Κάποτε στην ζωή μου, πριν είκοσι χρόνια περίπου, έφαγα ένα μεγάλο συναισθηματικό αδιέξοδο. Τότε κατάλαβα πως με τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουνε πρέπει να είμαστε όσο μπορούμε πιο ειλικρινείς κυρίως για το αν αγαπηθούμε να αγαπηθούμε για αυτό που είμαστε κι όχι με κάτι που δεν υπάρχει. Λίγα χρόνια μετά κατάλαβα πως αυτό χρειάζεται και στην δουλειά και σε ότι κάνουμε αν θέλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας όλη μέρα. Τότε είχα αγαπήσει μια κοπέλα που δεν είχε φίλους που δεν άκουγε κάουντρυ και σκαθάρια που της άρεσαν τα αγόρια που είχε ωραίο χιούμορ φλογερό πνεύμα λάτρευε την σπουδεγμένη ποίηση και ήταν ας το πούμε αρκετά μυστήρια εσωστρεφής. Την αγαπώ ακόμη. Εσύ μπορεί να είσαι καλύτερη, δεν ξέρω, δεν σε ξέρω, αλλά αυτήν πάντα αυτήν θα την αγαπώ, κι ας μην υπάρχει. Δεν υπάρχει. Γι' αυτό δεν την ξέρεις. Αν την ήξερες θα σου είχε πει για μένα και κάπως αλλιώς θα είχες φερθεί. Ο άθλος μου τελειώνει. Κάτι λίγο μου έχει μείνει από την επιστροφή. Πόσες φορές να παίξει κανείς το υπάρχω! Αφού δεν υπάρχει αυτή με την άλλη.
ΚΙ ΕΤΟΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ
Δεν με τσακώνει ο Καζατζίδης φίλε! έχω πιθανή αποσύνδεση.. μπορεί να φταίνε οι χειλάρες οι μαύρο ροζ από την αραπιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή