Υδροπλάνο μου, σ' αγαπώ. Να κάνεις τα πράγματα που σε ξεκουράζουν φως μου, αυτά είναι και τα πιο ωραία, γενικά, τα καλύτερα είναι αυτά που μας ξεκουράζουν και μας ηρεμούν και είναι σα να λύνουν τους κόμπους μας. Σ' αγαπώ φως μου. Αυτή με την κόκκινη ρόμπα θέλω να μου την γνωρίσεις .. πολύ την συμπάθησα.

Με κάνεις και χαμογελώ και κοιτάω τον ουρανό και νιώθω. Σ' ευχαριστώ. Θέλω να πηγαίνει καλά το χεράκι σου. Ακούω τραγούδια και σε σκέφτομαι αλλά πρέπει να κατέβω στην πόλη να κάνω και καμιά δουλειά κι εδώ. Με λιώνεις και χαζεύω. Αλλά είναι πολύ όμορφα. Τί δλδ πρέπει να χωρίζουμε ή να φτάνω να μην αντέχω για να κάνω και καμιά δουλειά πέρα από τα βασικά. Πως θα γίνει να το ρυθμίσουμε κάπως καλύτερα αυτό; Στις φρίκες πάω γκανιάν και τώρα που νιώθω τόσο όμορφα κοιτάω τον ουρανό και το ταβάνι και σε βλέπω πολύ όμορφα. Το ξέρω όμως πως έτσι πρέπει να είναι η ζωή, να κάνουμε τα βασικά και μετά ότι μας αρέσει. Οι βλάκες τρέχουν και όλο δουλεύουν. Αλλά θέλω να είμαστε μαζί και να είναι έτσι η ζωή. Ναι, μπορεί και έτσι. Αφού, να ας πούμε εχθές ούτε κάπνισα πολύ ούτε καν όλο το κακάο μου δεν ήπια και χάζευα και δεν ήθελα τίποτα. Κάτι φορές με φυτιλιάζεις και κατεβάζω τον Βόσπορο. Ενώ όταν είμαστε καλά και πάμε βόλτα με υδροπλάνο γίνομαι εντελώς αντικαταναλωτική. Και συμφέρω. Και νιώθω και δεν σκέφτομαι. Η σκέψη καίει πάρα πολλές θερμίδες. Κατάλαβες. Και το φυτίλιασμα τρώει σε μια νύχτα όλη την αποθήκη. Είναι πολύ βαθύ και πολιτικό το θέμα.