματική μου κατάσταση. Χρειάζεται να ερευνήσω και να δοκιμάσω περισσότερο. Μάλλον να κάνουμε πράγματα ώστε να προετοιμαστούμε. Ας πούμε πως ο δρόμος είναι κλειστός λόγο έργων. Είναι κι αυτό ένα μέρος αλήθειας.

Μια πάγια σκέψη είναι πως οι γειτονιές θα μπορούσαν να είναι δικές μας. Τα πεζοδρόμια, οι πόλεις, οι χώροι. Πριν μας βρει όλο αυτό ήμασταν άνθρωποι που μιλούσαμε σε συνοικιακά καφενεία. Υπήρχαν αγαθά απ’ αρχής του κόσμου ελεύθερα. Έχουμε έναν τρόπο ζωής που διαμορφώνει έναν τρόπο σκέψης κι αντίστροφα. Σαν οι δυό πόλοι που μας κινούν γύρω από τον άξονα των αξιών μας. Τον πολιτισμό.

Για παράδειγμα η κλασική Ελλάδα γέννησε την φιλοσοφία, τις αρετές, τη δημοκρατία διότι το περιβάλλον ως ήπιο στους φυσικούς κινδύνους  και πλούσιο σε τροφή έδωσε την ευκαιρία στους ανθρώπους να σκεφτούν ανάλογα.

Όλοι καταλαβαίνουμε πως οι συνθήκες γύρω μας επηρεάζουν τους στοχασμούς μας.  Το μυαλό γυρεύει να είναι ελεύθερο από πιέσεις αν θέλουμε να μην κάνει σκέψεις ανάγκης. Να βρίσκεται στο ελληνικό ακρογιάλι, στο άλσος, στους ελαιώνες, στις μηλιές και όχι στην ραδιενεργή ζούγκλα. Η ακόμη χειρότερα στην ανθρώπινη φάρμα ή την Οργουελική προφητεία.   

Είναι γεγονός βέβαια η φυσική –και χημική- συνέχεια που μας πάει εκεί. Η ανωνυμία συγχύστηκε με την ελευθερία για πάρα πολλά χρόνια. Η βιομηχανία έσβησε από τη μνήμη μας την γνώση του κύκλου της ζωής, την αρμονική σύνθεση   και αποσύνθεση. Είναι σίγουρο πως ακόμα και οι άνθρωποι των σπηλαίων θα είχαν καλύτερη αίσθηση και άμεσες γνώσεις γι’ αυτά από ότι ο μέσος άνθρωπος σήμερα. Πάνω δλδ στον σεβασμό της βιολογικής ισορροπίας.

Αυτή η γνώση πρέπει να ανακτηθεί, βιωματικά στο σήμερα. Το τι είναι τι, από πού έρχεται και που πάει. Η προσέγγισή μας ως προς την ύλη. Έτσι αναπόφευκτα καταλήγουμε στην αφετηρία της ασκητικής.

 

..."και σιγά που δε μπορείς"

 

Ανοίγουν οι ουρανοί και βλέπω

Κύκλους τροχιές μετρώ

ταχύτητες κι αποστάσεις

γεωμετρώ άλματα. Ώσπου.

Μπαίνω και γίνομαι αποτύπωμα.

 

Ο Ζωντανός μοχλός που τραβάει

ανάποδα τα κύματα.

-Καρδιά που χτυπάει για σένα.-

 

Καράβι

 

Έχω αποφασίσει να μην κάνω πίσω αυτή τη φορά. Ξέχνα το εκείνο το παιδιάστικο γράμμα. Δε με νοιάζει να τρελαθώ για τα καλά. Σε βλέπω στο απέναντι βουνό και πετάω το σχοινί μου να κρεμαστώ από το σύννεφο. Να πάρω φόρα να πηδήξω απέναντι. Σε βλέπω απέναντι. Η βελόνα γράφει τα ρίχτερ. Σέρνουν τον χορό των χειλιών.          Όλη η καύλα που έχω νιώσει επιστρέφει μαζεμένη.                  Πάνω σου.                                  Γι’ αυτό φοβάμαι μήπως αναγκαστώ να σε τεμαχίσω.

Κρυστάλλινα κρόσσια

 

Πέφτουν μεγάλες νιφάδες σιωπής. Με τρελαίνει αυτό που έχω πάθει -μαζί σου-. Θα ήθελα να μπορώ να το βλέπω ως κάτι συγκεκριμένο. Όμως καμία προσέγγιση δεν το καλύπτει. Αυτός είναι και ο λόγος που μένει ασταθές, παρορμητικό. Ερμητικό. Που τοποθετείτε στον ουρανό ή στην Αβυσσαλαία Θάλασσα . Την ίδια ώρα που χτυπάει στο κέντρο μου ο πιο κόκκινος συναγερμός. Το αυτόματο πότισμα και το σύστημα πυρόσβεσης έχουν μπλοκάρει. Είναι γιατί πιστεύω πως σε είδα -ψυχή μου- μέσα από μια αστραπή ένα βράδυ και μπορώ να έρχομαι εκεί που κανένας δεν έχει φτάσει. Στα φιλιά.. και στα χάδια μας.. Έρχονται μέσα από μια ανεπτυγμένη διάσταση. Κβαντικού χρόνου και ζωγραφίζουν με το ίχνος τους τον κόσμο μου. Αν σε είχα μπροστά μου ή θα έτρεμα ή θα έπρεπε να κατορθώσω στεγανό πνευματικό επίπεδο για να ανταπεξέλθω. Αλλά είναι αυτό που έχω πάθει και με τρελαίνει -μαζί σου-. Είμαστε στην πόρτα με τα κρυστάλλινα κρόσσια.

