Ησυχία

 

Δοκιμάζομαι πάλι. Και δοκιμάζομαι διαρκώς. Νιώθω πιο ναυαγός από ποτέ. Η αμφισβήτηση με κρατούσε σε κίνηση και έτσι μπορούσα και κολυμπούσα με μανία. 

Τώρα ηρέμισα και βουλιάζω; Γίνομαι ένα με τα μεγάλα κύματα. Τα αγαπώ. Τα αποδέχομαι. Τους ανοίγομαι και τα δέχομαι. Τους δίνομαι και τα γεύομαι. Μπαίνουν μέσα μου και γίνομαι όλη δικιά τους. 

Οι ήχοι ακούγονται πιο βαρείς. Μεταλλικοί κι ολοένα ησυχάζουν. Προς ένα βάθος σαν το όνειρο που με αγκαλιάζει. Και κρατώ την ανάσα μου για να ακούσω; Και δεν κινούμε κι ας μουδιάζω για να μην το χαλάσω; Που η γλύκα του είναι δυνατότερη από τον πόνο. 

Κι είναι σα να πετάω την νύχτα και τα άστρα να ανακατεύονται. Να στριφογυρίζουν σε έναν χορό ζαλιστικό που σου κόβει την ανάσα. 

Μέχρι που ακούγεται μόνο η καρδιά. Τραίνο που απομακρύνεται κι όλο φρενάρει. Και φρενάρει. Επιτέλους, σα να φτάνουμε. 

Ο σιωπηλός μανδύας του φεγγαριού

 

Βαριές σιωπές υπερφορτισμένες 

Από ανάσες υγρές κι ηλεκτρόπληκτες 

Όπως τα ανεπίδοτα λόγια μας.

Βαθιές σιωπές 

από ανάσες φλύαρες

που ξαναζωντανεύουν 

όσα ψυθιρίσαμε 

ή φωνάξαμε στο πρόσωπο πηγάδι

Στο πηγάδι

Στο πρόσωπο.

Πάχνες στα μάτια 

Πάχνες στα στήθια

στην κοιλιά πάχνες

και πάχνες ποτάμια

που θολώνουν από άκρη σ' άκρη 

τον ορίζοντα. 

Ζεστές πάχνες 

Με την πραότητα 

του τρελού που φωτίζεται 

από μια ευτυχισμένη ιδέα

Και δικαιώνεται εύθραυστα

που νιώθει επιτέλους καλά κι ωραία.

Βαριές βαθιές σιωπές 

Ξεχειλισμένες.

Πίδακες και ποτάμια 

Πολύχρωμες σιωπές 

και σιωπές λευκές. 

Δώρα ανεκτίμητα

για όποιον μπορεί 

να τα απολαύσει. 

 

