θα ήταν ωραία να περπατούσαμε μαζί την νυχτερινή πόλη

 θυμάμαι κάτι φορές που έγραφα κάτι πολύ ερωτικό κι εξομολογητικό για κάποιον που ποθούσα πολύ και του το έστελνα γιατί ήταν δικό του αλλά ένιωθα πως δεν το άξιζε για κάποιον λόγο μάλλον γιατί είχα πληγωθεί από κάποια αδιαφορία του ή από το ενδιαφέρον του για άλλα πράγματα που προφανώς ζήλευα μετά το έστελνα σε άλλους πέντε λες και ήταν για αυτούς με την σκέψη πως έτσι αποδυναμωνόταν το μήνυμα και ίσως κάπως και αυτό που ένιωθα. Θυμάμαι επίσης πάλι κάτι φορές που έγραφα κάτι πολύ ερωτικό και εξομολογητικό για κάποιον που ποθούσα πολύ και του το έστελνα γιατί ήταν δικό του και ένιωθα πως το άξιζε και με το παραπάνω και για να δυναμώσω το μήνυμα το έφτιαχνα και το έπαιζα τραγούδι ή απήγγειλα σε μια γιορτή σε μια σύναξη τέλος πάντων σε άλλους ανθρώπους, λέγοντας πως αυτό το έγραψα για την αγάπη μου το έρωτά μου, με την σκέψη πως το μοίρασμα αυτό πολλαπλασίαζε την δύναμη του μηνύματος. 

Θα ήθελα όλα τα μηνύματα των ερωτευμένων να φτάνανε στους παραλήπτες τους. Το θεωρώ πολύ σημαντικό όταν λες κάτι να το απευθύνεις καθαρά κι ευθέως σε αυτόν που πρέπει πρώτα από όλα. Πιστεύω πως αν δεν το έχει λάβει πρώτος οποιαδήποτε άλλη παρουσίασή του το αποδυναμώνει ως προσωπικό μήνυμα. Είναι δικό του. Ακόμη και στον δρόμο να βρεις κάτι του αλλουνού που ξέρεις πως είναι δικό του τον βρίσκεις και του το δίνεις, δεν το κρατάς να το μοιραστείς με την παρέα σου. 

Έτσι πια δεν θέλω να παραμυθιάζομαι ούτε λεπτό, δεν θέλω να αφήνομαι να με συνεπαίρνει αυτό το αμφίβολο θρασύδειλο παιχνιδάκι. Το δικό μου το πράγμα δεν θέλω να το ψάχνω στον αέρα κι ούτε θέλω να μαθαίνω τα νέα που με αφορούν προσωπικά από σελίδες και εφημερίδες και περιοδικά. Μπορεί τώρα να είμαι σε πτώση και να αναπολώ και να νοσταλγώ τις μανίες μου και τα χαϊλίκια τα τρελά μου αλλά τουλάχιστον αυτή την στιγμή νιώθω πως θέλω να πατάω μήπως και καταφέρω να περπατήσω προς κάποια κατεύθυνση.