Για τα βραβεία θέλω καιρό να στο πω

  

Δεν συνάδει να έχεις μια σελίδα  βιογραφικό με βραβεία και να τα επικρίνεις, ούτε έμεσα ούτε άμεσα. Διαλέγεις αν θες να έχεις άποψη με βάρος ή να τα αποποιηθείς ή να τα κρατήσεις. Μα καλά δεν σε ένοιαξε κανείς να σου το πει από τον περίγυρω! Πες δεν το σκέφτηκες έτσι εσύ, σε αφήνουνε να ξεφτυλίζεται έτσι η γνώμη σου και η συνέπεια των λόγων σου. Δεν υπάρχει ούτε ένας φίλος που να σε νιάζεται αληθινά να σου το επισημάνει, να σου χτυπίσει το καμπανάκι! Στεναχωριέμαι πραγματικά αγάπη μου για τους ανθώπους και τις σχέσεις πως έχουν έτσι γίνει τύπου είσαι καλός φτάνει να μην μπερδεύεσαι και να μην ενοχλείς. Και μπορεί κι εγώ που νιάστηκα να στο πω να βρω τον μπελά μου τελικά και να προτιμάς πάλι τους σχετικά αδιάφορους, που σου έρχονται πιο απάλαφροι, όπως το κάνεις. Εγώ πάντως μιλάω και ας το πληρώνω. Ας με έχεις για κακιά και κακοποιητική κι ότι σε βολεύει. Εγώ ξέρω πάντως από ποια συναισθήματα εκινούμαι και τί λέω και τί πράτω ξέρω. Και το παραπέρα μου περισεύει. Ούτε να σε νταντεύω τώρα. Θα σε νταντεύω όποτε γουστάρω όχι όμως όταν διακηβεύεται το βάρος η σοβαρότητα και η συνέπεια σου. Εκτός αν είσαι κι εσύ ευτυχώς που τρελάθηκα και δεν ξέρω τι κάνω κι ότι να ναι και τί να λέει και το ένα και το άλλο και τίποτε. 

Στο είπα και τότε με τον Διονύση. Και με είπες ηλίθια και σταμάτησες να μου μιλάς. Δεν μπορείς να κατακρίνεις κάποιον που τον έβαλες πρώτη μούρη στην ζωή σου και στο βιβλίο σου και να κυκλοφορεί ακόμα το βιβλίο και να μην έχεις κάνει τουλάχιστον μια δημόσια παρέμβαση πάνω στο θέμα να ανατοποθετηθείς να πεις παιδιά δε με αφήνει ο εκδοτικός να το αποσύρω πχ κάτι. Όπως το επανέκδοσες το άλλο χωρίς το δώρο μου και την αφιέρωση στον Κώστα. Να υπάρχει συνοχή στις πράξεις και στα λόγια  σου. Αν και δεν είναι κάθαρμα όπως έλεγες πια τώρα μια χαρά μιλάτε με τον Διονύση, αγαπημένε μου κτλ. Μιλάμε για σούργελα καταστάσεις. Η και με εμένα το ίδιο να βγεις να πεις δημοσίως αυτή είναι κακοποιητική ή αισχρή παρενοχλητική,δε ξέρω κι εγώ τι ένιωσες να το πεις εμπεριστατωμένα και με αποδείξεις, ότι έκανες λάθος που μου έδωσες μια εισαγωγή τότε, να σώσεις το έργο σου τουλάχιστον κάπως από τη λάθος επιλογή σου κτλ. Κατάλαβες. Αυτά είναι σούργελα με τις εισαγωγές και τις αφιερώσεις τύπου τα γαμησιάτικα. Αν δεν τον έχεις χιλιοτσεκάρει τον άλλο και πάλι. Τα ποιήματά μας είναι σα παιδιά μας , δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να μας να μας τα φυλάει ο γκόμενος ή ο όποιος φρέσκος μαλάκας. Και δεν το λέω δασκαλίστηκα, εγώ έχω κάει στην κυριολεξία από αυτό. Εντάξει. Να βάζουμε όμως και λίγο μυαλό από τα παθήματά μας. Να είμαστε σοβαροί με τα σοβαρά πράγματα. Γιατί όταν μπλέκουμε με μαλάκες ο γιατρός ανησυχεί για μας όχι για τους μαλάκες όπως ξέρεις οι επιλογές μας είμαστε εμείς. 

 

Έχω μια κούραση λες και τρέχω μαραθώνιο στα τελευταία μέτρα, λες και έσκαβα. Ότι έσκαβα έσκαβα είναι αλήθεια κι ακόμη δεν βρήκα την βλάβη και πλήγιασα και το λάστιχο γιατί ήταν πιο πάνω από ότι το υπολόγιζα και σίγουρα έχω να φτιάξω τώρα πρώτα αυτή την βλάβη και να συνεχίζω να ψάχνω για την άλλη την πρώτη. Έσκαψα εκεί που έτρεχε και δεν υπάρχει συνδετήρας όπως πίστευα πως η βλάβη είναι ένας συνδετήρας που τον πέταξε κάποια απότομη αλλαγή στην πίεση. Δεν υπάρχει συνδετήρας εκεί μόνο πέτρες και λάσπη. Τώρα πίνω καφέ και θα ξαναπάω, αλλά δεν έχω εργαλεία για τόσο μεγάλη σωλήνα και πήρα τηλέφωνο τον Σπύρο για βοήθεια και τον βρήκα με τα καλά του σε άλλη πόλη και θα αργήσει να έρθει, να βάλει γαλότσες και να έρθει να με βοηθήσει γιατί ένας πρέπει να είναι κάτω στην δημοσιά να ανοιγοκλείνει τα ρολόγια κι ένας απάνω στο δίκτυο να ψάχνει την βλάβη. Θυμήθηκα τον Σπύρο και μετά θυμήθηκα τον μακαρίτη τον χήνο μου τον Πίπη που μου τον έφαγε το κολόσκυλο της άλλης από τους αναρχικούς και πως ο Σπύρος έσπασε από παρέα μου μόλις έμπλεξα με τους αναρχικούς και βρήκα κάποια σχέση σε αυτό. Έχω κι εγώ ξενερώσει με δαύτους τελευταία και αυτή την Παρασκευή δεν θα πάω εκεί, θα πάω στην αδερφή μου να μείνω και θα κάνω μόνο τις δουλειές που έχω να κάνω και θα γυρίσω. Νιώθω πράγματι πολύ κουρασμένη, εχθές ξεράθηκα στον ύπνο, ροχάλιζα από τις δέκα η ώρα.  Ούτε φαντασιώσεις, ούτε ξενύχτι ούτε τίποτα. Βλέπω πως αραιώνει η μαγεία σε συχνότητα και διάρκεια και ένταση κι ίσως υπάρχει ελπίδα να αδειάσω κι έπειτα θα βρω νέους ρυθμούς και νέα οράματα νέους χώρους να κινηθώ, να κοιμηθώ πρώτα από όλα. Να ησυχάσω επιτέλους από αυτή την αγωνία τις επανόρθωσης, της αποκατάστασης των βλαβών.  Το είχα δει πως θα γίνει κάπως έτσι γι’ αυτό σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να τρέχω να τερματίσω αυτόν τον μαραθώνιο μόλις δημιουργήσω την δυνατότητα για μια νέα ζωή στην πόλη. Ναι τότε θα ηρεμίσω και είμαι πολύ κοντά. Θα ηρεμίσω γιατί θα είμαι εντάξει με τον εαυτό μου, έστω καθυστερημένα.  Χωρίς όμως να είναι ακριβώς καθυστερημένα γιατί θα έχω πετύχει μέσα σε μια δεκαπενταετία πράγματα που άλλοι θέλουν μια ζωή να τα κάνουν και οι περισσότεροι δεν τα πετυχαίνουν καν. Είμαι σαν ανθρακωρύχος στο Βέλγιο τόσο καιρό και δεν έχω επαναπαυθεί ούτε στιγμή, είμαι σε μια συνεχή δημιουργία και στα χαρτιά και στην πράξη και είναι αλήθεια ότι έχω δουλέψει πολύ μεθοδικά με την μεγαλύτερη δυνατή αφαίρεση και στερήσεις που ελάχιστοι αντέχουν. Χωρίς να έχω μιζεριάσει όμως σε ότι έχει να κάνει με την επιβίωση την διαβίωση και τις βόλτες μας και την εκπαίδευση των παιδιών. Το επίπεδο και η ποιότητα σε αυτά είναι αρκετά ψηλά και προσφέρει και ένα μάθημα ακόμη για τις αξίες της ζωής και τα κριτήρια μας, για την ιεραρχία των πραγμάτων. Μου λείπει πολύ η συντροφική αγάπη. Μου λείπει κάτι απτό που να μου δώσει κουράγιο να με χαλαρώσει και να με ξεκουράσει, έστω εσωτερικά. Μου λείπει ένα φως να δω στα προσωπικά μου. Να μην περιμένω απλά να ξεθυμάνει το μέσα μου, να στραγγίξω. Θα ήθελα να έχω έναν δυνατό προσανατολισμό προς μια κατεύθυνση που να ξέρω πως είμαι ευπρόσδεκτη και σε τόπο φιλικό κι όχι εχθρικό ή ακόμη κι αμφιλεγόμενο. Είναι ο χαρακτήρας μου τέτοιος να πηγαίνω όπου με καλεί όχι μόνο ο εαυτός μου αλλά και το περιβάλλον κι όποιο βαθμό δυσκολίας κι αν έχει αυτό δε με πειράζει, αρκεί να ξέρω πως με περιμένει ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά να δώσω και να πάρω. Δεν έχω όνειρα αλλιώτικης επιτυχίας πέρα από μια σχετικά αξιοπρεπή και ξέγνοιαστη επιβίωση σε ένα όμορφο φιλικό περιβάλλον, από ένα συντροφικό χαμόγελο και μια αγκαλιά.  Κάπου που να υπάρχει χρόνος και διάθεση να χαίρομαι να βλέπω καλά τα παιδιά, να μου τύχει κάτι να έχω ισορροπημένη ερωτική ζωή, να είμαι σε μια μπάντα για να παίζω και να παίρνω χαρά, να εξελιχθώ μουσικά για μένα και τις στιγμές αυτές τις συλλογικές. Και φυσικά να τα κάνω όλα αυτά στίχους και ποιήματα.           

 

Ρίχνω σουτάκια σε έναν τοίχο

Παίζω με τον φανταστικό μου φίλο

 

Σήμερα νιώθω ότι μου λείπει αγάπη. Βλακείες λένε τύπου φεύγω από αγάπη και τέτοια. Αν τον αγαπάς τον άλλο θέλεις να του δίνεις να του δίνεσαι. Χρειάζεται χειρονομίες η αγάπη, μικρές και μεγάλες. Να στέκεσαι να υπερασπίζεσαι να μοιράζεσαι. Την αγάπη σου να την δίχνεις. Πάντα υπάρχει τρόπος να βρεις τί θα ήθελε ο άλλος να του δώσεις. Να βρίσκεις τρόπο να τον αλαφρώνεις. 

Διαρροή στο ιδιωτικό δίκτυο μέσα στις πέτρες

 

Σήμερα μου έλαχε να κάνω τον υδραυλικό.

Με αξίνα γκασμά κάβουρες σφυριά. 

Φάκιν λασπομέρα. Δεν κλείνει η κάνουλα.

Το καλό είναι που έχω ένα ραντεβού την Παρασκευή που φαίνεται θετικό στις διαπραγματεύσεις. 

 

Δείνει και σεξουαλικές δυσκολίες ο γενέθλιος αστρολογικός χάρτης σου. 

Όπως και τα ποιήματα σου.

Πολλοί τα βλέπουν αλλά λίγοι πισυεύω πως τα καταλαβαίνουν σε ικανοποιητικό βάθος. 

Μοντέλα στου Μίτσιγκαν

 

Ψάχνοντας στο κέντρο ακίνητο για το μπλουζ

 

Επιτέλους ένα ήσυχο μεσημέρι. Είναι απίστευτη η φάση που περνάω. Μετά από 15 μέρες παιδική χαρά σήμερα έχει ησυχία. Εγώ έχω νευρικότητα και εσωτερική εγρήγορση αλλά δεν είχα ενέργεια για βαριές δουλειές και πέρασα το πρωί με καφέ και τσιγάρα κοιτώντας αγγελίες και κλείνοντας ραντεβού για ακίνητα. Μου πήραν αυτό που είχα αποφασίσει και σκήλιασα, αλλά μπορεί και καλύτερα γιατί βρήκα ένα μεγαλύτερο αλλά πάλι μου λείπουνε κάτι λίγα και θα πρέπει να διαπραγματευτώ τις τελικές ημερομηνίες του συμβολαίου ή αυτή τη φορά να προσανατολιστώ σωστά για βοήθεια. Δυο χωράφια έχω βάλει πωλητήριο. Δεν μπορώ ακόμη να πάω για δουλειά κάπου και γιατί δεν θέλω να βλέπω κανέναν εδώ στην πλατεία και την περιοχή γενικά και γιατί τρέχω με τα παιδιά. Θα μπορούσα να βρω κάτι καλοκαιρινό καμιά φάση σε καμια παραλία με δάσος, αλλά και πάλι αυτό είναι για μια τρύπα στο νερό οικονομικά και θα τσιτωθώ να δουλεύω και να προσέχω και παιδιά. Κανείς δεν πλούτισε με το μεροκάματο άλλωστε, άλλους τρόπους πρέπει να ψάξω και ξέρω χίλιους τρόπους που λέει το τραγούδι αλλά έχω τα μυαλά μου στο κεφάλι μου και κάθομαι στα αυγά μου γιατί δεν με παίρνει η πιθανότητα να τα χάσω όλα. Κανένα ρίσκο δεν μπορώ να πάρω και σας ευχαριστώ μικρά μου που μου βάζετε το όριο αυτό. Ψηλά το κεφάλι με κούτελο καθαρό.  Όμως δεν ησυχάζω μέχρι να πατήσω κέντρο να βγω από την ακινησία, κοιτώ το ταβάνι κι εντάξει, μελετάω, κάνω και τέχνη. Έτσι κι αλλιώς τίποτε δεν με γοητεύει, στον κόσμο βγαίνω μόνο για τα παιδιά και τη μουσική. Και τη θάλασσα. Και για να βρίσκω θέματα να σου στέλνω. Άλλη τρέλα από 'κει. Σκέφτομαι να πάω να βρω την φίλη σου την Φάνη να της πω τον πόνο μου αλλά δεν μ' αρέσουν αυτά τα πράγματα κιόλας, τί μπορεί έτσι να βγάλω. Μπορεί να τα κάνω χειρότερα κι ούτε κάποιο τέτοιο σχέδιο μου κάθεται καλά και δεν είμαι πια ο τύπος που αγιάζει τα μέσα. Καλύτερα μου κάθεται να πιάσω δουλειά στα δικαστήρια, όχι μέσα δεν θα το αντέξω, απ' έξω καλύτερα εκεί που παίρνεις καφέ. Αλλά όλα αυτά είναι στον αέρα ακόμα και λίγο μακρύτερα από τα άλματα που αυτή την στιγμή μπορώ να κάνω. Αυτή τη στιγμή μπορώ και θα έρθω την Παρασκευή για τα ραντεβού που σου είπα. Το ραντεβού που με καίει πιο πολύ που όμως  να πάρω για να το κλείσω; 