Είδα στον ύπνο μου πως είχα πάει στο Παρίσι να βρω την φίλη μου την Φανή και ήρθε και με πήρε από το αεροδρόμιο και πήγαμε σε ένα προάστιο που ήταν σε ελαιώνα αλλά οι ελιές εκεί ήταν πιο γυαλιστερά τα ξύλα τους σαν πιο ήμερα κάπως. Στο σπίτι έμενε με την μάνα της και με υποδέχτηκε πολύ ζεστά και ένιωσα και τη Φανή σαν κι εμένα που είχε μεγάλο ελαιώνα και σκέφτηκα πως δεν ήξερα από πρώτα πως ήταν τόσο "πλούσια" που είχε ελαιώνα στο Παρίσι. Το σπίτι ήταν σαν ένα διαμέρισμα ρετιρέ με θέα σε πλαγιές και είδα ένα λιμάνι με καραβέλες της εποχής του διαφωτισμού και ξημέρωνε και φωτίζονταν πυρόχρωμα στα πλάγια όπως έβγαινε ο ήλιος και ήθελα να πάω να τα φωτογραφίσω για να στα στείλω ειδικά την μεγαλύτερη που ήταν μια καταπράσινη. Κι έψαχνα γύρω και το Παρίσι που κατάλαβα από τα καφέ λιλά φώτα στα σύννεφα πως ήταν πίσω από έναν λόφο στην μεριά που ήταν ακόμη το σκοτάδι δηλαδή δυτικά. Με πήρε η Φανή και μου έδειξε ένα μικρό δωμάτιο που θα έμενα και με οδήγησε σε ένα άλλο που όπως μπήκαμε ήταν μια πολύ μεγάλη αίθουσα σαν τραπεζαρία καθολικού μοναστηριού με τεράστιο τραπέζι όπου κάθονταν μεγάλοι άνθρωποι που με περίμεναν και με ρώταγαν πράγματα για τα στοιχεία μου και για ιστορικές γνώσεις και καλλιεργητικές πάνω στην ελιά. Κι ένιωθα κάπως σα να τα μπέρδευα κι έφαγα γρήγορα το πρωινό μου κι έψαξα να δω την Φανή και πήγα να την βρω και την βρήκα στο δωμάτιό της ευτυχώς να κοιτάει φωτογραφίες και είχε κάτι απίστευτες ασπρόμαυρες με συναντήσεις από φεμινίστριες και είπα επιτέλους κάτι από Παρίσι κι ήθελα κι αυτές να τις φωτογραφίσω να στις δείξω. Τότε είπαμε να ετοιμαστούμε να κατέβουμε στο Παρίσι αλλά έψαχνα τα ρούχα μου και δεν τα έβρισκα κι έβρισκα μόνο σκισμένα και λερωμένα. Κι εκεί άλλαξε το σκηνικό και ήμουν πρώτη μέρα στο σχολείο στο λύκειο και καθόμουν πάνω πάνω στις κερκλιδες με μια συμμαθήτριά μου που κανονικά την είχα μόνο στο δημοτικό και ήταν οι κερκίδες πολύ ψηλές και σαν καθήσματα πάνω σε βέργες από σίδερο και λύγιζαν με το παραμικρό και είχα αγωνία και υπερένταση από αυτό το πράγμα. Και πιάστηκα από κάτι σιδερένια κάγκελα μπροστά μου για να κρατηθώ αλλά αμέσως λύγισαν κι αυτά σα βούτηρο κι έκανα πολύ κόπο για να έρθω να μη πέσω. Μπροστά είχε πολλά παιδιά και ήταν σα να γινόταν αγώνας με ένα όχημα μαντ μαξ που ανέβαινε στους τοίχους του λυκείου κι έκανε κολοτούμπες και ακροβατικά και έβγαλα σε αυτή την κατάσταση ισορροπίας που ήμουν και έβγαλα μερικές απίστευτες φωτογραφίες το πλήθος με το όχημα και το σχολείο και τότε κάποιον τρόπο βρήκα και κατέβηκα από τις κερκίδες και έβγαλα κοντινές φωτογραφίες τον οδηγό του που ήταν ένας όμορφος νεαρός γυμνός με δέρμα σα το γάλα με θυμωμένα μάτια και ξυρισμένο κεφάλι. Και χτύπησε το κουδούνι και συγκεντρωθήκαμε όλοι μπροστά αλλά είχε γίνει νύχτα και κάπνιζα ένα τσιγάρο μάλμπορο και σκέφτηκα μήπως  έπρεπε να το πετάξω αλλά κοίταξα δίπλα σε μια από τις πίσω ειδόδους και είδα μια αγαπημένη μου φιλόλογο να καπνίζει εκεί και πήγα και μου μίλησε αλλά σα να τα έτρωγε δεν καταλάβαινα τί μου έλεγε αλλά φαινόταν να μου μιλάει με αγάπη και καπνήσαμε μέχρι που τελειώσαν τα τσιγάρα και μπήκα ακολουθώντας τη μέσα. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο ξύπνησα.

Δεν θέλω τίποτε μόνο αγάπη όσοι περάσανε πήραν και κάτι

  Θα έπρεπε να βρω να σου πω μια γλυκιά κουβέντα. Να προσπαθήσω να σε πλησιάσω ωραία. Να κερδίσω με την αξία μου ένα χαμόγελο, ένα χάδι, κάτι τέλος πάντων από αυτά που νιώθω πως έχω τόσο ανάγκη και που αξίζει να παλέψω μόνο γι' αυτά. Και κάθομαι και βγάζω αφρούς και σε διώχνω έτσι χωρίς να το θέλω. Και δίχνω έτσι πως δεν σε σκέφτομαι και δεν εκτιμώ τον αγώνα σου. Αλλά τί περίμενες, τί να το κάνω δλδ να το κάνω μασούρι να το βάλω στον κόλο μου και να πω πως είμαι εντάξει; Ανωμαλίες τώρα. Χίλιες φορές χειρότερα έγινα. Γιατί μου λείπεις χίλιες φορές χειρότερα έτσι. Και δεν έχω και κανένα κατηγορώ της προκοπής να με συνδράμει και να με δικαιολογήσει. Μωρό μου όμορφο,  αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου

 Θάλασσά μου .. είμαι ένα μικρό καράβι οεοε οε ο ε 

Και σ'αγαπώ.

και με σκοτώνει.

 

Συγνώμη αγάπη μου για την γκρίνια. Σέβομαι τα όχι σου. Απλά ξεκινώντας από το όχι χάνω το υπόλοιπο νόημα. Και αναρωτιέμαι γιατί όλα αυτά τότε; Τί νόημα έχουν όλα τα υπόλοιπα. Έτσι, δεν έχουν κανένα νόημα.  Πέρα από κάποιο βίτσιο που με ξεπερνά

Μάλλον ξέρω. Ξέρω πολύ καλά πως είναι αυτά και πότε και γιατί συμβαίνουν

Εσύ καλά; Πως ήταν η μέρα σου;

Τόσο πολύ μ' αγάπησες

 

Όσα έπρεπε να με βρεις προσωπικά να μου πεις τα έσκισες και τα πέταξες στους μπλε κάδους. Με εξίσωσες με μπλε κάδο. Με έχεις εξισώσει με τους μπλε κάδους. 

Τα υπόλοιπα τα έβγαλες για λαϊκό προσκήνημα. Αφού με έβαλες φυλακή πρώτα. Αλυσοδεμένη και με την σύσταση για φύλλο πορείας προς την ψυχιατρική πτέριγα.

Τόσο πολύ ποιος άλλος με αγάπησε ..

Να πάω να γαμηθώ αν δεν το βλέπω.

Μούσα τραγούδα για τους νεκρούς μας

 

