τα παιδια μασκοτ σε περφορμανς ρειβ ριλαιβ τον περασμένο νοεμβρη

 

Θεέ μου έχουμε να πάμε βόλτα από τα Χριστούγεννα κι έχουμε αρχίσει να πέφτουμε κάτω από τα βασικά 

γραφω με ΑΙ

 

Ξυπνησα κατά τις 5: 00 με λιγμούς  και πόνους και μάλλον έχω χαλάσει και τους ώμους και εύχομαι να μην έχω χαλάσει τον αυχένα την πέμπτη έχω αγωνία να πω στο γιατρό δυσκολεύομαι να φροντίσω τον εαυτό μου και τα παιδιά η μικρή έχει φάει μεγάλο πακέτο γιατί εχασε τις βόλτες της ενώ ο ηρακλής δεν τον νοιάζει και πολύ και είναι πιο αυτόνόμως γιατί τον αφήνω και μόνο ότι με το ποδήλατο να κατεβαίνει στην πόλη και την μικρή βαριέται να την συνοδευει. η μικρή πήγε από μόνη της στη μάνα μου και της είπε να μείνει μαζί της και αυτή η τρελή απονη αυτή η τρελή άπονοι γυναίκα της είπε καταλεξει στο παιδάκι ότι ήταν χρόνια φυλακισμένη με τα δικά της παιδιά άκου τι είπε στο παιδάκι ότι ήταν χρόνια φυλακισμένη με τα δικά της παιδιά και θέλει να πηγαίνει κυπαρυσία και καλαμάτα στης φίλες της είναι τόσο τρελή και φοβική και καταθλιπτικη. για μένα ήταν φοβερη θετικη ανακαληψη στην ζωη μου ότι οι άνθρωποι και οι χώροι που δεν κάνουν για παιδιά δεν κάνουν ούτε για μένα και τα παιδιά δεν είναι ηλίθια να πάνε να σκοτωθούνε μπορείς να χαλαρώνεις κιόλας τέλος πάντων μπορείς να είσαι ωραία με τα παιδιά είναι ζωη δεν είναι κάγκελα τα παιδιά τι λέω από αυτές τις μαλακίες κ που ακούω με ενοχλεί πού δεν μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου και τα παιδιά και φτάνω σε αυτοκτονικές σκέψεις χωρίς να φτάσω βέβαια γιατί είναι τόσα μπροστά. ο μονός που με βοηθάει είναι ο πατέρας μου όσο μπορεί στα 80 του με το αμάξι του αρέσει να μας κάνει το σοφέρ και να πηγαίνει με τα παιδιά για ψώνια να μας φερνει ξυλα θεέ μου χρειαζομαι βοήθεια έχω βοηθήσει τόσους ανθρώπους κάνε κάτι για μένα έδωσα παραπάνω από όσα μπορώ κλαίω

 Εγώ είμαι το έργο μου και το έργο μου είμαι εγώ. Γι' αυτό έχω και θα έχω την τύχη του. Ίσως να είμαι ένα διάνυσμα, μια ευθεία γραμμή, και γι' αυτό να μην μπορώ να μπω να πιαστώ στους κύκλους. Ίσως να είμαι ένα μυστικό και γι΄αυτό να μην με φωνάζει κανείς.     

ΜΟΜΠΥ ΝΤΙΚ

 

 Θεέ μου, έχε μας όλους καλά, σμίξε μας εν ειρήνη

και στείλε μου και καναν φίλο καλό να έρθει να με δει με κανα τσιγαράκι, κλαίω

σ΄αγαπάω αγάπη μου

 

Αγάπη μου , όταν γίνω καλά 

θέλω να σου κάνω 

και τραγούδι και χορευτικό 

Μαντόνα! 

ΑΡΟΝ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΙΟΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙ

 

 

έτσι

 

..

τέτοια 

ταυτίζομαι

τραγούδι Οδυσσεϊκό για την αγάπη μου

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΟΔΥΣΣΕΪΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

 

Αγάπη μου, αλμυρό μου αεράκι

που φωλιάζεις άγρια στο πανί

και κινείς το μικρό μου βαρκάκι

Να τραβώ τεντωμένο σχοινί

 

Πλάι μου περνάν ακρογιάλια

Νησιά και κανάλια

Κόντρα σου τα έχεις άνεμε

Πλάι μου τα περνώ

Κι όλο είμαι

του βυθού μου καβάλα

Του νερού και του ξύλου τραγούδι

Μαζί με τον άνεμο τραγουδώ

 

Που άραγε πάω δεν το ξέρω

 Να μου φτιάξουνε το καράβι

 Μόνος μου μέλλει να φτάσω;

Με καράβι αλλονών!

 

Αγάπη μου, αρμυρό μου αεράκι

που φωλιάζεις γλυκά στο πανί

και κινείς το μικρό καραβάκι

Να τραβώ τεντωμένο σχοινί.

 

 Είδα όνειρο ότι είχα πάει να βρω τον Έκτωρα και είχε ένα σινεμά και ήτανε κι άλλος κόσμος και κάποια στιγμή κάτσαμε βλέπαμε μία ταινία με φίλησε ήρθα φιληθήκαμε πολύ πολύ ωραία και μαγικά και μου είπε να κάτσω εκεί το βράδυ αλλά του είπα ότι θα ξαναπάω αύριο και βγήκα έξω γιατί έπρεπε να προλάβω να φτάσω νωρίς σε κάτι συγγενείς μου που θα έμενα ήμουνα στην αθήνα αλλά δεν ξέρω αυτή η συγγενείς μου είναι από την πάτρα τέλος πάντων βγαίνοντας με πλησιάζανε άνθρωποι πολύ θερμά και με πλησίας εκείνος που μίλαγε αγγλικά σαν να με ήξερε και τον ρώτησα  αν με ξέρει αλλά μου είπε όχι είδα το αμάξι μου παρκαρισμένο ήμουνα με ταγροτικό ναι πριν φύγω από το σινεμά τώρα που το θυμήθηκα το πιο σημαντικο πώς κάποια γκρίνιαζε ότι δεν έχουν να πληρωσουν καθαρίστρια και αφού είπα να φύγω μετά το φιλί ας πούμε κάποια πόρτα άνοιξε προς το υπόγειο και άκουσα μία φωνή που νόμιζα ότι ήταν η μητέρα του κάτω στο δωμάτιο δηλαδή ήταν το δωμάτιο κάτω και ήτανε κάπως έτσι πονεμένη και αυστηρη και παραπονεμένη η φωνή η οποία μου φάνηκε κάπως απόκοσμη και ανησυχητική που με έκανε να φύγω πιο γρηγορα και ένιωσα ότι δεν ήθελα ούτε αύριο να πάω κάτω σε αυτό το δωμάτιο που άκουσα αυτή τη φωνή που ήταν σαν τέλος πάντων κάπως καθηλωμένη δηλαδή εκεί και μίλησε προστακτικά κάπως πάρα πονεμένα αυστηρά τέλος πάντων μαλωνε σα να περίμενε πολύ ώρα  μετά βγήκα έξω με προσεγγίζανε πολύ θερμά άνθρωποι και αυτός ο τύπος με τα αγγλικά σαν να με ήξερε δηλαδή σαν να με ήξερε ξέρω γω για το έργο μου κάτι αλλά μου είπε ότι δεν με ήξερε και πήγα στο αμάξι και κάπως θυμήθηκα ότι έπρεπε να πάρω και τα ποδήλατα των παιδιών και πήγα κάπου διπλα πήρα τα ποδήλατα και πήγαινα προς το αμάξι σαν σαν όλοι αυτοί με τη θερμότητα τους να μου να με εμποδιζαν να φύγω και πήγα να ξεκλειδώσω το αυτοκίνητο άφησα τα ποδήλατα δίπλα και πήγα να ξεκλειδωσω το αυτοκίνητο και να τα φορτώσω αλλά μου πεσε κάτω το κλειδί και προσπάθεισα να το βρω και ήτανε πάρα πολλά κλειδιά κάτω πεσμενα και δεν έβρισκα το δικό μου εκείνη την ώρα με πήρε το φρικ  τηλέφωνο κάτι ήθελε να μου πει να με ευχαριστήσει δηλαδή ήτανε πολύ ωραία η φωνή της κάτι ήθελε να μου πει και της είπα ότι σαν έχει περάσει η ώρα τη ρώτησα αν μπορούσα να πάω να μείνω εκει να τα πούμε κι  έγινε κατευθείαν ειρωνική έτσι και απόμακρη η φωνή της και μου είπε ότι κάπου υπάρχει μία κλινική για εθισμένους δεν ξέρω κάτι κάτι τέτοιο μου ειπε ότι εκεί θα έπρεπε να παναμείνω δηλαδή μου την είπε τελείως και άκυρα και τις έκλεισα το τηλέφωνο και είχαν ανέβει στην καρότσα του αγροτικού κάποια άνθρωποι κάποια παιδιά από εκεί πέρα έτσι νεολαία και ανέβηκα και εγώ με βουτήξανε κάπως σαν σε συναυλία και ανέβηκα ήταν ανε μια κοπέλα πάνω μου γυμνη και φασωνόμασταν στιγμιαία αλλά κατέβηκα αμέσως γιατί έψαχνα τα ποδήλατα και τα κλειδιά να βάλω ήθελα να φυγω και είδα κάποιο κλειδί που σα να ταίριαζε και ήθελα να το δοκιμάσω αλλά δεν θυμάμαι κάτι άλλο πρέπει να ξύπνησα εκεί πέρα. το όνειρο με προβλημάτισε σήμερα πάρα πολύ γιατί ενώ ένιωθα και ήθελα να μείνω εκεί και ένιωθα ωραία και νιώθω ότι ήθελα να μείνω εκεί στο σινεμά για τον Έκτωρα μετά μάλιστα κοίταξα και είχαν κλείσει τα φώτα είχε κλείσει και η πόρτα μετά εκεί που έψαχνα το κλειδί αλλά δεν πήγα να χτυπήσω κάπως ξύπνησα εκεί πέρα μου έκανε περιέργεια έτσι αυτά τα συναισθήματα που ένιωσα μέσα στο σινεμά ότι ήθελα να κάτσω αλλά ένιωθα και κάπως σαν σαν παγίδα εκεί πέρα όχι από τον έκτορα από το περιβάλλον και με και με τρόμαξε έτσι και αυτή η φωνή από το υπόγειο ότι υπήρχε κάποιος καθυλωμένος εκεί πέρα που δεν ήταν καθόλου  θετικο αλλά ήταν σαν θρίλερ ας πούμε αυτό στο υπόγειο και η άλλη η τύπισσα πάνω που φώναζε και λέει γιατί δεν έχουμε λεφτά να καθαρίσουμε το χώρο κάπως έτσι καθαρίστρια να πληρώσουν την καθαρίστρια σα να με κοιτάζει και να το λέει για να με διοξει και μετά που βγήκα και όλη αυτή η άνθρωποι ας πούμε που ενω ήτανε θετικό όλο αυτό ένιωθα ήταν θετική προσέγγισή τους ένιωθα στην ουσία οτι απλά με εμποδίζουν ομως να φύγω να πάω ας πούμε στους οικείους μου. με πονάει το χέρι μου σήμερα λόγω του ότι έγραψα πολύ χθες και δεν έχω κοιμηθεί κιόλας καλά για αυτό γράφω στο ai θα έχει και λάθη αλλά ήθελα αυτό το όνειρο να το κρατήσω να τον μελετήσω και αφού είναι με ανθρώπους που με ενδιαφέρουν αν τους ενδιαφερει να το ξέρουν δηλαδή ότι συνέβηκε αυτό στο υποσυνείδητό μου

 

θα ήταν ωραία να περπατούσαμε μαζί την νυχτερινή πόλη

 θυμάμαι κάτι φορές που έγραφα κάτι πολύ ερωτικό κι εξομολογητικό για κάποιον που ποθούσα πολύ και του το έστελνα γιατί ήταν δικό του αλλά ένιωθα πως δεν το άξιζε για κάποιον λόγο μάλλον γιατί είχα πληγωθεί από κάποια αδιαφορία του ή από το ενδιαφέρον του για άλλα πράγματα που προφανώς ζήλευα μετά το έστελνα σε άλλους πέντε λες και ήταν για αυτούς με την σκέψη πως έτσι αποδυναμωνόταν το μήνυμα και ίσως κάπως και αυτό που ένιωθα. Θυμάμαι επίσης πάλι κάτι φορές που έγραφα κάτι πολύ ερωτικό και εξομολογητικό για κάποιον που ποθούσα πολύ και του το έστελνα γιατί ήταν δικό του και ένιωθα πως το άξιζε και με το παραπάνω και για να δυναμώσω το μήνυμα το έφτιαχνα και το έπαιζα τραγούδι ή απήγγειλα σε μια γιορτή σε μια σύναξη τέλος πάντων σε άλλους ανθρώπους, λέγοντας πως αυτό το έγραψα για την αγάπη μου το έρωτά μου, με την σκέψη πως το μοίρασμα αυτό πολλαπλασίαζε την δύναμη του μηνύματος. 

Θα ήθελα όλα τα μηνύματα των ερωτευμένων να φτάνανε στους παραλήπτες τους. Το θεωρώ πολύ σημαντικό όταν λες κάτι να το απευθύνεις καθαρά κι ευθέως σε αυτόν που πρέπει πρώτα από όλα. Πιστεύω πως αν δεν το έχει λάβει πρώτος οποιαδήποτε άλλη παρουσίασή του το αποδυναμώνει ως προσωπικό μήνυμα. Είναι δικό του. Ακόμη και στον δρόμο να βρεις κάτι του αλλουνού που ξέρεις πως είναι δικό του τον βρίσκεις και του το δίνεις, δεν το κρατάς να το μοιραστείς με την παρέα σου. 

Έτσι πια δεν θέλω να παραμυθιάζομαι ούτε λεπτό, δεν θέλω να αφήνομαι να με συνεπαίρνει αυτό το αμφίβολο θρασύδειλο παιχνιδάκι. Το δικό μου το πράγμα δεν θέλω να το ψάχνω στον αέρα κι ούτε θέλω να μαθαίνω τα νέα που με αφορούν προσωπικά από σελίδες και εφημερίδες και περιοδικά. Μπορεί τώρα να είμαι σε πτώση και να αναπολώ και να νοσταλγώ τις μανίες μου και τα χαϊλίκια τα τρελά μου αλλά τουλάχιστον αυτή την στιγμή νιώθω πως θέλω να πατάω μήπως και καταφέρω να περπατήσω προς κάποια κατεύθυνση. 

          

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΣ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

 

Γιατί δυσκολεύτηκα με το πέος. Δυσκολεύτηκα πιο πολύ με τους δονητές. Ένιωθα να χάνω κάπως το συναίσθημα, το μυαλό μου τον εαυτό μου. Νιώθω καλύτερα με τα βρώσιμα πράγματα. Ας πούμε τα φρούτα, τα ζαχαρωτά, τα μας μέλοους, τα ζελεδάκια, τις σοκολάτες, τα ζυμαράκια από το ψωμί.  Αλλά θέλω να τα μπορώ όλα για την αγάπη μου. Εκστασιάζομαι, τα έχω όλα και τα κάνω όλα. Γίνομαι αυτό που έχω ζηλέψει και απειλεί τις ελλείψεις μου. Τις γυναίκες αντίζηλους τις ζηλεύω πιο πολύ πάντως.   

Υπάρχουν άπειροι τρόποι. Με ενδιαφέρουν τρελά οι σεξουαλικές ανακαλύψεις. Και σίγουρα δεν νιώθω πως έχουν ειπωθεί όλα ή πως όλα μπορώ να τα γνωρίσω. Αλλά όχι ότι δεν υπάρχουν επειδή δεν τα μπορώ εγώ.  Μ΄αρέσει ωστόσο να είμαι η πρώτη, όχι μόνο στον τρόπο αλλά σε όλη την εμπειρία συνολικά. Βρίσκομαι εκτός ανταγωνισμού γιατί μόνο έτσι υπάρχω. Εντάξει, ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΛΑΣ.. ειδικά το συγκεκριμένο αν δεν το φάω μου φαίνεται αδύνατον να λυτρωθώ και να ησυχάσω. Έστω, να το μαγειρέψω μετά, να το βάλω στα μπιφτέκια, να διακοσμήσω μια τούρτα, να το βάλω στην σαλάτα, κάτι. 

Δεν θέλω να φάω άνθρωπο, είμαστε στο 2026, είμαι μια εξέλιξη των ανθρωποφάγων. Άμα ήμασταν στις ζούγκλες τις Ινδονησίας ας πούμε πριν έναν αιώνα θα μπορούσα κάλλιστα να τον έτρωγα όμως και είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρη για αυτό.  Τι μου συμβαίνει όμως με το πέος που μπαίνει μέσα σου και σε φτάνει στον οργασμό και θέλω να το φάω. Αλλά και γιατί αυτό είναι ένα φαγητό που λατρεύω όμως μετά μου πέφτει πολύ βαρύ και παθαίνω μέχρι δηλητηρίαση και μπορεί και να πεθάνω. Γιατί σε όλη μου την ζωή δυσκολεύομαι να δεχτώ την φύση μου και με τα αρσενικά γίνομαι πιο αρσενικό έτσι και με την επαφή μ’ αρέσει να τα πληρώνω δυσκολεύομαι ακόμη πιο πολύ να συνδεθώ ή τα έχω μόνο για αυτό και τα αντιμετωπίζω κάπως κι εγώ έτσι σαν επαγγελματίας. 

Με χτυπάει τόσο πολύ άσχημα αυτή μου η έλλειψη του πέους. Και πάλι με χτυπάει άσχημα η εμφάνισή του και η προσθήκη του πάνω μου που νιώθω πως γίνομαι τσόντα με συγκρουόμενα συναισθήματα. Κάτι σαν ήττα και θλίψη που μόνο η αγάπη μου για την χαρά του άλλου η προσφορά δλδ με σηκώνει και ναι σε γαμάω είμαι το θαύμα πάρτα και κλαίω από την συγκίνηση αλλά και ψυχικό πόνο σαν κάτι από ζήλια κατάντημα και θλίψη.. και χαρά για το κατόρθωμά μου και σύγχυση μεγάλη σύγχυση αγωνία για το ποιος είναι αυτός ο εγώ εκεί.  Δεν μου βγήκε σε καλό. Κάτι από το χάσμα αυτό με στοίχειωσε. Ήταν ότι δυνατότερο έχω ζήσει έντονο συναισθηματικά χάος. Η ανασφάλεια μου μετά έφτασε στα ψηλότερα ύψη κι εκδηλώθηκε με απανωτές συνδυαστικές απιστίες. Σα να έχασα σταδιακά εντελώς το ερωτικό ενδιαφέρον μου για αυτή την γυναίκα που ήταν ότι πιο παθιασμένο και αισθησιακό έχει υπάρξει στην ιστορία μου και η μεγαλύτερη μου σχέση με συμβίωση και σεξουαλικά μου φωτίστηκαν τόσα σκοτάδια. Μου έλυσε κατά πολύ τα σεξουαλικά προβλήματα που είχα με τους άντρες ένιωθα άνετα πια και δεν ένιωθα απειλή. 

Φοβόμουν όμως να το ξανακάνω αυτό με γυναίκα. Είχα τραύμα και έριχνα πολύ το φταίξιμο του χωρισμού μας στο κενό που δημιούργησε μεταξύ μας ο δονητής. Και δεν το έχω ξανακάνει με άλλη γυναίκα. Ο δονητής είναι σαν τρίτο πρόσωπο. Πως καταφέρνει κανείς μαζί του να ταυτιστεί; Πηγαίνοντας με έναν άντρα. Η ζήλια ως γνωστόν δεν γιατρεύεται όμως. Τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα είναι σαν παιχνίδια και είναι διασκεδαστικά και χαρούμενα ενώ αυτό είναι τόσο σοβαρό το σύμβολο και σαν τρίτος. Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από αυτό το τραύμα με τον δονητή. 

Από τότε αποφάσισα να εκφράζομαι να εξωτερικεύω να διατυπώνω ότι νιώθω ειδικά το εσωτερικό μπέρδεμα. Και σίγουρα σήμερα είμαι σε μια θέση που μπορώ να ελέγχω καλύτερα τα συναισθήματά μου. Η μητρότητα επίσης βοήθησε να συμφιλιωθώ κάπως με την φύση μου. Να απομυθοποιήσω κάπως και την γυναίκα και τον άντρα. 

Έχω βιώσει καινούρια συναισθήματα στις φαντασιώσεις μου νιώθω ότι αγαπάω καλύτερα και πως το πρόσωπο που αγαπάω ξεπερνάει το σύμβολο.  Το πρόσωπο που αγαπάω στέκεται πάνω από το φαλλικό σύμβολο. Το σύμβολο αυτό δεν είναι το κέντρο. Έτσι στην φαντασία μου τουλάχιστον λειτουργώ μ’ αυτό επιτέλους συναισθηματικά και δεν αποκόπτομαι από την οικειότητα με τον εαυτό μου πώς να το πω δεν νιώθω πως με χάνω εντελώς δεν έχω κι αυτόν τον πόνο δλδ να πονάει το μυαλό μου να σχίζομαι τόσο πολύ. 

Και δεν ήμουνα ποτέ στο α! να γαμήσω. Κατά βάθος είμαι πολύ ρομαντικός συναισθηματικός κι ευαίσθητος άνθρωπος.  Δεν θέλω να πληγώσω κανέναν. Θέλω πράγματα με αγάπη. Θέλω ο ανθρωποφάγος μου να εξελιχθεί.  Θέλω πρώτα από όλα να αγαπήσω τον άλλο για αυτό που είναι και να με αγαπήσει για αυτό που είμαι. Κι αυτό χρειάζεται ζωή συμπόρευση και επικοινωνία.       

τεχνολογικά βαμπίρ

  

Δεν λέω πως η τεχνολογία είναι κακή. Λέω ότι εφόσον μπορεί να είναι καλή άρα μπορεί να είναι και κακή. Εφόσον μπορεί να θεραπεύει μπορεί και να αρρωσταίνει. Εφόσον πχ μπορεί να κινεί μπορεί και να το παραλύει. Εφόσον μπορεί πχ να δώσει βήμα σε μια καρδιά μπορεί και να την σταματήσει. Έτσι χάσαμε και την γιαγιά μου την Διονυσία από εκείνη την παρτίδα με τους σκάρτους βηματοδότες που φάγανε τότε πολύ κόσμο στο Ρίο και κανένας δεν πήγε φυλακή. Αυτά είναι ιστορικά προηγούμενα με την υγεία και την τεχνολογία. Για εμένα το θέμα θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται πιο αυστηρά.

Ο άνθρωπος είναι ηλεκτρικό ον. Ο ηλεκτρισμός δουλεύει όπως ο ήχος με τόνους και ημιτόνια.  Μ’ αρέσει πολύ να παρατηρώ τους κεραυνούς βλέποντας πως μπορεί να κινηθεί ο ηλεκτρισμός στον αέρα. Στο μέλλον λένε οι επιστήμονες πως δεν θα χρειάζονται τα καλώδια. Από οτιδήποτε κινείται κι από οτιδήποτε είναι ζωντανό και θερμό μπορεί να παραχθεί ρεύμα. Ποια μπορεί να είναι η γεννήτρια που κρατά τον άνθρωπο στην ζωή. Ο άνθρωπος πίνει το νερό τρώει το φαγητό του και μένει ζωντανός, αυτά είναι τα καύσιμα του αναλογικού άνθρωπου. Αλλά φαίνεται πως ο μετάνθρωπος θα μπορεί να μένει ζωντανός κάπως αλλιώς.

Σήμερα το νούμερο ένα πρόβλημα είναι η τροφή και το νούμερο ένα πρόβλημα στα οικονομικά συστήματα των κρατών είναι τα ελλειμματικά στην υγεία και τις συντάξεις. Αυτά τα προβλήματα φαίνεται πως στο μέλλον θα λυθούν κάπως αλλιώς. Τα βήματα προς τον μετάνθρωπο έχουν ήδη ξεκινήσει, αν όχι από τις αρχές αλλά σίγουρα από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα.

Προσοχή, αν πούμε πως ο αναλογικός άνθρωπος, ο φυσικός δλδ, ότι είχε να πει το έχει πει, έστω θεωρητικά, είναι σα να λέμε πως ήδη έχει τελειώσει η εποχή του. Εγώ δεν πιστεύω πως έχουμε τελειώσει κι ούτε θα τελειώσουμε. Κάτι άλλο θα μας τελειώσει και πιθανότατα αυτό θα είναι ο μετάνθρωπος. Δεν ξέρω τι ζωή θα είναι αυτή χωρίς πόνο και τρέλα. Στο βιβλίο «ο θαυμαστός καινούριος κόσμος» ο συγγραφέας μας έδωσε την φαντασία του πάνω σε αυτό το θέμα. Κι αυτός αναφέρεται ως ο πιο πολυδιαβασμένος άνθρωπος της εποχής του.

Μίλησα στην προηγούμενο κείμενο για τα κινητά τηλέφωνα «βαμπίρ». Κατανοώ πλήρως όσους με πουν ψεκ. Δεν αντέχουν να φανταστούν απλά πράγματα, να βγουν λίγο από την βολή τους, να αμφισβητήσουν την ασφάλεια και την κοινή λογική, να την κοιτάξουν έστω από λίγο πιο κει. Έχουν κλειδώσει και νιώθουν πως δεν χρειάζεται να κάνουν άβολες κινήσεις, πονάει το μυαλό αμύνεται. Όμως αυτές οι διαδρομές εμένα μου αρέσουν και με γυμνάζουν, μπορεί να τραυματίζομαι ή και να χάνομαι κάποιες φορές όμως αγαπώ ανθρώπους με κοινή κι ορθή λογική και πάντα γυρίζω και την χρησιμοποιώ πάλι για να είμαι μαζί σας. Μαζί σας θέλω να είμαι. Και δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ. Είσαστε ο σπάγκος από τον χαρταετό μου και τα αισθήματά μου για σας η ουρά του.

Αλλά, σας παρακαλώ, ακούστε με λίγο. Να χρησιμοποιείτε το ποντίκι σας και όσο το δυνατόν λιγότερο τα τατς σκριν και παντ. Να απενεργοποιείτε το γουαιφαι το βράδυ.  Να έχετε θήκες σιλικόνης στα τηλέφωνα, πάρτε το ειδικό μολυβάκι και να ακούτε όσο μπορείτε περισσότερο αναλογικούς ήχους.

Χρειάζεται κάποια συχνά οφ από την τεχνολογία αν θέλουμε να κρατήσουμε ανοιχτούς τους δρόμους σε κάποια μέρη του εγκεφάλου που μπορεί να φαίνονται άχρηστα αλλά ποιος μπορεί να το πει αυτό. Μπορεί να υπάρχουν εκεί ως ενθύμια, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να επαναλειτουργήσουν με κάποιον συνδυασμό που κάποιος δεν έχει σκεφτεί κι ούτε το ΑΙ να μπορεί να σκεφτεί.  Διότι και το ΑΙ είναι μια τρίχα μπροστά στο άπειρο. Το ΑΙ σαν ιδέα είναι μια ιδέα που μας επιστρέφει στον καινούριο μεσαίωνα στο σκοτάδι, θα έλεγα εγώ, εκεί δλδ που πιστεύανε πως το σύμπαν κάπου τελειώνει. Αυτός είναι ο αλγόριθμος, το σύμπαν που κάπου τελειώνει.

Θα συνεχίζω να το φωνάζω. Δεν έχουν ειπωθεί όλα. Ο άνθρωπος και το σύμπαν δεν τελειώνουν πουθενά. Ο μετάνθρωπος ναι, αυτός όπως και το ΑΙ, κάπου τελειώνουν. Εγώ προσωπικά θα αγαπήσω τον μετάνθρωπο και θα τον εμπιστευτώ όταν δείξει τον πρέποντα  σεβασμό στον άνθρωπο και την φύση, στον πόνο και στην τρέλα πρώτα από όλα. Η ζωή ανήκει στον πόνο και στην τρέλα. Αυτά τα δυο είναι τα πιο ζωογόνα και εξελικτικά πράγματα. Ας πάνε οι μετάνθρωποι να φτιάξουν ένα τεχνητό νησί να μείνουν. Αν το κάνουν αυτό θα θέλω να πάω κι εγώ διακοπές εκεί. Ας αφήσουν όμως την φύση να κάνει τα κουμάντα της, κανείς δεν ξέρει καλύτερα από αυτήν. Αν χάσουμε την άγρια φύση θα χάσουμε τον μεγαλύτερο τον σπουδαιότερο δάσκαλό μας. Το ΑΙ σήμερα μας πάει σαν τους στραβούς στον Άδη. Δεν θέλω να φάω και να πιω τίποτα από εκεί, γιατί νιώθω ακόμα ζωντανή. Ζωντανή, όπως τα ένστικτα τα αρχέτυπα οι πλανήτες και η ελληνική μυθολογία.

        

Γκοντέ, γκοντεύουμε;

 

Προσωπικά εγώ εδώ και 16 με 17 χρόνια έχω επιστρέψει στην εκκίνησή μου και κάνω όλο πρόχειρες επιλογές περιμένοντας να αποφασίσουμε μαζί που θα πάμε. 

αχ τα δοντάκια σου τα θέλω απάνω μου ταττού

Τα μάτια σου τα υγρά 

τα φορτισμένα απ' τα ουίσκια 

δεν είναι όνειρο δεν είναι ιδέα μου περίσσια  

Κι έρχεται στο νου μου πάλι του Μήτσου η ιδέα

πως άμα σε θέλω τη "μια βραδιά να καθαρίσω"

πρέπει σε κανα μπαρ αργά να σε πετύχω. 

 

 

με τα μάτια μιλάμε εμείς

ΠΟΣΟ ΧΑΡΗΚΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ!!! η πιο ωραία φωτό είναι η μια αυτή με τους δυο πολύ δικούς σου ανθρώπους, είναι η πιο ζεστή η πιο όμορφη από όλες τις άλλες ξεχωρίζει. η πιο ήρεμη η πιο βαθιά η πιο φυσική. κρίμα που δεν έχουμε μαζί μια φωτογραφία να την έβλεπα σαν τρίτος να μπορούσα κάτι να καταλάβω. είναι περίεργο που δεν έχουμε μαζί μια φωτογραφία. τί να λέμε τώρα, φοβηθήκαμε μέχρι και την φωτογραφία.  

 .. τί να συμβαίνει που δεν μιλιόμαστε, πιθανολογώ και δεν μου αρέσει κανένα από τα πιθανά συμπεράσματα. ΚΑΝΕΝΑ ΟΜΩΣ!

μα περισσότερο από όλα με ενοχλεί που επέλεξες να μου ρίξεις όλο το φταίξιμο για το ότι δεν μιλάμε. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να πεις τον άλλονε ανάξιο όταν θες να τον αφήσεις.   

 .. και δεν ξέρει τι λέμε κανείς , ούτε εμείς.

για εμένα η δόξα φλερτάρει με τον θάνατο όταν μου λείπουν τα απλά

 

Απόψε ξύπνησα από νευρόπονο στο στήθος κατά τις 5 το πρωί. Έβλεπα όνειρα, είδα όλα μου τα σόγια. Οι καλαματιανοί με εμπαίζανε και οι από δω με κέρναγαν μαύρο. Ξαγρύπνησα με σκέψεις.  

Άκου αγάπη μου, καμιά ανάγκη δεν έχω από δόξα. Την δόξα την έχω ζήσει στα καλύτερά της και στα χειρότερά της. Στα 16 μου έφτασα στο απόγειο. Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ. Με είπανε ποιήτρια οι φίλοι μου ο πατέρας μου οι αγαπημένοι μου δάσκαλοι από τα 15 μου, σε μια ηλικία που τα αισθήματα είναι αγνά και άγρια. Μου φτιάξαν γκράφιτι μνημειακών διαστάσεων με στίχους μου και άκουγα στο γήπεδο τα συνθήματά μου. Τιμήθηκα δλδ κι ήμουν σεβαστή από τα πρόσωπα που ζούσα μαζί που αγαπούσα και με ενδιαφέρανε κι όχι από ξένους από δημάρχους ακαδημίες και τέτοια ψυχρά πράγματα. Στα 19 μου όμως άρχισα να πεθάνω γιατί τι να την κάνεις την ιστορία και την δόξα και τα ύψη όταν σου λείπουν τα απλά, η αγκαλιά το χάδι το φιλί από αυτόν που θέλεις όταν δεν έχεις αυτόν που θέλεις όπως τον θέλεις είναι πολύ σκληρό το ύψος και θέλεις να πεθάνεις. Την δόξα λοιπόν την έχω ζήσει τόσο ωραία που και το νόμπελ να πάρω δεν θα είναι τόσο ζεστά κι ωραία. Τώρα λέμε να μην πάρω το Νόμπελ αλλά να πάρω μια νύχτα. Βέβαια καλύτερη θα είναι η νύχτα από το νόμπελ αλλά τα συναισθήματα τα εφηβικά τα φιλικά τα αγνά και συντροφικά δεν ξέρω αν τα πιάνει. Προτιμώ καλύτερα μια σύνδεση μια σχέση ζωής ουσιαστική και πραγματική.            

σου είπα.. και χρόνια σου πολλά με πολύ υγεία ΕΡΩΤΑ &ΣΕΞ

 

ΤΕΛΕΙΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΜΠΡΑΒΟ!

όλα τα αντέχω ρε πούστη αλλά αυτό πόσο να το αντέξω

Υπέροχο αυτό που λέει ο Χειμωνάς. Ειδικά για μας που γράφουμε, αυτό κατά κάποιον τρόπο μας μεθά και μας κρατάει όρθιους να αντέχουμε την μοναξιά. Την μοναξιά μας την αγαπάμε βέβαια κιόλας και την υπερασπιζόμαστε, μπορεί να την υπερασπιζόμαστε και με αυτόν τον τρόπο. Θα μπορούσαμε να βρούμε ίσως και κάτι πιο ειλικρινές να την υπερασπιστούμε. Να πούμε άνθρωπε δεν την αντέχω την πολύ συνάφεια την νιώθω για φθορά και δεν θέλω την ζωή μαζί σου αλλά ζω για την στιγμή μαζί σου αυτή την φοβερά αποκαλυπτική στιγμή. Ναι, ίσως αυτό να λέει ο Χειμωνάς και πλήρως ειλικρινής να είναι έτσι γράφοντάς το. Χωρίς συμπόρευση όμως ως την δόξα σου;   τι να το κάνεις , η κορφή είναι πάντα μοναξιά. Μοναξιά. Δεν τρώγονται τα έργα παιδί μου ούτε η δόξα τρώγεται και η ιδέα. Πως το αφήνεις τον άλλο ακάλυπτο χωρίς σύνδεση χωρίς επικοινωνία και θες να σου είναι και πιστός. Έχει και ο μαζοχισμός τα όριά του. Όλα τα ελαττώματα και τις ιδιοτροπίες να τα αντέξουμε αλλά αέρα κοπανιστό πόσο να φάμε. Έχουμε σπάσει όλα τα ρεκόρ εδώ πέρα έχω χάσει το μέτρημα. Είμαι 4 χρόνια με 10 λεπτά σεξ σύνολο και δεν είναι ότι δεν λειτουργεί το σώμα μου, το μυαλό κρατάει όλη την αντίσταση. Κρατιέμαι κι εγώ για να κάνω ένδοξο έναν άνθρωπο. Κι αλήθεια δεν νομίζω ότι μπορώ να ερωτευτώ περισσότερο να γίνει δλδ άνθρωπος να με κάνει να μην ανταποκρίνεται το σώμα μου στα σώματα που το καλούν. Η πίστη μου είναι κοπιώδης και τεχνητή, δεν το έχω εκ του φυσικού μου. Και το μυαλό μου να το κρατάω με αέρα μόνη μου είναι μεγάλος άθλος. Κι ούτε ένα μπράβο, μια επιβράβευση. Γιατί; δεν την αξίζω ρε πούστη; Τί αδικία είναι αυτή. Όλα να τα φάω αλλά αυτό δεν τρώγεται. Δεν τρώγεται. Αυτό είναι αιτία χωρισμού. Είναι κενό στην επικοινωνία. Είναι μεγάλη υποβάθμιση, πράγμα αναντικατάστατο. Ποιος μπορεί να σηκώσει τέτοια θυσία και χωρίς λόγο. Χωρίς λόγο. Να τρώει αέρα κοπανιστό για μια στιγμή. Έχω απελπιστεί. Γιατί μου το έκανες αυτό; Δεν περιμένω από εσένα φαγητό. Πρέπει να αλλάξω το μυαλό μου, να πω πως έζησα περιμένοντας άλλον έναν εφιάλτη και να κάτσω να μαγειρέψω. Δεν πιστεύω πως θα ζήσω πολλά χρόνια ακόμη, ξέρω πως δεν θα τα αντέξω τα γεράματα. Την στιγμή που θα νιώσω πως δεν χρησιμεύω πριν γίνω βάρος θα φύγω. Δεν θέλω να περάσω κι άλλα πολύτιμα χρόνια τρώγοντας αέρα χωρίς λόγο.        

ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΕΦΤΙΑΞΕ ΟΛΑ

 

Ξέρω ποιος τα έφτιαξε όλα

 

Σαν σμίγουνε τα δέρματά μας  

Σμίγουνε των ρωγμών τα χάη

κι ο χρόνος σταματάει να χάσκει

Καινούργιος κόσμος εκκινεί

γεννώντας τα στοιχεία από την αρχή

Μπαίνουν στις τροχιές φιλιά και χάδια

περίεργα πλάσματα ζωντανεύουν  

 

Σε λατρεύω για όσα με κάνεις να αισθάνομαι

όταν εκρήγνυται και διαλύεται 

το εγώ μου μέσα στο εμείς

Γιατί τα κομμάτια μου γίνονται αυθύπαρκτα μέρη

και βρίσκουν την θέση τους στο σύμπαν

ανάμεσα στα δικά σου και μέσα στο άπειρο

 

Τα κορμιά μας οριοθετούν το σκοτάδι

Κάθε γαλαξίας είναι και μΙα μας συνάντηση

Συνουσίες σε ένα αδιάσπαστο κβαντ

Ο κόσμος όλος είναι φτιαγμένος από τον έρωτά μας

Μέσα μου υψώνεται με δέος

Τρυπάει τον ουρανό και τον αδειάζει

ξεχειλίζοντας μας σπρώχνει μας σαρώνει

με μία απίστευτη δύναμη μας στριφογυρνά

συγχωνεύοντας μας αναμιγνύοντας μας

 

Ξεκινόντας το γίγνεσθαι 

εμείς είμαστε ο πρώτος λόγος

η αρχή της ποίησης ο έρωτας μας 

είναι ότι το δημιούργησε

ξέρω ποιος τα έφτιαξε όλα αυτά

όλα αυτά έφτιαξε ο έρωτας μας

και τον έρωτα μας τον γέννησε το χάος

Και το χάος ποιος το γέννησε; Η ζήλεια

ο διάολος αυτός η ζήλεια το έφτιαξε!

Που στα καλά της λέγεται Θεός.

 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

 

Ο δρόμος για τον ουρανό

 

Χορό κινεί ο δισταγμός

Ζεσταίνεται ο αιθέρας και παρασέρνει

Ήλιος που μπαίνει στο νερό

Και στην σγουρή την άμμο γράφει

Ξελόγιασμα γλυκό και μυθικό.

 

Έτσι αν μ΄ αγαπάς θα σκλαβωθώ 

Κι όλος εσύ γίνε κλειδί μου

Της μουσικής ο δρόμος για τον ουρανό.

 

Γι’ αυτό χορεύει ο δισταγμός

Και κράτα με μη φύγω

Και κράτα με να μην αναληφθώ

Ώσπου στην γης να ξαπλωθώ

Από τον έρωτά σου ξέπνοη να μείνω.

 

 

σκέψεις για την παρθενογένεση

 Δεν καταλαβαίνω γιατί να λέμε πως όλα έχουν ειπωθεί και πως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι τύπου μεταγραφές. Είναι σα να λέμε πως όλα έχουν ανακαλυφθεί, πως οι επιστήμονες δεν έχουν κάτι άλλο να βρούνε. Είναι τελείως παράλογο να λέμε κάτι τέτοιο.    

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

 Ψάθες

Όλα του κάμπου τα χορτάρια θέριεψαν ένα τεφρό σαν άχνη ανεβαίνει καψαλισμένη ζάχαρη καθρέφτης που μολύνανε προσωπεία πλείστα κάτω απ΄ τη γαλάζια σπηλιά λέει η αφή το πρόσωπό μου τί ουρανούς μετρήσαμε με τη μορφή του αλλιώς. Μέσα από κάμπο ήτανε αράζαμε σαν πουλιά στο σύρμα όχι στον όχθο που έστρεφε νερά βουνό να κοιτάς τρέλα θάνατος από θανάτους. Της αγάπης πρώτο σκαλί γυναίκα πλευρό μου πλάστηκες να μου ανήκεις πλάι πλάι θάλασσα μας πάει. Μαύρο βουνό στην αντηλιά λευκά σύννεφα αττικός κυανός διάφανη αίγλη αγνάντευα κινούμενη σκιά πουλί σε μαρμαρόπλακα. Εύκολος δρόμος για κει ο γκρεμός σβέλτο ελάφι με χαρακιές σε όνυχα βελώνα πυρωμένη. Γιατί έτσι ήρθε αίμα που άρδευε τα κάτω ξύλου και πότιζε η πέτρα έδενε θάνατο τέμναν κύκλοι αρχαίοι το βάραθρο. Ό,τι από ψηλά δεν μας ηρέμησε παλίμψηστα τα λόγια έρχονταν κι έρχονταν ρυθμοί που βύθιζαν στην ψυχή. Ώ καλάμι ώ στάχυ με κεφάλι χρυσό στο ένα έτριζαν της γης αρμοί ακούς ηχή και κόσμο ακούς. Ο χρόνος κάνει το σύμπαν ν αναπνέει σαν στήθος σαν αητός. Ο χρόνος ανατρέπει αιωνιότητες μπαίνει στα μάτια. Με τη λαβή σου από πίσσα καρφώνω σε μαχαίρι μου στο μνήμα η αιχμή σου δουλεύει τη ρίζα. Κρυφή στο παράθυρο η γλαύκη πίσω από φύλλα λύνεται δένεται ο ίσκιος όλος αστράφτει μεμβράνη σαν φεγγαριού τύμπανο ελευσίνια ώρα απέριτη ρίψη στο έν.

τέμπη

 Έχουν περάσει μόλις τρία χρόνια από τα Τέμπη και μου φαίνεται πιο πολύ. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το βράδυ, ήμουν σπίτι μου και συντάσσαμε το πολιτικό δελτίο τύπου με τον Βασίλη προς τις εφημερίδες της Μεσσηνίας ζητώντας να μην δημοσιεύουν τα δελτία που τους έρχονται με υπογραφή ως μέλη των ανυπότακτων φιλιατρών χωρίς τα ονόματα μας διότι δεν είναι αυθεντικά κτλ. μας είχε πάρει η νύχτα πια όταν έστειλα τα μέιλ κι ήταν εκείνη την ώρα που έγινε το έγκλημα στα Τέμπη. Μετά από αυτό άλλαξε κι εμένα πολύ η ζωή μου. Δέχτηκα απειλές και άμεσες και έμμεσες, είδα τρομερά πράγματα κατάλαβα πολλά έστω σε αυτήν την μικρογραφία εδώ την τοπική και σταμάτησα να ασχολούμαι με την πολιτική. Ύστερα κορύφωσα το φθινόπωρο ένα πολύ δύσκολο ψυχωσικό επεισόδιο καταδιωκτικό κυρίως. Η αγωνία μου με έσπασε και μετά πέρασα σε ένα άλλο επίπεδο κοσμολογίας αντίληψης συνείδησης αντοχής και ορίων από τότε. 

Το ποίημα σου το '22, τί ήταν αυτό; γραμμένο σε ποιον χρόνο και σε ποιο άχρονο; τί θυσίες τί πόνοι; ποιοι που και πότε είναι αυτοί; μοιάζει με στοίχειωμα.   

Έχουν συμβεί τόσα "τρελά" πράγματα, αδιανόητα για να χωρέσουν στον εγκέφαλο ως συμπτώσεις.  Ότι και να είναι, όπως και να ήρθε και να έρχεται η ζωή, όλα αυτά εμένα μου λένε πως πρέπει να μιλήσουμε κάποια στιγμή. θα έπρεπε ήδη να έχουμε μιλήσει. Έπαψα να αναρωτιέμαι, η διερώτηση είναι σκέτος βασανισμός. Πιστεύω πια πως η αγάπη μπορεί να συμβαίνει και ως προσωπικό θέμα του καθενός, ξέχωρο από το τί κάνει και νιώθει ο άλλος.  Μπορεί να μένει αμετάβλητη, όπως αυτή της μάνας που είναι η πιο δυνατή από όλες. 

            

βρυχηθμοί αναστεναγμοί ροχαλητά σε μια λέξη

 

σήμερα τα ζώδια λένε πως θα ερωτευτώ κεραυνοβόλα! που να πάω;

 Σερί σε βλέπω στον ύπνο μου κάθε νύχτα πόσες μέρες τώρα. Σε είδα συναχωμένη πρόσεχε. Κι εμένα που με είδα με σπυριά αδιαθέτησα το πρωί. Προσπαθούσα να θυμηθώ τον δρόμο να επιστρέψω σπίτι σου με ένα καινούριο μεγάλο σκούτερ ηλεκτρικό και χάθηκα σε μια παραλιακή κωμόπολη που είχε κάτι βράχια σαν τεράστια χαλίκια με νερά και σχήματα πανέμορφα και ξύπνησα την ώρα που μου είχε κλείσει τον δρόμο ένα λεωφορείο που έμπαινε μέσα σε ένα μαγαζί ταβέρνα. έμπαινε από μια μεγάλη πόρτα ίσα ίσα κι εγώ έπεσα απαλά σε ένα κράσπεδο μέσα και σταμάτησα.  πιο πριν ήμουνα σπίτι σου και κάποια φάση ήρθε η Αννα και μας έκοψε πάνω που κάτι πήγε να γίνει και έβγαλα τα σκουπίδια και πήγα να πάρω το σκούτερ και χάθηκα σε αυτή την πανέμορφη παραθαλάσσια πόλη κτλ.

κι εχθές ήταν το όνειρο στο ιστορικό κέντρο μιας πανέμορφης πόλης από τον μεσαίωνα που έμενα με τα παιδιά κι είχε μια πλατεία με ένα αντίγραφο του ναού που έχει εδώ αλλά ήταν η Αθήνα. και σε γύρευα να σε βρω και μπλέχτηκα σε μια συναυλία που ήταν φίλοι μου από τα Εξάρχεια κι ήταν πολύ ωραία. Πολύ όμορφο όνειρο.  

αυτό θα πει να σαμποτάρεις τον εαυτό σου

 Καλά, δεν ρωτάω πως πήγε. Καλά κρασιά θα πήγε. Παρουσίαση με ανάδρομο Ερμή και σε μεσοεκλειπτική περίοδο πως να πάει. Καρμικό το έργο, φαντάζομαι. Κάνεις και κάτι τέτοια να σε περνάνε για άσχετη, τόσοι ψαγμένοι άνθρωποι που σε παρακολουθούμε. 

Καλό ξημέρωμα αγάπη μου .. το έχεις εσύ με το στερέωμα, δεν σε φοβάμαι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΑΣΤΕΣ ΧΑΣΑΝΛΟΥ

 

Δεν χρειάζεται να ρωτήσετε κανέναν εγκληματολόγο. Θα σας λύσω εγώ το μυστήριο.  Λοιπόν, ο ένας σκελετός έχει σπασμένο κρανίο και τα δάχτυλά  του κρέμονται σαν όντος πεθαμένου, φαίνεται εντελώς παθητικός στο φιλί. Το ένα του πέλμα είναι πλακωμένο από το πόδι του άλλου σκελετού σε τέτοια στάση που είναι αδύνατο να πλακώσεις με το πόδι σου πόδι ζωντανού ανθρώπου. Το πιο πιθανόν είναι να ήταν ήδη νεκρός όταν τον αγκάλιασε και τον φιλούσε ο άλλος σκελετός. Μπορεί να τον σκότωσε ο άλλος σκελετός και μετά να μπήκε στην αιώνια αγκαλιά του και να τον φιλούσε τόσο γλυκά που θα ήταν πια όλος δικός του, ποιος ξέρει. Με αυτά τα πολύ γλυκά και τρυφερά καλό είναι να κρατάτε πάντα μιαν επιφύλαξη. Μπορεί να τον είχε φάει με κανα σφυρί κανα τηγάνι στο κεφάλι μετά από κανα κέρατο. Κι ύστερα εμείς που τους βρήκαμε έτσι το 1972 να λέμε πως αυτή εδώ είναι η πιο τρυφερή  αγκαλιά της Ιστορίας. Να, μπορεί να τον είχε φάει και με αυτήν την πέτρα που έχει για μαξιλάρι.

Ναι ρε μάνα μου

 , λες να μην θέλω εγώ να σου χαϊδεύω τα αυτάκια και όλα σου δηλαδή. Να σου το δείχνω τί σούπερ που είσαι και τέτοια .. η μοναδική που με πέθανες .. 

 ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΡΕ ΓΚΑΒΗ ΟΤΙ ΑΥΤΌ ΚΑΝΩ; 

Πόσα είναι αυτά;

άντε μωρό μου καλά να περάσεις να προσέχεις και πες ότι χρειαστείς

 Αλτρουισμός αλτρουισμός αλλά υπάρχουν ανάγκες και μου έχει έρθει και εξετάζω και το συμφέρον μου αυτές τις μέρες. Να πάρω κι εγώ κάτι. Έχω αποκομίσει από τις καταστάσεις πράγματα και εμπειρίες, δε λέω. Αλλά από το δικό σου το χεράκι τί έχω πάρει εγώ προσωπικά ποιες ήταν οι χειρονομίες σου προς εμένα. Ο χρόνος κυρίως που είναι ότι σημαντικότερο μπορεί να δώσει κάποιος. Τί να μου χάρισες εμένα προσωπικά. Ακόμη και τον έρωτά σου για πάρτη σου τον κρατάς. Είσαι ομολογουμένως και ιστορικά αποδεδειγμένα μεγάλο παρτάλι. Δεν χρειάζεται να περιμένω να κλείσει τριανταετία για να θεωρηθούν ιστορικά τα στοιχεία. Τί να περιμένω να πάρω γενικώς. Δεν περιμένω να πάρω, αφού είμαι και μαθηματικός. Έτσι σαν παιδάκι μου όμως μπορώ να σ΄αγαπώ. Να λέω, έτσι αυτό το μαλακισμένο παρτάλι μου έτυχε, παιδί μου είναι, τί να το κάνω θα το αγαπώ. Παιδάκι στην εφηβεία του. Με τσακώνεται για μαλακίες και δεν μιλάμε. Τί να σου κάνω, σε κοιτάω, σε προσέχω από μακριά, σε θαυμάζω, σε καμαρώνω, νοιάζομαι όσο μπορώ, δεν χρειάζεται να ζορίζω, αλλά εδώ είμαι. Αν ηρεμίσεις εδώ γύρω θα είμαι. Εντάξει. Δεν φεύγω εγώ από τον Πειραιά. Στον Πειραιά θα πεθάνω. 

  

   

I LOVE PORTO LEONE

έχω φερθεί καλά κι αξίζω κάτι θετικό δίκαιο και δοτικό

 Πω πω... και ο άλλος που θα τον παρουσιάσεις αύριο είδα στις φωτό του μόνο το "καλό" του το προφίλ δείχνει, παντού την ίδια πόζα. Πρόσεχέ τους σε παρακαλώ αυτούς τους καταπιεσμένους, μη σου έρθει ξαφνικά και δεις καμιά φορά το άλλο τους "προφίλ" και τρέχεις. Διάβασα και τον λέοντα για αύριο, θέλει διπλωματία η μέρα. 

 Εγώ επιτέλους έκλεισα ραντεβού με τον καλό ορθοπεδικό για 12 Μαρτίου. Κι εχθές που μίλαγα με έναν φίλο μου που με αγαπάει ιδιαίτερα μου είπε πως ξέρει τον καλύτερο φυσιοθεραπευτή της Ελλάδας να ανέβω Αθήνα να με πάει. Εχθές έγραψα ένα κείμενο για τον υπερρεαλισμό και την φύση. Μ΄αρέσει που ασχολούμαι πάλι κριτικά με την ποίηση γιατί αυτό θα με εξελίξει. Μεγαλώνω πια και δεν μπορώ να κάνω τον μικρό, να κάνω έτσι σωριδόν παραχωρήσεις. Δεν απαιτώ αλλά προϋποθέτω. Είναι πολύ όμορφα εδώ, φτιάξαν οι μέρες και μου έκανε τόσο καλό που είχα κανα μήνα να κατέβω στην αγορά επί τη ευκαιρία του χεριού μου που δεν οδηγώ ακόμη και θα το κρατήσω έτσι τουλάχιστον μέχρι να δω γιατρό. Νιώθω όμως πως είμαι σε ένα άλλο επίπεδο πιο αρμονικό πιο θετικό από αυτό που αποπνέει η πόλη. Και νιώθω έλεος για όλους εσάς που είστε αναγκασμένοι να ζείτε μέσα σε αυτήν την ενεργειακή κόλαση. Μα με παρηγορεί που σκέφτομαι πως δεν είναι τόσο ευαίσθητοι όσο εγώ στις προσλαμβάνουσες τους οι περισσότεροι άνθρωποι και δεν το νιώθουν άμεσα και σε αυτόν τον βαθμό.

 

  

  

η αγαπημένη σου πόζα είναι το μπλανζέ μουρτζούφλω

 Χαμογέλα και λίγο παιδάκι μου. Καλά, μια φωτογραφία που να χαμογελάς δεν έχεις; Τί γίνεται, δεν σου αρέσει το χαμόγελό σου; Τί τσιγκουνιά είναι αυτή με το χαμόγελό σου; Μόνο αυτό το προς το βλοσυρό το θλιμενοσόβαρο σ' αρέσει και το κάνεις συνέχεια; Πως μπορεί να βγαίνει έτσι ζωή δεν ξέρω ..  άπαπα, κι όμως αρέσει ε, τί ανώμαλος που είναι ο κόσμος! 

  

να ξέρουμε τι μας γίνεται είναι το πιο σημαντικό

 Λοιπόν εσύ προσπάθησες και προσπαθείς να γράψεις λαϊκά. Μα λαϊκά δεν γράφει κάποιος απλά γράφοντας στην γλώσσα του λαού αποφεύγοντας την λογιότητα. Λαϊκά γράφει κάποιος όταν τα θέματά του είναι λαϊκά κι ο ήρωάς του ο μέσος άνθρωπος. Ας πούμε μια κοπέλα που περνάει τον δρόμο να πάει στην ταπεινή εργασία της, ο ναύτης του Τσαρούχη ο εργάτης κτλ. Εσένα οι ήρωές σου είναι κατά το πλήστον διάσημοι μουσικοί και δεν μπορούν ακόμη κι αν ασχολούνται με το λαϊκό τραγούδι να πούμε πως είναι ο λαϊκός μέσος άνθρωπος. Στο λέω να το ξέρεις να μην μπερδεύεσαι. Να ξέρεις πως δεν σε κεντρίζει ο μέσος άνθρωπος αλλά αυτός που ξεχωρίζει κι ο φημισμένος. Δεν είναι κακό αυτό βεβαίως. Είναι ελιτισμός κι εγώ προσωπικά δεν το θεωρώ κακό αλλά το πιο αληθινό από όλα και έτσι είναι η πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου να επιλέγει από τους χιλιάδες του πέντε καλύτερους που θα μοιραστεί και θα προσφέρει τον εαυτό του. Εσύ με την θεματολογία και τις επιλογές σου μπορεί να πιάνεις μια μερίδα των λαϊκών στρωμάτων αλλά πιάνεις αυτούς που ναι μεν μπορεί να είναι λαϊκοί άνθρωποι αλλά δεν έχουν λαικά όνειρα, έχουν όνειρα να ξεχωρίσουν ή και που νομίζουν πως ξεχωρίζουν ή και που ξεχωρίζουν.   Εύχομαι να βοήθησα με αυτήν μου την παρατήρηση να βγεις ακόμη πιο δυναμικά με αυτό που πραγματικά είσαι προς αυτό που πραγματικά θέλεις. 

  

 

 τα αισθήματα τα από μέσα προς τα έξω είναι για να αδειάζουμε

και τα από έξω προς τα μέσα για να γεμίζουμε. 

Το αμφίδρομο είναι μια κίνηση ζωτική όπως αυτή της καρδιάς 

που γεμίζει κι αδειάζει και μπορεί έτσι να μένει ζωντανή 

και να κρατάει ζωντανό όλο το σώμα.

 

 

Σε είδα σε όνειρο. Ήμασταν σε ένα μεγάλο φωτεινό δωμάτιο με ένα μεγάλο κρεβάτι με διαφορετικά σκεπάσματα και τα είχαμε πετάξει και φιλιόμασταν μέχρι που άνοιξε η πόρτα του σπιτιού και μπήκε ο άντρας σου και σηκώθηκες και μου είπες να ντυθώ μα δεν πρόλαβα ίσα που πρόλαβα να σκεπαστώ όταν με είδε. Τότε είδα πως είχα τρύπια φόρμα διαφορετικές κάλτσες και λαδωμένη κουβέρτα κι ένιωσα πολύ άβολα κι ανασφαλής για την εμφάνιση μου. Εσύ ήσουν ευδιάθετη και μου έκανες πλάκες κι ήσουν και πολύ θερμή και συνεχίσαμε να δίνουμε κλεφτά φιλιά μεθυστικά πολύ ωραία. Ήταν η ώρα όμως να χωρίσουμε και λέγαμε ένα μέρος να συναντηθούμε πάλι κάπου στην ΒοΪδοκοιλιά μου είπες σε μια γκλαμουριά φάση με τέτοιες καφετέριες και είπα εντάξει ενώ δεν τα πολιγουστάρω αυτά τα μέρη. Και κάπως βρεθήκαμε εκεί σε μια παρέα που ήταν όλοι παλιοί άνθρωποι και φίλοι δικοί μου. Ήταν η Κοροβίλα με την γυναίκα της ο Πάνος ο Μακουίν και η Κωσταντίνα από Καλαμάτα που μου έλεγε πως τα είχε φτιάξει μες τα μέλια με έναν που ήξερα καλά πως ήταν βίαιος (μακαρίτης στην πραγματικότητα τώρα πια αυτός τον βρήκανε κόκαλο από όβερ ντόουζ πάνω στο τρακτέρι πάνε πολλά χρόνια) και της το είπα κι έκανε πως δεν άκουγε κι έφυγε κι έτρεψα και της είπα πως δεν ήθελα να την στεναχωρώ αλλά αφού το ήξερα έπρεπε να της το πω αλλά τώρα που μεγάλωσε μπορεί να έχει αλλάξει. Κι έφυγε να πάει να τον βρει. Και όπως γύριζα στο τραπέζι πέρασε μια κοπέλα από το εξωτερικό που ήξερα και με αγκάλιασε πολύ θερμά και κοιταζόμασταν όλο χαρά και πέρασες κάπως σα να μας σκούντηξες και την στραβοκοίταξες πολύ άσχημα που απόρησε κι εγώ έπιασα τα μάγουλά μου σαν από απελπισία και ντροπή. Και ξύπνησα.

 

        

σούπερ νόβα

ΣΟΥΠΕΡ ΝΟΒΑ

Μα είναι ο θάνατος πολύ καυλωτικός

και στις κηδείες ζωηρεύω

σαν δω γυναίκα να φορά το μαύρο βέλο 

αναριγώ. Και σα μουρλός την θέλω.

Μου φαίνονται όλα μάταια

εκτός από αυτό

Που μες την λάμψη από ένα 

νέο αστέρι νιώθω ότι μπαίνω.

σελ. 56

 

.. σε εμένα μιλάς παιδί μου; 

ΥΓ. μιλάς τόσο ρομαντικά για την Νύχτα... σα να την έχεις βγάλει νύχτα, που λέμε, την Νύχτα.

πικνίκ στο λιβάδι με τις μαργαρίτες

 

τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

 

 

θυσίες για την τέχνη

 

η επέλαση του καλλιτέχνη...

δεν έχει μείνει τοίχος ταβάνι πάτωμα έπιπλα καλοριφέρ ... 

καρδούλα μου

μια φορά την μάλωσα για τις πιτσιλιές κι έκανε μια βδομάδα να ζωγραφίσει και της ζήτησα συγνώμη και δεν την ξαναμάλωσα ποτέ.

 τα πιο ωραία που είδα αυτές τις Απόκριες ήταν ο Σινόπουλος με πορτοκαλί περούκα και κράταγε πλακάτ με πεντάφυλλα που έλεγε, είμαι χασίστας φουντικός. κι έναν άλλο που είχε φτιάξει μια στολή με ένα κουτί μπροστά από το κεφάλι του κομμένο με θέσεις δυο καμπύλες κι έγραφε, δωρεάν μαστογράφος ακουμπήστε το στήθος σας εδώ.   

 

ο άγνωστος Θεός

 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ

 

Ήρθε και ξαναήρθε

κι όλο θα έρχεται

σαν τον ξεχνώ

Στην σκέψη μου και στο κορμί μου

οδύνης πόνος περιοδικός

Πότε σε χρόνους ακαθόριστους

σαν τις συγκοινωνίες του Νότου

Και πότε με την στυγνή

την βάρβαρη συνέπεια Σαξόνων.

 

Ήρθε λοιπόν και ξαναήλθε

Λυτρώνοντας με φεύγοντας.

Πάντα η ερώτηση το πρόσωπο

κι απάντηση το σώμα.

Δεν ξέρω…

Δεν ξέρω, φώναξα

, κανένας μας δεν ξέρει.

Άγνωστος  είναι ο Θεός!

Άγνωστος 

 κι Άθεος είναι.   

 

 

(art: The Moon and Sleep - Simeon Solomon)

ΤΟ 052

 

Το 052

 

Σχίζοντας τα ασημόχαρτα

με τα στοιχεία και τα ονόματα

Συνθετικά υγρά μονά

Μαντιλάκια μιας χρήσης

Από αεροπλάνα πλοία και μαγαζιά

Έχει ανοίξει πολλά στη ζωή της

Κι έχει στην συλλογή της

Ιστορίες τέτοιες να λέει με τα κιλά

 

Γι΄αυτό κοίτα αγαπούλα μου

εσύ που ψάχνεις να εντρυφήσεις

κι εσύ που στον άνθρωπο ελπίζεις

τι περιμένεις από εκεί πολλά

 

Για το ταξίδι το μακρινό 

που ονειρεύεσαι

Αυτή είναι φίλε μου ας το πούμε

είναι ένα αστικό λεωφορείο

Κι έχεις φάει τα χρόνια σου

Σε λάθος στάση περιμένοντας

το 052   

Παράξενη μιγάδα

 

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΙΓΑΔΑ

 

Σταχτί δέρμα

Βρεγμένες στάχτες

Επιπλέει ο καημός

Στων σκοταδιών σας

τα βάθη τα ροζ

Παραθύρια ανοίγουν

Μαύρα μαργαριτάρια

Πάνω σε κιτρινισμένες

σελίδες παλιές

κόκκινες γραφές

Τα μάτια σας

Παράξενη μιγάδα

Αν θες …

Πάρε μου και το χθες

το απλωμένο μετέωρο χέρι

 

ΤΟ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΧΕΡΙ

Μετέωρο να μένει και παγωμένο

Πόσο να κρατήσεις το χέρι σου απλωμένο

Όσο ο απέναντί σου αλλού γυρνά.

 

Αμήχανα τότε το χέρι θα μαζευτεί

Μαζί με την σκέψη που μοιάζει

Δεύτερη τώρα και πιο αφηρημένη

("Είχε όντως το χέρι μου απλωθεί;")

 

Σκορπάει μες τον αέρα

Που σε διώχνει από εκεί

Για να ενωθεί πάλι σε ένα άλλο τοπίο

Όπως στρίβεις για αλλού να κοιτάς.

                                      

Εντάξει, δεν είναι να τα παίρνεις προσωπικά.  

Κάνε κι εσύ πως απλά

Έφτιαχνες τα μαλλιά σου.  

και πόσο να στεναχωρηθεί κανείς που δεν τον καλέσανε στην γιορτή

 

 

ΑΥΤΗ Η ΤΥΠΙΣΣΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΩ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΥΠΑΡΧΩ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ

 

Κάποτε στην ζωή μου, πριν είκοσι χρόνια περίπου, έφαγα ένα μεγάλο συναισθηματικό αδιέξοδο. Τότε κατάλαβα πως με τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουνε πρέπει να είμαστε όσο μπορούμε πιο ειλικρινείς κυρίως για το αν αγαπηθούμε να αγαπηθούμε για αυτό που είμαστε κι όχι με κάτι που δεν υπάρχει. Λίγα χρόνια μετά κατάλαβα πως αυτό χρειάζεται και στην δουλειά και σε ότι κάνουμε αν θέλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας όλη μέρα. Τότε είχα αγαπήσει μια κοπέλα που δεν είχε φίλους που δεν άκουγε κάουντρυ και σκαθάρια που της άρεσαν τα αγόρια που είχε ωραίο χιούμορ φλογερό πνεύμα λάτρευε την σπουδαγμένη  ποίηση και ήταν ας το πούμε αρκετά μυστήρια εσωστρεφής. Την αγαπώ ακόμη. Εσύ μπορεί να είσαι καλύτερη, δεν ξέρω, δεν σε ξέρω, αλλά αυτήν πάντα αυτήν θα την αγαπώ, κι ας μην υπάρχει. Δεν υπάρχει. Γι' αυτό δεν την ξέρεις. Αν την ήξερες θα σου είχε πει για μένα και κάπως αλλιώς θα είχες φερθεί. Ο άθλος μου τελειώνει. Κάτι λίγο μου έχει μείνει από την επιστροφή. Πόσες φορές να παίξει κανείς το υπάρχω! Αφού δεν υπάρχει αυτή με την άλλη. 

     ΚΙ ΕΤΟΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ

Δεν με τσακώνει ο Καζατζίδης φίλε! έχω πιθανή αποσύνδεση.. μπορεί να φταίνε οι χειλάρες οι μαύρο ροζ από την αραπιά. 

 

Και πόσο να τραγουδήσει κανείς την Ζαϊρα

Δεν θεωρώ κακό τις εκδηλώσεις του έρωτα όταν αυτές γίνονται με κάποια ευαισθησία ή με αγάπη. Δεν είπαμε να το κάνουμε σε δημόσια θέα μέρα μεσημέρι ούτε φάτσα μπροστά σε παιδιά. Όταν υπάρχουν παιδιά στο σπίτι το κάνεις στο δωμάτιο σου και λίγο πιο συγκρατημένα σφαλιστά κι αθόρυβα όσο γίνεται. Δεν μπορεί να είσαι χειραφετημένος άνθρωπος να γαμιέσαι στην δουλειά για να έχεις ένα ωραίο σπίτι και να μην μπορείς να κάνεις στο δωμάτιό σου ότι θέλεις και με όποιον θέλεις.    Το τι είδους διαπαιδαγώγηση επιλέγει ο καθένας είναι σεβαστό εφόσον φέρεται όμορφα στα παιδιά του. Προσωπικά ήθελα και θέλω τον έρωτα στο σπίτι μου και με χαρά έχω φιλοξενήσει κατά καιρούς και φίλους ζευγάρια όλων των ειδών. Το να πας σε ένα ξενοδοχείο για το γούστο σου είναι πολύ ωραίο αλλά το να πας εκεί γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή είναι θλιβερό και δηλώνει μια προβληματική κατάσταση, εν μέρει ή και ολοκληρωτικά καταδικασμένη. Ακόμη και λάθος να είναι καλύτερα να το κάνεις σπίτι σου παρά έξω. Ποτέ δεν κατάλαβα τι σκατά ιεραρχία επικρατεί στα μυαλά των ανθρώπων που ανοίγουν τα πόδια τους σε ανθρώπους που δεν θέλουν να τους ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους και του δωματίου τους της ζωής τους ή και της καρδιάς τους. Εκτός πια κι αν είναι κανόνες που σου έχουν επιβάλει άλλοι και είσαι εξαρτώμενος από αυτούς σε τέτοιο βαθμό που να κινδυνεύει η ζωή σου ώστε να έχεις συμφωνήσει να πατάς και να καταπιέζεις έτσι τον εαυτό σου. Και για πόσο μπορεί κανείς να μείνει γοητευμένος σε αυτήν την κατάσταση. Φτάνεις στο μέχρι θανάτου κι αν έχεις άστρο επιζείς και πας στο παρακάτου της ζωής.

ναι γαμώτο

 ΝΑΙ

συν Αθηνά και χείρα κίνει

 διαβάζω πάντα τα ίδια βιβλία. είναι πάνω από δέκα μέρες τώρα που δεν οδηγώ κι έχω κάνει λίγους περιπάτους, τους περισσότερους με ομπρέλα και βροχή, στον χωματόδρομο και τα μονοπάτια εδώ γύρω που κατεβαίνω να πάρω την μικρή όταν έρχεται με το ταξί. εχθές ήμουν καλύτερα, μπορούσα να γυρίζω πλευρό υποφερτά. δεν πήγα στον γιατρό με τις κορτιζόνες, θα περιμένω τον Μάρτη να πάω στον καλό.   βάζω κρέμα βολραρέν, παγοθεραπεία, ιμάντα και για παυσίπονα παίρνω σαλοσπίρ το βράδυ και σαν αντιφλεγμονώδες. Θέλω να τα καταφέρω το καλοκαίρι να πηγαίνω στην θάλασσα. σκέφτηκα πως ακόμη κι αν δεν οδηγώ θα μετακομίσω στην σπηλιά στο ποτάμι και θα γιατρευτώ.     Θα σε δω μπροστά μου ένα ηλιοβασίλεμα στο Στόμιο την ώρα που θα ευχαριστώ και θα χαιρετάω τον Ήλιο.                      ΠΟΝΑΩ. Ξεχνιέμαι λίγο με όνειρα. περιμένω το γράμμα σου. νιώθω τις ανάγκες από αδύναμη θέση, πολύ εύθραυστο .. με τί να τυλιχτώ ;

έξω φυσάει η παγωμένη θύελλα .. -πολύ ωραία μουσική-  . ξύλα δεν. ας σκοτωθούνε τα μικρόβια

 σε είδα στο όνειρό μου. ήμουν στην πόλη που βλέπω στον ύπνο μου μα έμοιαζε πιο πολύ με την Αθήνα. Ήμουν στην Αθήνα στο σπίτι σου με τους ανθρώπους σου την οικογένεια σου. Κι ήταν περίεργο αυτό το ζεστοκρύο στην ατμόσφαιρα το κάπως μαγκωμένο αλλά μαγικό. Τέλος πάντων πόσο να καθόμουν νομίζω ήμουν δυο μέρες εκεί και κάτι της λογικής με έδιωχνε κι εσύ; με τρόπο; στα παιδιά μου να γυρίσω. έφυγα και περπάταγα ανέβαινα την Πειραιώς αλλά βρέθηκα και σε ένα άλλο σημείο με κουτούκια που έχω ξαναδεί πιο βόρεια μα ήταν ερημιά και όπως βγήκα πάλι στην Πειραιώς σε είδα ξαφνικά μπροστά μου σα να πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο και αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε κι ήταν εκρηκτικό σα να έχασα την επαφή με το περιβάλλον και ήταν το πάνω χείλος σου από μέσα όπως το έγλυφα χιλιοδαγκωμένο αλλά δεν θυμόμουν να το είχα δαγκώσει εγώ μα το αντιμετώπισα περίεργα σαν ευαισθησία κι όχι σαν γεγονός μα κάπως με επανέφερε στην επαφή με το περιβάλλον. Εκείνη την ώρα πέρασε η αδερφή μου με ένα άσπρο γυαλιστερό τουριστικό λεωφορείο άδειο μόνο με τον οδηγό και με φώναξε ότι φεύγαμε από την πόλη με αυτό και έτρεξα και μπήκα μέσα κι εσύ έμεινες στην θέση σου και σε κοιτούσα όπως μίκραινες με την απόσταση. Και κάτι με έπιασε και κατέβηκα στο Γκάζι γιατί ήθελα να μείνω κι άλλο. Σκέφτηκα να πήγαινα στον Κεραμικό μα όταν είδα το λεωφορείο να φεύγει κάτι με έπιασε και έτρεχα να το ξαναπρολάβω και ξύπνησα κάπου εκεί που βγαίνει η Ιερά οδός. 

Χάρηκα που σας είδα. Σας αγαπώ πάρα πολύ. 

       

τι αξίζει να δώσεις σήμερα για ένα καλύτερο αύριο (από τα ντοκουμέντα της Καισαριανής)

 

Βλέπω και δεν μπορώ να συνέλθω τις φωτογραφίες της Καισαριανής από το facebook. Το μυαλό μου τερματίζει. Αμύνεται και θυμάμαι το βίντεο που μου έδειξε ο Γουίλσον μέσα από την βάρκα που έφτασε στην Ελλάδα πέρσι το καλοκαίρι. Ένα βίντεο την ώρα που είδανε την Γαύδο μετά από τρις μέρες στην θάλασσα από την Λιβύη -όπου και δυο άνθρωποι ανάμεσα τους έχασαν την ζωή τους από τις συνθήκες του ταξιδιού- .  Τα ολόχαρα πρόσωπα με τα σχεδόν σαλεμένα μάτια που τρέχανε δάκρια χαράς. Το βλέμμα από τον θάνατο στη ζωή. Ύστερα προσπαθώ να ξανακοιτάξω τις φωτογραφίες της Καισαριανής. Από αυτήν την ζωή στον θάνατο. Για ένα καλύτερο αύριο.   Το χαμόγελο του Μπελογιάννη , αμύνεται το μυαλό μου με το χαμόγελο του Μπελογιάννη.  

το style για όλα

 Αλλιώς στην εκκλησία αλλιώς στο καφενείο στην πλατεία αλλιώς στην σάλα αλλιώς στην τραπεζαρία κι αλλιώς στο δωμάτιο. Αλλιώς στον ουρανό αλλιώς στην γη κι αλλιώς στην θάλασσα. ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΥΛ για όλα:  ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ..

για τα ντοκουμέντα της Καισαριανής

 Ποιος άνθρωπος μπορεί να κοιτάξει και να δει πραγματικά αυτές τις φωτογραφίες χωρίς να πάθει κάποιο είδος κρίσης. Και χωρίς να πάθει αποσύνδεση ή αποστασιοποίηση για να προλάβει την κρίση; Το να τις κοιτάς ρομαντικά πας εκεί που κοιτάς μέσα από τα σύννεφα, έχεις ήδη σκοτωθεί. Προσωπικά δεν θα παραδεχόμουν την ιδεολογία μου. Να πω ότι είμαι κουμουνίστρια στους φασίστες γιατί; Μήπως είναι η Παναγιά μου αυτοί για να τους εξομολογηθώ την αλήθεια μου. Ψέματα θα έλεγα άρες μάρες κουκουνάρες. Ακόμη και για τις εξορίες μετά θα υπέγραφα χιλιάδες χαρτιά τους και θα τα έβλεπα για άκυρα πατσαβούρια όπως και τους ίδιους. Τί με νοιάζει τί λένε αυτοί για μένα και τί λένε οι άλλοι. Όχι από άρνηση ή προδοσία των πιστεύω μου μα διότι κρίνω πως δεν θα άξιζαν την αλήθεια μου αυτοί και δεν θα άξιζε η αλήθεια μου η ειπωμένη σε αυτούς να ανταλλαχτεί με την ζωή μου. Δεν ήταν Δημοκρατία εκεί για να κάνω τον Σωκράτη. Το να με πει κουμουνιστή ένας φασίστας δεν έχει κάποια αξία πόσο μάλλον να αξίζει την ζωή μου αυτό. Θα έβρισκα έναν άλλο τρόπο να δώσω την ζωή μου να φάω έστω έναν από αυτούς μαχόμενος κάπως. Το να ζήσω για την ιδέα είναι καλύτερο από το να πεθάνω για την ιδέα. Όχι για την ιδέα μου να μπω στην ουρά για σκότωμα. Θα είχα αντιδράσει θα με είχα φάει ίσως λίγες στιγμές νωρίτερα. Και πάλι όταν μετράει το κάθε δευτερόλεπτο για μια ακόμη ζωντανή στιγμή δεν ξέρω μπορεί να πήγαινα κι εγώ έτσι μεθυσμένη αγκαλιά με την ιδέα μέχρι τον τοίχο και το τέλος. Αυτοί οι άνθρωποι πήγαν θυσία στον Μινώταυρο χωρίς να προβάλουν αντίσταση στάθηκαν στην σειρά και τους έφαγε. Δεν το χωράει το μυαλό μου τέτοιο πράγμα. Για μια στιγμούλα ζωής ακόμη; Για έναν τίτλο τιμής, γιατί; Για να είναι εύστοχη η σφαίρα για λιγότερο πόνο, γιατί; Αν λέμε ένα γιατί για τον Σωκράτη για αυτούς πρέπει να πούμε πάρα πολλά γιατί. Τί μάχη είναι αυτή, δεν ξέρω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Τι είναι αυτό να αξίζει η ιδέα πάνω από την ζωή και πως στέκει. 

     

 

Αστερίξ! Μα τον Τουτάτη ..

 Ότι μου έδωσες, ότι πήρα, ότι μου έμεινε κι ότι μου άφησες, τα έχω μαζί μου. Γιατί θέλω να είμαι μαζί τους. 

αγάπη μου, είναι τα αστέρια στη θέση τους;

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΤΛΑΣ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΤΙ; 

επόμενο ..

 Έχει πέσει όλη η μεταφυσική μου στο γκρεμό με αυτό το σενάριο. Δεν ξέρω πόση Νάνσυ απομένει εντός μου. Δεν υπάρχει απαρτία για να ψηφιστεί ένα τέτοιο σενάριο, η προσέλευση είναι αθρόα. Είναι σα να έχω πάρει όλα τα αντιψυχωσικά του κόσμου να έχω λοβοτομηθεί και θέλω μόνο να κοιμάμαι. Δεν το βλέπω να περπατάει. 

 

τρελαίνομαι είμαι κι η πρώτη!

.. γιατί ήρθε αυτό το σενάριο να εξετασθεί τώρα βλέπω επιτέλους πρώτη φορά ή με έχει τυφλώσει η ζήλια μου; Το σενάριο είναι επανάληψη τραύματος, μετασκευή πες, επομένως είναι δικό μου το θέμα. Αλλά παίζουνε τουλάχιστον κι άλλοι δύο στο έργο. Βρήκες επιτέλους μια κοπέλα και την ευκαιρία να κόψεις εντελώς με κάποιους και είμαι ένας από αυτούς. Μπορεί να είμαι κι ο πρώτος!

  

firmamentum

 Το στερέωμα αν είναι θόλος. Ένας θόλος σίγουρα βοηθάει στην παρατήρηση του.

και κλακ

Σκέφτομαι πρακτικά. Έκανε πολλά κλικ. Ενώνονται εγκεφαλικά κέντα. Κατάκτηση! Όπως τότε που ένιωσα πρώτη φορά ενωμένα τα αυτιά μου με το μυαλό μου και γνώριζα τις νότες. Και τότε που άρχισα πρώτη φορά να αλλάζω την κινητική δύναμη σε βαρυτική διαπερνώντας την επιφάνεια.  Κάτι ευήβρα χθες τα μεσάνυχτα την ώρα που αυνανιζόμουν σα το φίδι.   

 

Εδώ είμαι, απλά ,

έχω κολλήσει στο

"έτσι για την καύλα"

 

 Μου αδειάζει το μυαλό τέλεια.