Ανέκδοτο ο ο !

 

Στο καλύτερο σημείο της πλατείας έχει το πιό ωραίο σπίτι ένας γιατρός. Πάει ένας γύφτος και αγοράζει δίπλα και φτιάχνει το ίδιο σπίτι. Χρυσή πόρτα ο γιατρός. Χρυσή κι ο γύφτος. Πισίνα ο γιατρός, πισίνα κι ο γύφτος κτλ. Κάποια στιγμή του τη δίνει του γιατρού και πάει και του λέει. Τι θα γίνει με σένα, με αντιγράφεις; Ναι του λέει ο γύφτος αλλά εγώ είμαι καλύτερος γιατί έχω γείτονα γιατρό ενώ εσύ εχείς γείτονα γύφτο!

+

 

Μόλις πάω να επιχειρήσω να σκεφτώ να βρω έστω μια εκδοχή για το πώς μπορεί να σκέφτεσαι μπλοκάρω. Είναι που θα ήθελα πάρα πολύ να ήξερα κάτι. Μα δεν καταφέρνω να ολοκληρώσω καμιά τέτοια σκέψη. Είναι καιρός που ζω σε αυτό το αδιανόητο. Με την ευτυχία στον ουρανό και το βούλιαγμα της μοναξιάς. Είναι τόσος καιρός που δε θυμάμαι τη ζωή, πως ήταν πριν.  Τώρα. Μάλλον έχεις θυμώσει. Αριστοτελικά. Θα μπορούσα να κλείσω όλο το θυμό σου στην αγκαλιά μου. Μετά σκέφτομαι πως πρέπει πάλι να λείπω από το σώμα μου όταν χρειάζεται για να σε αγκαλιάσω. Γιατί το πρώτο πράγμα είναι η λαχτάρα που έχω να σε αγκαλιάσω. Δε καταλαβαίνω. Που είμαστε; Γιατί δε πρέπει να μιλάμε;  

 

 

Κοντά σου

 

…

ΔΥΟ ΦΥΛΛΑ

 

 

Μέσα στο ορμητικό ποτάμι της ζωής

είμαστε

δυό φύλλα του φθινοπώρου.

Δυό υγρά κολλημένα μεταξύ τους φύλλα.

 

Περνάει η μπόρα, βγαίνει ο Ήλιος

, πηδά το ουράνιο τόξο

κι εμείς

χορεύουμε τα νερά.

ΚάντΩ!

 

 

Ε

Τσι

Με

ντω

σε

 

Ένα γαρμπίλι χθες

          Ένα χαρμάνι αύριο

                                                                             Μετά.

 

Άντε σπάστο! 

'

Ανέκδοτο οοο

 -Τι κάνεις; 

-ΈΧΩ ΚΟΤΕΡΑ

-ΤΙ ΕΧΕΙΣ;

-Κότες κοτερά μωρέεεε

...

Κέντρο

 

Όταν το καλοσκέφτομαι είμαι να έρχομαι με τα πόδια. Μην ανησυχείς. Είναι εκεί. Με περιμένει. Όχι η Αθήνα. Δεν είναι έτσι απλά, ένας μύθος. Ακούγονται από εδώ οι σειρήνες. -Τις χειροπέδες να τις κρατήσω; Θέλω να με δένεις τα Σάββατα. Κρυφά. Μόνο εμείς και τα όπλα μας. Ησυχία. Τα ζώα της νύχτας και τα πνεύματα.- Είναι τόση ησυχία που η ανάσα σε ξεκουφαίνει. Γίνεται ανεμοστρόβιλος. Σπάζει πελώρια κύματα στα βράχια εξτατικά φαινόμενα βγαίνουν να σε προϋπαντήσουν. Τα νύχια σου με σχίζουν και θα στύψω το κρέας σου μες στις παλάμες μου να δω τι ωραία που είναι η ηδονή μαζί σου. Να  δια-γράψω με φτερό τη ζωή μου όλη πάνω σου θέλω. Να μαρτυρήσεις. Να το κάνει η ανάσα σου. Κι η ανάσα που στα πόδια σου έχω. Γιατί θέλω να χώνω τη μύτη μου παντού. Σε όλες τις υπο-θέσεις σου. Από μηδενική απόσταση. Και να μοιραζόμαστε όλα τα μόρια     του αέρα.                                          Έλα.                                  Ανακάτεψα.                                              Θα μοιράσεις;

 

Ανέκδοτο με φράουλες

 -Έχεις δει ποτέ ελέφαντα να κρύβεται σε φράουλες;

-Όχι.

-Είδες τι ωραία που κρύβεται! 

Το ελεύθερο

 

Θα 'θελα να έχω το ελεύθερο

σ' όλα τα δικαιώματά σου

Να έχω κλειδιά απ' το σπίτι σου

Να ανοίγω τα συρτάρια σου 

και τα τετράδιά σου. 

Να μπαίνω στο γραφείο σου

 δίχως να χτυπήσω 

-και έτοιμη να τη βρίσκω 

για μένα τη φωτιά.-

Να έχω δικαιώματα 

κοινά στα πράγματά σου

, λόγο και στο πρόγραμμά σου

Ακόμα και στα νύχια σου

, τα ρούχα, τα χτενίσματα,

το χρώμα απ' τα μαλλιά σου.

Θα    'θελα     να           έχω 

   το            ελεύθερο

να μπω μες την καρδιά σου

και να την κάνω λιώμα.