ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ ΟΛΟΝ ΑΠΕΙΡΟΝ

 

Συνταγή βιωματικού χαρακτήρα

 

Υλικά:

Δυο παιχνίδια δεινοσαυράκια

Ένα ξύλο αγγιγμένο Ιερό

Μια πατωμένη χύτρα με πέτσες γουρουνιού λιωμένες και καμένες

Γυάλινα αγγεία

Σιδερένια εργαλία μαγειρικής

Κρασί τελετουργικό

Το Άξιον Εστί ( ακριβές αντίγραφο από το Άγιον Όρος)

Ένα ρολόϊ σταματημένο σε ένα πολύβερο με σκοινί διαβασμένο στις δυό

Μια φωτογραφία -απ' τις δύο-

Μια αυθεντική μάσκα βουντού

Ένα συγκεκριμένα σμιλεμένο και σπασμένο Ζαντ 

Νερό

Φωτιά 

Χορό

Φυτά για καθαρισμό ,

ξύδι και σαπουνι αυθεντικά.

Εκτέλεση:

Βογκάμε αυθόρμητα από όλο το ηχείο και ανεβάζουμε το Μ στο ψηλώτερο σημείο να καμπανίζει 

... όλα είναι συμπτώσεις.

Βαριά σκοπιά

 

Ομ8ρφ14 μο5 Καλημ3ρ4

 

Σημασία έχει .. να κοιτάγεσαι μόνος σου στον καθρέφτη και να βλέπεις το Έναν και το άλλον  

κι άλλον  κι άλλον  κι άλλον !

Και να νιώθεις καλά.

Μας απογάμησες

 

Μωρό μου

Μ' άρεσε πάρα πολύ το ποίημά σου. Παίζεις την στίξη και κάνεις το ποίημα κείμενο. Αριστοτελικά γραμμένο. Σου ανοίγει το κεφάλι. Μια πρόταση εκατό νοήματα. Κι εκεί σε κάποια σημεία σκάνε πολυφωνικές αδείες να τρελαίνεσαι να μη ξέρεις από που να φυλαχτείς και βαράει στο ψαχνό. Αυτά είναι πικαρίσματα! Ξεκάθαρα σημεία με ένα νόημα και δέκα εικόνες. Όπως λες ρηχός μικρός και λίγος. Δεν υπάρχει περιθώριο παρεξήγησης. Το έχεις πετύχει. Δεν μπορεί πουθενά να πάει η μεταφορά. Μια μόνο κίνηση δίνει. Να πάει στο αντίθετο. Τί έχεις κάνει ρε αγάπη μου. Ξέρεις τί έχεις κάνει; Ξέρεις.

Να προσέχεις μάτια μου

Σε φιλώ

Να περάσεις όμορφα απόψε

Σε σκέφτομαι

Μου λείπεις αβάσταχτα

Η ενέργειά σου αυτό που εκπέμπεις

Το αγαπώ 

Το θέλω

Μου λείπεις 

Θέλω να σε φιλάω

Γαμώτο

Τί μέτρα;

Πολλά βαθυά και μεγάλα..

Υ.Γ.  με αγαπάς τόσο πολύ ή έχεις κάνει κι εσύ τέτοιες μαλακίες και γι' αυτό μ' αγαπάς τόσο πολύ; 

τί μέτρα

 

Η επικαιρότητα . Όλα με το σκάστε πουλιά. 

Είμαι σε αφασία.

Ξέχασα πως μαγείρευα. Ευτυχώς δεν έσκασε η χύτρα. Την πρόλαβα πατωμένη.

Ήθελα να είμαστε μαζί. Μοιάζει επικίνδυνο. Πάντα μοιάζει επικίνδυνο μεθύσι. Γιατί γαμώ το κεφάλι μου 

Αφού σ' αγαπώ. Και νοιάζομαι. Κι έχω βελτιωθεί πάρα πολύ διορθωθεί.

Το μεθύσι αυτό με τρομάζει όχι περισότερο από ότι το θέλω  και το θέλεις κι εσύ. Θέλω να πιστεύω ..

Χρειάζεται να έχουμε πάρει τα μέτρα μας .

Ξαπλώνω στα σύννεφα

 

Είμαι μόνη μου στο σπίτι 

Απόψε

 χωρίς 

Θέρμανση και ηλεκτρικό

Με μισή μπαταρία στο κινητό

ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΩ ΚΑΝΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Αλύπητα

 

Η κολάρα σου είναι. 

Χιλή

 

Πήγα και πάρκαρα τα παιδιά. Με έχει στείλει. Θα πάρω λίγες ώρες μήπως καταφέρω να με παρκάρω κι εμένα κι εμάς κάπου κάλα. Γιατί εκεί δεν θέλω να μας αφήσω. Ούτε στον Χριστό ούτε στον Βούδα και τον Αλάχ κι όλους τους Θεούς μαζί. Έπρεπε δλδ να το κάνεις αυτό γιατί; 

Γιατί αυτή η γαμημένη οπτική τόσο ωμή; Πως θα την φέρω; Πάλι από την αρχή με πας;

Η δικιά μου εν το μεταξύ είναι ακόμη πιο άσχημη. Τουλάχιστον όμως δεν αμφιταλαντευεται για την ουσία και την βάση μας. Τί είναι ρε πούστη οι καρδιές και οι ψυχές 

μετοχές σε κανα χρηματιστηριο για να ανεβοκατεβαίνουν; προσφορά και ζήτηση; Χωράφια που ανεβαίνουν με τα εμπορικά και τους δρόμους και κατεβαίνουν με τα σκουπίδια και την υποβάθμιση; 

Τί είναι αυτά ρε μαλακισμένο μη γαμ

Το μπουρδέλο το κακό μπουρδέλο

Να με πεθάνεις θέλεις;

Χιλή θέλω να πάμε. Μου πέρασε η Βραζιλία

Να βλέπουμε το φεγγαράκι στη Χιλή.

Αλέξης Τραϊανός

 

Σου έδινα συνέχεια σου έδινα

Και συ έπαιρνες συνέχεια έπαιρνες

Και δεν ήξερες πως παίρνεις

Δεν ήξερες κι ούτε ποτέ θα ξέρεις

Πώς η ψιχάλα γίνεται βροχή

Κατακλυσμός η βροχή κι ύστερα θύελλα

Και μένεις γυμνός δίπλα στο γκρεμισμένο σπίτι

Δίχως φωτιά δίχως βοήθεια

Στην τέλεια εγκατάλειψη στην πλήρη ερημιά

Όπως αδειάζει μια κάμαρα σαν αφαιρέσεις

Έναν πίνακα ή κάποιον καθρέφτη

Κάτι δικό σου τέλος πάντων

Αναπόσπαστο με τον εαυτό σου

Που σ’ όριζε να υπάρχεις δεμένος μαζί του

Και τώρα μόνο να θυμάσαι ξέρεις

Τώρα που λιγοστεύει η βροχή πάνω απ’ την πόλη

Και ξημερώνει πάλι όπως αύριο όπως χτες

Στα προπύλαια τούτης της μέρας παρατημένος

Θα σε θυμάμαι

Όπως το τελευταίο όνειρο τον τελευταίο λυγμό

Με μιαν υδρία ποιήματα κάθε πρωί

Αλέξης Τραϊανός, Υδρία

Πέρασα από 40 χιλιάδες εκατομύρια κύματα όλων των μεγεθών και συνεχίζει

 

Μετά από την 21η ανάγνωση ουφ έφτασα κάπου που βρήκα μια βάση της προκοπής καλή και ζεστή και ωραία. 

Στο τέλος του κεινένου σε είδα μπροστά μου με τα χέρια ανοιχτά όλη σου την εικόνα Χριστέ μου όπως σε είχα πρωτοδεί στο λιμάνι της Τήνου.

Και μ' αρέσει επιτέλους βρήκα κάπου καλά να σταθώ.

Ηρέμισα λίγο. Τί δύσκολα που γράφεις θε μου .. γιατί περνάω όλη την άβυσσο κάθε φορά με τα κείμενά σου μου βγαίνει το λάδι.

Έχω προβληματιστεί πολύ

 

Φευγαλαία είπε την ιστορία. Μια οπτική της ιστορίας. Εστίασε στον πόνο και το πάθος χωρίς να πει κάτι για τις πηγές τους. Περιγράφει ικανοποιητικά μια συναισθηματική διαδρομή βέβαια και εντάξει δεν είναι επιφανειακό το συναίσθημα είναι βαρύ και φαίνεται να σε κυριεύει αλλά μάλλον είναι επιφανειακές οι ρίζες του και η βάση που το παράγει. Και φαίνεται σα να είναι προϊόν με υλικά επιφάνειας. Ακόμη και η δόξα γενικά αν το σκεφτείς είναι προϊόν επιφάνειας διότι την πραγματική ιστορία ελάχιστοί την γνωρίζουν και συλλαμβάνουν το εύρος της και το βάθος της και δεν την βρίσκεις συνήθως στις δόξες παρά έτσι όπως κι εδώ σε μια οπτική που χρειάζεται περισότερο σκάψιμο για να φανεί κάτι. Δεν με κάληψε η περιγραφή. Εστιάζει συγχισμένα και πολύ στον αέρα. Η στατικότητα του οικοδομήματος με προβληματίζει. Πες ότι είναι θεμελιωμένο σε βράχια όμως ακόμη κι έτσι όλη η υπόλοιπη ανέγερση είναι με πολύ στρογγιλές πέτρες πως να το πω λιθάρια από νεροτριβή και έχει πάρει και φωτιά. Άστο καλύτερα να μη μπούμε εκεί μέσα. Γκρέμιζε. Έτσι γκρέμιζέ το. Να φτιάξουμε άλλο. Με καλά πελεκιμένες πέτρες. Και να λεπταίνει και να ελαφραίνει όσο ανεβαίνει κι όχι το ανάποδο. Τσαντίρι σου λέω χίλιες φορές στο τσαντίρι. Με Διόνυσο τον Χριστό Πάνα Απόλλωνα και Δία. Δεν ξέρω. Δεν βρίκα καμία λύτρωση σε αυτή την οπτική. Την έχω εξαιτάσει κι εγώ και την απέρηψα ως ασύνδετη και γκρίζα. 

Και πρέπει να επιληφθώ τώρα κάτι διαφωριστικό πάνω σε αυτό. 

Με προσοχή.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! στις επικοινωνίες και τους καθρέφτες ..

Δε μου άρεσε

 

Τελείως ντεκαβλέ το κείμενο και ο πόνος του μου φάνηκε άρρωστος και κούφιος. Δε μου άρεσε η προσέγγιση δεν βρήκα νόημα πέρα από θλίψη. Και λιγουριά είχε πολλή επιφανειακή και  ύβρι. Δεν μου κόλλαγε ο Χριστός και η Βραζιλία αν και λίγο πήγε να γυρίσει στο τέλος κάπως κουτσογύρισε. Προσπάθησε σε κάποια σημεία αλλά δεν με έπεισε. Περισότερο σα σπάσιμο καθρέφτη ακούστηκε παρά σαν μουσική. Και μπορεί γι' αυτό να το απέφυγα και να μην θέλω να το κοιτάξω άλλο απότι το κοίταξα φευγαλαία, έτσι που το διάβασα πέντε έξι φορές. Νομίζω περνάω και μια αποστροφή με τα πομπώδη και μπορεί να το πήρε η μπάλα. Βρωμάει ξερατά βασικά και παρτολιά και συναίσθημα μπουρδέλο. Τελείως ντεκαβλέ. Δεν το χάρηκα. Αλλά χάρηκα. Για διάφορους λόγους. Τον λυπήθηκα τον πούστη. Πολύ καλή προσπάθεια. Μπράβο ..

Προσοχή όμως με τους καθρέφτες. Μη σπάσουμε κανέναν.. σε παρακαλώ. ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

Σ' αγαπώ γοργόνα μου

 

Τα πήρα τα λουλουδια μωρό μου

Και η γλάστρα είναι του γούστου μου

Τα κλάδεψε κι ο ταχυδρόμος πολύ ωραία ..  Σ' αγαπώ

Σ' αγαπώ

Λίγο αίσθημα πλιζ

 

ΛΙΓΟ ΑΙΣΘΗΜΑ πλιζ

Με χτενίζει και με στολίζει σαν άλογο

Παρθένα από την νήσο των Μακάρων

Στο όρος το αστρικό του αντίχειρα

Το πάτωμα.

Ξαπλωμένη ανάμεσα σε δυο βουνά

Ο δρόμος απ' την χερσόνησο

Τον φυλάει Τζεντάϊ

Με το σπαθί του το ροζ

Που βράζει 

στην κατσαρόλα με το τσάϊ.

Τρώει αυτιά .

Σπαθί να είναι ή ποντικάκι

Μα μ' έχει φάει.

Μοιάζω με Έλφ;

Ίσως ξεγελαστούνε.

Έρχομαι από τα δάση με τις Οξιές

Παρθένα από την νήσο των Μακάρων

Μου τραγουδάει καν καν

"Βάλε και λίγο αίσθημα 

παιδί μου..

Θύμωσε . Δώσε δώσε. 

Είσαι η αυγή μου".

Βοήθα μας Θεέ μου

 

Δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν

..

ΔΕΝ ΘΕΛΩ

Θέλω να τα βρούμε 

οι δυό μας.

Εν το Παν ΛΑΤΡΕΙΑ

 

Και στον Αέρα

 

Μετά Θείου

 

Πως θα μας φαινόταν αν ήμασταν στο 1500 τόσο μετά Αλάχ ή στο  πόσες χιλιάδες άπειρο συν τόσο μετά Βούδα; Να γράφαμε στα γράμματά μας και στις συναλλαγές μας ημερομηνίες που να λέγανε μετά Βραχμάν και μετά δεν ξέρω κι εγώ τί. Μπομπ Μάρλευ και Μαραντόνα. 

Γιατί δεν βρήκαν οι άνθωποι να συνενογιούνται με κάτι που θα άρεσε σε όλους. Να μετράνε από κάτι στον Ουρανό  ή από τη Γη και τη Θάλασσα. Να μη φερόμαστε κι εμείς οι δυτικοί με τόση αγένεια σε τόσο κόσμο. 

Κάτι μου λέει πως σύντομα, σε λίγους αιώνες, θα αλλάξει αυτό. Όμως πρέπει, δε νομίζετε, να αρχίσουμε να μετράμε λίγο έτσι. Εγώ πάντως τώρα μπαίνω στο 18 μετά Θείου. Και θέλω να μηδενίσω πάλι. Να μετράω από κάτι στη Θάλασσα την Γη και στον Ουρανό μαζί.

ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ &ΘΑΛΑΣΣΗΣ

 Κάτι σαν θέωση είναι να ζήσεις το σμίξιμο του χτυπημένου από θεόβαρη καψούρα. Τον βλέπεις πως μελώνει η φωνή του από απόσταση και πως τρώει τη γλώσσσα του όταν σε βλέπει. Περπατά και τρώει τα μούτρα του στα σκαλιά. Ξεχνάει τα πράγματά του. Βλέπεις το φύλο του που τον πνίγει.

Και καθόλου εσύ να μην τον θες αρχίζεις και το σκέφτεσαι. Κι επειδή κι εκείνος σε σκέφτεται κάθε ώρα η σκέψη σου πάνω του που είναι πιο αδύναμη από την δική του κι άθελά σου παίρνει το φύλο σου.

Και λες, μεγάλο πράγμα να σου προσφέρει ο θεοβαρεμένος κάτι σαν θέωση. Μικρό πράγμα να του προσφέρεις κι εσύ το κορμί σου. Και ψάχνεις που είναι η καρδιά σου. Γιατί δεν θες κάτι σαν θέωση. Θες θέωση. Και θέωση είναι να είναι εκεί η καρδιά σου.