τέμπη

 Έχουν περάσει μόλις τρία χρόνια από τα Τέμπη και μου φαίνεται πιο πολύ. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το βράδυ, ήμουν σπίτι μου και συντάσσαμε το πολιτικό δελτίο τύπου με τον Βασίλη προς τις εφημερίδες της Μεσσηνίας ζητώντας να μην δημοσιεύουν τα δελτία που τους έρχονται με υπογραφή ως μέλη των ανυπότακτων φιλιατρών χωρίς τα ονόματα μας διότι δεν είναι αυθεντικά κτλ. μας είχε πάρει η νύχτα πια όταν έστειλα τα μέιλ κι ήταν εκείνη την ώρα που έγινε το έγκλημα στα Τέμπη. Μετά από αυτό άλλαξε κι εμένα πολύ η ζωή μου. Δέχτηκα απειλές και άμεσες και έμμεσες, είδα τρομερά πράγματα κατάλαβα πολλά έστω σε αυτήν την μικρογραφία εδώ την τοπική και σταμάτησα να ασχολούμαι με την πολιτική. Ύστερα κορύφωσα το φθινόπωρο ένα πολύ δύσκολο ψυχωσικό επεισόδιο καταδιωκτικό κυρίως. Η αγωνία μου με έσπασε και μετά πέρασα σε ένα άλλο επίπεδο κοσμολογίας αντίληψης συνείδησης αντοχής και ορίων από τότε. 

Το ποίημα σου το '22, τί ήταν αυτό; γραμμένο σε ποιον χρόνο και σε ποιο άχρονο; τί θυσίες τί πόνοι; ποιοι που και πότε είναι αυτοί; μοιάζει με στοίχειωμα.   

Έχουν συμβεί τόσα "τρελά" πράγματα, αδιανόητα για να χωρέσουν στον εγκέφαλο ως συμπτώσεις.  Ότι και να είναι, όπως και να ήρθε και να έρχεται η ζωή, όλα αυτά εμένα μου λένε πως πρέπει να μιλήσουμε κάποια στιγμή. θα έπρεπε ήδη να έχουμε μιλήσει. Έπαψα να αναρωτιέμαι, η διερώτηση είναι σκέτος βασανισμός. Πιστεύω πια πως η αγάπη μπορεί να συμβαίνει και ως προσωπικό θέμα του καθενός, ξέχωρο από το τί κάνει και νιώθει ο άλλος.  Μπορεί να μένει αμετάβλητη, όπως αυτή της μάνας που είναι η πιο δυνατή από όλες.