Παγωτάκι

 

Φαντασία μου δέος ηδονικό μαρτύριο

Τρώω τα χέρια μου και σπαρταράω.

Θέλω όταν βγάλω όλο το άχτι μου

μέσα στα μάτια να σε κοιτάω. 

Ωα α α αχ  

ωαχ  ωαχ

Πότε θα τελειώσει αυτό το αστείο!

Ωα α α αχ  

ωαχ  ωαχ

Βγάλτε με απ' το ψυγείο.

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΒΑΦΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

 

Η αγάπη είναι κάτι αιώνια ζωντανό που πάντα βρίσκει τον δρόμο.

Σχετικά σύντομα κατάλαβα τί μου συμβαίνει και προσπάθησα να εκτιμήσω την γενικότερη κατάσταση για να προχωρίσω ανάλογα. Η πολεμική μου εκπαίδευση έχει αυτοματοποιήσει μια σειρά από λειτουργίες μέσα μου. Τα βασικά χαρακτηριστικά του αντιπάλου καθορίζουν τον τρόπο που πρέπει να σταθώ. 

Ας πούμε αν είναι κοντός τον στοχεύεις ψηλά και καλύπτεις πιο καλά τον κορμό σου. Αν είναι γρήγορος δουλεύεις περισσότερο την προσποίηση και κοιτάς αρχικά να τον κουράσεις. Κάθε χαρακτηριστικό του συνθέτει μια ανάλογη στάση που πρέπει να κρατήσεις για να αμυνθείς και να επιλέξεις ποιο από τα χτυπήματά σου τα δυνατά μπορεί να περάσει. 

Αυτά τα έχω διδαχτεί και τα έχω επαναλάβει τόσες χιλιάδες φορές και σε μια ηλικία που μου συμβαίνουν αυτόματα. Μεγαλώνοντας βρίσκω και τις μεταφορές τους. Όλα αυτά λειτουργούν πολύ καλά όταν στέκεσαι Καβαφικά, με απόστση συναισθήματος. Όμως το συναίσθημα μπορεί και τα πολλαπλασιάζει ή να τα διαιρέσει. Και δεν λέω με αυτό πως δεν είναι καλός και άριστος ο Καβάφης.

Λέω πως μπορεί όμως να τον νικήσει ένας χειρότερός του όταν συμμαχίσει και αγωνιστεί με την δύναμη της καρδιάς του. Και αυτό θα γίνεται πάντα με όσες δυνάμεις κι αν οπλιστεί ένας τύπος με μια μηχανή. Τα χρώματα, το ύφος, τα συναισθήματα είναι πολύ σημαντικά για την ζωή μας, αυτά στην ουσία είναι όλη η ζωή και είναι αυτά που συνθέτουν την ποικιλομορφία, την βιοποικιλότητα θα λέγαμε του τοπίου. Ενάντια στην μονοκαλλιέργεια και τα μοτίβα τύπου one- size.

Έτσι και ο Καβάφης σαν νέος Χριστός προφήτεψε και κατήγγειλε ενώ οι μεταγενέστεροί του τον δοξάζουν ότι ανήγγειλε και προτρέπουν στην αφαίρεση ύφους και συναισθήματος, ανοίγοντας τον δρόμο στην νέα εποχή του πλήρους, όπως νομίζουν, ελέγχου. Του ελέγχου, της φίμωσης των ενστίκτων, την καταστρατήγιση της φύσης και εν τέλει στην αντικατάσταση του ανθρώπου από τις μηχανές. Μηχανές στην υπηρεσία μιας Ελίτ, κακομαθημένο πεντάχρονο που αδυνατεί να δεχτεί πως δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει σοφότερη από την ίδια την φύση. Ακόμη κι από ένα τυχαίο φυσικό βρέφος. 

 

Ούτε καταστάσεις να πιέζω μ' αρέσει ούτε να εκθέτω τα προσωπικά μου σε τρίτους μήπως και με βοηθήσουνε. Έχω φάει ήδη δυο φορές άκυρο και πρέπει τουλάχιστον να τριτώσω την προσπάθεια.

 Εσύ λες τα καταφέρνεις καλά κι έτσι. Και το ίδιο σου κάνει. Αλήθεια λες; 

Θυμάσαι πού με άφησες; Στον πατέρα μου και στον αδερφό μου. Τόσο πολύ σε δυσκόλεψα να πάμε να δούμε το έργο; 

Ο αδερφός μου ούτε καν μου ανέφερε ποτέ τίποτε. Απομακρύνθηκε, χαθήκαμε εντελώς.

 Τί ψάχνω κι εγώ τώρα μετά από τόσα χρόνια και τόσο κρύα που έχουμε φερθεί. 

Ποιήματα είναι που μιλάνε σε όσους. 

 Κόλλησα κι εγώ από πέντε συμπτώσεις. 

Σε τούτο το στενό..  τα μούτρα μου θα φάω πάλι. Κι αδημονώ , λες και δεν ξέρω ήδη πως είναι δική μου διαταραχή. 

Το Μη χειρότερα (η φωτογραφία του από το αρνητικό)

 

Υπάρχουν κάτι τύποι που τους λες επί χρόνια "ναι" και αυτοί μέσα τους το ακούν "όχι αλλά για πάντα ναι". Έχουν ήδη φτιάξει το σενάριο στο κεφάλι τους πως βρίσκεστε σε θυελλώδη ερωτική σχέση, ανταλλάσσετε όρκους αιώνιας αγάπης, περνάτε βέρες (εκτός γάμου, γιατί η διγαμία ευτυχώς δεν επιτρέπεται στην χώρα μας), μετά χωρίζετε, κατόπιν εσείς μετανιώνετε και θέλετε να επιστρέψετε αλλά ντρέπεστε. Τελικά, όμως, βρίσκετε το θάρρος και επιστρέφετε. Τότε αυτοί για να πάρουν τη ρεβάνς σας σκυλοβρίζουν όλη την ημέρα και σας ρίχνουν χυλόπιτα. Εσείς φεύγετε. Αλλά τώρα μετανιώνουν εκείνοι και σας παρακαλούν να επιστρέψετε, κάνοντάς σας τεμενάδες και ξαναφτιάχνοντας εκείνο το "μαζί" του παράφορου πάθους σεναριάκι. Εν τω μεταξύ εσείς που λέτε "ναι" επί χρόνια δεν έχετε ιδέα για όλα αυτά, ώσπου ξυπνάτε ένα πρωί και μπαίνετε στις σελίδες των τύπων και σας αποκαλύπτεται ότι το «όχι» ήταν «για πάντα ναι». Μη χειρότερα.

Σημείωση: το βρήκα μπροστά μου και με άγγιξε. Το αντέγραψα κι έβαλα λίγο τις πινελιές μου στο κείμενο το "ξένο" αυτό. Αν νιώθεις ότι στο κακοποίησα ζητώ χίλια συγνώμη και να επανορθώσω. Ή αν είναι το θέμα τα δικαιώματα δεν διεκδικώ κάποιο δικαίωμα εγώ από αυτό. 

Τέτοια μας λέει η φίλη μας η Χαριτίνη να μας εμψυχώνει- πάρτη στο γάμο σου να σου πει και του χρόνου

 

Υπάρχουν κάτι τύποι που τους λες επί χρόνια "όχι" και αυτοί μέσα τους το ακούν "ναι" για πάντα "ναι". Έχουν ήδη φτιάξει το σενάριο στο κεφάλι τους πως βρίσκεστε σε θυελλώδη ερωτική σχέση, ανταλλάσσετε όρκους αιώνιας αγάπης, περνάτε βέρες (εκτός γάμου, γιατί η διγαμία ευτυχώς δεν επιτρέπεται στην χώρα μας), μετά χωρίζετε, κατόπιν εσείς μετανιώνετε και θέλετε να επιστρέψετε αλλά ντρέπεστε. Τελικά, όμως, βρίσκετε το θάρρος και επιστρέφετε. Τότε αυτοί για να πάρουν τη ρεβάνς σας σκυλοβρίζουν όλη την ημέρα και σας ρίχνουν χυλόπιτα. Εσείς φεύγετε. Αλλά τώρα μετανιώνουν εκείνοι και σας παρακαλούν να επιστρέψετε, κάνοντάς σας τεμενάδες και ξαναφτιάχνοντας εκείνο το "μαζί" του παράφορου πάθους σεναριάκι. Εν τω μεταξύ εσείς που λέτε "όχι" επί χρόνια δεν έχετε ιδέα για όλα αυτά, ώσπου ξυπνάτε ένα πρωί και μπαίνετε στις σελίδες των τύπων και σας αποκαλύπτεται το ιερό τέμενός σας. Μη χειρότερα.

Το 'καψα;

 

Επιτυχία 300% σήμερα. 

Είδες τί εφυία αναπτύσω για να σου πω ένα γειά..

Πες και κανα μπράβο. Ούτε φιλί ούτε κόκαλο σήμερα.

 

ωραίo και το Tablemountain δικό μας

 

Είσαι η κορυφή από τα Ιμαλάια που πρέπει να ανέβω και κάθομαι εδώ και καπνίζω σα πούστης περιμένοντας να με απαγάγουν οι εξωγήινοι για να κάνω πειρατεία στο σκάφος τους και να έρθω με μια δεσμίδα φωτός να σε ρουφήξω μωρό μου φουπ να πάμε βόλτα στο φεγγάρι.

 

Πότε είναι το deadline?

Touthpaste story

 

Όλο τον καρέλια έχεις καπνίσει, μου έλεγε ο οδοντίατρος σήμερα που τα γυάλιζα.

Άκουσες κάποιο χλιμίντρισμα;

 

Τι φοβερό να είναι η συγκεκριμένη γυναικάρα ο έρωτας μου. Και τί εξωφρενικό να έχουμε την συγκεκριμένη ιστορία.  Και να έχω αντέξει περίπου 6000 νύχτες χώρια της να την σκέφτομαι.   Η άλλη με την κατάρα και τις 1001 νύχτες είναι νηπιαγωγείο μπροστά μας.  Κι ούτε που ξέρω τι γίνεται κι ούτε θα μάθω.

Όμως κάτι δυνατό πρέπει να κάνω κάτι που δεν έχω δοκιμάσει, τουλάχιστον έτσι. Είναι κι η θέση μου πολύ αποκλεισμένη και ξέρω ότι πρέπει να μεριμνήσω για μια θέση ευνοϊκότερη πρώτα και μετά για την πράξη. Μα κάθε νύχτα που περνά και δεν την αγγίζω πραγματικά νιώθω πως είμαι άκυρη. Και το νιώθω και την ημέρα. Πως γίνεται να είμαι κάποια που έχει ακυρωθεί και να έχω μια ζωή που να είναι ακυρωμένη. Και πως γίνεται αυτός που τα ακύρωσε αυτά να μην ταξίδεψε έστω μια διαδρομή μαζί τους. Ενώ δεν είμαι ληγμένο ακυρωμένο ξεχασμένο στην τρύπια τσέπη κάποιου.

 Ο δικός μου έρωτας ο πανμέγιστος και μεγαλύτρωτος έχει βγάλει ρίζες στον ουρανό, ο τρελός.   

Και με τρελαίνουν τα αυτάκια σου. Και από εκεί και κάτω γκρεμίζομαι.    

Ευσπλαχνικά δέξου με. 

Τί να με πήγαινε σε εσένα που με έχεις μαρκάρει; Νιώθω Πήγασος σήμερα, που θα γινόταν σκέτο άλογο για μια Αμαζόνα.  Και δεν με νοιάζει να χάσω το κέρατο και τα φτερά μου και την αιωνιότητα μου αν είναι να γίνω το άλογό σου. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Ούτε κέρατο, ούτε φτερά λέμε.  Που είσαι;

                      .. το γαϊδουράκι σου.           

 

 

 

 

Πόσο πιο τρυφερά θες να σε πνίγω..

Edna St. Vincent Millay

 

 Σονέτο IV

Θα σε ξεχάσω σύντομα, αγάπη μου γλυκιά,

Γι' αυτό ν' απολαύσεις τη μικρή σου τη μέρα,

Τον μικρό σου τον μήνα, τη μικρή μισή χρονιά,

Προτού ξεχάσω, ή πεθάνω, ή πάω παραπέρα,

Και για πάντα χωρίσουμε· σε λίγο μόνο καιρό

Θα σε ξεχάσω, όπως είπα, όμως όσο θα μένω,

Αν μ' ικετέψεις με το ψέμα σου το πιο τρυφερό

Θα σου τάξω τον όρκο μου τον πιο λατρεμένο.

Αλήθεια, η αγάπη θα ήθελα να ζούσε πιο πολύ,

Και οι όρκοι να μη σπάνε μ' ένα άγγιγμα,

Μα έτσι ορίστηκε, η φύση έχει σκαρφιστεί

Να συνεχίζει να παλεύει χωρίς διάλειμμα,-

Είτε βρούμε αυτό που ψάχνουμε, είτε όχι,

Το ίδιο κάνει, θα σου πουν οι βιολόγοι.

Μετάφραση: Χαρίλαος Νικολαΐδης

Λίγα σύκα απ΄τα γαϊδουράγκαθα, (Α few figs from thistles, 1920)

Εκδόσεις Θράκα

Στον όφυ δώσ'το όχι δώσ' το σε μένα (για πλησίασε να σε δω..)

 

Όταν δίνουμε το μήλο στην Έριδα χάνουμε και την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.  

ένα προς τρία

 

Μπορεί να μιλάω έτσι, ότι δηλαδή συμβαίνει το ένα προς τρία, αλλά δεν παύει το έτσι να είναι ένα προς τρία (Εγώ το έχω ένα προς τρία, όλα τα άλλα μηχανάκια το δίνουν πολύ λιγότερο, μηδέν ένα τα εκατό κάπου εκεί. Το ένα προς τρία είναι τολμηρό έως βλακώδες αλλά αν ρώταγες την καρδια μου θα στο έδινε στο εκατό τα εκατό όσο κι αυτή το ίδιο κι έτσι το χώρισα πνεύμα μυαλό καρδιά και το βρήκα. Είναι κάτι περισσότερο από ένα προς τρία.)

Όμως πάντα υπάρχει το όχι και το μπορεί ίσως. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είπε με νάζι και νόημα όχι και η ζωή είναι δυνατότερη κι από την καρδιά και από το μυαλό. Και λέω να έρθω να την ξαναρωτήσω αλλά με τόσα όχι στο ίδιο μέρος. Δεν είναι ακόμα πολλά όμως, ένα τζιζ πόνος μνήμη μηχανή όχι εκεί εκεί όχι όχι εκεί έχει χαρακτεί και χακάρει τώρα. 

Μα πως μιλάμε τόσο καιρό!

Γιατί τα έφαγα τόσα άκυρα

 

Είμαι στην φάση που μου λέει η πόρτα σπάσε με τρέχα μπες. Αλλά θυμάμαι που είπες πως έχει μείνει κάπου ένα παράθυρο ανοιχτό και το ψάχνω πριν την σπάσω. Αλλά για να την σπάσω πρέπει να συμβαίνει κάτι μέσα που να δώσει το μπουκάρισμά μου άλλοθι και να το καδράρει ως σωτήριο και απολύτως αναγκαίο. Για μένα είναι αναγκαίο να σε δω. Για σένα μέχρι πρώτινως απορρηπταίο. 

Εγώ θέλω να με χαρίσω κάπου, είναι κι αυτό ανάγκη μου. Φυσιολογικά δλδ έχω αφηρημένο πρότυπο και με ξεκουράζει να βρίσκω ένα συγκεκριμένο με βοηθάει να έχω παράδειγμα και να προσγειώνομαι σε έναν μικρόκοσμο. Που όμως με πνίγει κι όλας γιατί τους καλομαθαίνει ο ανθρώπος και βρίσκω μπελά και τραβήγματα όταν είναι η ώρα μου να ανοίξω στο σύμπαν. Μάχη δίνω με την μικρή γι' αυτό πολύ και με έχει βελτιώσει η αγάπη να προσπαθώ μαλακά κι απαλά με φροντίδα μέριμνα και με επιχειρήματα. Κι από την άλλη πως να προσγειωθώ σε έναν κόσμο που κι αυτουνού του την βαράει και τον παίρνει και φεύγει κι έχει κάθε δικαίωμα τέτοιο και υπεράσπισης αυτού ακόμη και με βίαιο τρόπο αν δεν έχει αποθέματα καλοσύνης κι αγάπης εκείνη την στιγμή και νοσεί ας πούμε κι από την έλλειψή τους αυτή. Θέματα που έχουν απασχολήσει και θα απασχολούν την ανθρωπότητα και το πόση ανάγκη υπάρχει για ευγενικούς τρόπους και τόπους με αειφορία σε ελεύθερα και κοινά αγαθά που να άρχει ένα Ά πολιτισμός σύμφωνος με όλα τα πλάσματα και τη φύση. Χωρίς εξωτερικό κόστος, επιμένω. 

Οι περιβαντολόγοι ξέρουν ότι όλος ο αγώνας της εποχής μας είναι η εξάλληψη του εξωτερικού κόστους και χωρίς η προσπάθεια αυτή να πέσει θύμα του εμπορίου. Το κέρδος μας θα είναι η φυσική ομορφιά και σοφία. Κάτι που δεν κοστολογείται. Άρα δεν υπάρχουν κουστούμια γι' αυτό. Σαν κι εμάς τις νύχτες, που μένει η αλήθεια μόνο. Έτσι μωρό μου, ξέρεις τι λέω. Τώρα αν με θες όπως σε θέλω και τρέχω βρω ένα τζετ να έρθω κατευθείαν κοντά σου και ποιος το γαμεί το εξωρερικό κόστος, μπατάρει η φάση. Επομένως οδεύω προς τα 'κει μέσα στις παραπάνω αρχές και μου έχει βγει η γλώσσα. Και έρχομαι και σου φέρνω από το υστεριμά μου και μου το πέταξες τόσες φορές στην μούρη και μου φέρεσαι λες και γαμάω ένα γύρω και σε έχω για πλάκα και για χάζι και είμαι καμιά ασυνείδητη που δεν μελετάει και δεν μεριμνεί για το εξωτερικό κόστος.  Συμβαίνει έτσι ή είσαι εσύ το κολόπαιδο και ποιος είναι το κολόπαιδο ε κολόπαιδα. Αφού δεν είμαστε τσογλάνια, ούτε εγώ ούτε εσύ ούτε οι γύρω μας σε ικανοποιητικό βαθμό έως τουλάχιστον όχι επικίνδυνο για δολιοφθορές και τέτοια να πρέπει κάποιος να εξοριστεί.  Κι η ιστορία να επαναλαμβάνεται. 

Κι όμως δεν έχω φύγει ούτε δευτερόλεπτο από κοντά σου. Και μας έχουνε στείλει φαντάρους τα πέντε έξι ενωπίω πως τα λες κι εσύ. Όταν το κατάλαβα αυτό σήκωσα πυρετό και διαλύθηκε ο θυροειδής μου και γίναν όσα γίνανε. Και προσέχω πάρα πολύ το σώμα μου για σένα μωρό μου που σ' αγαπώ και θα ήθελα κι εσύ να το κάνεις κάπως έτσι. Άσχετα που ο χάρτης σου με αναγκάζει να τρέχω όλη μέρα να σε δυναμιτίζω γιατί βαριέσαι εύκολα τα εύκολα και τους δεδομένους. Ξέρεις πόσες φορές με έχεις σηκώσει από το άραγμά μου; Δε με λυπάσαι καθόλου και γι' αυτό δε σε λυπάμαι κι εγώ. Αλλά μου λείπει να σε αγαπήσω. Έχω ανάγκη να με αφήσεις να σε αγαπήσω, εσένα, το συγκεκριμένο πρότυπο. Είναι τόσο ανάγκη διότι εντάξει γίνεται και με το αφηρημένο όμως το ενωπίω έχει άλλη γνώμη και με κόβει και δεν με αφήνει να το ευχαριστηθώ. Χαρά μου. Πόσες φορές να τσεκαριστώ; Αν δεν τα καταφέρω και με εσένα να πάω να πνιγώ. 

Ναι, δοκίμασα και την αφαίρεση. Σε πνευματικό επίπεδο δουλεύει πολύ καλά αλλά μιλάμε για βαρβάτο διαχωρισμό. Πατάς σε δυο βάρκες και πας και πλάτη πλάτη, δεν μπορείς να χαλαρώσεις ποτέ, ερημίτης στην πόλη, σ' αγκαλιάζει καλά μόνο η ίδια η δισυποστασία σου. Φρίκη, δεν είναι για μένα λέμε. Πόσο να το προσποιηθώ για να πω πως το έκανα. Και ο κόσμος που με γουστάρει έτσι εγώ το ξέρω ότι με πηγαίνω στο φορείο. Και ποιος είναι δίπλα μου την κάθε στιγμή. 

   

 

       

             

Πες το κι έγινε

 

Είδες όμως μάτια μου πόσο σ' αγαπώ, πόσο μαλακά το πάω ..

Και να το ξέρεις. Τα παιδιά το ξέρουν ότι είσαι η εκλεκτή της καρδιάς μου και δεν έχουμε εμείς τέτοια κολλήματα. Και οι ελιές που είναι ας πούμε τα αφεντικα μου το ξέρουνε και δεν έχω πατρίδα άλλη. Δε δικαιολογίσε πουθενά από αυτά. 

Φως μου

 Λυτρωμένα καρδιά και ψυχή 

χωρτασμένο κορμί

Πόνε σύγκορμε πνιγμέ

 

Δεν υπάρχει ομορφότερη ομορφιά

 ομορφιά μου. 

Πεθαίνω όταν σκοτεινιάζεις.

Με πεθαίνει πιο πολύ.

 

ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ Κ.Π.Καββάφης

 

Τί συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος 

για τα ωραία και μεγάλα έργα

η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνσι κ' επιτυχία να σε αρνείται•

να σ' εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,

και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τί φρικτή η μέρα που ενδίδεις,

(η μέρα που αφέθηκες κ' ενδίδεις),

και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,

και πηαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,

και σε προσφέρει σατράπειες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία

αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει•

τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,

τα δύσκολα και τα ανεκτίμητα Εύγε•

την Αγορά, το θέατρο, και τους Στεφάνους.

Αυτά που θα σ' τα δώσει ο Αρταξέρξης,

αυτά που θα τα βρεις στη σατράπεια•

και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

All I ask ADELE

 Capo: 4

 
 
[Intro]
C   Em   F   G
 
 
[Verse 1]
C                     Em
I will leave my heart at the door
        F
I won't say a word
        G
They've all been said before, you know
 
   C                 Em
So why don't we just play pretend
               F
Like we're not scared of what is coming next
   G                E       E/G#
Or scared of having nothing left
 
 
[Pre-Chorus]
      Am                    C/G
Look, don't get me wrong, I know
                 Dm
There is no tomorrow
Dm7/G
All I ask is
 
 
[Chorus]
C             A7         A7/C# Dm
If this is my last night with  you
F/G              G7        G/B    C
Hold me like I'm more than just a friend
          A7      A7/C# Dm
Give me a memory I  can use
F/G            G7
Take me by the hand
G/B      C       G/B    Am
while we do what lovers do
           C/E      Dm7
It matters how this ends
       F/G                   C
'Cause what if I never love again?
 
 
[Interlude]
(C)  Em   F   G
 
 
[Verse 2]
C
I don't need
     Em
Your honesty
             F
It's already in your eyes
        G
and I'm sure my eyes, they speak for me
 
C               Em
No one knows me like you do
                      F
and since you're the only one that mattered
          G           E  E/G#
tell me, who do I run to?
 
 
[Pre-Chorus]
      Am                    C/G
Look, don't get me wrong, I know
                 Dm
There is no tomorrow
Dm7/G
All I ask is
 
 
[Chorus]
C             A7         A7/C# Dm
If this is my last night with  you
F/G              G7        G/B    C
Hold me like I'm more than just a friend
          A7      A7/C# Dm
Give me a memory I  can use
F/G            G7
Take me by the hand
G/B      C       G/B    Am
while we do what lovers do
           C/E      Dm7
It matters how this ends
       F/G                   C/Bb
'Cause what if I never love again?
 
 
[Bridge]
                F      C/E Dm
Let this be our lesson in  love
                F/G  G   G/F    Em7
Let this be the way we remember us
                 E     E/G# E/B Am
I don't wanna be cruel or      vicious
            Dm7
And I ain't asking for forgiveness
F/G       Ab7sus4
All I ask is
 
 
[Chorus]
Db            Bb7        Bb/D Ebm
If this is my last night with you
Gb/Ab            Ab7       Ab7/C  Db
Hold me like I'm more than just a friend
          Bb7     Bb/D Ebm
Give me a memory I can use
Gb/Ab          Ab7
Take me by the hand
Ab7/C    Db      Ab/C   Bbm7
while we do what lovers do
           Db/F     Ebm
It matters how this ends
       Gb/Ab               Ab7sus4 Db
'Cause what if I never lo...ve   again

σαλάτα

 

 

Ζεν ξέρω τί να number one

που μ'αρέσει που έχεις σκάσει

Μπόμπα

 Αγάπη μου σήμερα ήτανε να πάμε στις ιπποδρομίες στον Αγιώργη αλλά δεν ξύπνησα το πρωί και πήγαμε απόγευμα στην Ελαία και κάναμε ιππασία. Ανέβηκα σε άλογο! Το λένε Μπόμπα και είχαμε επισοδιακή γνωριμία. Όπως πήγα να ανέβω και πήρα την φόρα μου μου έδωσε κι αυτή άλλη τόση φόρα που στο τσακ δεν έπεσα από την άλλη. Μετά μου πήρε κανα πεντάλεπτο να βρούμε ρυθμό και μίναμε τελευταίοι γιατί την άφηνα στον δρόμο να τρώει. Μόλις το βρήκαμε κάπως καλύτερα ήθελε να τους προσεράσουμε και έτσι την άφηνα και σταμάταγε κι έτρωγε κάθε λίγο στον δρόμο. Μα όταν επιστρέφαμε προσπάθησα να την κάνω να πάμε λίγο πιο γρήγορα και της μίλησα, της είπα πάμε Μπόμπα και τρέξαμε λίγο 10 μέτρα μέχρι που μας σταματήσανε όταν φτάσαμε στους άλλους. Ενθουσιάστηκα, μου φεύγανε γελάκια σα μικρό παιδί. Είναι ευαίσθητη με λεπτότητα και πολύ δοτική. Θέλω να την ξαναδώ. 