Αν ήταν θέμα ανεπάρκειας ή ανικανότητας θα έκανα τα πάντα να στηρίξω. Θα έβαζα την διπλή και τετραπλή δύναμη να σηκώσω όλα τα βάρη με χαρά και θαυμασμό για την αγάπη και την προσπάθεια. Αλλά δεν είναι θέμα αναπηρίας όπως το βλέπω. Είναι θέμα πρωτεραιοτήτων και επιλογής τους. Φαίνεται ξεκάθαρα πως εσύ διάλεξες την τέχνη σου από τον αγώνα για τον έρωτα και την αγάπη. Μάλιστα τον χρησιμοποίησες κι όλας ολοκληρωτικά για αυτό τον σκοπό, τον στόχο της ατομικής σου εξέλιξης σε αυτόν τον τομέα. Δεν φταις εσύ, οι μοίρες σου είναι τέτοιες. Και βρίσκεις την ευτυχία μέσα από αυτό. Κι εγώ είμαι αρκετά εντάξει μέσα μου για όσο βοήθησα και για ότι έδωσα. Και για όσα έμαθα και για όσα έστω έτσι σε δευτερότριτα επίπεδα πήρα και βιώσα κι ένιωσα. Όμως βλέπω πως δεν υπάρχει κάποια θέση για μένα σε πρώτο επίπεδο. Σε μια απτότητα και στην αμεσότητα που έχω τόσο ανάγκη να με αγκαλιάσει και να με ζεστάνει πραγματικά και να σταθεί δίπλα μου έχοντάς με ως πρώτη προτεραιότητα ώστε να υπάρχει ισορροπία στο συναισθηματικό βάρος που δίνει ο καθένας από τα δύο μέρη τα οποία και είναι απαραίτητα σε μια σχέση. Νιώθω καλά γιατί ξέρω πως δεν θα σου ταράξω κάποια ισορροπία αφού δεν είμαι εγώ απέναντί σου στην τραμπάλα της πρωτεραιότητάς σου και πως ούτε κάποια δικιά μου ισορροπία θα διαταραχθεί αφού ούτε εσύ ήσουν σε μένα εκεί απέναντι. Τουλάχιστον θέλω να δοκιμάσω αυτή την σκέψη πάλι σε μια πιο όρημη ηλικία όπως είμαι τώρα. Που δεν νιώθω ελλειματική και καταδικασμένη και ένοχη για τα αισθήματά μου. Που νιώθω το αντίθετο. Που νιώθω ριγμένη από την επιλογή μου αυτή χωρίς να φταις κι εσύ κάπου ώστε να μου δημιουργείται κάποιο προηγούμενο, να έχουμε δηλαδή προηγούμενα που να πρέπει να λύσουμε. Απλά εσύ είσαι έτσι κι εγώ είμαι έτσι και δεν μπορώ να σου δώσω αυτό που θες και δεν μπορείς να μου δώσεις αυτό που θέλω. Επέλεξες στην ζωή σου να μου δώσεις ένα ρόλο πρώτο, να με έχεις δίπλα σου στις δημιουργίες σου. Μου τα έδωσες όλα  συμφωνα με αυτό που είσαι. Ότι ανώτερο. Την πρώτη θέση. 

Και σε ευχαριστώ. Μακάρι να ήθελες κι εσύ να σου δώσω την πρώτη μου θέση. Να ήταν η πρώτη μου θέση η ίδια με την δική σου και να είμασταν μαζί τώρα. Στην πρώτη θέση του πρώτου επιπέδου. Να είχα να παλέψω για να στεριώσω και να συντηρίσω αυτό. Χαίρομαι για ότι καταφέραμε. Που νιώθω έρωτα με αγάπη και περιφάνεια κι ομορφιά ψυχής και από τους δύο μας. Θέλω να πιστεύω πως αυτό δεν μπορεί να το χαλάσει κάτι και να μην ανησυχούμε. Δεν χρειάζεται άλλο ξαιμάτωμα. Μου έδωσες το νο1 σου χωρίς να πάρεις το δικό μου. Στο άφησα εκεί όμως και ας μην το έκανες κάτι. Όμως πρέπει να καταλάβεις πως εμένα το χειρότερό μου είναι να νιώθω άχρηστη. Και δεν είμαι να κάθομαι στο κουτί της συλλογής σου. Όσο κι αν γοητεύομαι από το έργο σου προτιμώ να το αρνηθώ και να ακυρώσω όλη την συναλλαγή και να βρω το ότιδήποτε θα με κάνει να νιώσω χρήσιμη και καλά ακόμη κι αν πρόκειται για σκέτη φιλανθρωπία. Θα μπορούσα να θυσιαστώ στο τίποτε αν υπήρχε θέμα ανικανότητας από μέρους σου αλλά δεν υπάρχει. Μου δίνεις έναν ρόλο πρωταγωνιστικό μεν για σένα αλλά για μένα είναι λειψό και λύση ανάγκης. Λύση ανάγκης για πράγματα που δεν μπορούν να λυθούν αλλιώς. Αλλά επειδή έχω πόδια και χέρια και κεφάλι και κορμό δεν δέχομαι την αναπηρία. Δεν είμαι ανάπηρη ή ληψή για να δεχτώ μια λύση για ανάπηρους και λειψούς, για πεθαμένους. Δεν το δέχομαι. Να το πάρει το βραβείο ο δεύτερος. Όποιος και να είναι του το δίνω, του ανάπειρου ή του νεκρού, με όλη μου την ευχαρίστηση να το πάρει, του ταιριάζει καλύτερα από ότι σε εμένα θα είμαι κι εγώ πιο εντάξει. 

Να συνεχίσεις κι εσύ την δουλειά σου. Είσαι σε φοβερό σημείο. Μην κάνεις την μαλακία και κόψεις καθόλου. Τώρα νιώθω πως θα πάρεις κεφάλια. Και το δικό μου μαζί. Και έτσι δεν θα σε φτάνει κανένας.

Σε θαυμάζω μωρό μου. Μακάρι να σου μοιάσουν σε κάτι τα παιδιά μου.    Τα παιδιά μου σου μοιάζουν.

 

Είδα σε όνειρο πως πηγαίναμε με το σχολείο εκδρομή στην Αθήνα. Αλλά κάτι γινότανε στον Ισθμό και δεν πέρναγε και στρήψαμε για Πάτρα να βγούμε κάπου από απέναντι να πάμε από πάνω. Όμως φτάσαμε Αίγιο και σταματήσαμε εκεί να δούμε πως θα πάμε. Άρχισα και κατέβαινα προς την θάλασσα έναν δρόμο φιδωτό με χωριατόσπιτα και σε ένα καλντερίμι μπήκα σε κάτι σαν μαγαζί που ξάπλωναν πολλά μεγαλόσωμα σκηλιά και ήταν μια θειά ντυμένη με παραδοσιακά και πούλαγε βρασμένο ρίζι με μανιτάρια. Κάθησα και την ρώταγα διάφορα πως έφτιαξε το μαγαζί κι έφυγα μετά από ώρα να βρω τους άλλους. Και βρήκα τον Ηρακλή κι έπαιζε μπάλα με άλλα παιδιά σε έναν κήπο με πολύ πρασινάδα και βγήκε μια ψηλή όμορφη μελαχρινή γαλλίδα που είχε το σπίτι και τα παιδιά και μιλάγαμε γαλλικά και στα αγγίκά ότι δεν θυμόμουνα στα γαλλικά και πήραμε τα παιδιά να πάμε βόλτα και βγήκαμε πάλι στο καλντερίμι και έβαλε να βρέχει και μπήκαμε στο μαγαζί της θειάς με το ρίζι και ήταν κόσμος όλο το σχολείο εκεί και εγώ με αυτή κάτσαμε κάτω από μια τέντα έξω στα πόδια μας σε βαθύ κάθησμα με την πλάτη στον τοίχο και μιλούσαμε και τρώγαμε γρανίτα. Και μέσα παίζαν ένα παιχνίδι που σηκωνόταν όποιος ήθελε και έκανε παράσταση σαν περφόρμανς. Τότε είδα που νύχτωνε και ρώτησα κι ήταν οκτώ η ώρα και θα γυρνούσαμε πίσω όπου να ναι. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο τότε πρέπει να ξύπνησα.

Στα χαμηλά φώτα η Μπλανς

 

Αγαπημένη μου,

σημασία δεν έχει τί είσαι

σημασία έχει τί θα ήθελες να είσαι.

κι όταν επιτέλους νιώθεις 

όλα αυτά τα κατακλυσμιαία 

για κάθε άνθρωπο που 

θα μπορούσε να είναι

σημασία δεν έχει ποιος είναι 

μα ποιος θα μπορούσε να είναι.

 

Προσπαθώ να είμαι δίπλα σου αλλά εσύ έχεις χαθεί μέσα στον κόσμο

 

Θα μαζέψω τις ελιές και σιγά σιγά θα φτιάξω τον χώρο μου στην Αθήνα. Για να νιώθω πως κάνω κάτι με προσανατολισμό το θέλω μου ώστε να μην νιώθω τελείως άχρηστη και αποτυχημένη στην προσωπική μου ζωή. Αυτό είναι κυρίως μια επανορθωτική πράξη, με στόχο να επανακτήσω την αυτοεκτίμησή μου στον συγκεκριμένο τομέα. 

Από ανικανότητα μέχρι βίτσιο

 

Χρειάζομαι ειδικό περιβάλλον αλλά μπορώ να το φτιάχνω και να το συντηρώ. 

Θέλω να σε καταλάβω. Θέλω πολύ να σε καταλάβω. 

Χρειάζεσαι ένα δικό σου ολόδικό σου χώρο για να αναπνέεις. Ένα μέρος μόνο για σένα που δεν μπαίνει κανείς;

Κι εκεί υπάρχουν όλα αυτά που θα μπορούσαν να με κάνουν να σε καταλάβω αλλά δεν μπαίνει εκεί κανείς; 

Και δεν γίνεσαι φίλη με τους εραστές σου ενώ εγώ δεν μπορώ να πάω με κάποιον που δεν νιώθω φιλικά προσκείμενο (εκτός από εσένα).  

Δεν ξέρω. Κουράστηκα να σκέφτομαι συνέχεια τα ίδια και να μη βγάζω άκρη και να στεναχωριέμαι. Να με τρομοκρατούν τα χάη στις διαφορές μας και το πως θα ήταν κτλ. Ενώ έχω μίνει χωρίς κινήσεις που να έχουν πραγματικές ελπίδες και δεν ελπίζω να ούτε εσύ να κινηθείς κάπως πραγματικά προς τα εμένα. Για κάποιον λόγο που μπορώ να σκεφτώ όλη την παλέτα. Από ανικανότητα μέχρι βίτσιο. Χωρίς να κάνει και κάποια διαφορά.

Μόνο να γινόταν κάτι να απαλήνει την στέρηση και τον πόνο. Ελπίζω παρακαλώ και περιμένω. Κάτι να απαλήνει την στέρηση και τους πόνους.

Είμαι βάρος αλλά έχω και γερά πόδια

 

Μπορεί σε κάποια πράγματα να μην σου κάνω και να μη μου κάνεις. Το δέχομαι. Μου ξίνει τις πληγές μου με πονάει δεν το αποδέχομαι αλλά το παραδέχομαι. Με κομπλεξάρει και με κλειδώνει χειρότερα αλλά το καταλαβαίνω. Αν με έπαιρνες μαζί σου θα σου κατέβαζα τις αποδώσεις στα πρωταθλήματά σου και θα έφτανα να νιώθω βάρος. Κι εσύ θα απομακρινόσουν από τους πυλώνες σου και τα στηρίγματά σου κτλ. Πράγματα που συνεχίζουν να ισχύουν. Και πάντα είναι μια ερώτηση αν φτάνει η αγάπη. Και θεωρίες για αγρίους. Και επιστήμες για δειλούς ή αλυσοδεμένους. 

Ότι λαχτάρισα

Και θέλησα πολύ

Μια παράσταση 

σαν όλες που δίνεις

Να είμαι παρτενέρ σου.

Κι ύστερα να είμαστε 

κανονικοί εραστές

Σύντροφοι και φίλοι.

Με εμπιστοσύνη

και βαθιά κατανόηση.

Το πρώτο σκέλος νιώθω πως κάπως το πετύχαμε. 

Αλλά ότι μπορείς κάν' το

 

Εντάξει, δεν χρειάζεται να καταστραφούμε επειδή δεν βγαίνει το νούμερο κι επειδή το ντουβάρι δεν αντέχει πολλά πολλά και κουνήματα άλλα. Και γιατί ίσως θα πρέπει μετά να χαθούμε οριστικά. 

Γι' αυτό έκανα κι εγώ τόση έρευνα και τόσα πειράματα. Και είδες τα αποτελέσματα, θα είμασταν τώρα ήδη μακαρίτες. Χωρίς βέβαια να μπορώ να πω τίποτε για το προτότυπο φυσικά.

Το πρωτότυπο διαφυλάχτηκε ανέπαφο και κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει τίποτα γι'αυτό, πως όλα τα παραπάνω το αφορούν ή πως ήταν το συγκεκριμένο, εξομοιωμένο, που εξαιτάστηκε. 

Ας μην καταστραφούμε όμως. Επειδή δεν θα μπορέσουμε να παίξουμε όλους τους ρόλους. Ή που τους παίζει κάποιος άλλος καλύτερα από εμάς. Πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος από εμάς στο γενικό σύνολο. 

Στο ειδικό όμως .. στο ειδικό αγάπη μου μπορεί να μη μας φτάσει κανένας. Αλλά δεν κερδίζεται έτσι ο πόλεμος με μια μάχη. Και να μη στενοχωριόμαστε, εντάξει. Δεν θα καταστραφούμε τώρα επειδή δεν μπορούμε κάτι. 

Συνταγή για μακαρόνια σκέτα

 

1 πακέτο μακαρόνια νο6

1 φύλλο φασκόμηλο

Αλάτι

Λάδι

Βράζουμε σε μια κατσαρόλα εξάλιτρη μέχρι τη μέση νερό. Ρίχνουμε μια χεριά κάθετη στη μέση τα μακαρόνια. Ρίχνουμε στο κέντρο μια μεγάλη σταγόνα λάδι και αφήνουμε να πέσουν μέσα και τα ανακατεύουμε. Μετά από ένα τραγούδι ρίχνουμε ένα κοφτό κουταλάκι αλάτι. Μετά από ένα ακόμη τραγούδι ρίχνουμε το φασκόμηλο και μετά από άλλο ένα τραγούδι τα κατεβάζουμε από την φωτιά απογεμίζουμε την κατσαρόλα με κρύο νερό ανακατεύουμε και σουρώνουμε. Ρίχνουμε όσο φρέσκο λάδι μας αρέσει, τα ανακατεύουμε και βου αλά...

Σημείωση: δεν καπακώνουμε ποτέ τα μακαρόνια όσο είναι ζεστά. Αν πρέπει να τα σκεπάσουμε το κάνουμε με μία πετσέτα. 

ανέκδοτα

 

Γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος δεν τελείωσε το σχολείο;

Διότι έμεινε στην Ιστορία!

,,,,,,

Ο Τσακ Νόρις ξέρει τον πορτιέρη του Κλαμπ σάντουιτς

Είναι πολλοί καλοί άνθρωποι με αγνές ψυχές η οικογένεια σου. Σας γνώρισα και μου φανήκατε άγγελοι. Και μου λέει πολλά αυτό. 

Σας αγαπώ πάρα πολύ και δεν θα ήθελα ποτέ να στεναχωρίσω και να κακοκαρδίσω κανέναν σας. 

Σήμερα να πάρω τούρτα!

 

Αγάπη μου έχω ξετρελαθεί! Ανατρίχιασα έχω συγκινηθεί! Ήρθε το παιδί και μου είπε πως θα είναι ο σημαιοφόρος στην παρέλαση! 

 

Κοίτα αγάπη μου! 

Επισκεύασα την καρέκλα! Πες μου δεν είναι η πιο όμορφη από όλες, ή εμένα μου φαίνεται έτσι ..

Πλάι πλάι

 

Όσοι έχουν βγει στο φως ξέρουν πως είναι ένα στρογγυλό πλάτωμα όπου τα σώματα εκεί είναι ποτάμια. Ποτάμια που ανεβαίνουν και το καθένα υπάρχει και ζει ακέφαλο με τα χέρια ηψωμένα μονίμως σε δεηση.