Δευτέρα 17 Απριλίου 2023

Μη περιμένεις πια


 Χορεύοντας με τα Θεία

Ερπετά

Φτερά

Πάτε μας μακριά. Τις Κυριακές


και όλη την εβδομάδα

τα ράμφη στον τόπο τους

Ανασταίνονται Σάββατο.


Το ένα μέσα στο άλλο

Βαλμένα όχι όπως καπέλα

Ούτε με κορδόνια δεμένα ή λυτά.


Ράμφη, το ένα μέσα στο άλλο

Με γλώσσες πυραμίδες 

μαχαίρια σουβλιά.

-Θα περιμένω. 





Το τί πάει σύμφωνα με το που κι αντίστροφα

 

Χθες στις Κιτριές γνώρισα μια κυρία, γεννημένη στα Φιλιατρά που είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο στο Κάϊρο κι έχει κι αδερφό μπουζουκτζσή στους Γαργαλιάνους που παίζει με τον κουμπάρο μου. Και με πληροφόρησε πως ένας γνωστός μου φίλος ο Γρηγόρης έπιασε δουλειά στην εφημερίδα εκεί.. 


-σκέφτεσαι ότι σκέφτομαι;


Υ.Γ.

Στην Λάρισσα όταν έμεινα το 2007 μια βδομάδα, δεν βγήκα από την εστία και γύρω, η πλατεία ήτανε σα  γεφυροπλάστιγγά. Στο Στόμιο της Λάρισσας είχα κατασκηνώσει με την ΚΝΕ το 2002. Στον Βόλο το 2008 σίριαλ σαπουνόπερα νταρκ. 2021, δε με βλέπω να βρίσκω άκρη στο Πήλιο. 2022, φως με θέση  στο Χορευτό. 

Στη γειτονιά σου αρρώστησα.

Αθήνα, παλιά αγαπημένη κι άσχημη πουτάνα, κάποτε ήσουν.. 

Αθήνα. 


Τί έκανες το 2005;


Το '23 κατεβαίνω από το λόφο.   

-Που πάμε;

 



Α. βότανα των τόπων μας

Καλέντουλα

Πεντάνευρο

Παπαρούνα


 





..





'Εκτωρ Πανταζής

 






ΜΕ ΤΗ ΦΡΑΝΤΖΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Πάντα να παρατηρείς πού έγινε η σφαγή. Γιατί ο καμβάς τεντωμένο δέρμα της χώρας είναι κι από το κορμί μας.
Η αποκοτιά του Ελ Γκρέκο συνίσταται στο ότι θέλησε να αντικρίσει στου παντοκράτορα το πρόσωπο τα μεταφυσικά μας πάθη. Και τη θεία φλόγα στα ανυψούμενα πρόσωπα της έβδομης σφραγίδας.
Καρδιά μου στάζεις αίμα πικρό σένα σταυρώσαν ή το Χριστό;
Μια εξωτερική αιτία βρίσκει χώρο στο εσωτερικό σου, χόρευε εσύ, να μας πάρει ο μούστος στις μέθες σου σε όλα τα G του κόσμου, να ασπασθώ τις βαρύτητές σου καθώς απογειώνεσαι.
Σε ντύνει η δαντέλα του αφρού βουτάς στην υγρή της υπόσταση έρωτας βυθών.
Δυσανασχετείς, σε κούρασε ενδεχομένως κάτι εξόχως άπρεπο, μέχρι να δεις την καίρια μορφή, το λυρισμό εκείνο που θα κάμψει τη δυσφορία σου. Ο λυρικός εξατομικεύει δεν γενικεύει σε πρόσωπο απευθύνεται.
Σου στέλνω την αλθαία μου με τα ιλιγγιώδη βαθιά πορφυρά χωνιά της να σου θυμίζει το πλήρωμα της νύχτας στου έρωτα τους μυχούς, όπως αυτά τα άνθη στις μασχάλες του μητρικού στελέχους.
Τον αναγνώστη των διαδοχικών αιώνων δες, γιατί η πλήρης στιγμή είναι αιωνιότητα,
δε μαθαίνεις τίποτε αντικρούοντας, μην απονευρώνεις τα κείμενα δε θα σου μιλήσουν. Μην περιχαράσσεις, στην άπειρη ανάσα του φυσά αιώνιο κάλλος, η ώρα σου η νιότη σου το σφρίγος, το ωραίο το παίρνεις το κάλλος σε παίρνει και σε σηκώνει. Θέλει κατάδυση και ορμή κατακορύφως, το ανώτερο δίνει ουσία στο καλύτερο, που μόνο του είναι ζωώδες.
Οι αρχαίοι λυρικοί μας, κατάγονται από το πιο αρχαίο κάλλος, είναι αρχετυπικοί, τότε που δεν τα είχε πιάσει ακόμα τα γράμματα και τα πράγματα η κοινοτοπία.
Αν πέσεις στην πραγματική ποίηση μην ελπίζεις να βγεις χωρίς γρατσουνιές, κι αυτό είναι το σημάδι ότι έπεσες πράγματι σε ποίηση.
Και είπεν ο ποιητής. Ποιήσωμεν. Και εποιήθη ρήμα.
Η διακονία στο κατώφλι των θεών ο χρυσός ήχος της σαΐτας σμίγει τον ήχο της λύρας, δοξάρι και βέλος χορδή και χορδή, καθώς η φτερούγα του αετού σαρώνει τους αιθέρες .
Αρμενίζω στις θάλασσές σου ,γύρω από τη μέση σου όλος ο κόσμος εκεί. Άσε τη μεταφορά να κάνει παιχνίδι. Δεν μπορούμε να πούμε τίποτε χωρίς υπαινιγμούς.
Έχει εύρος έχει βάθος έχει πάθος έχει χιούμορ έχει συναίσθηση έχει νοιάξιμο έχει ευφυΐα έχει λεπτότητα έχει ηδονή έχει αγάπη έχει μετά έχει τώρα έχει μπόρα ερωτική έχει οπώρα
έχει μύθο έχει αφήγημα έχει πλοκή έχει πλούτο χρώμα ποίηση τέχνη έρωτα σχέση
πράξη ύπαρξη δωρεά χάρι ομορφιά.
Πιθανόν υποσυνείδητα κάτι μας λέει αυτό εδώ, είναι και μελαγχολικό είναι αποχωρισμός, καμιά φορά αυτά τα απλά είναι τα καλύτερα
η απουσία υπάρχει πάντα ό,τι και να γίνεται, γιατί έχουμε ένα παρελθόν άδειο, και ένα αβέβαιο μέλλον που δεν μπορεί να γεμίσει με τίποτε.
Εμείς οι δυο στο αρχιπέλαγος, έχουμε μια κλειστή θάλασσα την ανοίγουμε μόνο τη νύχτα από πάνω μας να έρχονται τα αστέρια σ’ ερωτική γιορτή τα δελφίνια να παίζουν γύρω μας, κι εσύ μεθυστικό κρασί, μέθη μου, με εθίζεις με ερεθίζεις, σε σένα ομνύω, η μέρα ονειρεύεται πυκνά, οι μαύροι πάνθηρες της ηδονής σέρνουν το άρμα επιθυμία λυμένη ξαμολημένη, πρώτα ξυπνάν τα χείλη σου μετά ανοίγεις τα μάτια και το θέμα κλειδώνει, γίνεσαι η Bilie τραγουδάς, εγώ είμαι αυτός ο Ινδιάνος, με είδες; Χορεύω γύρω απ' τη φωτιά σου και σου κλέβω τα κάρβουνα που είναι σαν τα μάτια σου, όσο βαστάξει αυτό στο ρυθμό του βιολιού ερωτευόμαστε, περνώ το δοξάρι σε όλες τις χορδές σου σε παίζω με ρυθμό, διαβάζω την παρτιτούρα σου, μέθη κι ανοίγουμε νέο βαρέλι.
Τώρα που η νύχτα θέρισε με το μαύρο σπαθί της τη μέρα ,και το φεγγάρι ματωμένο πέφτει στα πόδια σου, αιμορραγεί φως, χλωμό σαν φλουρί το πρόσωπό του παραδίνεται στα θέλω σου .
Ο τρυφερός καλπασμός με τις λέξεις δε λογαριάζονται με τους ανέμους, μια ακτίνα πέταξε καλημέρα κι έφεξε. Μου αρέσουν όσοι έχουν την αίσθηση της λογοτεχνίας μέσα τους , όπως εδώ πχ: "είναι λυκόφως βαθιά μέσα μου. Αν μια τέτοιαν ώρα δεν μπορέσω να βρω κανέναν στο δρόμο μου δεν θα τον συναντήσω ποτέ"(αγνώστου).
Διανύω τη θάλασσα που μου λείπεις, σπάσε τους κάβους ρίξε με στο ανάκτορο της ηδονής σε συναντώ σε όλα τα σημεία του χάρτη το βλέμμα μου κατευθύνεται απόλυτα προς το θηλυκό σου στήθος αφού χορτάσω τα μάτια σου. Bice ,είναι το χαϊδευτικό της Βεατρίκης ,όπως θα ξέρεις, που έκανε το Δάντη ποιητή.
Το να γεννηθεί το ύδωρ είναι πρωταρχικό για τις πηγές, κάνει τις θάλασσες να διψούν όσο εγώ για σένα.
Bice, θα σε απαγάγω απ’ τις σελίδες του Δάντη εγώ , και από του Άρνου τα νερά θα σε φέρω στα νερά μου, λεύτερος στη μαγεία του νερού και του ανέμου.
Πρεσβεύω ότι οι πίνακες πρέπει να είναι σαν τα θαύματα, σαν εσένα θύελλα να σε ανακαλεί, μου δίνει το στίγμα απ' την ψυχή σου χρώμα ψυχής.
Με μια ανάλαφρη απαλότητα φιλιού, φυσά σήμερα το βράδυ, τα χείλη σου στο χρώμα το δειλινό.
Έχεις τη μουσική σαν μαντινάδα και χρωματίζει αποβραδίς αυγές, πίνεις ρακές βαθιές μου κάνεις χαρακιές,
ακούω το βήμα σου στα στενά σε βλέπω πριν να σε δω μου κοκκινίζεις τον ορίζοντα, καρφίτσα στα μαλλιά σου την καρδιά μου θα βάλω να πεις το τραγούδι.
Το αηδόνι θέλει τη μαύρη νύχτα να κεντήσει ηχητικούς δακτύλιους.
Με ελλειπτικό τρόπο είπε αυτό που ήθελε κι ας μη κατάλαβε κάποιος πάει ίσια στην καρδιά. Σφάζει. Είναι ήταν ο τρόπος του δημοτικού τραγουδιού και κάθε τι με ήθος έτσι μιλάει έτσι θα μιλήσει και έτσι στον αιώνα τον άπαντα.
Όσο εμείς μιλάμε μας φτιάχνει ιστορίες το ασυνείδητο , δεν είναι χαζό, εγώ τυχαίνει να μην ξέρω μια λέξη κι εκείνο την ξέρει και επιμένει να τη γράψω αρχαιόθεν.
Με τους ανθρώπους είναι όπως με τις θάλασσες, βλέπεις πρώτα την επιφάνεια κύμα γαλάζιο αφρός, νερό πολύ νερό, βάθος βάθος αμέτρητο, και στον πάτο ναυάγια, πολλά ναυάγια,
μπαίνω στο ρυθμό σου οι σημαίες είναι στο κόκκινο απαγορευτικό.
Λιώνουν οι σκουριές λύνονται οι κάβοι ξεκινά το καράβι. Πλύνετε τις αποβάθρες να βαδίσει το κορίτσι μέχρι τις μπουκαπόρτες μη λερώσει τα κόκκινα που φορά και τρίζει το λιθόστρωτο από τα τικ τακ, και τα ντόκα από το τάκ τακ της καρδιάς μου.
Κάνει μποφόρ σαν έρχεσαι σου χαϊδεύω τα φτερά και μου τσιμπάς τα δάχτυλα, είναι η αγάπη που φτιάχνει το μετάξι των ωρών στέγη για το όνειρο των εραστών. Ό,τι δεν πιάνεται ας σωθεί, ένα νησί και γύρω μου εσύ όλη η ένταση περνά στα χείλη η γλώσσα φλόγα ζωντανή,
ο Ποσειδώνας πεθαίνει στα χέρια σου κάρφωσε την τρίαινα στην άμμο.
Το υδάτινο στοιχείο, σκοτεινό νερό διαφάνεια, ήλιος μισοκρυμμένος κι αναθάρρησες, ανεβαίνεις σκαλωσιές τσ΄ αγάπης μου κάνεις χαρακιές, ξέρεις να με πετυχαίνεις μετάγγιση όλα , διπλώνουν οι γλώσσες ,πέρασες στην άλλη όχθη.
Κινούμενες στοές, πέτρινα και σιδηρά τόξα, αγκαλιασμένα ζευγάρια βαδίζουν από φιλί σε φιλί. Κάτω από πολλά φύλλα κόκκινα μυστικά τραγουδιέται ένα καρδιοχτύπι,
σε κρατώ σαν αίνιγμα που δε λύνεται παρά στον έρωτα που μόνο στο φιλί δίνει τη λύση γυναίκα σχήμα φιλιού φούξια στο λευκό κι απογείωση, τώρα είναι ,και μ’ εσένα μαζί γεμάτοι όλοι οι δρόμοι, τους διαβαίνεις, κι είχε μια αποκλειστική σαγήνη το άρωμά σου καθώς μου δώριζες τη νύχτα
περνάω πολύ θάλασσα όταν έρχομαι να βρεθώ στη θάλασσα σου
Ο κόσμος με φούξια αποχρώσεις στις εισόδους με τις μπουκαμβίλιες που εξέχουν απ’ τις κρητικές ληκύθους, έπαρση λευκού, λεπτοφυείς ιριδισμοί, στην πλατεία των φιλιών ,ήλιε στάσου ήλιε στάσου στο περιβολάκι στάσου.
Στο μυστικό, στο λαιμό στον πεθαμό στον ποταμό στο λυτρωμό στο γυρισμό στον αγιασμό στον αφαλό στον τρυγητό στο απύθμενο στην πεταλίδα τον αχινό στα ροδοπέταλα στο αγκάθι στο ηλεκτρισμένο χνούδι σου στο μούστο στο μπούστο στο γοφό στα μπούτια σου δαγκώνω όλες τις καμπύλες κι απογειώνονται οι δίσκοι, σπάνε οι πορσελάνες , ραγίζουν οι ασβεστωμένοι τοίχοι θερίζεις κάτω στις κοιλάδες με τα άγρια ρόδα μέλι άγριο ατρύγητο επιθυμητό σφόδρα στου έρωτα τη φόδρα τη βελουδένια σου τη μεταξένια σου την αβρή
έλα να αλλάξεις το νερό στο βάζο με τα τριαντάφυλλα να νιώσουν το χέρι σου να τα ποτίζει .
Όταν η ψυχή σου σαλεύει όπως καλάμια που κυματίζουν στον άνεμο με φόντο τα κύματα ,μαζί κύματα νερένιο κορμί εσύ ονειρεύεσαι ,που μέσα σου κυματίζουν, ονειροπόλημα
ένα με τη μουσική σου και τη θάλασσα.
Μέσα απ' το νερό σου περνώ στ’ όνειρό σου σκιρτώ αναδεύω τα φύλλα σου ξεδιψώ
ο πόθος σου με αλλάζει. Στις τρυφερές σου όχθες πλαγιάζω ,στενά σ αγκαλιάζω βαθιά σε κοιτάζω, πιάνω ένα αστέρι ,δροσερό, και στο καρφιτσώνω στα μαλλιά.
Στο νερό όλα
η φουρτούνα έρχεται με τα μεγάλα κύματα νόστιμη κι από το θαλασσόνερο αλατισμένη
παντοπωλείο ηδονών μπαίνω στο σουπερμάρκετ σου και τα ψωνίζω όλα
Στο δοκιμιογράφο οι στιγμές τείνουν πάντα να γίνονται σκέψεις χωρίς να μπορούν να λάβουν παράσταση και δρώσα εικόνα, έστω και αν ευνοεί το μεταφορικό λέγειν. Στον μυθιστοριογράφο αντίθετα οι στιγμές δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τη σκέψη ,μένουν εδώθε στον παραστατικό λόγο που είναι εγγενής της μυθιστορίας. Κι είναι ένα γρέζι γραφής που μας χαρακώνει ώς κάτω. Τότε εγείρεται ψυχή. Σε όποια γραφή, όταν ανοίγονται οι καταπακτές, δημιουργικό χάραγμα. Κραδασμός υποστασιακός.
Νομίζουν κάποιοι πως το μυθιστόρημα έχει να κάνει με αφηγήσεις, με ιστορικά, είναι εκείνοι που εκ προοιμίου αποτυγχάνουν στο μέτρο που επιχειρούν στον τομέα του, για εύλογη αιτία, και γιατί ακόμα κι αν θέλει να γράψει κάτι παρόμοιο η μαστοριά είναι στο πώς. Αλλιώς οι ιστορίες του θα προκαλέσουν και πλήξη και βαρεμάρα.
Για να δούμε, τι είναι το μυθιστόρημα, θα πρέπει να σταθούμε στον κάθε ένα μεγάλο συγγραφέα και να κοιτάξουμε τι είπε και πώς. Σε ποιό πρόγραμμα έριξε τη γραφή του.
Κι αμέσως, να θεωρήσουμε το τέλος της ευρωπαϊκής μυθιστορίας, όπου θα εντοπίσουμε και τους λόγους που συνέβη αυτό.(Θα μου πεις προαναγγέλλεται κάτι τέτοιο ,σοφιστών δε προσιόντων;) ύστερα ,ποιές περιοχές συναισθήματος πολιτικής και ιστορίας έδωσαν μεταπολεμικά μυθιστόρημα. .Γιατί και στην Ευρώπη, ξαναρχίζει. Αφού το είχαν καταλήξει οι πρωτοπόροι του μοντερνιστές. Είναι τα Γκουλάγκ. Είναι τα Άουσβιτς. Είναι ο άλλος πόλος της Αμερικής, η ισπανοφωνία της. Κι η Άπω Ανατολή. Η Σκανδιναβία με το αστυνομικό της.
Τι βρήκε όμως εκεί, σε κάθε μεριά, το μυθιστόρημα να δέσει ,να δώσει; Τί αναπτέρωνε την πένα κάθε φορά; Για να γίνεις μυθιστοριογράφος ,πρέπει έγκαιρα να μπεις μέσα στη γραφή. Με κάθε τρόπο. Ανελλιπώς. Για τους μεγάλους μυθιστοριογράφους ο κόσμος είναι αφηγούμενο. Εκείνο που σε κρατάει μέσα στο μυθιστόρημα , είναι πάντα ένα της γραφής σημείο που πιάνει την ψυχή στις πιο ειδικές περιοχές της, και την κρατά σε διάλογο . Την ώρα που τα πράγματα πάνε να ατονήσουν , της πένας στιγμή, αίφνης, ρίχνει το ρώτημα στους θεούς της γραφής. Ας το επικροτήσουμε. Σε κάθε μεγάλο συγγραφέα, εντόπισε την μεγαλύτερη του γκάφα ,και ταυτόχρονα αναγνώρισε τον. Έρωτα με το θάνατο, είπε κάποιος κι ο έρωτας κι ο θάνατος αλληλοκοιτάχτηκαν.
Σε έρωτα να μας βλέπεις θέλω, δίπλα στη θάλασσα ν’ αγαπιόμαστε είναι απίστευτο πόσο μας αλλάζει ο έρωτας. Κυρία μου κολυμπάτε στα κόκκινα μας βάζετε φωτιά το ξέρετε;
όσο ο ένας ανοίγει σαν κοιλάδα, ο άλλος υψώνεται σαν όρος. ήλιο φουμάρουν τα κορίτσια στις παραλίες,
καλά είναι να βγαίνουν οι έννοιες απ' τα κουτιά τους όπως το γλυκό απ' το ντουλάπι ρίξε το χρυσό σου δίχτυ στη θάλασσα κι ό,τι βγάλει είναι η ψυχή του κόσμου πέτα την απόχη σου στο σύμπαν και πιάστο επ’ αυτοφώρω όπως πιάνεις μια πεταλούδα, που το άλλο της όνομα είναι ψυχή.
καθώς ακούς σφυρίγματα στα στενά και μας κοιτάς πίσω από τα στενεμένα στον ήλιο μάτια υψώνεται η κύλικα με το κώνειο ,άλλο το ηλιαγκάθι πότε έτσι πότ’ αλλιώς στο κύμα. Το κάλεσμα του ανέμου φυσώ το κοχύλι κι ιδρώνει η νύχτα η βάρκα μας πετάει σαν γλάρος
λευκό πανί και το μαγιό σου βυσσινί σε ρίχνω στο κρεβάτι και σηκώνεται φουρτούνα
μέσα στα σκούρα κύματα αρχίζουν τα φιλήματα η αγάπη είναι ένα κλαδί στο ξέφωτο ποτήρι νερό με λεμονανθούς στα χείλη της αυγής το χάραμα ανοιγόμαστε στο πέλαγος γαλάζια φύλλα της θάλασσας συνοδεύουν τη μέθη στην ξανθή ακτή
Οι σημαίες είναι στο κόκκινο απαγορευτικό, εσύ μελανούρι ψημένη στον αφρικάνικο άνεμο,
η μάσκα, η αρχαία προσωπίδα, κάνει τον ήρωα να μιλάει με τη φωνή του θεού.
Με ποιητικές μονάδες, από νόημα σε νόημα ακούραστα σμιλεύοντας το φως των φράσεων, μικρά ρυάκια που αστράφτουν τα νερά τους με το δικό τους άρωμα, γλυκό νερό και σμίγει τη μεγάλη αλμυρή μήτρα της θάλασσας, τον ωκεανό της μνήμης όπου γίνονται όλα νέα προς τη μυστική κυκλοφορία της ζωής, το αίνιγμα το μυστήριο το μυστικό του ζωικού κυττάρου την καταβολή.Kρύβει και αποκαλύπτει στη δόξα της γιορτής. Η τέχνη οφείλει να δείχνει τον κόσμο ως μεταβλητό. Και να βοηθά στη μεταβολή του. Κάθε είσοδος στην τέχνη είναι βύθιση στις απαρχές της. Μπαλάντα μου φύγε γοργά πέρνα πάνω απ’ τα πέλαγα με ματοβαμμένο γερακίνας φτερό.
Θρίαμβος του ρυθμού πάνω στο μέτρο και πάμε ακολουθώντας το ρυθμό των κυμάτων, νανουρίζοντας το άπειρό μας στο πεπερασμένο των θαλασσών,
Στίχος σαν ουράνιο τόξο πάνω από τους ωκεανούς.
τεράστιο κιονόκρανο ερημικής κολώνας που ξεχωρίζει μετέωρη από μια απύθμενη ερημιά κρατώντας στους ώμους το στερέωμα την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος.
Μετράω παλιά βήματα, κι από το ίχνος τους χαράσσω νέες γραμμές,
θα κρύψω κάπου πάνω σου και μια σφηκοφωλιά να διώχνει τους κηφήνες μακριά και να δείχνει τις επιθυμίες ψηλά στου γκρεμού τα χείλη ν΄ αρπάζω στο φιλί σου να κόβω από άγρια βοτάνια λάμψεις ουρλιαχτά φαραγγιών κι ύστερα πέλαγος
***
Περίσπαση. Ναι αγέρι. Που γίνεται ακουστό στο εκκρεμές ιδιότυπο διαπασών με το αιωρούμενο χρωματιστό ψάρι.
Να κάνει περίσπαση στο άλλο ιπτάμενο ,το Ζέπελιν, που ορμά πάνω από τον Αη Γιώργη Λυκαβηττού κατοπτεύοντάς μας. Άχαρος ο θόρυβος του, αντί να συρίζει ως φάλαινα τους βυθούς, ασχημονεί στους ουρανούς, την πάλλευκη συμφωνία του αττικού ποτέ ουράνιου διαπιστεύματος.
Η σφύρνα το άλλο ψάρι το εμπιστευμένο. Αιφνίδια γρήγορο. Με όμορφα χρώματα και μάτια. Και ντελικάτο .Ασημένια αστραπή των βυθών.
σώμα του καλοκαιριού καμένο σώμα ερωτικό σώμα
έχει δίψα το μεσημέρι , δίψα στο γυμνό της βήμα δροσίζει το πέλμα της
Κι όμως πρέπει να αποτέλεσε ιερό ,μια μορφή του αλλιώς, δεν έβλεπαν πάντα οι άνθρωποι με το σημερινό τρόπο, ή αν θες τούτο εδώ εκφράζει κάτι βαθύ, η Ικαρία το πέτυχε χορεύουν όλοι, μέθεξη , το κάνουν και γύρω από το Μοναστηράκι τα βράδια έχουν ταυτόχρονα κάτι ελευθερωμένο και ελευθερωτικό με ρυθμό που παρασύρει αυτό δουλεύτηκε εδώ και κάπου είκοσι χρόνια , τώρα δεν βρίσκω αυτό που θέλω αλλά να κάπως σαν αυτό, το θέμα μου είναι άλλο, ποιό είναι το βλέμμα και η φόρμα τι προσέχει, μας το δείχνουν κάποιες παραμορφώσεις σύμφωνα με τα τρέχοντα αλλά συμβαίνει κάτι άλλο στα αγάλματα του Ριάτσε
που εστιάζει στο χέρι που πλάθει σμιλεύει, κάτι άλλο έχει να πει, είναι η τέχνη δεν ξεκινάει απ' αυτό, η προέλευση της τέχνης, μπορεί να είναι μια διατύπωση, στο σύμβολο μπορούμε να αναζητήσουμε το νόημα οι μορφές κατέχουν το νου/
δεν υπάρχει τέχνη τότε αλλά μαγεία, δεν έχει αποσπαστεί ο άνθρωπος από το ζωικό και φυτικό περιβάλλον ακόμα, τον περιστοιχίζουν δυνάμεις,
τ αδέσποτα κορίτσια που κρύβουν το σύννεφο στην τσέπη του πρωινού
και τον άσο στο μανίκι της μέρας
Και εμείς το πάρτυ Το θέλουμε στη γη
ένα φεγγάρι δίευρο με την προτομή σου παίζω τα ρέστα
είναι ωραίο να δένει το ποίημα όπως η φλούδα με τον κορμό, όπως εγώ με το κορμί σου. Στο άγραφον που είναι το σώμα σου θα ανασαίνω ανοίγεις τα πόδια σου σαν βιβλίο βυθίζομαι στην κεντρική σου ιδέα μαθαίνω τη γλώσσα σου γυρεύω τα μυστικά σου μέσα στο στόμα σου
Μην ήταν Νοτιάς μην ήταν Βοριάς; Μην ήταν Σορόκος για Χιονιάς;
Μην ήταν νύχτα; Μην ήταν σπίρτο σε βενζίνη;
μπαλκόνια γυμνά κοιτάζανε την έρημη εκκλησιά
και μέσα θάλασσα πλατιά κυμάτιζαν τα σεντόνια
και άραξε στα Κύθηρα απ' τη φουσκοθαλασσιά
κωπηλατούσε η αγάπη τους μέσα στο αίμα
καρδιά που φτερούγιζε σαν αηδόνα ερωτευμένη
κι η μπαταρία πεσμένη
τώρα γουργουρίζει δίπλα του σαν τη γάτα σε αναμμένο τζάκι χορταμένη χάδι
εκείνος γλείφει τις ηλεκτρισμένες του παλάμες με ηδονή ασήκωτη
βαριά, σαν κορμί γεμάτο επιθυμία με το φιλί στη ρίζα της
είχε κοκκαλώσει το θρόισμα στις φούστες
κάρβουνο αναμμένο το σ αγαπώ
το 'ριχνε μέσα του και καιγόταν
φλεγόταν
σαν καλύβα από άχυρο που πήρε φωτιά,
και δεν πρόλαβε να πηδήξει έξω
φωτιά τόσο τον είχε πιάσει ο έρωτας στα δόκανά του
βούτηξε με τα ρούχα μέσα σ’ ένα ποτάμι έρωτα
ανάβουν το σταυρό του νότου
κι αυτοί δεμένοι στο κατάρτι του ορίζοντα
Ο ποιητής δικαιολογείται να είναι στρατευμένος μόνο σε ένα, στην ποίηση !Τίποτε άλλο Α ,ναι. Και έργο του είναι τόσο η ποίηση όσο και ο ποιητής, αξεδιάλυτα.
Είναι όπως το τσεκούρι που πελεκάει το στυλιάρι του. Για αυτό δεν πρέπει να διαμαρτύρεται το δέντρο που συμβάλλει στο κόψιμο του το ίδιο του το σπλάχνο.
Και είναι καλό να γνωρίζει ό,τι μπορεί να χαθεί σ ένα δάσος από σύμβολά όσο και στο πραγματικό δάσος.
*
Υπέρμετρη πυρά. Όλη η φλόγα κάλυψε το οπτικό μου πεδίο. Φλεγόταν ο αγρός .Είχε αρπάξει φωτιά το μυαλό μου.
Στην πορτοκαλένια δύση κρεμόταν το βράδυ μας Όπως το άστρο της θεάς του έρωτα πάνω από το χαμηλό ορίζοντα που όριζε τον καιρό μας
Η θάλασσα, πήγαινε ερχόταν ,γυναίκα σε οργασμό .Είναι ο Ρυθμός
Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό σαν τον ήλιο, να παίζεις όπως το γατάκι με το κουβάρι από χρυσό νήμα
Σε λίγο με τις φιλύρες ανθισμένες Βόλτες στα μεγάλα μπουλβάρ Με τη μέθη στο στόμα Μονπαρνάς Φιλί κρασί αγάπη Ντεζ αρ
Φλέγεται η Νοτρ Νταμ Φλέγομαι εγώ για σένα
Λυκέρνη τιναγμένη στη φωτιά ποιος σού'βγαλε τα μάτια σου τ' ακτινοβόλα;
Ότι ήταν οξυκόρυφα τώρα δονείται κενό
Η ακίδα που ακόνισε τόσα φωτεινά μάτια που έξυσε αιώνες τα ύψη, τώρα στάχτη
Νυσταγμένα κοιτούν τα πλήθη τις οθόνες
Το sublime κείται νεκρό
Ο κλασικός μύθος φτιάχνει νόημα στην ευθεία της ανάγκης για το απόλυτο. Η επιστήμη χωρίς το μύθο πάει φούντο, η γνώση είναι απαραίτητη όμως δε λυτρώνει, αυτό το κατορθώνει μόνο το νόημα δηλ. ο σκοπός, αυτό που δίνει κατεύθυνση στην πράξη μας ,στην ζωή.
ναι, αν είναι περιβλημένες το ανόητο, δες στον κατάλογο των αξιών και των άξιων
Στον καταρράκτη ήλιο
η ευτυχία βάφει την ψυχή, δηλ όλο το κορμί, και λάμπουν τα μάτια
Μέσα στη σκοτεινιά κεράκια τα μάτια σου με λιώνουν
Ένα λευκό που ρευστοποιεί ο πόθος χύνεται στη θάλασσα φιλάρεσκη γυναίκα μπορεί να'ναι κι αντίστροφα ολόλευκη γυναίκα κι ο πόθος της θάλασσα.
σου σερβίρω την καρδιά μου
Η αγάπη είναι σαν το κατακάθι του καφέ. Στα χέρια της γύφτισσας γίνεται το υλικό μέσα στο οποίο διαβάζει τη μοίρα, αφού γυρίσει το φλιτζάνι όπως οι αστρονόμοι τη διόπτρα.
Η υπεραναπλήρωση θέλει τις σχέσεις γεμάτες αγάπη, όμως αγάπη και μίσος συνυπάρχουν. Και αυτό που μένει στο τέλος μετά την παράκρουση είναι το κατακάθι των παθών, καθώς η ζωή ετοιμάζεται για το ηλιοβασίλεμα.
Το πραγματικό υφάδι ,δείχνει όταν αποχωρεί η βαφή του πάθους, θέλει να τα κοιτάξεις στη σκιά ο πολύς ήλιος παραποιεί τα περιγράμματα.
Ο άνθρωπος είναι το φίλτρο που περνάει από μέσα του όλου του κόσμου η ουσία .Κι ο άνεμος που τον θερίζει .
Διάβαζα το μεσημέρι παλιά μου τετράδια και έπεσα σ αυτό: ο εγκέφαλος το πιο σέξυ μέρος το σώματος /τόπος εγγραφής μνήμης- το πιο φθαρτό σημείο
σου ανακατώνω τα μαλλιά, μια εγώ μια ο άνεμος τα τρομαγμένα της αγάπης παιχνίδια κι αμηχανία από τα θέλω κοιμήσου πάνω στα κύματα
θεά των φιδιών ξώστηθη στροβιλίζεται το πέλαγος γύρω η θάλασσα κρασί, στα εφτά μαχαίρια ριζώνει η αποθυμιά Αρέθα μου.
λα περντούτα. Να σε καλέσουν στη Σεβίγια μόνο για σένα πια κάνω ταξίδια με το δικό μας φεγγάρι θα σε πάρω γιατί είμαστε στο μήνα του μελιού μας με τη φράντζα της ελευθερίας, νόστιμο με λίγη θάλασσα σαν πεταλίδα σα γυαλιστερή σε φυσώ κι ανάβεις, νόστιμη αχιβάδα
μετακινώ το λυχνάρι το δυσκολότερο φως
Δεν είναι σήματα καπνού είναι καπνός να ζαλίσει τις μέλισσες σου
Το βήμα σου στο ζεϊμπέκικο όπως σκάει το κύμα. μία λέξη σου στο στήθος παραμάνα και δεν σκουριάζει.
Κανένας σαν κι εσένα.
Ακούς;
Κανένας!
Μέσα στο στόμα έκρηξη ηδονής σαν έσπαγε ρόδι το φιλί έπινε με την ψυχή της το χυμό.








(art Γ. Βακαλό)




Κυριακή 16 Απριλίου 2023

Κιτριές

 



















Είσαι ο Δανδής μου






Χρόνια πολλά αγάπη μου, ομορφιά μου. Να σε χαίρονται 
και να χαίρεσαι, όσοι σ' αγαπούν κι αγαπάς.  


Δε παραπονιέμαι, έχω ότι μου αξίζει. 






Παρασκευή 14 Απριλίου 2023

Πέμπτη 13 Απριλίου 2023

Τετάρτη 12 Απριλίου 2023

Καλημέρα

 

Είδα πολλές ταινίες και μου άρεσαν πολύ του Φατίχ και μια φαντασίας κορεάτικη που λέγεται το αγόρι που γύρισε.




Τρίτη 11 Απριλίου 2023

Δευτέρα 10 Απριλίου 2023


Τα ασχημόπαπα που έφερνα στην πόρτα σου ήταν κύκνοι. Τα άσματά τους φτιάχνουν τα τραγούδια μου.




Ηρακλής

 







Κυριακή 9 Απριλίου 2023






Ξερνάω από την κούραση ομορφιά μου.




ΕΡΡΩΣΟ




Διότι οι πιο σοβαρές δουλειές των μεγάλων γίνονται στα καφενεία

 






Άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε καραβάκια στο Αιγαίο 




Φώτο Άκανθος



Σάββατο 8 Απριλίου 2023

14

 

Είδα όνειρο αποκάληψη. 


Εσύ πώς είσαι;


Καλημέρα

 

Για τον πολύτροπο τραγούδα μούσα



Άσε με

 

Βάρα το εσύ το πέναλντι.


 

Έχω και κλαρίνο


Ωχ



Το πιο τρελ8 touth paste story σε περιμένει από κάτω

 





Ποτέ τόσες νύχτες για σένα



Ένα φιλί ..



 


Έλα αγάπη μου


Παρασκευή 7 Απριλίου 2023

Πέμπτη 6 Απριλίου 2023

Όπου θες, να συγκεντρωθούμε δυο ώρες

 




.. τρελαίνομαι. 

έχω μια φανέλα στο αγαπημένο μας χρώμα.

έναν τόνο πάνω έναν τόνο κάτω, τρεμοπαίζει 

 μια τυφλώνομαι μια σκοτεινιάζω και 

περνώ μέσα από τον σωλήνα του ανεμοστρόβιλου

που μου μου πλέκει φτερά. 

Τα τυλίγομαι και ξυπνάω στην Κούβα, την Αργεντινή

στο πρώτο μας ραντεβού στο Παρίσι.

.. και σου χαμογελάω.


 Πλένω τη φανέλα μου με το αγαπημένο μας χρώμα.

 

Hount dog

 

καλημέρα 


.. σε δυο μέρες θα φιληθούμε.


Όπου θες .



Τετάρτη 5 Απριλίου 2023

Θέλω να σε μυρίσω

 

Σήμερα δε μπόρεσα να εργαστώ. 

Η χημεία μου   ...  ά


Θέλω να κάνω την καρδιά ουρανό να πετώ. 

Χθες το βράδυ η ατμόσφαιρα ήταν oh boy

Με κυνηγά μια φωτιά με κυκλώνει.

Κάνω την καρδιά μου ουρανό και πετώ 

Μα δεν ξέρω αν αυτά είναι σύννεφα ή καπνοί απ' τη  φωτιά. 



Το φιλί ζωντανό.



 

Έχει γίνει όλο μου το κορμί μια καρδιά με φτερά μικρότερα για το μέγεθός της σαν παιδικά σαν ξένα. Και το κεφάλι μου ίπταται ένα στρογγυλό χάος σαν άδειο σαν τρύπα διαμπερή. Πονάει το σώμα μου και το κεφάλι μου λες και κοιμόμουν στο βρεγμένο πάτωμα σαράντα χρόνια κι έχω μισο-ξυπνήσει από έναν πολύ άστατο ύπνο.

 


  







Τρίτη 4 Απριλίου 2023

 

Μάνα μου είναι η Θάλασσα.




the look of love

 

Σκέφτομαι την στροφή, την μετάβαση.

Ένα κι ένα κάνει ένα. Επιχειρώ με «μυστικά» μαθηματικά.

Σκέφτομαι την Παρασκευή.

Το Σάββατο ή στο θεό ή ναυάγιο.  Κι ο Μαργαρίτης μένει.

Σκέφτομαι τη ζωή.  Τα πρωινά μας.

Τις νύχτες μας τις έχω σκεφτεί τόσο πολύ που δεν έχει μείνει κάτι να κάνουμε. Και τα κάνουμε όλα από την αρχή.

Μπορεί να είμαι όπως είμαι που νιώθω όπως νιώθω, λες και πεθανασταίνομαι.  

Αλλά θα δοκιμάσω να σε συναντήσω, «πρώτη φορά», την Παρασκευή.

Είναι η πρώτη μου φορά, και καταλαβαίνεις ..


 


Δευτέρα 3 Απριλίου 2023

μαζεύω

 

νύχτα θα φύγω να σε βρω ξημέρωμα




Όμως εσύ είσαι η μεγαλύτερη καύλα του κόσμου και ξεχωρίζεις από όλα μέσα στο άπειρο. 


Γι' αυτό κάθε φορά που αμφιβάλουμε γίνονται φριχτά πράγματα.



Αριθμοί

 

Όταν είμαι το άπειρο και είσαι το 21 νιώθω πολύ καλά.


Αλλά σκέφτομαι πως θα μου άρεσε εξίσου να είμαι απλά ένας αριθμός που μαζί με τον δικό σου να είναι το 21.


Όμως, είσαι το 21 μου.



 

Εχθές τη νύχτα ένιωσα τραντάγματα από  τροχιές που συνέπεφταν. Σήμερα το πρωί άκουσα το ξυπνητίρι αλλά αποκοιμήθηκα. Ξαναξύπνησα οκτώ και πέντε και γίναμε πεζοναύτες σε συναγερμό. Την μικρή την πήραμε σχεδόν σηκωτή. Και είκοσι ήμασταν σχολείο και η πόρτα ήταν ακόμα ανοιχτή. Γυρίζοντας είδα στο σημείο που γίνονται τα ατυχήματα ένα μικρό μπουφάκι, πατημένη κουκουβάγια στο οδόστρωμα. Να προσέχουμε 

Πήρα κι έκλεισα ραντεβού.



ψυχοδομές

 

Βλέπω το παραλήρημα να παίζει και δεν το ακούω. Δεν είναι όπως τις άλλες φορές με την δική μου φωνή. Είναι πολλές διαφορετικές φωνές από διαφορετικές εποχές. Δεν το ακούω, το κοιτάζω απλά και το διαπιστώνω.

Είναι οι φωνές ύστατες σε τοπία Αποκάλυψης. Παραγγέλματα για θυσίες, Κασσάνδρες και Τειρεσίες. Σουλιώτισσες και αντάρτες που σαλτάρουν απ’ τα λαγούμια και τα χαρακώματα τους.  Ένα ξεμονάχιασμα σε μια γωνία με γρήγορο έρωτα βουτηγμένο ασφυκτικά σε άπληστη απελπισία και φόβο.

Σύννεφα βρίσκονται γύρω μου. Στρέφω το βλέμμα μου στον ουρανό και δεν βλέπω τίποτε, παρά ένα μολυβί που με τυλίγει σε μια παγωμένη μοναξιά σαν αιωνιότητα. Κι ευτυχώς νιώθω να ξεκινάω να υπάρχω απ’ τα μάτια σου, μπαίνω σε ένα φτερωτό γλυπτό του Ροντέν κι ησυχάζω. Όπως λίγο πριν βγω στην σκηνή για να διευθύνω το έργο.

 Θα πάμε βόλτα και θα δούμε όμορφα πράγματα. Θα χαμογελάσουμε ο ένας στον άλλο και θα παίξουμε πολύ σοβαρά, μαγειρεύοντας με τα υλικά του κόσμου τον κόσμο. Θα μερακλώσουμε με τα γιατί και τα γαμώτο που κάνουνε μεγάλο κρότο και κρατάνε τον ρυθμό και χορεύουμε.

Θα φανεί ο Ήλιος κι η θάλασσα θα ζωηρέψει το χρώμα της. Θα κοιτάζουμε στα παιδιά την θέληση για το ανυπόμονο θαύμα. 

Βλέπω τα  αιτήματα της αγάπης να γίνονται παράδοξες κατασκευές. Φτιάχνοντας καινούριες ψυχοδομές.   




Των Άστρων Ήμών Τον Επιούσιον


Καλημέρα




Κυριακή 2 Απριλίου 2023

τί λες!

 


Κυκλοφορούν ΔΟΞΕΣ για το πέος σου ..




Bang Bang

 

.. να μπορούσε κάτι να γίνει να γλυκάνει τα χέρια μου, να μου ξεμάγγωνε τα σαγόνια. Ποια να είναι η θεραπεία, η ομορφιά είναι η θεραπεία.

 Με τους χάκερ τι κάνεις;







Τράβα σκανδάλη



Σάββατο 1 Απριλίου 2023

 

Με πονάει για τους στίχους, πολύ χειρότερα από σφαλιάρα.



Μπαλάκι

 

Κάτι καταγγέλλουμε τόσον καιρό, 

κάνε μου μια περίληψη 

τί καταλάβαμε ..


Φόρεσα τα γυαλιά σου και είδα,

ένα όμορφο ψέμα που έλεγε μια άσχημη αλήθεια

Κι ένα άσχημο ψέμα που δείχνει μια όμορφη αλήθεια.






-Έτσι φτιάχνονται τα μπαλάκια από λέξεις.-



 

Σε λίγες μέρες, θα φιληθώ με την γοργόνα μου.. την Παρασκευή!



Πέμπτη 30 Μαρτίου 2023

Ξέρω πώς να σε κάνω ευτυχισμένη

 


Ναι


 



Και σ' αγαπάω

 


 Παρθενογένεση γλυκιά πουτάνα.  Γιάτρεψέ με.


 

Μπορεί να δίνουν τώρα τα νεύρα μου "λίγο" παραπάνω πίεση και που κλειδώνουν ανεξήγητα τα σαγόνια μου κάθε τόσο, χάνομαι και μερικά δευτερόλεπτα, αλλά  .. θα γλυκάνει αγάπη μου πιστεύω. 

     

Τετάρτη 29 Μαρτίου 2023

 



Να χαρείς ότι αγαπάς μάτια μου.




ΖΗΤΗΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΓΙΑ ΤΑ workshops

 


Εγώ λείπω


Τρέχω περισσότερα από τον αλγόριθμο


Να σου πω ιδιαιτέρως 

Τις συνταγές και τα ανέκδοτα

Να περιμένεις να τελειώσουμε τη συζήτησή μας.


Όχι πολύ μακριά.


 Κοντά 

Το σάββατο.



Βρισιές με παρακάλια*


ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ 

ΠΑΡ'ΤΑ ΠΑΝΩ ΣΟΥ


Έχω στην αναμονή δεκατρείς μεγατόνους βρισιές με παρακάλια. να του πω. Ποιητικά



Δεν είμαι πολύ καλά


*δε ξέρεις.







 

Μωρό μου, σ' αρέσει η μυωπία μου;




Στα ραντεβού που κλείνω μόνη μου είναι απίθανο να έρθεις .. 


Θα ήθελα να είχαμε βρει μια λύση,  

που να μας αρέσει πολύ και στους δυο, 

να το πάθουμε το ίδιο. 


.. γιατί, γιατί ήθελα να το πάθω αυτό! 

Που είμαι εγώ εδώ και στο δωμάτιο ο άλλος. Που λείπει γιατί είμαι εγώ. 


Στο κοντινό πλάνο όλα πολύ κοντά, 

στο μακρινό βυθός και θολούρα. 



Πες μου αγάπη μου, τί κάνεις ..



Δευτέρα 27 Μαρτίου 2023



Σ'αγκαλιάζω να κοιμηθούμε




Τέλειο!

 

Παρατήρησα πως μιλάς για ηλεκτρικό και δείχνεις το βενζινοκίνητο. Ποιητή μου


   ...βέβαια κάτι λέει και το ιερό το ζώο που έπεσε σε κάφρο που την είδε για σκηνικό και της άφησε δίπλα της το βρωμερό το τέρας.   

μιλάνε  .. οι λεπτομέρειες.


Με κούρδισες πάλι. Πάω για κλάδεμα




η σπουδαιότερη δουλεία είναι μια οποιαδήποτε στη γειτονιά σου

 

Το πιστεύω πως είναι χίλιες φορές τιμιότερο να είσαι ένα περιθωριακό ναυάγιο παρά ένας επιτυχημένος επαγγελματίας. Δεν είναι ότι η δουλειά μας κάνει σπουδαίους και κάτι αν δεν είμαστε. Εγώ ξέρω ότι είμαι κάτι τουλάχιστον ιδιαίτερο, δεν είναι ότι χρειάζεται να το αποδείξω μέσα από κάποια δουλειά. Θέλω να μπορώ να προσφέρω στους αγαπημένους μου μια υποφερτή ζωή. Ένα καλό φαγητό, καλούς δασκάλους, ένα δωμάτιο για τον καθένα, καθαρά ρούχα και ζεστό νερό. Ένα τραπέζι φωτεινό που να σμίγουμε όλοι μαζί και να συζητάμε και να κάνουμε χειροτεχνίες και πράγματα, να φτιάχνουμε όλοι μαζί γλυκά. Αυτά είναι τα πιο σπουδαία. Να έχουμε χρόνο να πάμε να δούμε τέχνη, να κάνουμε τέχνη. 






Κυριακή 26 Μαρτίου 2023

 

Η μικρή μας είναι φουλ στην καλλιτεχνία, την δυσλεξία και την υπερκινητικότητα. Είναι μια ιδιοφυία το αντιδραστικό μου! Έχουμε μπροστά μας πολύ μεγάλο έργο. 

Ο Ηρακλής είναι πολύ τυπικός. Προσπαθώ να του αφυπνίσω την ανάγκη για αμφισβήτιση και τον νεοτερισμό και μου απαντάει ότι θέλει να κάνει αυτό που του ζητάνε. Αλλά δεν βλέπω να έχει βρει κάτι να τον τρελαίνει να γουστάρει τρελά να το κάνει. Με ανησυχεί η τόση ησυχία του.

Έχω μύξες, κρύωσα. Στους αέριδες εδώ πάνω. Έχω αρχίσει να ακούω βαβούρα, κόσμο, τη λεωφόρο. Είσαι Αθήνα ε



ορθογραφημένος Ιππότης

 

Ξέρω να κρατάω μυστικά. Είμαι ταλέντο σ' αυτό έχω κάνει καριέρα! Αρκεί να έχω καταλάβει ότι υπάρχει κίνδυνος και λόγος σοβαρός για να κρυφτεί κάτι. 

Έχω την δική μου άποψη για το τι είναι κακό και τι είναι καλό. Όμως παίρνω από λόγια και σέβομαι τις προσωπικότητες των ανθρώπων που αλληλοεπιδρώ. Και δεν μ' αρέσουν τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.  Ούτε μπουλουκίαζω να είμαστε πέντε και να χτυπάμε έναν. Ξέρω τους κανόνες της πάλης και τους σέβομαι πραγματικά. Ούτε τα βάζω με τους αδύνατους, τα βάζω με κανέναν από μένα πιο μεγάλο. 

Είμαι από τους ανθρώπους που απεχθάνομαι το κουτσομπολιό. 

Και βέβαια ξέρω να κρατάω μυστικά όταν υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο. Το να κρατάς μυστικό είναι από τις δύσκολες, τις αγχώδεις δοκιμασίες. Δεν είναι ανάγκη να γινόμαστε και μυστικοπαθείς. Αλλά ακόμα κι αυτό εν ανάγκη μπορώ να το πάω. 



  


 

θυμάμαι το παραμύθι της γιαγιάς μου που έλεγε να μην μιλάμε όταν ξέρουμε ότι ο λόγος μας δεν θα αρέσει σε αυτόν που μας αρέσει. Αλλά πως στον αναβρασμό αποκαλύπτονται τα ελαττώματα όσο κι αν παλέψαμε να τα κρύψουμε. Κι έτσι, τουλάχιστον εδώ, που είναι χώρος μου έχω αποφασίσει την ελευθερία και την αφιλτράριστη έκφραση έως το σημείο να παροτρύνω ενδόμυχα τον εαυτό μου να προσπαθεί να εκφράζει περισσότερο αυτά που τον πειράζουν από αυτά που τον ευχαριστούν, για λόγους εκτόνωσης όσο και έρευνας.  

Λοιπόν. Κάποτε δήλωσα πως τον Αριστοτέλη μου είναι αδύνατο να τον ερωτευτώ. Τον παίρνω συνήθως σαν φάρμακο στα συμπτώματα του έρωτα. Ενώ τον Πλάτωνα τον ερωτεύομαι περισσότερο για τα ποιήματά του που δεν μας είπε παρά για αυτά που μας είπε, αν μπορώ λέω να διακρίνω ορθά κάποιες αφετηρίες του. 


Πρώτη αγάπη μου, όσο σε σφίγγω πάνω μου τόσο περισσότερο και σε θέλω

 

Πόσο γνωρίζουμε τα κοινά προβλήματα και την ιστορία των προβλημάτων;

Όταν κοιτάς και βλέπεις, βλέπεις τι συμβαίνει και ποιες οι ανάγκες. Πώς και πόσο να έρθεις αντιμέτωπος. Ο καθένας μπορεί να γνωρίσει.

Ποιος άνθρωπος επισκέφτηκε την χωματερή του τόπου του, το ίδιο όπως επισκέπτεται τα μουσεία του;  Αν δεν, πώς θα μιλήσει για αυτογνωσία και πολιτισμό. Έτσι είναι το να κοιτάς και να βλέπεις. Το να κοιτάς και να βλέπεις όταν αυτό σημαίνει κι ότι ζεις. Ο καθένας μπορεί να γνωρίσει, να δει.

Εδώ πέρα μας ζει το περιβάλλον. Εμάς, της ελιάς και της θάλασσας. Χιλιετίες τώρα. Κοιτάζω τι γίνεται στην ελιά και τι στη θάλασσα και βλέπω τι έχει συμβεί στις ζωές μας. Γιατί μας ζούνε τα ψέματα σκοτώνοντας την ελιά και τη θάλασσα. 

Βλέπω όση αλλαγή έγινε τις τελευταίες τρείς γενιές άλλη τόση συνέβη μαζεμένη και τα τελευταία τρία χρόνια.

 Γι’ αυτό γυρνώ όλο και πιο μέσα στην πρώτη αγάπη μου. Την ακλόνητη, την βαθιά και συνειδητή. Την σφίγγω και γραπώνομαι πάνω της, από τις ταχύτητες και τις κλίσεις του γίγνεσθαι να μην τιναχτώ στο κενό.    


Σάββατο 25 Μαρτίου 2023

 

Τι φταίει που δεν είμαι trippy αυτόν τον καιρό και στερούμαι και λογοτεχνικής διάθεσης; Άλλαξα αγωγή, ζορίζομαι με την δασκάλα της μικρής και τα μαθήματά της, στεναχωρήθηκα για το κόμμα και την έρευνα που με οδηγούνε στα δικαστήρια, έχω παρα-σοβαρέψει για να καταφέρω να φτιάξω θετική την μετάβαση στην πόλη, βγαίνει το βιβλίο. Είναι πολλά που τρέχουν σε συνάρτηση. Το γνωρίζω ότι αυτό είναι χαρακτηριστικό μου και πρόβλημά μου να τρέχω πολλά μαζί για να χάνω τη μπάλα. Τι ωραία που θα ήταν να πηγαίναμε κάπου δυο μέρες να είμαστε μόνο εσύ κι εγώ και τίποτε άλλο. Μου την δίνει που το είπα τώρα έτσι με λόγια λες και είναι κάτι τελείως άπιαστο. Γιατί νιώθω έτσι; Τόσο λογικά! Θα τρελαθώ αν είναι που μεγαλώνω. Υπέφερα πολύ σωματικά την προηγούμενη εβδομάδα κι ίσως μου βγαίνει σαν άμυνα για να ησυχάσω λίγο να έχω μυαλό να κινηθώ. Όμως ανησυχώ μήπως με βαρεθείς έτσι που έγινα σα να φέρνω κάπως προς τον κοινό νου (!). Μέχρι που σκέφτομαι τελικά να τα παρατήσω όλα τα υπερσχέδια για την ανθρωπότητα και να ανοίξω το βιβλιο-ουζερί. Να αποφύγω την υπερήττα την ηρωική, να πάρω μια συμβατική νίκη κι έναν συμβιβασμό, δε μ’ αρέσει. Δε θέλω να είμαι μια βιβλιο-ουζερού, ούτε μια σαπουνού, ούτε μια κλαρινιτζού κτλ. Δε με νοιάζει ας είμαι γκαρσόνα, στου Χιώτη,  αλλά ούτε αυτό θα με ευχαριστούσε. Φτιάχνω ένα πλάνο για μια εταιρία με προοπτική και σκοπό που μ’ αρέσει στη βάση. Θέλω μπακόφις να είμαι όμως, δεν θέλω να συναναστρέφομαι με εμπόρους ούτε υπηρεσίες, ούτε με τίποτε γιόγκιδες, νεοχίπστερ και βαρεμένους εναλλακτικούς, έχω κι αυτά. Αλλά μην ανησυχείς θα το φτιάξω στα μέτρα μου μωρό μου. Όμως πια είναι τα μέτρα μου τελικά;     Έλα να μου πάρεις τα μέτρα…. Δυο μέρες κάπου  , 



ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Η μικρή μας είναι συγκλονισμένη από τις ιστορίες με τις Σουλιώτισσες και τους γενίτσαρους. Εγώ διαφωνώ με την δυτική παιδεία που μιλάει στα παιδιά για τον πόλεμο. Τα παιδιά δεν πρέπει να μπλέκουνε με τις ιστορίες των μεγάλων μέχρι τα 12, όπως τα λέει ο Πλάτωνας. Θα έπρεπε να αφήνουμε τα παιδιά στην χαρά τους και να μην με κοίταγε η μικρή έτσι συντετμημένη και λυπημένη που της είπανε στο σχολείο για το γκρεμό στο Σούλι και τα μωρά που τους τα παίρνανε. Τρομάζει και αγχώνεται το παιδί.    


Παρασκευή 24 Μαρτίου 2023

 

ΔΙΟΓΕΝΗΣ. 

Χίλωνας, γιος του Δαμάγητου, Λακεδαιμόνιος. Έγραψε ένα ελεγειακό ποίημα 200 στίχων, και έλεγε ότι η κυριότερη αρετή του ανθρώπου είναι να προβλέπει, με τη βοήθεια της σκέψης το μέλλον.

Στον αδερφό του, που δυσφορούσε γιατί δεν έγινε έφορος, ενώ εκείνος ήταν, είπε:
“Ο λόγος είναι ότι εγώ ξέρω να υπομένω τις αδικίες, ενώ εσύ όχι”.
Λένε επίσης ότι ρώτησε κάποτε τον Αίσωπο ποια είναι η δουλειά του Δία, και εκείνος του είπε: “Να χαμηλώνει τα ψηλά και να ψηλώνει τα χαμηλά”.
Όταν τον ρώτησαν σε τι διαφέρουν οι μορφωμένοι από τους αμόρφωτους, είπε: “στις καλές ελπίδες”.
Τι είναι δύσκολο; “Το να μη μιλάς για ό,τι είναι μυστικό, το να οργανώνεις σωστά τον ελεύθερο χρόνο σου, και όταν σε αδικούν να μπορείς να το υπομένεις”
Σύστηνε, επίσης, και τα εξής:

Να συγκρατείς την γλώσσα σου, και μάλιστα στα συμπόσια.
Μην κακολογείς τους πλησίον σου· αλλιώς θ’ ακούσεις πράγματα που θα σε στεναχωρήσουν.
Πιο γρήγορα να πηγαίνεις στις δυστυχίες των φίλων σου παρά στις ευτυχίες τους.
Ο γάμος σου να είναι λιτός.
Μη κακολογείς άνθρωπο που έχει πεθάνει.
Να τιμάς τους γέρους.
Να φυλάγεις τον εαυτό σου.
Να προτιμάς τη ζημιά παρά το αισχρό κέρδος: η ζημιά σε στεναχωρεί μόνο μια φορά, ενώ το αισχρό κέρδος για πάντα.
Μη περιγελάς άνθρωπο που τον βρήκε δυστυχία.
Όταν έχεις ισχύ να είσαι πράος, για να σε σέβονται οι άλλοι παρά να σε φοβούνται.
Μάθαινε να κυβερνάς και να προστατεύεις σωστά το σπιτικό σου.
Η γλώσσα σου να μην προτρέχει της διανοίας σου.
Να συγκρατείς το θυμό σου.

Οι Επτά Σοφοί
ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ

Γνῶθι σαυτόν

 





θέλουμε καλό δάσκαλο


Πέμπτη 23 Μαρτίου 2023

 

μη φοβάσαι όταν πέφτω



δε φοβάμαι όταν πέφτεις



 Τα οχήματα που δεν διαθέτουν όπισθεν είναι τα πιο πρωτόγονα τεχνολογικά. Η όπισθεν δεν είναι για να γυρίζεις πίσω. Είναι απαραίτητη για να κάνεις στο ρυμουλκούμενο ανατροπή, για τις μανούβρες και για να ανεβαίνεις καλύτερα ανηφόρες με κλίση τέτοια που δεν ανεβαίνονται με το μπροστά, κτλ.  




ένα τραγούδι

 

καλημέρα


θέμα: ουρανός

ρυθμός: Low Bap


έχω συμβιβαστεί με το οτι 

δεν μπορώ να ξέρω 

ούτε τον εαυτό μου. 


Τετάρτη 22 Μαρτίου 2023

 


Χρειάζεται να αδειάσω, για να φτάσω 

πέρα από το παράπονο. 


Ένα τραγούδι μια αγκαλιά κι ένα φιλί.


Στέρηση χωρίς φως. 


Ο πόνος μου δε μιλιέται. Η ανάγκη 



με παραλύει 









Τρίτη 21 Μαρτίου 2023

 

Είναι αυτό που λένε όταν σου συμβαίνουν απανωτά ξενερώματα να ξέρεις ότι κάτι πολύ καλό έρχεται μετά. Διότι ο μήνας το χάνει το νερό ο χρόνος δεν το χάνει κι όπως και να έχει υπάρχει μια χθόνια αρμονία στο σύμπαν. Αν προσέξουμε καλά μια επιφάνεια θα δούμε ότι αντανακλάται εκεί και η εικόνα της εσωτερικής της κατάστασης. Κι έχω κι άλλες μπούρδες να πω για να το παίζω κουλ ενώ τα έχω παίξει.  Χρειάζομαι πλήρη συγκέντρωση κι ουσιαστική συμπαράσταση και πολύ νεύρο για να επιτευχθεί η μετάβαση.  Και με ενοχλούν τα ξεκατινιάσματα, γενικά δεν θέλω να κοιτάω καθόλου προς τον βούρκο. Αυτά είναι συμπεριφορές από μπεκρίδες και κακούς μπάσταρδους. Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να πάρω φόρα έτσι. Τι με νοιάζει τι κάνουν οι μαλάκες και οι γλίτσες δε πα να είναι ο πάπας. Ξέρω ότι περνάω καλύτερα από αυτούς, και δεν μπορώ για πολύ να λυπάμαι για τα χάλια των απέναντι είναι το χειρότερό μου. Ας κάνουν ότι θέλουν, το πολύ πολύ να με φάνε στο ξεκαύλωτο και να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Αλλά αυτό έγινε πιο παλιά, σε άλλη βάρκα. 




Δευτέρα 20 Μαρτίου 2023

 




 

Κακός θέλει να σε έχει τρομαγμένο γιατί είναι ο κακός. Ο κακός δεν είναι καλύτερος από σένα!


 

Από πολύ νωρίς έμαθα να ξεβολεύομαι. Είχαμε ένα πολύ ωραίο σπίτι αλλά οι γονείς μου τσακώνονταν πολύ μεταξύ τους, δεν είχαν την υπομονή και την διάθεση που χρειάζονται τα  παιδιά. Με χαρακτήριζαν άσχημα και πολλές φορές με κακοποιούσαν με ξύλο. Έτσι από πολύ νωρίς την κοπάναγα για τον δρόμο και για σπίτια πιο λαικά φίλων μου όπου καθόμουν, έκανα θελήματα και προσπαθούσα πάντα να προσφέρω και να είμαι χρήσιμη και ανταποδοτική για το άσυλο που μου προσέφεραν. Πήγαινα πολύ σε μια φίλη μου που με τα δυο αδέρφια της μεγάλωνε μόνο με τη μάνα της και είχαν ησυχία. Πήγαινα σε έναν παππού μου δεύτερο που την έβγαζε κοιτόντας από το παράθυρο όλη μέρα, πήγαινα στα καφενεία που με φωνάζανε μπαρμπάδια μου, στις καφετέριες, πήγαινα πολύ και σε ένα σπίτι μιας φίλης τρελοαμερικάνας που οι γονείς της είχαν σούπερ μάρκετ κι έλειπαν όλη τη μέρα. Πήγαινα πολλές φορές και έμπαινα και καθόμουν στα παρκαρισμένα μηχανήματα των έργων, ήταν η εποχή που για χρόνια φτιαχνόταν οι αποχέτευση και ήταν οι μπουλντόζες συνέχεια τα απογεύματα αραγμένες στην πόλη.  Είχα δύσκολα δηλαδή παιδικά χρόνια αλλά ήμουν πολύ αγαπητή και φιλότιμη και έχω πάρει ζεστασία και χαμόγελα και αποδοχή από την κοινωνία ας το πούμε έτσι. Με τους γονείς μου όμως δεν κατάφερα να αναπτήξω μια πως να το πω ανθρώπινη σχέση, να νιώσω άνετα να κλάψω στον ώμο τους ή να ανοίξω την καρδιά μου. Είχα από νωρίς καταλάβει ότι η σχέση μας δεν ήταν αυτή που θα με βαστούσε να προχωρίσω στη ζωή και να έχω ανθρώπινο στήριγμα εκεί πέρα. Με τον πατέρα μου μπορώ να συζητάω για πολιτικά και πολιτιστικά και ιστορία αλλά μέχρις εκεί, δεν έχει εξοικιωθεί με τον διάλογο, είναι πολύ καλός ομιλητής αλλά κάκιστος συνομιλητής. Η μητέρα μου όταν μιλάει παίζει μόνο μια θεόπικρη κασέττα, γεμάτη μίσος και αποθημένα. Όχι, δεν είναι κακοί άνθρωποι. Είναι άνθρωποι που τους τσάκισε από πολύ μικρούς η φτώχια, η πατριαρχία κι η βία. Με πληγωμένη αυτοπεπήθηση κι αυτοεκτίμηση και με μένα δεν μπόρεσαν καν να συνδιαλεχτούν αντάξια με ένα βρέφος νήπιο παιδι έφηβο ενήληκα στην πορία. Βλέπω αρκετά τα κατάλοιπα που μου έχει αφήσει κι εμένα η όλη ιστορία. Ήξερα από παιδί πως πρέπει να αυτοεξυπηρετούμε και να αυτοδιατήθομαι όμως είναι αλήθεια πως νιώθω ένα κόμπλεξ απέναντι στις ισχυρές και δεμένες οικογένειες. Και νιώθω και μια αποστροφή στα υλικά γιατί συνήθως μετά από τις κακοποιήσεις που δεχόμουνα υπήρχε η υλική απολαβή από τους γονείς μου που είχαν πιστέψει ότι δούλευαν για μας για να μας εξασφαλίσουν μια ευμάρια και μια περιουσία, δουλειά η οποία ως δικαιολογία δεν τους άφηνε να έχουν την διάθεση να ασχοληθούν και να κοιτάξουν τα παιδιά τους ως διαμορφούμενες και ξεχωριστές προσωπικότητες και ψυχούλες. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν για παιδιά και άνθρωποι που δεν κάνουν. Οι άνθρωποι με ανοιχτά τραύματα ή και θαμένα συνήθως δεν κάνουν. Ή άνθρωποι που δεν έχουν νιώσει την χαρά της ανιδιοτελούς προσφοράς. Βλέπω κι εγώ ελλατώματά μου ως γονέας. Όμως από μικρή που ήμουν τα μικρότερα παιδιά πάντα με αγαπούσαν και έρχονταν με χαρά πάνω μου και περνάν ωραία και δημιουργηκά μαζί μου. Βέβαια και δεν έχω πάντα την απαιτούμενη διάθεση αλλά έχω σχεδόν πάντα την υπομονή να τους εξηγήσω και να τους μιλήσω για μένα και να τα ρωτήσω για αυτά. Μπορώ να πω, πχ σήμερα έχω ιμηκρανία και θέλω ησυχία, μπορείτε να κάνετε μόνα σας αυτό η το άλλο ή να πω σήμερα έχω μια εργασία και χρειάζομαι ησυχία και θα μπορούσατε να κάνεται αυτό ή το άλλο ή Ηρακλή συγκέντρωσε και γράψε τις απορίες σου και θα τα βρούμε όλα σε δυό ώρες που θα κατέβω. Με τον Ηρακλή έχω τελειώσεις αυτή την εκπαίδευση στο προσωπικό και ιδιωτικό χωροχρόνο και τα της διάθεσης. Θα τα καταφέρω και με την μικρή είμαστε σε καλό δρόμο. Τα παιδιά με ζητάνε και περνάνε μαζί μου καλύτερα από όλους, αυτό μου λένε. Δυό τρείς ώρες την ημέρα που τους δίνομαι αποκλειστηκά και τους μαθαίνω αυτοσυντήριση και αυτοδιάθεση και έκφραση. Ήξερα ότι θα το πάω μόνη μου γιατί ήξερα ότι κανείς από το στενό οικογενιακό μου περιβάλλον δεν κάνει για παιδιά. Φεύγοντας προχθές και αφήνοντας τα παιδιά στον πατέρα μου ήξερα ότι δεν θα παιρνούσαν τόσο καλά όσο θα περνούσαν μαζί μου.  Γύρισα χθες αργά και το πρωί που ξύπνησα σηκώθηκε η μικρή και έτρεξε πάνω μου και μου είπε, μαμά ο παππούς έκανε κάτι που δεν κάνουν οι παππούδες, με χτύπησε στο πρόσωπο. Αυτά ήταν τα λόγια της ακριβώς. Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει. Όπως το ένα παιδί μου κακοποιήθηκε από τον άλλο του παππού έτσι κι αυτό κακοποιήθηκε από τούτον. Και τα δυο είδη κακοποίησης αυτά έχουν αποτέλεσμα τον εξεφτελισμό και την καταράκωση της αυτοπεπήθησης και το προβληματικό πρώτυπο κτλ. Της είπα ότι ήταν λάθος του και λάθος μου που την άφησα με τον παππού και δεν θα το ξανακάνω και συγνώμη. Και πρέπει να της μιλήσω κι άλλο να της πω τι κάνουμε όταν κάποιος μας έχει ζητήσει συγνώμη και ξανακάνει τα ίδια. Να μιλήσουμε πάλι για το σώμα και την ψυχή μας. Για τους ανθρώπους και για μας. Εμείς οι τρείς μπορούμε να είμαστε καλά όπου και να είμαστε, μαζί να αγαπιόμαστε με σεβασμό, χωρίς βια και χαρακτηρισμούς, και να καταλαβαινόμαστε και να χαιρόμαστε γιατί από αυτό ξεκινάν όλα τα καλά του κόσμου. Γιατί όπου βλέπεις ξύλο φεύγα κι όπου βλέπεις φαΐ κάτσε να φας. Κι όπου βλέπεις και ξύλο και φαΐ απο κει φεύγα πιο πολύ.



Κυριακή 19 Μαρτίου 2023

 

Με αυτόν τον στίχο που έβαλες με έκανες κι έκλαψα. Από μια πολύ λυπημένη χαρά. 

Γιατί καταστράφηκα πολλά βράδια στις μεταφορές του. 

Απόψε όμως μπόρεσε και με επιστρέφει στην  κυριολεξία του.


 








 

Όμως δε μπορείς να πεις ότι δεν σου συμπαραστέκομαι ..