σύμπτωση παραλλήλων

 

Ο υπερρεαλισμός αγαπήθηκε πολύ από τους ποιητές και τους αναγνώστες. Διαμόρφωσε με εντελώς διαφορετικά κριτήρια τα μοντέλα. Η ποίηση βγήκε εντελώς από τις προηγούμενές βάσεις της κι ίσως για αυτό να χάθηκε ακόμη και το λαϊκό μέσα στο μοντέρνο και όλα μαζί να έπεσαν μέσα στο άπατο βαρέλι του μεταμοντέρνου και τις σκληρές συνέπειες της εικονικότητας.  Ο υπερρεαλισμός προετοίμασε το έδαφος για την εικονικότητα και το τεχνητό τοπίο. Οι άνθρωποι φαίνεται πως κεντρίζονται όταν κάποιος παίζει με το μυαλό μας. Όμως γνωρίζοντας κανείς Ιστορία Τέχνης βλέπει πως αυτή είναι μια αδύναμη προσέγγιση, διότι η μεταφορά που ψάχνει να κυριολεκτήσει έχει μικρότερη δυναμική από την κυριολεξία που ψάχνει να μεταφερθεί.  Κι ακόμη κι αν είναι δυνατή και πάλι οδηγείτε με μεγαλύτερη σφοδρότητα στον γκρεμό του μεταμοντερνισμού και τις ψευδαισθήσεις της εικονικότητας. Ο υπερρεαλισμός λοιπόν είναι για μένα ένας λάθος δρόμος. Μπορεί να σε βγάλει σε πολύ ωραία ξέφωτα αλλά τελικά σε γκρεμίζει στην εικονικότητα και τις ψευδαισθήσεις. Είναι τόσο λάθος για εμένα όσο είναι η και η βιομηχανική επανάσταση. Αυτοί είναι λάθος δρόμοι για την ζωή και την τέχνη. Ας κρατήσουμε τουλάχιστον αυτό ως θεώρημα, 

η κυριολεξία είναι πιο δυνατή από την μεταφορά. 

Όμως ποίηση είναι όπου η κυριολεξία και η μεταφορά έχουν το ίδιο βάρος και φτιάχνουν ισόπλευρα τρίγωνα. Τα βλέπω και τα ισοσκελή και τα ορθογώνια αλλά τα ισόπλευρα είναι τα πιο σημαντικά κι επιθυμητά, διότι είναι αυτά όπου μπορούν τελικά να κάνουν να συμπίπτει η παράλληλος

, με κοινή πορεία.