Μια νύχτα στη φωλιά σου

  Χτυπάω το κουδούνι

Λες ποιος

Λεω εγώ

Ανοίγει η πόρτα

Ανεβαίνω

Η πόρτα είναι ανοιχτή

Κολλάς πάνω μου

Κολλάω πάνω σου

Με κατευθύνεις

Σε οδηγώ. 

 

 Χτύπα την μπάΝγκα και πάρτα όλα.

 

Ο ήλιος χτυπάει στα σύννεφα και πέφτει στη θάλασσα.

Φεύγω για να έρχεσαι

  

Αν πρέπει να φύγω για να έρθεις 

να γίνω μύστης 

να φτάσω στην δισυποστασία 

 και να είμαι και κάπου δίπλα

να γκρεμιστεί ο φούρνος

να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του

να έχω κάνει το μέγα λάθος. 

Αν πρέπει να φύγω για να έρθεις

και δεν σου φτάνει που είμαι φευγάτη 

 Φεύγω για να έρχεσαι.

στο όνειρό μου έκλεψα και μια κόκκινη τσάντα αφου την άδειασα πρώτα χάμω

 

Έχω φάει άπειρες εργατοώρες να σου φτιάχνω να κάνω έρευνες να βασανίζομαι και να μαλακίζομαι. Όλη μου την ενέργεια και τον προσωπικό μου χρόνο. Έχω φτύσει αίμα και απίστευτους ανθρώπους μόνο και μόνο για το δικαίωμα μου να σε σκέφτομαι όπως θέλω να στέκομαι στο εκατό τα εκατό. Δεν μπορεί κανείς εαυτός μου ή εαυτός σου να μου πούνε το παραμικρό, τουλάχιστον από την ώρα που το συνειδητοποίησα αυτό που νιώθω, οριζοντίως καθέτως πλαγίως διαγωνίως περιμετρικά ακτινωτά και κτλ.   Και μη μου λες τέτοια γιατί μου κλείνεις το μάτι μέσα από τη μπουκάλα. Και σου λέω πως από σένα πήρα τα βουνά και πως για σένα ξανακατεβαίνω στον κάμπο. Δεν είπαμε να μας δώσεις καμιά σιγουριά. Να πιαστούμε από τα μαλλιά μας πιανόμαστε όσο δεν πάει. Δεν είπαμε να μας δώσεις καμιά σιγουριά, αλλά όχι και να μας κόψεις τα πόδια τα χέρια τα μάτια τα αυτιά το πέος και τα βυζιά. Κτλ. Μας τα έκοψες και μας τα πήρες και τί τα κάνεις ποιος ξέρει. Εγώ δεν γίνομαι λιώμα να γαμιέμαι ένα γύρω, αν κι έχω αρχίσει να ζηλεύω μέχρι κι αυτούς δλδ. Γιατί από εσένα δεν περιμένω .. 

Στο ένα προς τρία το παίζω, σταθερά.

1 . Είσαι

2 . Δεν είσαι αλλά ίσως

3 . Δεν είσαι

Ζωή μου..

 

Ο κόσμος είναι θεϊκά πλασμένος

Έσπασε ένα κομμάτι κρυσταλλάκι

Εκύλησε κι εχάθει.



Να μη σε νοιάζει

Θα είναι εντάξει.



Ο κόσμος είναι θεϊκά πλασμένος

ΚΡΑΤΑΕΙ ΑΠΟ ΛΑΘΗ

 

ΚΡΑΤΑΕΙ ΑΠΟ ΛΑΘΗ

 

Κρατάει από λάθη

και δεν μπορεί να τον κρύψει

ούτε η νύχτα.

 

Μέχρι που

φοβήθηκε τον φίλο του

μη κι αποκαλυφθεί.

 

Όπως η σκούφια του

κρατάει από λάθη

Κι ούτε στη νύχτα

δεν μπορεί να κρυφτεί.

 

 

Κι όμως,

 

η αγωνία του όλη

είναι να μας δείξει.

 

Να μας δείξει θέλει

Αυτό που του πήρανε.

ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

Να θυμάμαι...

Πως έσπρωχνα 

την πόρτα που έφαγα στη μούρη

κι ήταν αυτή που άνοιγε.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

 

 

Σήμερα άκουσα πως είναι η παγκόσμια ημέρα bloggers!!!

Κι εσείς καψούρια είστε παιδιά;

 

Ποιοί είναι όλοι αυτοί που μπαίνουνε εδώ μέσα; και έχω γίνει ρόμπα, βασικά καλησπέρα σας, Σούλα μ' ακούς...

Για αφήστε κανα σχόλιο να γνωριστούμε σιγά σιγά μιας και σας λέω τα προσωπικά μου...

Κοκαλάκι μιαμ

 

Έπαθα αγάπη μου. Δεν τρως καθόλου; Τί τρως; Θέλω να σου μαγειρεύω.. υγιηνά και νόστιμα πράγματα. Να ρουφάμε το ίδιο μακαρόνι. Να δαγκώνουμε το ίδιο φρούτο. Να γλύφουμε το ίδιο παγωτό. Να σε νοιάζομαι με πράξεις καθημερινές Έρωτά μου. Να μπει ο κόσμος επιτέλους στην θέση του και να μην τα νιώθω όλα τόσο τρελά. Ή ας τα νιώθω ακόμη πιο τρελά, δε με πειράζει αυτό. Να θες να σ' αγγίξω όπως θέλω να σ' αγγίζω, αυτό με έχει τρελάνει. Να επικοινωνούμε με όλους τους τρόπους. Αν δεν σου δώσω την ευτυχία να μη σηκώσω κεφάλι. Και πάλι και πάλι. Αγωνίζομαι να φτιάξω αυτή την ευκαιρία και που μου την έχεις από την αρχή ξεκόψει κι έπητα τόσα πλάγια που και νορμάλ όποιος να ήτανε θα είχε σαλτάρει. Ας πούμε ότι γίναν υποσυνείδητα κάποια. Τώρα όμως, μπορεί να μου πει κάποιος ποιά είναι η κατάσταση; Να ακούσω τον Κραουνάκη; Τι είναι αυτό πάλι; Για ποιον κλαις ρε γαμώτο. Και ποιο είναι το μαλακισμένο που του έκανες τέτοιο δωράκι. Και δεν σκλαβώθηκε και σκλαβώθηκα εγώ. Συλλογή μας κάνεις; Έτσι κάνεις συλλογή; Συλλογές έτσι κάνεις εσύ; 

 

Μωρό μου.

Ένα φιλί.

μεταμοντέρνα επίπεδα

 

Συχνά μιλώντας στο τηλέφωνο με ανθρώπους ακούω από μέσα διάφορα. Γελάκια νόστιμα και αναστεναγμούς και διάφορα, διάφορα συνήθως πειρακτικά ωραία. Και όχι μόνο στο τηλέφωνο. Και λέω πως είναι δικιά μου όλη αυτή η τρέλα.

Συχνά διαβάζοντας ποιήματα βρίσκω αναφορές σε εμένα. Και πάλι λέω πως είναι δικιά μου αυτή η τρέλα. Συχνά περπατώντας στην πόλη ακούω το όνομά μου (η Νάνσυ!) όταν περνώ από πολυσύχναστα μέρη. Και δεν γυρνώ και δεν κοιτώ γιατί πάντα λέω πως είναι δικιά μου αυτή η τρέλα. Πώς με κοιτάνε άνθρωποι επίμονα και αδιάκριτα το νιώθω.  

Ακόμη και σε παρέες που κάθομαι και μιλούν μπροστά μου ακούω πράγματα πλάγια που βρίσκω αναφορά σε εμένα και πάλι λέω πως είναι δική μου αυτή η τρέλα.

Ακόμη και σε μια συχνότητα και με μια ευστοχία που δύσκολα μπορεί να πει κανείς πως είναι τόσο τυχαιότητα και πάλι λέω πως είναι ολόδική μου αυτή η τρέλα.

Αλήθεια πως θα ήτανε αν ήμουν όντως τόσο σημαντική κι ίσως δυσπρόσιτη που οι άνθρωποι να ψάχνουν έτσι πλάγια κάτι να μου πούνε. Κι ίσως ναι κάποια από όλα αυτά να είναι για μένα. Κι ύστερα πως θα μπορούσα να τα ξεχωρίσω από τα υπόλοιπα κι ίσως τα έμπλεκα χειρότερα στο μυαλό μου κι έτσι λέω πως είναι όλα δική μου τρέλα.

Και κάποια φορά που με τα πολλά είπα να τολμήσω τελικά με εσένα, να πω πως έχει κάποια βάση αλήθειας αυτή η τρέλα έπαθα τελικά τα χειρότερα. Δηλαδή έπεσαν από την βάση τους και τα ευθεία μας λόγια και χάθηκαν όλα.

Που να ξέρουν οι άνθρωποι πως είναι να είσαι και λίγο τρελός και να ακούς τα δικά σου από άλλα έγκατα κι από τα δικά σου ουράνια και να την παλεύεις έτσι δύσκολα να σταθείς νορμάλ στα έργα και τις ημέρες σου χωρίς να ενοχλείς κανέναν. Να προσπαθείς να συμβιώσεις με παραισθήσεις και ιδέες αναφοράς σε δεύτερα και τρίτα επίπεδα. Διότι δεν θέλω να νεκρώσω αυτή την λειτουργία μου, αυτό το μέρος του εγκεφάλου μου με χάπια πχ, ίσα ίσα που μ' αρέσει να το εντείνω και να το αντιμετωπίζω να κάνω ωραία και δύσκολη παρέα με την δική μου τρέλα .

Βλέπω την ζωή για τέχνη και είναι εντάξει έτσι να ταυτίζομαι και να νιώθω αναφορές και τέτοια, αφού έτσι είναι η τέχνη όταν πετυχαίνει. Άρα για μένα ότι μπορεί να σταθεί ίδιο από το πρώτο επίπεδο μέχρι το τελευταίο αυτό παραδέχομαι για ζωή. Όλα τα άλλα είναι πνεύματα στον αέρα.              

Το παράξενο είναι ότι το παθαίνω μόνο με τους ανθρώπους αυτό, ποτέ με την φύση ή τα ζώα. Και δεν το παθαίνω ούτε με τους λίγους ανθρώπους μου που κατά κάποιον τρόπο έχω ξεκλειδωθεί και είμαστε «οικογένεια» και νιώθω ασφάλεια άνετα και οικεία κι ωραία.

Μες τον πολύ τον σχεδόν άγνωστο κόσμο το παθαίνω πάντα και με τους που φρεσκογνωρίζομαι. Αλλά και πάλι όχι με όλους, είναι οι κάποιοι πολύ εξαιρετικοί που τους λέω αυθεντικούς που είναι διάφανοι κι ολόφωτοι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επίπεδο. Λίγοι όμως, πόσο λίγοι είναι, ελάχιστοι, ένας, δύο , ένας. Ο Ντίντι είναι έτσι, ο Χατζής... άνθρωποι βαριοί που στην καθημερινότητα δεν μιλάνε πολύ αλλά ότι έχουν να πουν στο λένε. Και μπορώ και ηρεμώ και ξεκουράζομαι μαζί τους να ζω ζωή.

Και αποζητώ τέτοιους ανθρώπους σπάνιους, να μπορώ να ηρεμώ και να ξεκουράζω το μυαλό και τις αισθήσεις μου από όλο αυτό το πανηγύρι που για να το αντέξει η ιδιοσυγκρασία μου το βλέπω σαν τέχνη. Και συνήθως είναι μια τέχνη λειψή που αλλού η κυριολεξία και αλλού η μεταφορά. Κι εγώ αν δεν κυριολεκτώ κανονικά δεν μπορώ να μεταφερθώ και παθαίνω μια ταύτιση τελείως μεταμοντέρνα, από αυτές που σε πετάνε στο κενό και σου λένε βρες τώρα μαλάκα μόνος σου την μετάβαση την λύτρωση και την κάθαρση και γάμησέ μας.   

Δεν ζητάω από κανέναν να με προστατεύσει από αυτό. Ούτε να μην με παρεξηγήσει μπορώ να απαιτήσω. Έχω γιατρό και μπορώ και μιλάω πια γι' αυτά. Και τα λέω σε όσους με ενδιαφέρουν πραγματικά να τα ξέρουν κι ότι θέλεις κάνεις. Όπως κι εσύ δηλώνεις ότι μπορείς να θυμάσαι ότι θέλεις. Και το σέβομαι και δεν κρατάω κακία ούτε νιώθω κάπου προσβεβλημένη. Ίσα ίσα που με απήλλαξες από αυτούς που δεν τους ξέρω και δεν ξέρω τί τους είπες και σε πίστεψαν και με έχετε διαγραμμένη.  

Δε νιώθω Looser, ούτε άρρωστη. Νιώθω ιδιαίτερη. Μόνο κάπως ατύχως και απελπιστικά πολύ ερωτευμένη με το αντίθετό μου. Και δεν ξέρω αν είναι κοινές οι συχνότητες που μπαίνω αλλά ξέρω πως μπορούν να γίνουν από όσους αγαπιούνται πραγματικά πολύ και θέλω να μου συμβεί γιατί με τα χρώματα και τους ήχους τα καταφέρνω καλά και έχω να δώσω κάτι κατά βάση ισορροπημένο κι ωραίο.