σε είδα στο όνειρό μου. ήμουν στην πόλη που βλέπω στον ύπνο μου μα έμοιαζε πιο πολύ με την Αθήνα. Ήμουν στην Αθήνα στο σπίτι σου με τους ανθρώπους σου την οικογένεια σου. Κι ήταν περίεργο αυτό το ζεστοκρύο στην ατμόσφαιρα το κάπως μαγκωμένο αλλά μαγικό. Τέλος πάντων πόσο να καθόμουν νομίζω ήμουν δυο μέρες εκεί και κάτι της λογικής με έδιωχνε κι εσύ; με τρόπο; στα παιδιά μου να γυρίσω. έφυγα και περπάταγα ανέβαινα την Πειραιώς αλλά βρέθηκα και σε ένα άλλο σημείο με κουτούκια που έχω ξαναδεί πιο βόρεια μα ήταν ερημιά και όπως βγήκα πάλι στην Πειραιώς σε είδα ξαφνικά μπροστά μου σα να πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο και αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε κι ήταν εκρηκτικό σα να έχασα την επαφή με το περιβάλλον και ήταν το πάνω χείλος σου από μέσα όπως το έγλυφα χιλιοδαγκωμένο αλλά δεν θυμόμουν να το είχα δαγκώσει εγώ μα το αντιμετώπισα περίεργα σαν ευαισθησία κι όχι σαν γεγονός μα κάπως με επανέφερε στην επαφή με το περιβάλλον. Εκείνη την ώρα πέρασε η αδερφή μου με ένα άσπρο γυαλιστερό τουριστικό λεωφορείο άδειο μόνο με τον οδηγό και με φώναξε ότι φεύγαμε από την πόλη με αυτό και έτρεξα και μπήκα μέσα κι εσύ έμεινες στην θέση σου και σε κοιτούσα όπως μίκραινες με την απόσταση. Και κάτι με έπιασε και κατέβηκα στο Γκάζι γιατί ήθελα να μείνω κι άλλο. Σκέφτηκα να πήγαινα στον Κεραμικό μα όταν είδα το λεωφορείο να φεύγει κάτι με έπιασε και έτρεχα να το ξαναπρολάβω και ξύπνησα κάπου εκεί που βγαίνει η Ιερά οδός. 

Χάρηκα που σας είδα. Σας αγαπώ πάρα πολύ.