Τελικά είχα μάτι χθες. Κάποιος φαίνεται με μάτιασε στον εσπερινό της Αγ.Κυριακής. Ήταν πανέμορφα όλα σε σκεφτόμουν ένιωθα υπέροχα και φορούσα κι ωραίο πουκάμισο. Καθόμουν σε μια ξαπλώστρα που είχα τραβήξει μες στην μέση στην παραλία όταν κατέβηκε η εικόνα στο λιμάνι, στήνουν φώτα και μικροφωνική στο πάρκινγκ στο παλιό τελωνείο. Ότι είχε πέσει ο ήλιος και ήταν σαν ταινία του Τσιώλη που λες κι εσύ. Πήγαινε μπροστά η φιλαρμονική με την καλοκαιρινή της την στολή, άσπρο μπλε κόκκινο πορτοκαλί, και την είχε βάλει κλασικά τριάδες πρώτα τα κλαρίνα μετά τα σαξόφωνα μετά οι κορνέτες και οι τρομπέτες κι ερχόντουσαν πίσω τα κόρνα οι τούμπες και τα τύμπανα με την κάσα. Κι από πίσω η εικόνα με τα παπαδάκια τους παπάδες και τον κόσμο με κεριά, ουρά καμιά εκατοστή μέτρα, μες το λυκαυγές. Περνούσανε στα αριστερά μου και μπροστά είχα την θάλασσα με όλα αυτά τα χρώματα που επέμεναν από το ηλιοβασίλεμα. Ήταν κι η Νέδα πανέμορφη ξυπόλυτη με τα μαλλιά της φιδωτά από την θάλασσα και φορούσε ένα ωραίο ολόσωμο ζιπκιλοτ την έκανα χάζι που είχε ανέβει με κάτι φίλους στην κεφάλη της κουστωδίας. Έπαιζε η μπάντα χαρούμενα, χτυπούσαν οι καμπάνες, ήταν πολύ όμορφα πραγματικά. Κοιτούσα τα πρώτα άστρα την θάλασσα την γιορτή που μύριζε γλυκό λιβάνι. Ε κάποιος από τον κόσμο θα με μάτιασε που ήμουν με ωραίο πουκάμισο μες στην μέση στην παραλία και με έπιασε αργά το κεφάλι μου, αυτό μάλλον. Μόλις ξάπλωσα ξεματιαζόμουν μια ώρα τρέχαν τα μάτια μου προσευχόμουν. Και ξανά μαλακιζόμουν μέχρι που τα κατάφερα και ηρέμισα και ξύπνησα καλά σήμερα ευτυχώς. Αλλά πάρε εσύ και πες μου ..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή