Ο ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΣ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ

 

Γιατί δυσκολεύτηκα με το πέος. Δυσκολεύτηκα πιο πολύ με τους δονητές. Ένιωθα να χάνω κάπως το συναίσθημα, το μυαλό μου τον εαυτό μου. Νιώθω καλύτερα με τα βρώσιμα πράγματα. Ας πούμε τα φρούτα, τα ζαχαρωτά, τα μας μέλοους, τα ζελεδάκια, τις σοκολάτες, τα ζυμαράκια από το ψωμί.  Αλλά θέλω να τα μπορώ όλα για την αγάπη μου. Εκστασιάζομαι, τα έχω όλα και τα κάνω όλα. Γίνομαι αυτό που έχω ζηλέψει και απειλεί τις ελλείψεις μου. Τις γυναίκες αντίζηλους τις ζηλεύω πιο πολύ πάντως.   

Υπάρχουν άπειροι τρόποι. Με ενδιαφέρουν τρελά οι σεξουαλικές ανακαλύψεις. Και σίγουρα δεν νιώθω πως έχουν ειπωθεί όλα ή πως όλα μπορώ να τα γνωρίσω. Αλλά όχι ότι δεν υπάρχουν επειδή δεν τα μπορώ εγώ.  Μ΄αρέσει ωστόσο να είμαι η πρώτη, όχι μόνο στον τρόπο αλλά σε όλη την εμπειρία συνολικά. Βρίσκομαι εκτός ανταγωνισμού γιατί μόνο έτσι υπάρχω. Εντάξει, ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΛΑΣ.. ειδικά το συγκεκριμένο αν δεν το φάω μου φαίνεται αδύνατον να λυτρωθώ και να ησυχάσω. Έστω, να το μαγειρέψω μετά, να το βάλω στα μπιφτέκια, να διακοσμήσω μια τούρτα, να το βάλω στην σαλάτα, κάτι. 

Δεν θέλω να φάω άνθρωπο, είμαστε στο 2026, είμαι μια εξέλιξη των ανθρωποφάγων. Άμα ήμασταν στις ζούγκλες τις Ινδονησίας ας πούμε πριν έναν αιώνα θα μπορούσα κάλλιστα να τον έτρωγα όμως και είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρη για αυτό.  Τι μου συμβαίνει όμως με το πέος που μπαίνει μέσα σου και σε φτάνει στον οργασμό και θέλω να το φάω. Αλλά και γιατί αυτό είναι ένα φαγητό που λατρεύω όμως μετά μου πέφτει πολύ βαρύ και παθαίνω μέχρι δηλητηρίαση και μπορεί και να πεθάνω. Γιατί σε όλη μου την ζωή δυσκολεύομαι να δεχτώ την φύση μου και με τα αρσενικά γίνομαι πιο αρσενικό έτσι και με την επαφή μ’ αρέσει να τα πληρώνω δυσκολεύομαι ακόμη πιο πολύ να συνδεθώ ή τα έχω μόνο για αυτό και τα αντιμετωπίζω κάπως κι εγώ έτσι σαν επαγγελματίας. 

Με χτυπάει τόσο πολύ άσχημα αυτή μου η έλλειψη του πέους. Και πάλι με χτυπάει άσχημα η εμφάνισή του και η προσθήκη του πάνω μου που νιώθω πως γίνομαι τσόντα με συγκρουόμενα συναισθήματα. Κάτι σαν ήττα και θλίψη που μόνο η αγάπη μου για την χαρά του άλλου η προσφορά δλδ με σηκώνει και ναι σε γαμάω είμαι το θαύμα πάρτα και κλαίω από την συγκίνηση αλλά και ψυχικό πόνο σαν κάτι από ζήλια κατάντημα και θλίψη.. και χαρά για το κατόρθωμά μου και σύγχυση μεγάλη σύγχυση αγωνία για το ποιος είναι αυτός ο εγώ εκεί.  Δεν μου βγήκε σε καλό. Κάτι από το χάσμα αυτό με στοίχειωσε. Ήταν ότι δυνατότερο έχω ζήσει έντονο συναισθηματικά χάος. Η ανασφάλεια μου μετά έφτασε στα ψηλότερα ύψη κι εκδηλώθηκε με απανωτές συνδυαστικές απιστίες. Σα να έχασα σταδιακά εντελώς το ερωτικό ενδιαφέρον μου για αυτή την γυναίκα που ήταν ότι πιο παθιασμένο και αισθησιακό έχει υπάρξει στην ιστορία μου και η μεγαλύτερη μου σχέση με συμβίωση και σεξουαλικά μου φωτίστηκαν τόσα σκοτάδια. Μου έλυσε κατά πολύ τα σεξουαλικά προβλήματα που είχα με τους άντρες ένιωθα άνετα πια και δεν ένιωθα απειλή. 

Φοβόμουν όμως να το ξανακάνω αυτό με γυναίκα. Είχα τραύμα και έριχνα πολύ το φταίξιμο του χωρισμού μας στο κενό που δημιούργησε μεταξύ μας ο δονητής. Και δεν το έχω ξανακάνει με άλλη γυναίκα. Ο δονητής είναι σαν τρίτο πρόσωπο. Πως καταφέρνει κανείς μαζί του να ταυτιστεί; Πηγαίνοντας με έναν άντρα. Η ζήλια ως γνωστόν δεν γιατρεύεται όμως. Τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα είναι σαν παιχνίδια και είναι διασκεδαστικά και χαρούμενα ενώ αυτό είναι τόσο σοβαρό το σύμβολο και σαν τρίτος. Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από αυτό το τραύμα με τον δονητή. 

Από τότε αποφάσισα να εκφράζομαι να εξωτερικεύω να διατυπώνω ότι νιώθω ειδικά το εσωτερικό μπέρδεμα. Και σίγουρα σήμερα είμαι σε μια θέση που μπορώ να ελέγχω καλύτερα τα συναισθήματά μου. Η μητρότητα επίσης βοήθησε να συμφιλιωθώ κάπως με την φύση μου. Να απομυθοποιήσω κάπως και την γυναίκα και τον άντρα. 

Έχω βιώσει καινούρια συναισθήματα στις φαντασιώσεις μου νιώθω ότι αγαπάω καλύτερα και πως το πρόσωπο που αγαπάω ξεπερνάει το σύμβολο.  Το πρόσωπο που αγαπάω στέκεται πάνω από το φαλλικό σύμβολο. Το σύμβολο αυτό δεν είναι το κέντρο. Έτσι στην φαντασία μου τουλάχιστον λειτουργώ μ’ αυτό επιτέλους συναισθηματικά και δεν αποκόπτομαι από την οικειότητα με τον εαυτό μου πώς να το πω δεν νιώθω πως με χάνω εντελώς δεν έχω κι αυτόν τον πόνο δλδ να πονάει το μυαλό μου να σχίζομαι τόσο πολύ. 

Και δεν ήμουνα ποτέ στο α! να γαμήσω. Κατά βάθος είμαι πολύ ρομαντικός συναισθηματικός κι ευαίσθητος άνθρωπος.  Δεν θέλω να πληγώσω κανέναν. Θέλω πράγματα με αγάπη. Θέλω ο ανθρωποφάγος μου να εξελιχθεί.  Θέλω πρώτα από όλα να αγαπήσω τον άλλο για αυτό που είναι και να με αγαπήσει για αυτό που είμαι. Κι αυτό χρειάζεται ζωή συμπόρευση και επικοινωνία.