Δεν με νοιάζει πια αν η χαρά είναι ψεύτικη

Illusion

κι ίσως τόσα χρόνια

Να αναζητώ ποια είναι η αλήθεια

για να μπορώ να της ξεφεύγω

Τελικά

Όπως κάνω και με τον κόσμο

Που είναι κι αυτός κάτι για να λαχταράς

περισσότερο την ώρα που θα βρεθώ

λίγο πιο πέρα

στο illusion

το ανάμεσα του εκείνου κι εμένα

 

Ευτυχώς νυχτώνει

και δεν βλέπω να γράψω

Κι αρχίζω να διαβάζω

τον ουρανό.

Ήταν το άλλο

Μέχρι που αγγιχτήκαμε

Μετά δεν ξεχωρίζω τι είναι τι

Τι μας συμβαίνει

Έτσι μπαίνεις στο πεδίο της άγνοιας

Σε αυτό δηλαδή που είναι το μόνο

που πραγματικά μπορείς να γνωρίζεις

Κάτι σα να με τρύπησε και χύθηκε

όλη η ημιμάθεια έξω

την άδειασα και την άδειασε

κι ενώθηκε κι έγινε

η γνώση του κόσμου

Αυτή η στιγμή που είναι ίδια για όλους

και ίδια κάθε φορά

κι αν την ξέρεις κάθε φορά

μπορείς να βρεις τι είναι ο χρόνος κάθε φορά

γιατί αυτός είναι ο μόνος που αλλάζει

ο χρόνος ως εποχή. Εσύ.

Όντας το μέτρο σταθερό πάντα

…κάτι τέτοια σκέφτομαι όταν λείπει

Κι αδυνατώ

Να φτάσω στην μοναδική γνώση

Που είναι η άγνοια.