η κοσμοϊστορική μέρα των γενεθλίων του Ηρακλή

Σήμερα είναι η κοσμοϊστορική μέρα των έβδομων γενεθλίων του Ηρακλή!!!

και πήγαμε εκδρομή στη Νέδα !!!

μα πριν φτάσουμε μου άναψαν τα φρένα του ανανά

και κάναμε πιο πολύ ποδαρόδρομο από ότι συνήθως

... ευτυχώς θυμήθηκα το παλιό:

όποιος φτάσει πρώτος θα φάει παγωτό! Κι όλα εντάξει.

Στους καταρράκτες είχε πολύ κόσμο.

...

Κι ο Ήλιος να θέλει να μου κλείνει το μάτι! 

Μα εγώ στέκομαι όρθια με υπερπροσπάθεια 

γιατί δεν είναι και λίγη η σφαλιάρα που έχω δεχτεί.

Από την φωτογραφία πάντως δεν μπορεί 

 να κρυφτεί η εξόντωση και η υπερπροσπάθεια να ισορροπήσω το συναίσθημα.

Ξέρεις ποιον κοιτάω εδώ:

Αλλά έβγαλα στο τέλος και μία πολύ ταιριαστή!

...ορίστε:

 

(fotos by me σήμερα, ποταμός η Νέδα)

Κορώνα

Αμφιβολία καμιά. Ένα κέρμα είναι που όσες φορές και να το γυρίσεις θα έχει να κάνει με την δύναμη της περιστροφής, την εκτόξευση, την πτώση.

Όλα αυτά που μου λες τόσα χρόνια τα έχω δοκιμάσει σε επίπεδο πιστότητας που ούτε εγώ δε ξέρω πως καταφέρνω τόση αυθεντία. Είμαστε ποτισμένοι από τους κανόνες της επιθυμίας ώστε να εξιδανικεύουμε το παράνομο. Γι’ αυτό όσο θα μιλάω τη γλώσσα σου θα σκέφτομαι τη δική μου να ταξιδεύει στο σώμα σου. Χιλιάδες συμπυκνωμένες άνοιξες που η ρίζα θεριεύει και τρυπάει τη πέτρα.

Έχω ετοιμαστεί για σένα. Στην επίθεση. Ξέρεις καλά τι ζητάω. Θέλω ένα στεγανό χώρο για  να πιάσω κάθε εκατομμυριοστό σου και να το βουλιάξω μέσα μου. Να ξεχειλίσουνε τα νερά, να είναι μόνο για αμφίβια. Αλλιώς δε μου καίγεται καρφί αν πνιγούμε. Να ησυχάσουμε και από αυτό το μαρτύριο της σταγόνας. Έτσι κι αλλιώς, αποδεδειγμένα, πεθαμένοι κάνουμε καλύτερα τη δουλειά μας.

 Όρισε ανοιχτές ημερομηνίες και τόπους εσύ. Να σου μιλήσω παντελονάτα θέλω. Να λυθούν όλα. Μα όλα.

Δε βλέπεις; Μας καλεί «το θεματάκι μας». Μας  παρακαλεί δηλαδή. Αφού ξέρεις τι καλό αθώο κι ευγενικό παιδάκι που είμαι όταν δε πρέπει. Για κοίτα, κλείδωσα;  

..Κλείδωσες.

Η θέση μου

Όταν μπαίνω στη θέση μου

η μηχανή του κόσμου αρχίζει να κινείται.

Θέση μου είναι το κέντρο του κόσμου μας.

Όλη την άλλη ώρα θέλω να αλλάξω τον κόσμο

Έτσι αποφάσισα από δω και πέρα

να μπαίνω στη θέση μου θες ή θες

 

Η θέση αυτή ταιριάζει με όλα

Με εμένα μαμά, με εμένα παιδί

Με εμένα γραφιά με εμένα φύση

Με εμένα πόλη με εμένα ερημιά

Με εμένα ποτάμι με εμένα θάλασσα

Με εμένα γυναίκα με εμένα άντρα

Με εμένα εσύ με εμένα εσύ

Με εμένα εσύ σκέτο ή με απ’ όλα

 

Η θέση μου είναι για δύο

Η θέση μου είναι ένα αεικίνητο δίπολο

Είναι το σε μισώ και το σε αγαπάω

Είναι το σε θέλω, είναι το με θες

Είναι και το κάνε ότι θες

Είναι το μαζί κάνουμε ότι θέλουμε

 

Το κάνε ότι θες μ’ αρέσει

Για να έχω να γίνομαι αυτό που θες

Αμέσως γίνομαι αυτό που θες

Μα αμέσως ξεγίνομαι, γιατί

Θέλω να είμαστε το εγώ κι εσύ

Το κέντρο του κόσμου

 

Η γραμμή μας ο άξονάς του

Η κίνησή μας ο κύκλος του

(Όταν λέω τέτοια θέλω να με φιλάς και..)

Έχεις όλες τις αποδείξεις του

Κλειδωμένες στο σώμα σου

 

Αντικλείδι δεν έχω

Τα κλειδιά έπεσαν στη θάλασσα

Το μόνο που μένει να γίνω

Είναι υπερήρωας διαρρήκτης

Για να μπω νύχτα να κλέψω τον Ήλιο σου

 

Και μη διανοηθείς να με κατηγορήσεις

Γιατί αυτό τον Ήλιο είπαμε πως

τον έχουμε μισό μισό

..αν θυμάσαι καλά.

( foto art Takis Vasilakis, λατρεύουμε ηλεκρομαγνητικά σινιάλα Takis )

Το τραγουδάκι αφιερωμένο ..ξέρεις εσύ , είναι από αυτά που σ'αρέσουν.

η δίκη

(Ο κατηγορούμενος βρίσκεται βιαίως καθισμένος και αλυσοδεμένος στη ψηλοτάβανη αίθουσα του δικαστηρίου μα το φως που διαχέεται από τα πρισματικά παράθυρα μοιάζει να είναι το απαύγασμα κάποιας συνεχόμενης έκρηξης χημικής βόμβας. Μιλάν οι δικαστές όλοι μαζί σαν χορωδία αλλά με απόκοσμη χροιά, βροντερά και αυστηρά)

Κατηγορούμενε.

Κατηγορείσαι για υπεξαίρεση συστημικών στοιχείων, 
για βεβήλωση της μνήμης της ανθρωπότητας, για αντίσταση κατά της αρχής, για... για... για... ,
κατηγορείσαι για Τρομοκρατία!

Τι έχεις να πεις γι' αυτά;

(  Ξεκινά η απολογία. Ο κατηγορούμενος σχεδόν λιπόθυμος με σπαρακτική φωνή καθώς σηκώνεται και ακούγεται ο θόρυβος απ' τις αλυσίδες)

Ω, απόστημα της λογικής, σύγχρονοι άνθρωποι, που σας έμελλε να δείτε στου αχρήστου τα συντρίμμια τα τεχνιτά αγρίμια να σας κατασπαράζουν. Μουνουχισμένοι στα της φύσης σας μα με ήρεμο διάβα, ρομποτικό διασχίζετε γραμμές διακεκομμένες στις γκρίζες μέρες.
Εσείς που ισοσκελίζεται την ατομική οικονομία σας στα τέσσερα, ζώα υβριδικά, πουλιέστε αεροστεγώς μέσα σε συσκευασία που σας πνίγει.

(Ο κατηγορούμενος τώρα όρθιος με καθαρή και βαθιά φωνή)

Ακούστε με, σας παρακαλώ και δώστε μου λιγάκι σημασία.
Μια φορά, μια φορά κι έναν καιρό..., -Α, όχι, δεν είναι παραμύθι- , υπήρχε κάποια Γη που είχε κλαρί να φας, να πιεις, να σκεπαστείς, να στηριχτείς , να χτίσεις.
Μάλιστα κύριοι, ορκίζομαι, στο ποτήρι μου, στο κώνειο τούτο, έτσι ήταν μια φορά η αλήθεια κι ας μην κατόρθωσα έναν μάρτυρα να βρω να φέρω εμπρός σας.
Εσείς που με λέτε εχθρό σας, συνάδελφοι, εσπούδασα το δίκαιο στα δάση. Περνώντας από το λαγούμι του θεριού φιλοξενήθηκα. Περίμενα στην πηγή τις μέλισσες και όλα τα μπαμπούρια να χορτάσουν νερό, να κοιμηθούν κι έπειτα πήρα σειρά να πιω. Στη φωλιά του φιδιού , στη φωλιά της αρκούδας έκανα τον κύκλο κι εκεί στο δέντρο που ησύχασα την πείνα μου έκοψα τα ξερά κλαδιά του. Στον ποταμό κάθισα κι άκουσα τις αντάρες, τα συννεφιάσματά του, κι όταν μου τραγούδησε την αγάπη μέσα του μπήκα και βγήκα στην άλλη όχθη. Μια νύχτα που είχα κουραστεί πολύ σε ύπνο βαθύ έπεσα κι απ' τη βολή μου σκούντηξα την πέτρα του σκορπιού κι επόνεσα  και κατάλαβα.
Κι άλλους δασκάλους πολλούς συνάντησα στο δάσος που για το δίκαιο πολύ σοφά μιλούσαν.
Στην πολιτεία σας, λοιπόν, όταν κατέβηκα είδα με έκπληξη πως οι άνθρωποι δεν ξέραν πως υπάρχει δάσος κι άρχισα να ανησυχώ μήπως στο μεσοδιάστημα συνέβει κάτι κι εχάθει. Έτσι άρχισα παντού να ρωτώ γι' αυτό. Πήρα το δρόμο πάλι εκεί να βγω κι αυτοί εδώ οι "φύλακες" που ήταν στην έξοδο της πόλης μ'έφεραν μπροστά σας...

                                                              

Όπου να 'ναι το κλείνω

Εν τέλη, είναι η ψυχή γεμάτη 

κρυψώνες, αντιθέσεις, συμβολισμούς και λεπτομέρειες.

Αυτά που ρεμβάζουμε δεν μπορεί να είναι 

τίποτε άλλο από 

μια μακρινή αεροφωτογραφία της περιοχής της.

Μα θέλω να προσγειωθώ 

Μα θέλω να δείξω και να δω.

Όμως

Δε θέλω τώρα τίποτα να δώσω

Δε θέλω έτσι να δοθώ

Θέλω μέσα μου να κλειστώ

Να τραβήξω την κουρτίνα και να κάνω το χαμό

Να φτιάξω την ψυχή μου και τον οίκο της

μες την αλάνα αυτή που έχω βρεθεί.

Με τόσα υλικά πολύτιμα και σπουδαία.

Να οριοθετήσω την αυλή

Να χτίσω δωμάτια για τους αγαπημένους μου

Να ηρεμήσουμε και να ξεκουραστούμε.

Μεγάλη υπόθεση η ηχομόνωση 

οι πόρτες, τα παράθυρα

Ας είναι η κουρελού του Διογένη.  

Έλεγα, εγώ θα είμαι ότι μου έρχεται και θα το δείχνω

για να μ'αγαπούν γι' αυτό που είμαι

ή να με μισούν γι' αυτό που είμαι.

Μα με αυτή τη θεωρία στο μυαλό έμεινα μόνη μου

Γιατί αγάπη 

δεν είναι ότι του έρχεται του καθενός να κάνει.

Αγάπη δεν είναι αχάνια.

Η αγάπη είναι πράξη αθροιστική

και περιστοιχισμένη

Πράξη ιερή και καθώς πρέπει προστατευμένη. 

Όπου να ' ναι θα το κλείσω.

Όχι από ντροπή

Περήφανη είμαι για όλη τη διαδρομή

και αρκετά ευχαριστημένη

Αλλά ήρθε η ώρα που διαλύεται το σύννεφο

και θέλω να κάνω αυτή την αλάνα που προσγειώνομαι

το πιο όμορφο 

απλό και γοητευτικό 

μέρος του κόσμου

... για μένα και για αυτούς 

που θα μπορέσω να αγαπήσω.

 

Και πούπουλα χήνας

Αγαπημένη μου Λίλη,

..πούπουλα, πούπουλα από φτερά αγγέλων οι αστραπές που έμελε να με λιώσουν. Και έλιωσα από αγάπη που δε ζήταγε τίποτα. Κι έπεσα στη θάλασσά της.  

Κι ύστερα υπάρχουν κάποια κόκκινα νερά, ουδέτερα ύδατα για ελεύθερο κολύμπι.

Τι ευτυχία και τη πληρότητα ψυχική!

Γιατί να υπάρχει ο κόσμος;

Άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει ο κόσμος. Γιατί να υπάρχει ο κόσμος και το κορμί. Γιατί να σε θέλω τόσο πολύ. Γιατί να σε ενοχλεί τόσο πολύ. Γιατί πονάω τόσο. Γιατί να γελάσω τον πόνο αυτό δε μπορώ.

Απέναντί μου αυτή τη στιγμή κάθετε ο χήνος. Να, μόλις τον κοίταξα με αυτόν τον σπαραγμό έφυγε και αυτός. Αλλά θέλω να σου πω την ιστορία του. Είναι ο πιο παλιός κάτοικος εδώ πέρα. (Να ξαναήρθε!) . Είναι ζώα μονογαμικά αυτά. Φτιάχνουν φωλιές στο πουθενά, μέσα σε ψηλά χόρτα. Μια άνοιξη ένα αγρίμι έφαγε την αγαπημένη του, την  χήνα. Από τότε κάνουμε πιο πολύ παρέα. Μια φίλη που δεν ξέρει από αυτά ,αλλά της είπα κι αυτής την ιστορία του ,μέχρι και λεφτά μου έδωσε να του πάρω μια άλλη χήνα να μην είναι μονάχος ο έρμος. Δεν τα πήρα, ούτε τα λεφτά, ούτε τη χήνα. Γιατί ξέρω. Εδώ που είναι μόνος του αν του φέρω άλλη θα τη σκοτώσει. Έτσι κάνουν οι μοναχικοί χήνοι που χάσαν τη χήνα τους, έτσι συμβαίνει . Μόνο σε κοπάδι μπορεί να αποτραπεί το έγκλημα και μόνος του θα είναι πάλι.  Δεν ξέρω γιατί στα γράφω τώρα αυτά, δεν έχω σκοπό να υπονοήσω κάτι. Τρέμω στην ιδέα πως οι επιλογές μου προδικάζουν θανάτους φόνους ή τέτοια βαριά αισθήματα και τιμωρίες. Κοντεύω να συμφιλιωθώ με την ιδέα της τρέλας πως όλα αυτά είναι το αποτέλεσμα από μια χαζή παρεξήγηση, από κάτι εντελώς δικό μου.

Χάνομαι ζαλίζομαι πεθαίνω βγαίνει η ψυχή μου σε ένα στάδιο που δε βγαίνει σχίζεται και σε νιώθω αέρα. Σταματάν έτσι λίγο οι κόμποι μου.

Θέλω να κρατάω τα παιδιά χαρούμενα. Απομονώνομαι, ξεσπάω. Είχα ένα όνειρο πολύτιμο. Ένας βρασμός μου το διέλυσε, μου το στέρησε. Εγώ που είχα κερδίσει στεγνά τη μάχη με την Ηρωίνη, φαντάσου ,αυτή την επιθυμία των αισθήσεων, τη σωματική δεν μπόρεσα να την σκοτώσω. Συγνώμη. Σε ήθελα πάνω από όλα άνθρωπο της ζωής μου. Με όποιον τρόπο. Απλά έχασα τον έλεγχο της λίμπιντο. Δεν πρόδωσα την αγάπη. Η αγάπη υπάρχει. Έπρεπε να το λύσουμε μεταξύ μας. Αν μ’ αγαπάς ίσως κάποια στιγμή να δεις πως δεν είχε τίποτα κακό αυτό. Θαυμασμός είναι τόσο που νομίζω πως γεννήθηκα για να σε συμπληρώνω.  Πάτησα πάνω στον αέρα. Μπερδεύτηκα, νόμισα πως ήταν τόσο αληθινό αυτό που νιώθω. Βασίστηκα στην ενσυναίσθηση μου από ποιήματα τραγούδια. Έκανα λάθος. Την ψώνισα τελείως πες.  Μα δεν θα έκανα τίποτα βίαιο, πρόστυχο ή δε ξέρω εγώ τι σε φρίκαρε τόσο άσχημα. Σ’ αγαπώ.  Πάντα θα σ’αγαπώ και μπορώ να το ελέγχω, τη λίμπιντο σε πολύ μεγάλο βαθμό, να την εκτονώνω. Μπορώ να τη θυσιάζω. Ξέρω, είμαι κι εγώ στρέιτ ως άνθρωπος.

Οι στρέιτ άνθρωποι αυτό που  λένε το εννοούν. Πράττουν ανάλογα με αυτό που τους λένε.  Δεν αντέχουν τις αμφιβολίες, δεν τις αποδέχονται. Στο πράττουν ανάλογα με αυτό που τους λένε έκανα λάθος, λάθος κάποιες στιγμές κι ενόχλησα από πόθο επιθυμία.  Οι στρέιτ άνθρωποι κάνουν και λάθη.  

Θέλω να κρατάω τα παιδιά χαρούμενα. Δε θα έκανα καμιά βλακεία  στο ρόλο μου. Ήξερα πως αν σε συναντούσα θα ήμουν όπως και να ‘χε χαρούμενη. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Είμαι άνθρωπος της εμπιστοσύνης και των ευθυνών.  Απομονώνομαι τώρα και ξεσπάω. Δεν μπορώ να πεθάνω τώρα. Έχω και όνειρο να ζήσω, που θα με φέρει έστω και μονόπλευρα κοντά στον έρωτά μου. Γιατί μετά την καταστροφή μπορώ να γίνομαι αυτό που θα έπρεπε να είμαι πριν σε χάσω τελείως. Σχεδιάζω για ένα σπίτι στην Αθήνα. Θέλω να ζήσω την απόρριψη  κανονικά. Δε μου φτάνει να παίρνω τις σελίδες και να πατώ το στυλό πάνω τα γράμματα για να κάνω ίσως τις κινήσεις που έκανε το χέρι σου όταν τις έγραφε, να κάνω τις κινήσεις που μπορεί να έκανε το χέρι σου. Θεέ μου! Τι δύναμη που έχει η γραφή! Τι ταλέντο που σου έδωσε ο Θεός! Και τα μάτια σου ίδια με τη γραφή όμως. Τα υπόλοιπα δεν άντεξα να τα κοιτάξω. Κάτι κλεφτές ματιές μέσα στα γυαλιά ηλίου. Ολοζώντανα δευτερόλεπτα αιώνιου θανάτου!

Θαυμασμός είναι αυτό. Τίποτα το κακό δεν μπορεί να έχει.  

Βουτώ στη θάλασσα, φτάνω μακριά, ερεθίζομαι ιδρώνω κλαίω. Σκέφτομαι, πόσο γελοία είναι η ποσότητα του δικού μου υγρού  μέσα σε τόση θάλασσα. Μέσα σε τόση θάλασσα!   Βρίσκω το μέγεθός μου, το απειροελάχιστο αλλά και το τόσο ταιριαστό... «’ότι αγαπώ είναι δικό μου» παίζει το ράδιο και πιο δυνατά τώρα κλαίω ιδρώνω ερεθίζομαι μέχρι που γίνομαι κουκκίδα που ψάχνει γη κι ουρανό.

Θέλησα μόνο να σου χαρίσω ένα άσπρο σύννεφο μαγικό. Που να παίρνει όποιο σχήμα εσύ ονειρεύεσαι. Να το κατοικώ και να είμαι ο άγγελός σου. Αν γινόσουν ο Ήλιος μου θα διαλυόταν και θα έπεφτα κατευθείαν στην αγκαλιά σου. Και το σύννεφο αυτό θα γινόντουσαν έπειτα τα μαλλιά σου. Σίγουρα μετά η ζωή δεν θα ήταν όπως τα ποιήματα. Το πιο πιθανό θα ήταν να κουτουλίσουμε και να τρακάρουν τα δόντια μας. Να σκιστεί κάποιο ρούχο ή να σπάσει κανένα έπιπλο.  Να πούμε και καμιά κουβέντα που δεν θα ταίριαζε στο συναίσθημα. Να υπάρξουν χαζές εντάσεις εγωισμού και κτητικότητας. Δεν ξέρω. Δεν θέλω να φαντάζομαι τέτοια. Δεν μου επιτρέπετε να φαντάζομαι τέτοια. Μόνο την απόρριψη έχω να ζήσω. Και θέλω να την ζήσω κανονικά. Να μπορέσω κάποια στιγμή να νιώσω άνετα κι εντάξει να προσπαθήσω να επικοινωνήσω μαζί σου όπως θες. Κι αν και τότε δε θες θα καταλάβω. Κάποια στιγμή θα καταλάβω. Δε μ' αρέσει να ενοχλώ.

Να είσαι καλά και ήρεμα μάτια μου.

Να χαίρεσαι τις μέρες τις καλοκαιρινές όσο μπορείς.

Σ'αγαπώ άπειρα

Δική σου

Φελίτσε

Μετά απ' το χαμό

Κάτι εντυπώσεις μείνανε χωρίς λοιπά στοιχεία. 

Αισθήματα απ'αυτά που συναντάς μονάχα στα βιβλία 

έξω απ' του χάρτη τα σημεία πέσ'το νησί πειρατικό

Στο πέρα δώθε του μυαλού που γράφει σβήνει

σε χείλα πηγαδιού που χαρακιές αφήνει 

μα η δίψα αυτή δεν είναι για νερό.

Σ' αυτό τον τόπο δεν υπάρχει πουθενά να ξαποστάσεις

ούτε και πρέπει να ακουστείς αν λαχανιάσεις

είν' η σιωπή βαθιά σαν ο εχθρός παραμονεύει

Εδώ θα αφήσω τιμαλφή και άλλα σκεύη

μαζί θα θάψω της καρδιάς το περιστέρι

να επιστρέψω να τιμήσω να αποθέσω

σκέψεις που θα' ρθουνε μετά απ' το χαμό.

βαθυστόχαστο ή ο πιο γρήγορος μυς

Δυο πράσινα ακτινωτά φάσματα 
είναι μπροστά μου σε ότι βλέπω
Αλλά θέλω να μπορώ να βλέπω 
τον ήλιο τη θάλασσα 
τα χαμόγελα των παιδιών
τα χορτάρια το χώμα
τον ουρανό τα σύννεφα στον αέρα
το ηλιοβασίλεμα  
Να μπορώ να βλέπω ότι ομορφότερο
πέντε φορές το δευτερόλεπτο 
δεκαπέντε χιλιάδες φορές την ημέρα
δηλαδή όσες φορές σου χρειάζεται 
να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρά σου.
Για να μη μου αφυδατωθείς μάτια μου.

               

Άσε με να σε λέω Θεέ Μου

Θεέ Μου! πόσα βασανιστήρια έχω αντέξει για Σένα!
Μη σταματήσεις ποτέ να με δοκιμάζεις,
σε όλες μου τις ζωές, τις εκφάνσεις να με δοκιμάζεις!
Ώσπου να χτίσω τον οίκο Σου και ανατολικά Του να θαφτώ.
Όταν τη σκέψη μου συγκεντρώνω, την καρδιά μου, το είναι μου όλο σε Σένα
ξέρω ότι μ'ακούς.
Γιατί έφυγε το σκυλί; Κάνε το σκυλί να γυρίσει.
Ότι είχε συνέλθει και πάχαινε και γυάλιζε η τρίχα της στα χάδια μου
και χάδια θα της δώσω πολλά πιο πολλά.
Κάν το μόνο να γυρίσει σε μένα και στο παιδί της.
Θεέ Μου κάθε φορά που με αφήνεις γίνονται γύρω μου ατυχήματα, εγκλήματα πρωτοφανή.
Η ενέργεια γύρω μου γίνεται τραγική.
Το θέλημά Σου θέλω μόνο.
Πάρε τα δάκρυά μου και κάνε στη σπασμένη καρδιά μου να φυτρώσει ένα ρόδο που
να γεμίσει τη χαραγματιά.
Κι εγώ δε θα ξαναγαπήσω ξένα χαρτιά.
Καθάρισε το μυαλό μου Θεέ Μου και δείξε μου τον δρόμο
και δείξε μου τι είναι για μένα.
Πάρε την αγάπη που έχω Θεέ Μου και δώσε την εκεί που αγαπώ
Κι αν δεν κάνει να αγαπώ εκεί Θεέ Μου στείλε τη στους αγγέλους Σου του έρωτα να γεμίσουν τους ερωτευμένους όλου του κόσμου χαρά
κι άσε με μόνη αλλά κάπου φωτεινά
Ας γίνει ο σταυρός μου ταμπέλα σε σταυροδρόμι
κι ας είσαι Εσύ είσαι όλοι οι δρόμοι
κι ας είσαι και μέσα Μου και τόσο μακριά
Θεέ Μου μόνο Εσένα έχω, Εσένα και τα παιδιά.

ΛΙΓΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΜΟΥ ΣΥΛΟΓΓΗ

ΤΑ ΠΙΤΣΟΥΝΑΚΙΑ

Γκάζωσες να με λιώσεις

μα εγώ σε κορόιδεψα!

Σαν περιστέρι πέταξα

τελευταία στιγμή παρά κει.

Έτσι έγινε; ή

γκάζωσα να σε λιώσω κι εσύ

με κορόιδεψες

σαν περιστέρι πέταξες

στο χιλιοστό παρά κει.

Αλήθεια είναι, ναι

είμαστε περιστέρια

Ή μήπως δεν είμαστε;

Πιτσουνάκι μου..

ΒΟΥΙΖΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Το σ'αγαπώ σου μιά ταμπέλα νέον

Μες την ερημιά μου ολόφωτη

Μια νύχτα οι αναστεναγμοί μου όλοι

της έδωσαν και κατάλαβε

Καταιγίδα ήταν που την έσπασαν γαμώτο

Μετά φωτίζει όποτε της έρχεται

Όμως όπως όλοι ξέρουμε

ο Έρως είν' τυφλός

Στην περίπτωσή σου είναι και κωφάλαλος

Λοιπόν αν γίνουμε Ένα φτάνουμε

πάνω από 80% αναπηρία

Σκέψου το!

Ο Έρωτάς μας παίρνει μέρισμα, επιδόματα, δωρεάν είσοδο σε μουσεία

Μπορεί αν μη τι άλλο

να ζει αξιοπρεπώς.

Η ΚΟΥΚΚΙΔΑ

Πες πως ανακάτεψα την τράπουλα και κόβεις

Κόβεις δρόμο και φτάνεις εκεί που είμαι πια κουκκίδα

Μια κουκκίδα σ'έναν χάρτη από μιά πόλη κάπου κάποτε

Κι όπως μια μέρα συγυράει η μάνα σου

Τον βρίσκει άχρηστο και τον πετά.

Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο Μέγας Πυθαγόρας κάποτε υπολόγισε

το πλήθος των ψυχών και βρήκε

πως πριν η ψυχή του ανθρώπου κατοικήσει σε άνθρωπο

περί τα τρεις χιλιάδες χρόνια

ζει μέσα σε ζώα.

Ίσως λοιπόν γι' αυτό ο άνθρωπος

να δυσκολεύεται τόσο πολύ

να κάνει σκέψη ανθρώπου.

Τη μνήμη της ψυχής του ο άνθρωπος αν αγνοεί, αν στον αυτόματο έχει βάλει,

βλέπετε, οι πιθανότητες για μια σκέψη ανθωπινή, δίνονται αμελητέες.

Μα κάποιος εδώ

καλεί ένα γεράκι

-Μα τα Ιερά !-

κι αυτό έρχεται.

Τη μνήμη της ψυχής ξυπνώντας .

Ο ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ ( σχήμα από τρία χαϊκού )

Βγάζω σπαθιά ενώ

παίζουν οι κούπες

Μα όσους άσσους

κι αν έχω για σένα να κάψω

Θα με σώζει τελευταία στιγμή

πάντα ο Μπαλαντέρ

ΤΟ ΤΕΣΤ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Είδα τα στήθια σου για κύματα

Ήμουν δελφίνι που βουτούσα κι έσκιζα τα νερά

Δίπλωσα τη βουτιά μηχανικά

και την έσπρωξα πάλι στην τσέπη

Όλο το ζουμί της Ιστορίας κύλησε

ως την πτέρνα

και με περόνιασε

Ήταν μάλλον το μούδιασμα απ' την ακινησία

Όμως για ακόμα μιά στιγμή

ήμουν ένας καταρράκτης από γύρη

που τελειώνει στη ρίζα

της γλώσσας του λουλουδιού.

Τότε σε ρώτησα  αν έχεις κάνει

το τεστ ενσυναίσθησης.

Έχω αγωνία να δω 

πόσο σε βγάζει.


ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ


Δύο όψεις σε ένα συναίσθημα
μας κάνουν
Δύο αισθήματα σε μιαν όψη.

( foto by me, art my portrait by my Frick )

ανέκδοτα για την περίπτωσή μας

Είναι ο Κωστίκας και ο Γιωρίκας και ανοίγουν ένα χασάπικο.
Εκεί που τα έχουν ετοιμάσει όλα λέει ο Κωστίκας:
ρε Γιωρίκα δε βγαίνεις έξω να μπεις να κάνεις τον πελάτη να δούμε τι κάναμε
Μπαίνει ο Γιωρίκας μέσα και λέει:
μάστορα πιάσε δυό μπύρες
ρε του λέει ο Κωστίκας τι μπύρες ρε χασάπικο έχουμε
Πω πω του λέει ο Γιωρίκας μπερδεύτηκα πάω ξανά
Μπαίνει πάλι μέσα και του λέει:
Μάστορα πιάσε πέντε μπύρες με φυστίκια
Ρε του λέει τι έκανες πάλι, χασάπικο λέμε έχουμε ανοίξει, να μου ζητήσεις καμιά σπαλομπριζόλα καμιά συκοταριά.
Άστο του λέει, κάτσε εσύ μέσα να πάω εγώ να κάνω τον πελάτη
Μπαίνει μέσα ο Κωστίκας τώρα και του λέει:
Θέλω 20 κιλά παϊδάκια
και γυρίζει ο Γιωρίκας και τι του λέει:
Τα μπουκάλια τα έφερες;

Είναι ένας αναρριχητής ορειβάτης κι εκεί που είναι δεμένος και ανεβαίνει τον γκρεμό με το σφυράκι του κάτι γίνετε ξαφνικά και του λύνονται τα σχοινιά και μένει στον αέρα μόνο με το σφυράκι καρφωμένο στον βράχο. Παθαίνει πλάκα και αρχίζει να φωνάζει:
Μ' ακούει κανείς;
Μ' ακούει κανείς;
Μ' ακούει κανείς;
μετά από κάποια ώρα ακούει μια φωνή που του λέει:
Μη φοβάσαι είμαι ο θεός, ή σε μένα θα ταχθείς ή θα έρθεις στην ευλογία της αγκαλιάς μου, τέκνο μου μη φοβάσαι σε ακούει ο θεός τώρα
Κοιτάει δεξιά αριστερά ο αναρριχητής και αρχίζει να φωνάζει πιο δυνατά:
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;

Το κόλπο με τον καθρέφτη

Όταν κάθομαι στο καθρέφτη

και σε κοιτώ να με δεις

Το μάτι μου πάντα πέφτει

στο βάθος της άβυσσος
στα χείλη σου

το χείλος της συντριβής

Κι αναστενάζω φλόγες

Με λάμψεις  ματώνω ιστούς.

Μα

πριν προλάβω καν

να σε φτιάξω εικόνα

απ ‘τον καθρέφτη έχω βγει

Γιατί σε θέλω μωρό μου Μαντόνα

και είμαι ένας στυγνός ορθολογιστής.

Για τη μιλιά και την αγκαλιά σου

Ημερομηνίες , θεωρήσεις

αναπάντητες  ερωτήσεις

 απίθανες λύσεις

πιθανές παρακλήσεις

Εγώ κι εσύ, ζωή μου 

άνθρωπε ονειρεμένε

ιδανικέ και ύψιστε 

καθρέφτη και ταυτότητα

αχάνια εν είδα

νιώσιμο και αυτό

 και το άλλο 

και ας το διάλο 

γαμώτο σ΄αγαπώ.

Πιάσε κλειδιά για ταξίμια 

ακόρντα δρόμους ταξίδια

Λύσε τα σκυλιά άκου τη καρδιά

ασταμάτητα πως τρέμει 

καλπάζει ανοίγει τρέχει

Όμως πίστεψέ με 

δεν είναι καθόλου ρομαντικό

γιατί σου έχω τέτοιο μίσος ερωτικό

που κανείς δε φαντάζεται 

τι έχει να γίνει.

(foto by me art G.Fotopoulos)

Να 'σουν απλά μια λαχτάρα

Με τι λαχτάρα σε ήπια
Σαν το αντίδοτο σε ήπια
κι είπα όλη η ζωή μου είσαι εσύ
κι είπα κι ήπια τα πάντα σου

Με τι λαχτάρα, θεέ μου, σε άδειασα
Σαν το αντίδοτο
από ένα τσίμπημα θανατηφόρο
Κι ύστερα χάθηκες

Κάθε φορά που σκέφτομαι
αυτή την παράξενη ιστορία
γύρω μου νυχτώνει

Νύχτα καλοκαιριού στην εξοχή
και μια οχιά μες απ' τα σκέλη με ζυγώνει
Που τη λαχτάρα μου αυτή
έχει ντυθεί , έχει χυθεί

Μένω να την κοιτώ με απορία,
σαν το πρόσωπο του φεγγαριού
στης Αφροδίτης τη μορφή

Και κάτι μέσα μου παρακαλεί
από τα χείλη μου ξεχύνεται
σαν προσευχή που λέει:
Τσίμπησέ με να δω αν ονειρεύομαι



(foto by me, πέρα από την επιστήμη)

Συνταχτείτε

Χέρια που ονειρεύτηκα απάνω σου
φάλαγγες με άρματα μάχης
σε παρέλαση απελευθέρωσης

Τα είδα ατάκτως να υποχωρούν
κλέφτες σε απόκρημνα βράχια
φαράγγια και γκρεμούς

Συνταχτείτε.

Συνταχτείτε στρατιώτες μου
Αυτή τη φορά θα νικήσουμε
θα πολεμήσουμε σαν λιοντάρια

(foto μοιραίο αυτοπορτρέτο πόνου)

Άνοιξε γιατί δεν αντέχω..

Το πάθος σπέρνει πανικό

Άνοιξε να μπω
Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ

Άνοιξε να μπω
Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ

Άνοιξε να μπω
Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ

στο Βόριο Ερευνητικό

Έχω για σένα σχοινιά βελουδένια
φτερά σαρκοφάγα και κεριά λιωμένα
Έχω τα μάτια σου με τα αστέρια δεμένα
που στο βυθό χορεύουν λαμπιρίζοντας

Σε κάνω σάλιο μου, πνίγομαι
πιάνω το στυλό ξερογλείφομαι
από σεβασμό βραχνοβήχω
Στάλες, να τις σπας μια μια

Να γυρίζει ο Ήλιος μέσα στη μέση
Να βυθίζεται ξαφνικά και οι στάλες
μιά μια να σχηματίζουν τον γαλαξία

Επουράνια αρματοδρομία και μεταθανάτια εμπειρία

Μια αυγή η πυξίδα μου θα οριζοντιωθεί πάνω σου
Σκότωσε τους διακόπτες του αιθέρα
τα σπλάχνα μου τα έχεις διαβασμένα

Σε φιλώ σε φιλώ αφινιασμένα
Πέφτω στα πόδια σου σε φιλώ αφανισμένα
και η άβυσσος μια ολόφωτη ίριδα
έτοιμη να μεταμορφωθεί σε σταγόνα λευκή

να τη σπας.


(φωτό μοιραίο πορτρέτο αϋπνίας και πόνου 9/7/20)  

Ισορροπώντας στον θυμό και τη λύπη μου

Τα μεγάλα ερωτήματα
δεν έχουν απαντήσεις
όπου και να γυρίσεις

Εσύ απάντηση και δεν
Εγώ απάντηση και δεν
Αυτό απάντηση και δεν


(art & foto by me)

θα σε συναντήσω γιατί είσαι μέσα μου

Όσες φορές κίνησα να σε συναντήσω

βγήκα έξω από τα όριά μου

και δε σε συνάντησα.

Σήμερα με γυρίζω ανάποδα

και με τινάζω σα ρούχο.

Μια μέρα το εκκρεμές θα κοπεί

από το πολύ πέρα δώθε

και θα σκάσει χάμω σα ρόδι.

foto by me

ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Όσo κι αν έζησα το μύθο
του Ορφέα και της Ευρυδίκης
δεν έμαθα τίποτα.
Αφέλεια που είσαι μοναξιά και
ημιτέλεια που είσαι αθανασία.


     foto by me, paint G. Fotopoulos

άγγελέ μου

Γίνομαι Ιέρια μπροστά απο βωμό
Κι ο πόθος μου σφαχτό

Αερικό σπαθί κλειδί
Σε βράχο ιερό

ΟΙΣΤΡΗΛΑΤΗΜΕΝΗ

Αυτός ο κόσμος δε χωρά
Να ανοίξεις άγγελέ μου
Το κυανό σου φτέρωμα
Στη χάρη του ανέμου

Γι' αυτό ο κόσμος μου έγιν'
 αγκαλιά. Γλυκά φιλιά

 πλεκτά σπαθιά στα στήθια!

Γίνομαι Ιέρια
μπροστά απο βωμό
Κι ο πόθος της σφαχτό

...

Μ' ένα τραγούδι σου αρχινώ
Γυρνώ γυρνώ μα το θεριό
Που ο θέρος το χει μάθει
Να 'ναι αβρό στο θυμικό
Να μπαίνει πρώτο στο χορό
Να σβήνει και να ανάβει

Δρεπάνι έχει να δρέψω
 κρίσταλο!
να τσακιστώ να στραβωθώ να μάθω.




Photoart pandiony

Έγινε η ραχοκοκαλιά μου τόξο

Είν' κάτι μέρη
Που όποιος τα ξέρει
Να πάει αλλού
Δεν μπορεί

Γινόνται μαχαίρι
Γι αυτόν που δε ξέρει
Μακρυά τους η γη φυλακή

Ζωσμένη με φράχτες
Ασφαλείς αυταπάτες
Κεκτημένη ισχύης.

Είν' κάτι μέρη
Που μαγεμένο αστέρι
Να πας σ' οδηγεί

Φτάνεις στο τέρμα
Δέρμα με δέρμα
Λιωμένο γυαλί

Photo by Eratw

Λιβάδι Τόξο Βιολί

Τόσο αργά θέλω να 'ρχεσαι!
  όπως
 ψηλώνει ο σταλαγμίτης.

Χθόνιο δόντι να γίνεται
που τρυπά
τη σπηλιά απ 'το κορμί της.

Τόσο αργά!
Κι όμως γάργαρα
θάλει
το άνθος της δίνης.

Ποντίζοντας βλέματα
σε τεθλασμένες διαστάσεις

Της σπηλιάς συσπάσεις.

Photos by pandiony

Εκτός εποχής

Βουβοποίημα

το ποστίζ της Μέδουσας

ας γελάσουμε λίγο...
χα χα χαχαχαχα αχα. ναι.

α όχι, δεν ταιριάζει και τόσο πολύ στα συναισθήματα που τρέφω γι' αυτήν αυτός ο τίτλος.
Η ελπίδα που τρέφω γι' αυτούς τους βοστρύχους, να σμίξουμε στο βαρύ ξύλινο τραπέζι των ηλιοβασιλεμάτων. Και οι αναπάντεχες πνιγερές αγκαλιές που με χάλκεψαν και πάγωσαν τον χρόνο στον χρόνο. Ωραία που ήσαν! Ωραία που αστράφτουν στο διηνεκές. Ωραία Ω έαρ αγνότης.
κτλ.

-τέλος χρόνου-
μπιπ


Φωτοαρτ Πικάσο


 

χτιστάδες

καρτέρι κι αγκυλώθηκα
είπε ο χείμαρος..

για κάποια "κυριακή" μυστήρια
όπου με πιάσανε στον ύπνο
και ξύπνησαν στ'΄όνειρο
ιδρωμένοι κατάκοποι
από σφυργές που σχίζουν
 νοτίζοντας .

είπες πολλά για κείνη τη μεταφορά..
κατεβήκαμε στον ανεφοδιασμό να πάρουμε αέρα

αέρα να δεις !!!

να τονε δεις και να τον διοχετεύσεις
στο πνευστό με τη γεωμετρία.
να αφήνεις το θαύμα σου.
Α ααααα να λες
μες την ικανοποίηση.