όταν λοιπόν γράφουμε με μεταφορά και προσπαθούμε να αναφερθούμε εκεί που θέλουμε με μεταφορά και αναφερόμαστε μεταφορικά πχ στην θάλασσα, στον ουρανό, στον Μεγαλέξανδρο, στον Τζιμ Μόρισον ξέρω γω, το βάρος αυτού στον οποίον θέλουμε να αναφερθούμε αλλά του αναφερόμαστε μεταφορικά πχ ως θάλασσα Μεγαλέξανδρο κτλ, το βάρος της μεταφοράς αυτής με το βάρος της κυριολεξίας δλδ αυτού στον οποίον κυριολεκτικά αναφερόμαστε και το βάρος της ίδιας της πλοκής της αναφοράς σχηματίζουν ένα τρίγωνο που εάν είναι κανονικό δλδ ισόπλευρο μπορεί στην προοπτική του να κάνει την παράλληλο να συμπίπτει. στις άλλες περιπτώσεις τα σχήματα τις απομακρύνουν ή μπορεί και να τις οδηγήσουν σε μια τομή σε ένα σημείο που τέμνονται δλδ και ύστερα να τραβάν αντίθετες αμβλείες και αποκλείνουσες πορείες. Οι μεταφορές λοιπόν για κάποιον που πιστεύει στην δύναμη της σκέψης και την ενέργεια της ψυχής ειδικά όταν δημοσιεύεται και κοινωνείται η σκέψη σε πλήθος ανθρώπων κατ εμέ σίγουρα επιρρεάζουν κάτι στην ροή λίγο έως πολύ. Η ποίηση δεν είναι για πλάκα ούτε μια απλή εκτόνωση κτλ είναι μυστήριο τελετή επίκληση εξομολόγηση προσευχή. Και χρειάζεται προσοχή και συνείδηση όπως σα να κάνεις ψυχοπροσανατολισμό. Να γνωρίζεις καλά που είσαι και που θέλεις να πας. Είναι δύσκολα θέματα αυτά να μπορέσει κανείς να τα κατανοήσει και να τα εκφράσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή