Απόψε ξύπνησα από νευρόπονο στο στήθος κατά τις 5 το πρωί. Έβλεπα όνειρα, είδα όλα μου τα σόγια. Οι καλαματιανοί με εμπαίζανε και οι από δω με κέρναγαν μαύρο. Ξαγρύπνησα με σκέψεις.
Άκου αγάπη μου, καμιά ανάγκη δεν έχω από δόξα. Την δόξα την έχω ζήσει στα καλύτερά της και στα χειρότερά της. Στα 16 μου έφτασα στο απόγειο. Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ. Με είπανε ποιήτρια οι φίλοι μου ο πατέρας μου οι αγαπημένοι μου δάσκαλοι από τα 15 μου, σε μια ηλικία που τα αισθήματα είναι αγνά και άγρια. Μου φτιάξαν γκράφιτι μνημειακών διαστάσεων με στίχους μου και άκουγα στο γήπεδο τα συνθήματά μου. Τιμήθηκα δλδ κι ήμουν σεβαστή από τα πρόσωπα που ζούσα μαζί που αγαπούσα και με ενδιαφέρανε κι όχι από ξένους από δημάρχους ακαδημίες και τέτοια ψυχρά πράγματα. Στα 19 μου όμως άρχισα να πεθάνω γιατί τι να την κάνεις την ιστορία και την δόξα και τα ύψη όταν σου λείπουν τα απλά, η αγκαλιά το χάδι το φιλί από αυτόν που θέλεις όταν δεν έχεις αυτόν που θέλεις όπως τον θέλεις είναι πολύ σκληρό το ύψος και θέλεις να πεθάνεις. Την δόξα λοιπόν την έχω ζήσει τόσο ωραία που και το νόμπελ να πάρω δεν θα είναι τόσο ζεστά κι ωραία. Τώρα λέμε να μην πάρω το Νόμπελ αλλά να πάρω μια νύχτα. Βέβαια καλύτερη θα είναι η νύχτα από το νόμπελ αλλά τα συναισθήματα τα εφηβικά τα φιλικά τα αγνά και συντροφικά δεν ξέρω αν τα πιάνει. Προτιμώ καλύτερα μια σύνδεση μια σχέση ζωής ουσιαστική και πραγματική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή