ΛΙΓΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΜΟΥ ΣΥΛΟΓΓΗ

ΤΑ ΠΙΤΣΟΥΝΑΚΙΑ

Γκάζωσες να με λιώσεις

μα εγώ σε κορόιδεψα!

Σαν περιστέρι πέταξα

τελευταία στιγμή παρά κει.

Έτσι έγινε; ή

γκάζωσα να σε λιώσω κι εσύ

με κορόιδεψες

σαν περιστέρι πέταξες

στο χιλιοστό παρά κει.

Αλήθεια είναι, ναι

είμαστε περιστέρια

Ή μήπως δεν είμαστε;

Πιτσουνάκι μου..

ΒΟΥΙΖΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Το σ'αγαπώ σου μιά ταμπέλα νέον

Μες την ερημιά μου ολόφωτη

Μια νύχτα οι αναστεναγμοί μου όλοι

της έδωσαν και κατάλαβε

Καταιγίδα ήταν που την έσπασαν γαμώτο

Μετά φωτίζει όποτε της έρχεται

Όμως όπως όλοι ξέρουμε

ο Έρως είν' τυφλός

Στην περίπτωσή σου είναι και κωφάλαλος

Λοιπόν αν γίνουμε Ένα φτάνουμε

πάνω από 80% αναπηρία

Σκέψου το!

Ο Έρωτάς μας παίρνει μέρισμα, επιδόματα, δωρεάν είσοδο σε μουσεία

Μπορεί αν μη τι άλλο

να ζει αξιοπρεπώς.

Η ΚΟΥΚΚΙΔΑ

Πες πως ανακάτεψα την τράπουλα και κόβεις

Κόβεις δρόμο και φτάνεις εκεί που είμαι πια κουκκίδα

Μια κουκκίδα σ'έναν χάρτη από μιά πόλη κάπου κάποτε

Κι όπως μια μέρα συγυράει η μάνα σου

Τον βρίσκει άχρηστο και τον πετά.

Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο Μέγας Πυθαγόρας κάποτε υπολόγισε

το πλήθος των ψυχών και βρήκε

πως πριν η ψυχή του ανθρώπου κατοικήσει σε άνθρωπο

περί τα τρεις χιλιάδες χρόνια

ζει μέσα σε ζώα.

Ίσως λοιπόν γι' αυτό ο άνθρωπος

να δυσκολεύεται τόσο πολύ

να κάνει σκέψη ανθρώπου.

Τη μνήμη της ψυχής του ο άνθρωπος αν αγνοεί, αν στον αυτόματο έχει βάλει,

βλέπετε, οι πιθανότητες για μια σκέψη ανθωπινή, δίνονται αμελητέες.

Μα κάποιος εδώ

καλεί ένα γεράκι

-Μα τα Ιερά !-

κι αυτό έρχεται.

Τη μνήμη της ψυχής ξυπνώντας .

Ο ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ ( σχήμα από τρία χαϊκού )

Βγάζω σπαθιά ενώ

παίζουν οι κούπες

Μα όσους άσσους

κι αν έχω για σένα να κάψω

Θα με σώζει τελευταία στιγμή

πάντα ο Μπαλαντέρ

ΤΟ ΤΕΣΤ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Είδα τα στήθια σου για κύματα

Ήμουν δελφίνι που βουτούσα κι έσκιζα τα νερά

Δίπλωσα τη βουτιά μηχανικά

και την έσπρωξα πάλι στην τσέπη

Όλο το ζουμί της Ιστορίας κύλησε

ως την πτέρνα

και με περόνιασε

Ήταν μάλλον το μούδιασμα απ' την ακινησία

Όμως για ακόμα μιά στιγμή

ήμουν ένας καταρράκτης από γύρη

που τελειώνει στη ρίζα

της γλώσσας του λουλουδιού.

Τότε σε ρώτησα  αν έχεις κάνει

το τεστ ενσυναίσθησης.

Έχω αγωνία να δω 

πόσο σε βγάζει.


ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ


Δύο όψεις σε ένα συναίσθημα
μας κάνουν
Δύο αισθήματα σε μιαν όψη.

( foto by me, art my portrait by my Frick )

ανέκδοτα για την περίπτωσή μας

Είναι ο Κωστίκας και ο Γιωρίκας και ανοίγουν ένα χασάπικο.
Εκεί που τα έχουν ετοιμάσει όλα λέει ο Κωστίκας:
ρε Γιωρίκα δε βγαίνεις έξω να μπεις να κάνεις τον πελάτη να δούμε τι κάναμε
Μπαίνει ο Γιωρίκας μέσα και λέει:
μάστορα πιάσε δυό μπύρες
ρε του λέει ο Κωστίκας τι μπύρες ρε χασάπικο έχουμε
Πω πω του λέει ο Γιωρίκας μπερδεύτηκα πάω ξανά
Μπαίνει πάλι μέσα και του λέει:
Μάστορα πιάσε πέντε μπύρες με φυστίκια
Ρε του λέει τι έκανες πάλι, χασάπικο λέμε έχουμε ανοίξει, να μου ζητήσεις καμιά σπαλομπριζόλα καμιά συκοταριά.
Άστο του λέει, κάτσε εσύ μέσα να πάω εγώ να κάνω τον πελάτη
Μπαίνει μέσα ο Κωστίκας τώρα και του λέει:
Θέλω 20 κιλά παϊδάκια
και γυρίζει ο Γιωρίκας και τι του λέει:
Τα μπουκάλια τα έφερες;

Είναι ένας αναρριχητής ορειβάτης κι εκεί που είναι δεμένος και ανεβαίνει τον γκρεμό με το σφυράκι του κάτι γίνετε ξαφνικά και του λύνονται τα σχοινιά και μένει στον αέρα μόνο με το σφυράκι καρφωμένο στον βράχο. Παθαίνει πλάκα και αρχίζει να φωνάζει:
Μ' ακούει κανείς;
Μ' ακούει κανείς;
Μ' ακούει κανείς;
μετά από κάποια ώρα ακούει μια φωνή που του λέει:
Μη φοβάσαι είμαι ο θεός, ή σε μένα θα ταχθείς ή θα έρθεις στην ευλογία της αγκαλιάς μου, τέκνο μου μη φοβάσαι σε ακούει ο θεός τώρα
Κοιτάει δεξιά αριστερά ο αναρριχητής και αρχίζει να φωνάζει πιο δυνατά:
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;
Μ' ακούει κανας άλλος;

Το κόλπο με τον καθρέφτη

Όταν κάθομαι στο καθρέφτη

και σε κοιτώ να με δεις

Το μάτι μου πάντα πέφτει

στο βάθος της άβυσσος
στα χείλη σου

το χείλος της συντριβής

Κι αναστενάζω φλόγες

Με λάμψεις  ματώνω ιστούς.

Μα

πριν προλάβω καν

να σε φτιάξω εικόνα

απ ‘τον καθρέφτη έχω βγει

Γιατί σε θέλω μωρό μου Μαντόνα

και είμαι ένας στυγνός ορθολογιστής.

Για τη μιλιά και την αγκαλιά σου

Ημερομηνίες , θεωρήσεις

αναπάντητες  ερωτήσεις

 απίθανες λύσεις

πιθανές παρακλήσεις

Εγώ κι εσύ, ζωή μου 

άνθρωπε ονειρεμένε

ιδανικέ και ύψιστε 

καθρέφτη και ταυτότητα

αχάνια εν είδα

νιώσιμο και αυτό

 και το άλλο 

και ας το διάλο 

γαμώτο σ΄αγαπώ.

Πιάσε κλειδιά για ταξίμια 

ακόρντα δρόμους ταξίδια

Λύσε τα σκυλιά άκου τη καρδιά

ασταμάτητα πως τρέμει 

καλπάζει ανοίγει τρέχει

Όμως πίστεψέ με 

δεν είναι καθόλου ρομαντικό

γιατί σου έχω τέτοιο μίσος ερωτικό

που κανείς δε φαντάζεται 

τι έχει να γίνει.

(foto by me art G.Fotopoulos)

Να 'σουν απλά μια λαχτάρα

Με τι λαχτάρα σε ήπια
Σαν το αντίδοτο σε ήπια
κι είπα όλη η ζωή μου είσαι εσύ
κι είπα κι ήπια τα πάντα σου

Με τι λαχτάρα, θεέ μου, σε άδειασα
Σαν το αντίδοτο
από ένα τσίμπημα θανατηφόρο
Κι ύστερα χάθηκες

Κάθε φορά που σκέφτομαι
αυτή την παράξενη ιστορία
γύρω μου νυχτώνει

Νύχτα καλοκαιριού στην εξοχή
και μια οχιά μες απ' τα σκέλη με ζυγώνει
Που τη λαχτάρα μου αυτή
έχει ντυθεί , έχει χυθεί

Μένω να την κοιτώ με απορία,
σαν το πρόσωπο του φεγγαριού
στης Αφροδίτης τη μορφή

Και κάτι μέσα μου παρακαλεί
από τα χείλη μου ξεχύνεται
σαν προσευχή που λέει:
Τσίμπησέ με να δω αν ονειρεύομαι



(foto by me, πέρα από την επιστήμη)

Συνταχτείτε

Χέρια που ονειρεύτηκα απάνω σου
φάλαγγες με άρματα μάχης
σε παρέλαση απελευθέρωσης

Τα είδα ατάκτως να υποχωρούν
κλέφτες σε απόκρημνα βράχια
φαράγγια και γκρεμούς

Συνταχτείτε.

Συνταχτείτε στρατιώτες μου
Αυτή τη φορά θα νικήσουμε
θα πολεμήσουμε σαν λιοντάρια

(foto μοιραίο αυτοπορτρέτο πόνου)

Άνοιξε γιατί δεν αντέχω..

Το πάθος σπέρνει πανικό

Άνοιξε να μπω
Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ

Άνοιξε να μπω
Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ

Άνοιξε να μπω
Είμαι ο σύγχρονος Ρεμπώ

στο Βόριο Ερευνητικό

Έχω για σένα σχοινιά βελουδένια
φτερά σαρκοφάγα και κεριά λιωμένα
Έχω τα μάτια σου με τα αστέρια δεμένα
που στο βυθό χορεύουν λαμπιρίζοντας

Σε κάνω σάλιο μου, πνίγομαι
πιάνω το στυλό ξερογλείφομαι
από σεβασμό βραχνοβήχω
Στάλες, να τις σπας μια μια

Να γυρίζει ο Ήλιος μέσα στη μέση
Να βυθίζεται ξαφνικά και οι στάλες
μιά μια να σχηματίζουν τον γαλαξία

Επουράνια αρματοδρομία και μεταθανάτια εμπειρία

Μια αυγή η πυξίδα μου θα οριζοντιωθεί πάνω σου
Σκότωσε τους διακόπτες του αιθέρα
τα σπλάχνα μου τα έχεις διαβασμένα

Σε φιλώ σε φιλώ αφινιασμένα
Πέφτω στα πόδια σου σε φιλώ αφανισμένα
και η άβυσσος μια ολόφωτη ίριδα
έτοιμη να μεταμορφωθεί σε σταγόνα λευκή

να τη σπας.


(φωτό μοιραίο πορτρέτο αϋπνίας και πόνου 9/7/20)  

Ισορροπώντας στον θυμό και τη λύπη μου

Τα μεγάλα ερωτήματα
δεν έχουν απαντήσεις
όπου και να γυρίσεις

Εσύ απάντηση και δεν
Εγώ απάντηση και δεν
Αυτό απάντηση και δεν


(art & foto by me)

θα σε συναντήσω γιατί είσαι μέσα μου

Όσες φορές κίνησα να σε συναντήσω

βγήκα έξω από τα όριά μου

και δε σε συνάντησα.

Σήμερα με γυρίζω ανάποδα

και με τινάζω σα ρούχο.

Μια μέρα το εκκρεμές θα κοπεί

από το πολύ πέρα δώθε

και θα σκάσει χάμω σα ρόδι.

foto by me

ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Όσo κι αν έζησα το μύθο
του Ορφέα και της Ευρυδίκης
δεν έμαθα τίποτα.
Αφέλεια που είσαι μοναξιά και
ημιτέλεια που είσαι αθανασία.


     foto by me, paint G. Fotopoulos

άγγελέ μου

Γίνομαι Ιέρια μπροστά απο βωμό
Κι ο πόθος μου σφαχτό

Αερικό σπαθί κλειδί
Σε βράχο ιερό

ΟΙΣΤΡΗΛΑΤΗΜΕΝΗ

Αυτός ο κόσμος δε χωρά
Να ανοίξεις άγγελέ μου
Το κυανό σου φτέρωμα
Στη χάρη του ανέμου

Γι' αυτό ο κόσμος μου έγιν'
 αγκαλιά. Γλυκά φιλιά

 πλεκτά σπαθιά στα στήθια!

Γίνομαι Ιέρια
μπροστά απο βωμό
Κι ο πόθος της σφαχτό

...

Μ' ένα τραγούδι σου αρχινώ
Γυρνώ γυρνώ μα το θεριό
Που ο θέρος το χει μάθει
Να 'ναι αβρό στο θυμικό
Να μπαίνει πρώτο στο χορό
Να σβήνει και να ανάβει

Δρεπάνι έχει να δρέψω
 κρίσταλο!
να τσακιστώ να στραβωθώ να μάθω.




Photoart pandiony

Έγινε η ραχοκοκαλιά μου τόξο

Είν' κάτι μέρη
Που όποιος τα ξέρει
Να πάει αλλού
Δεν μπορεί

Γινόνται μαχαίρι
Γι αυτόν που δε ξέρει
Μακρυά τους η γη φυλακή

Ζωσμένη με φράχτες
Ασφαλείς αυταπάτες
Κεκτημένη ισχύης.

Είν' κάτι μέρη
Που μαγεμένο αστέρι
Να πας σ' οδηγεί

Φτάνεις στο τέρμα
Δέρμα με δέρμα
Λιωμένο γυαλί

Photo by Eratw

Λιβάδι Τόξο Βιολί

Τόσο αργά θέλω να 'ρχεσαι!
  όπως
 ψηλώνει ο σταλαγμίτης.

Χθόνιο δόντι να γίνεται
που τρυπά
τη σπηλιά απ 'το κορμί της.

Τόσο αργά!
Κι όμως γάργαρα
θάλει
το άνθος της δίνης.

Ποντίζοντας βλέματα
σε τεθλασμένες διαστάσεις

Της σπηλιάς συσπάσεις.

Photos by pandiony

Εκτός εποχής

Βουβοποίημα

το ποστίζ της Μέδουσας

ας γελάσουμε λίγο...
χα χα χαχαχαχα αχα. ναι.

α όχι, δεν ταιριάζει και τόσο πολύ στα συναισθήματα που τρέφω γι' αυτήν αυτός ο τίτλος.
Η ελπίδα που τρέφω γι' αυτούς τους βοστρύχους, να σμίξουμε στο βαρύ ξύλινο τραπέζι των ηλιοβασιλεμάτων. Και οι αναπάντεχες πνιγερές αγκαλιές που με χάλκεψαν και πάγωσαν τον χρόνο στον χρόνο. Ωραία που ήσαν! Ωραία που αστράφτουν στο διηνεκές. Ωραία Ω έαρ αγνότης.
κτλ.

-τέλος χρόνου-
μπιπ


Φωτοαρτ Πικάσο


 

χτιστάδες

καρτέρι κι αγκυλώθηκα
είπε ο χείμαρος..

για κάποια "κυριακή" μυστήρια
όπου με πιάσανε στον ύπνο
και ξύπνησαν στ'΄όνειρο
ιδρωμένοι κατάκοποι
από σφυργές που σχίζουν
 νοτίζοντας .

είπες πολλά για κείνη τη μεταφορά..
κατεβήκαμε στον ανεφοδιασμό να πάρουμε αέρα

αέρα να δεις !!!

να τονε δεις και να τον διοχετεύσεις
στο πνευστό με τη γεωμετρία.
να αφήνεις το θαύμα σου.
Α ααααα να λες
μες την ικανοποίηση.




 

Philip Lamantia

ΈΝΑΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Σ' ένα λεπτό τα πρόσωπά τους θα ' ναι ορατά.
Θα δεις τισ γυναίκες που περπατούν μέσα σε μια νύχτα χυδαίου ηλιόφωτου που κόβει στα δυό τα χαρτονένια μπούτια τους.
Όπως οι δρόμοι έχουν καθαριστεί από τους προέδρους του έθνους, διακρίνω τους στραβοκάνιδες άντρες να κινούνται πρός τους μανιακούς για να συνουσιαστούν.
Όπως ένα τριαντάφυλλο κατρακυλά στην αλέα, ένα πορφυρό ψήγμα χρυσού, αιμορραγώντας λίγο, αιωρείται στον αέρα.
Τα παιδιά, δέκα πόδια ψηλά είναι βρεγμένα.
Τα πρόσωπά τους τσουρουφλισμένα, τα μάτια τους από γυαλία κομμένα.
Παίζουν τα παιχνίδια τους, ενώ καταρρέει το κωδονοστάσιο και το γέλιο ενός κλόουν ακούγεται στην εκκλησία.
Σιωπηλά οι μανάδες σκοτώνουν τους γιούς τους. σιωπηλά οι πατεράδες βιάζουν τις κόρες τους.
Αλλά οι γυναίκες.
Το μάτι πλανιέται σ' έναν κήπο στη μέση του δρόμου.
Υπάρχουν ποιητές που βουτούν τα διαμαντένια τους κεφάλια στη φωτεινή πηγή. Γιαγιάδες που παίζουν με τα λεπτεπίλεπτα παιχνίδια της χίμαιρας. Αρώματα που σκορπίζονται στα σκουπίδια. Και μιά μεθυσμένη καλόγρια που βγαίνει πετώντας από ένα μπορντέλο.
Οι γυναίκες είναι όλο χρώματα.
Τα στήθη τους  ανοίγουν σαν λουλούδια, η σάρκα τους απλώνεται πάνω απ' το πάρκο σαν κουβέρτα. Τα μαλλιά τους είναι μουσκεμένα στο αίμα των εραστών τους, αυτών που είναι οι καθρέφτες αυτής της νύχτας.

Α! Οι γυμνοί εραστές! Όλοι τους δεκαπέντε χρόνων! Μπορείς να δεις τις τρίχες τους να μεγαλώνουν! Έρχονται απ' τα όρη κι απ' τ' αστέρι ακόμη με τα λίθινα μάτια τους τα ωραία.        
           Α αυτοί οι
υπνοβάτες εραστές με τις κοιλιές τους γεμάτες βέλη!
Όταν πια ο δρόμος έχει αιχμαλωτίσει ξανά τη μοναξιά του, μια πολύτιμη πέτρα ρίχνει το φως της στο καροτσάκι που θα μπώ. Ένα καροτσάκι μωρού στο κέντρο του κόσμου. Ένας ποιητής -μακριά στα βουνά- ακούγεται που ψάλλει σαν μαϊμού. Αναρωτιέμαι, πότε θα σταματήσει;



ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΑΠ' ΤΟΝ ΥΠΝΟ

Σαρωμένοι από τα σύννεφα
είμαστε ανάμεσα σε κήπους κάτω από τη θάλασσα.
Φλεγόμενα λευκά παράθυρα
απ' όπου τ'αηδόνια επιδεικνύονται στον ήλιο.

Έχουμε άραγε έρθει από τις πολιτείες της πεδιάδας
ή από τη λίμνη των δαιμόνων της σελίνης;

Ολόκληρο το σώμα σου είναι μια φτερούγα
θυγατέρα των μισοειδομένων κόσμων.
μαζί πετάμε πρός τους βράχους της σάρκας
κάτω από τις στάχτες αρχαίων εραστών.

Νόμος δεν υπάρχει εδώ
ουτ' εποχές αυτ' αθλιότητα.
υπάρχουν μόνο οι πόθοι μας
που αποκαλύπτονται στην πάχνη.
Εδώ τα φαντάσματα ξαναγεννιούνται κάθε στιγμή
στ' αραχνιασμένο πρόσωπό σου.

Στα μαλλιά σου είναι μπλεγμένα μικρά παιδιά
που γελάνε στο φεγγάρι.
πεταλούδες έρχονται ν' αναπαυτούν στα χείλη σου
που οι λέξεις τους ντύνουν τα χορευτικά αστέρια
όταν πέφτουν μαλακά στη γή.
Έχεις γίνει τόσο μνημειώδης
κι εγώ τόσο νυστάζω.
Αυλάκι ρέει το νερό στα διάφανά σου στήθη.
Σ' ένα λεπτό εσύ θα είσαι μια σκιά
κι εγώ μια φλόγα σε ύπνο.
Θα συναντηθούμε,
διάδρομοι θ' ανοίξουν,
θα μπεί μέσα η βροχή,
 η ζεστή δαγκανιά των σκύλων θα 'ναι απάνω μας.
Και παρασυρμένοι απ' το εξαίσιο άγγιγμα
όλων των φεγγαριών της πλάσης
θα 'μαστε οι εραστές
που σκορπίζουν το αίμα τους
στα μυστικά περάσματα της καρδιάς.


ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΜΕΡΑ

Μέσα στο ρόδο που γλιστράει στον πύργο των εξοριών
όταν ο μπουφές είναι φορτωμένος μπιζού
όταν η νύχτα έχει γεμίσει μίσος
όταν η μήτρα της Αγάπης ερημώνει
όταν οι κοιμησμένοι άντρες ξυπνούν
όταν οι παλιοί εραστές δεν φοβούνται πιά
-καρδιά μου-

Οι γριές γυναίκες κατεβαίνουν να παίξουν στις πελούζες
των άυλων δολοφόνων
οι γυναίκες είναι δικές μου
Το μάτι σου είναι τόσο μαλακό στο λιόφωτο
δεν είσαι πιά παιδί
είσαι γριά
αράχνη των τυφλών
θρασύτατη μητέρα
Νοιάζεσαι για τα νεαρά μου τα μαλλιά άραγε
Θέλω ν' απλώσω τις ίνες της καρδιάς μου στο πρόσωπό σου

Είναι μια παράξενη στιγμή
όπως σπαραχτικά ξεσκιζόμαστε στη σιωπή
αυτού του τοπίου
του κόσμου τούτου
που ολόκληρος μοιάζει να πηγαίνει πέρα
      από την ίδια του την ύπαρξη
............................................................................................
Ωραία που κυλάς πάνω απ' τα κόκαλά μου
που αποτίναξαν τη σάρκα της νιότης τους
Η γυμνότητά μου ποτέ δεν πανικοβάλει
έτσι σε λατρεύω εγώ.

Τα χέρια σου με κρύσταλλα που λάμπουν μές στη νύχτα
περνούν μέσα από το αίμα μου
κι αποκεφαλίζουν τα χέρια των ματιών μου

Φτάσαμε σ' ένα τόπο που τ' αηδόνια κοιμούνται
Γιομίζουμε τους ωκεανούς και τους κάμπους
με εικόνες παλιές απ' τα φωσφορίζοντα κόκαλά μας




(φώτοαρτ Παύλος Σάμιος)

Ατενίζοντας τη ροή του χρόνου

«Υψού τον χρόνον πατείν»

(Πίνδαρος)

Μάλιστα έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε το χρόνο. Να διαβαίνουμε περήφανα μέσα στο χρόνο γιατί η ζωή του ανθρώπου καταστρέφεται αν ζήσει μέσα στο χρόνο, όπως κολυμπώντας σ' ένα τέλμα. Ο πανδαμάτωρ χρόνος τα πάντα βλέπει και τα ακούει όλα - όπως είπε στην αρχαιότητα ο Σοφοκλής - σβήνει τα δυσάρεστα, απαλύνει τον πόνο, αποκαλύπτει την αλήθεια, αμβλύνει τις οξύτητες, θεραπεύει τις πληγές και τελικά σκορπίζει την εικόνα της λήθης. Ο άνθρωπος όμως είναι αυτός που κομίζει την ανάμνηση της αιωνιότητας. Και συγκεκριμένα «δεν ζει ο άνθρωπος, το έργο του ζει» όπως διευκρινίζει ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι μέσα μας, στην ενέργεια μας. Μόνο η δημιουργία σταματάει τον χρόνο, μόνο όταν έχεις να δώσεις κάτι. Όχι να δανείζεσαι αλλά να δημιουργείς και να προσφέρεις. Ο άνθρωπος είναι δημιουργός, αρκεί να θέλει και να δίνεται σ’ αυτόν, γεμίζοντας τη ζωή του με κάτι. Με την προσφορά της δημιουργίας και της αγάπης.

Κάθε αρχή του χρόνου ξανοιγόμαστε στο ιστορικό πέλαγος, το άγνωστο, στη δίνη του κυκλοδίωκτου χρόνου, ξεκουκίζοντας το μύθο για την αιωνιότητα. Ο άνθρωπος είναι αυτός που κομίζει το άγγελμα της αιωνιότητας. Η πρόσκληση του Θεού στο επίγειο ταξίδι του ανθρώπου.

Η περιφορά του χρόνου έχει νόημα όταν σε κάθε στροφή του ανεβαίνει και σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Ο χρόνος διαλύει τον άνθρωπο αλλά και ο άνθρωπος τον διαλύει. Αν θέλεις χρόνο πρέπει να τον δημιουργήσεις. «Ο χρόνος είναι πράγματι χρήμα. Αγοράζεις μ' αυτόν ή την κόλαση ή τον παράδεισο» τονίζει ο Πωλ Κλωντέλ.

Η αξία του χρόνου ζωής εκτιμάται όχι από το μήκος αλλά από τον τρόπο ζωής. Σωστή εκμετάλλευση του χρόνου, ποιοτικό γέμισμα του χρόνου και όχι φόνος του χρόνου. Ο χρόνος είναι λαστιχένιος. Μεγαλώνει και μικραίνει ανάλογα με το πως τον χρησιμοποιείς. Και όπως υπενθυμίζει ο Ντοστογιέφσκυ: Ο χρόνος της ζωής μας, είναι σύντομος. Τον συντομεύουμε ακόμη περισσότερο όταν τον σπαταλάμε - ενώ εάν αγαπάς τη ζωή, έλεγε ο Φραγκλίνος, δεν πρέπει να σπαταλάς το χρόνο σου, διότι είναι το ύφασμα από το οποίο αυτή είναι φτιαγμένη.

Άλλωστε είναι πολύτιμη η περιουσία των ημερών μας στον κόσμο τούτο, που δεν εξαργυρώνεται με τίποτε. Όπως λένε, η ζωή μας είναι ένα οικονομικό κεφάλαιο και ο χρόνος μια προθεσμία. Μεταξύ γεννήσεως και θανάτου, μεταξύ μηδενός και παντός, μεταξύ παρελθόντος και
μέλλοντος.

Μάλιστα ο άνθρωπος για να κρύψει τη θέα του εφήμερου τεμάχισε τον χρόνο για να αφομοιώσει τη μνήμη του και τον διαίρεσε σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Αλλά το μεν παρελθόν δεν υπάρχει, το μέλλον είναι απροσδιόριστο και το παρόν είναι μια ασύλληπτη στιγμή, που φεύγει με μεγάλη ταχύτητα για να γίνει παρελθόν.

Οι αγαπητές του μέλλοντος μας μέρες

ωσάν κεράκια στέκονται εμπροστά μας...

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν

μια θλιβερή σειρά κεριά σβησμένα

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμα...

τονίζει ο αξέχαστος ποιητής Κ. Καβάφης.

Ο μεγάλος Αριστοτέλης θεωρεί τον χρόνο ενιαίο: «ο πρότερος, ο νυν και ο ύστερος χρόνος». Το ίδιο και οι Ινδοί θεωρούν. Δεν κομματιάζουν τον χρόνο με τον σχολαστικισμό του δυτικού κόσμου. Τον αφήνουν να τρέχει καθώς τα μεγάλα ποτάμια τους, καθώς ο ιερός Γάγγης, που ξεκινούν από την αιωνιότητα των νεφών για να σμίξουν με την αιωνιότητα της θάλασσας, το ρεύμα των ωκεανών και όχι τη γαλήνη των λιμανιών.

Μια θάλασσα είναι ο χρόνος, το ένα κύμα αποσύρεται, το άλλο έρχεται να σπάσει στην ακροθαλασσιά αφήνοντας «ευκολόσβηστον αφρόν». Ένα τέρμα γεμάτο γόνιμη μνήμη. Ένα ξεκίνημα γεμάτο προσδοκία. Τα αλλεπάλληλα παρόντα είναι σύντομα. Ο χρόνος όμως που χαρίζει την δικαίωση είναι άπειρος. Αλλά αιωνιότητα δεν είναι σ άπειρος χρόνος. Είναι η απειροπληθής, η πλήθουσα ζωή, η πεπληρωμένη ζωή, η ζωή η αιώνιος. «Επήν δη το γε λίπη ψυχή τε και αιών» τονίζει ο μεγάλος Όμηρος για την οντολογικώς αυθεντική ποιότητα της ζωής, την οποία εμείς εχάσαμε. Καθότι τον χρόνο του «πολιτισμένου» ανθρώπου την μετρούν τα ρολόγια του άγχους. Περιφρονούμε το χρόνο, τον «καλύτερο σύμβουλο» κατά τον χαρακτηρισμό του Περικλή και αδιαφορούμε για την παρουσία του χωρίς να αξιοποιούμε τις ευκαιρίες που απλόχερα μας δίνει την διάρκεια της πορείας του.

Ο χρόνος είναι όμως και υπέροχος δάσκαλος. «Ο γαρ χρόνος μάθησιν αντί του τάχους κρείσσω δίδωσι» τονίζει ο Ευριπίδης στις Ικέτιδες. Και ο Διογένης Λαέρτιος λέγει ότι ο χρόνος είναι μορφή της αιωνιότητας. Έτσι συναντάται ο χρόνος με την αιωνιότητα. Είναι η εικόνα του αιώνιου χρόνου της αιωνιότητας, κατά τον Πλάτωνα. Αλλά και ισθμός στενός και σκοτεινός μεταξύ δύο αιωνιοτήτων, όπως συμπληρώνει ο Βίκτωρ Ουγκώ.

Όταν γνωρίζουμε να ενώνουμε τον χρόνο με την αιωνιότητα τότε η εμβίωση του χρόνου γίνεται μια προπαρασκευή στη συνάντηση με τον θάνατο, που είναι η ποινή του ανθρώπου. Καθότι ο χρόνος έγινε ισόβιος πόνος του με το άγχος, αφού βυθίστηκε στον «άχρονο χρόνο» και ζει συνεχώς με το ρολόι στο χέρι...χωρίς λύτρωση.

Ο σοφός όμως είναι λυτρωμένος από το πέρασμα του χρόνου και κομίζει την ανάμνηση της αιωνιότητας. Όπως και οι γονείς που βλέπουν να καθρεφτίζονται στα μάτια των παιδιών τους, είναι λυτρωμένοι από το πέρασμα του χρόνου. Καθότι για τα Νιάτα ο χρόνος είναι ταυτόσημος με την ελπίδα, που είναι η ρίζα της ζωής. Όταν όμως προσέχουν τη ζωή που είναι πολύτιμο αγαθό. Γι’ αυτό πρέπει να την αξιοποιήσουν σωστά με ανθρωπιστική παιδεία στον τεχνικό πολιτισμό, πλουτισμένη με αξίες και ιδανικά, οράματα δημιουργίας, ποιότητα ζωής. Είναι η καλύτερη επένδυση της πολιτείας όταν αξιολογείται σωστά στο ν αστερισμό της δημιουργίας.

Και όπως συμβουλεύει ο Απόστολος Παύλος «Προσέχετε καλά πώς ζείτε: μη ζείτε ως ασύνετοι αλλά ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν». Γι’ αυτό «Φείδου χρόνου», Νεότητα, γεμίζοντας τον ελεύθερο χρόνο σας ποιοτικά, δίνοντας ομορφιά στη ζωή σας και βελτιώνοντας την κοινωνία. Γιατί η αξία του ανθρώπου μετριέται με πόση αλήθεια μπορεί να βαστάζει. Την βαρύτητα του χρόνου προσδιορίζει η βαρύτητα των πράξεων που τον γεμίζουν με την ενεργητική συμμετοχή σας στα πράγματα της ζωής κι όχι ανέμελα, ανεύθυνα και άσκοπα χωρίς ιδανικά.

Ας αξιοποιήσετε σωστά το χάρισμα του χρόνου της ζωής δίνοντας νόημα στη ζωή δημιουργικά με ευθύνη και ήθος.

Καλή Χρονιά με προοπτική χωρίς ηττοπάθεια αλλά με αισιοδοξία στα προβλήματα της ζωής. Μια αλλαγή νοοτροπίας. Μια αισιόδοξη στάση ζωής. Και τότε χαμογελάστε στον καινούργιο χρόνο αν θέλετε να σας χαμογελάσει κι αυτός, φρενάροντας την βαρυχειμωνιά της κοινωνίας μας - που έχει αφύλακτες τις σκοπιές... Αρκεί μια εθνική αφύπνιση με ιδανικά για την αξιοποίηση του χρόνου της ζωής, με αγάπη για τη ζωή και την πατρίδα.

            Νίκος Ι. Κωστάρας

εφημερίδα ΑΡΤεμείς

πίδακας

Μύρο της κυήσεως

Αγέννητο πρόσωπο της σελήνης

Στα σύβαθα της λίμνης 

Των σωθικών μου πλατάγισμα

(φώτοart Georgia O'Keeffe)

λα λαλα

Ήμασταν σε μια βάρκα, λέει, και περνούσαμε
νησιά με θαλάσσια συντριβάνια, σπηλιές..
από ένα λιμάνι του άυριο και του χθές

Τι είναι ρε
να σκοτώσεις
-έναν- άνθρωπο,
τόσο εύκολο,
μια κλοτσιά στο σαγώνι,
μια γροθιά στο δόξα πατρί,
τι άλλο θες,
να ξεκολλήσει το κεφάλι

...

Ελευθερία Έκφρασης

 

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε
και κλέβουν ένα λουλούδι
από τον κήπο μας
και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον
περπατούνε στα λουλούδια,
σκοτώνουν το σκυλί μας
και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα
-τη πιο διάφανη απ' όλες-
μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας
ληστεύουν το φεγγάρι μας
γιατί ξέρουνε το φόβο μας
που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα
πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα

Μαγιακόβσκι

(φotoart Καρλ Σμιτ Ρότλουφ)

Παράνοια

Για σένα δε μιλά ούτ' ένας στίχος,
κι αυτό σου λέει πόσο σ'αγαπώ.
Στην τέχνη, διαδίδεται ο ήχος
μονάχα στο κενό - τι να σου πω;

Στους στίχους μου δεν θέλω να διαβάσω
πως όσοι ζούσαν χάθηκαν κι αυτοί.
Τις νύχτες που φοβάμαι μη σε χάσω
κοιτάζω εμπρός μου τ' άγραφο χαρτί.

Γ.Κοροπούλης 

(φotoart Gary Stewart)

μη και χάσουμε απ' τα μάτια μας τη δυνατή ζωή

Να σεργιανίσουμε τα ημίφωτα,
να κατεβάσουμε το θεό και να τον αναθεματίσουμε με όλη την ύπαρξη

Με βλένες γράφονται τα σύστιχα του μυστηρίου;

Λιώσαμε κοθόρνους στις πλατείες που κεντράρουν το χάος 
..κι ένα ξημέρωμα όπως κοιτάζουμε το θόλό ταβάνι, 
στο ύστερο της ύστατης στιγμής, 
αντί για φως κρεμεται η δυνατή ιδέα όπως η νυχτερίδα, 
έτοιμη για τον χθόνιο αιθέρα 
και τόσο ευχαριστημένη στο κουρνιαχτό. 

Ατενίζοντας τη δυική τελιώτητα, 
την όμορη αντίχηση, 

Πνίγονται οι χαρακιές της ψυχής, με κατακάθια.
Λυένονται στις διατρυβές. 

Στάση εν νεφέλαις, 
δευετερολέπτων πρωτόνια στίγματα, 
διαπερνάμε ο ένας τον έναν και όλοι άλλοι. 
γωνία που τρυπάμε, βαγόνι του άχθους, 
παράγγελμα πληρωμής. 
Έναντί. 

Βγάλε τα γάντια και υπέγραψε.

Αυτό το μέρος, σαν θες, μοιάζει με κολυμπήθρα
κι έπητα τι αν με ένα έλασμα έμοιαζε πάντα, σπείρας.
Γι' αυτό μέσα του όταν είσαι είναι εξαίρετη φυλακή.
Άθλος για αναρύχηση.  

Πέρνα κατά τις πέντε το απόγευμα
, στις επτά θα έχω δουλειά, ...

Κάθε νύχτα ο πρίγκηπας φτύνει τα μπούτια της σταχτομπούτας να σβήσουνε 
Κάθε νύχτα τα μάγια τελιώνουν.

Κάποιο πρωί ξυπνάμε μαζί.
Τα σώματά μας ενωμένα σαν λεπτοδείκτες.
Ήλιον μνήμες μας ανεβάζουν στη Στάση εν νεφέλαις, φρέαρ, στοά, 
η Στάση στέκει μπροστά, κίονες στη σειρά, αγορά,
κρατήσου γερά...

-1. 

Απ ,  
το έπιασα κι έκανα να το προσγειώσω
το είχα αγγαλιά μέχρι τα σύννεφα
όταν έφτασα είχε γίνει σύννεφα
γείσο, κουρτίνα, χαλί, χάρτης
Χάρτης! -χα χα Χα-

Χάρτης...........




(φotoart Vera Rockline)

αδιάγραφο

Το να πιστεύεις στην ελευθερία είναι άλλο πράγμα.

Πνεύματα στο κερί, σπάνε, τρίζουν, μουρμουρίζουν ιδιοτροπίες
στη δικιά τους γλώσσα, σ'αυτή που μιλούσαν στα όνειρά τους
Γυρέυοντας μεταφραστή, εκφραστή, ..απογόνους
Όλο φραστ και φρούστ τα πνεύματα
κι αν δεν έχω το τετράδιο με τις σημειώσεις
περνά ο καιρός και ξεχνιέται η γλώσσα τους.

Αφήσεμε την έννοια να αιωρήτε αφηριμένη
Το εμβολίζουμε, το πετάμε,
το ρίχνουμε στο συναίσθημα
, απ' αυτό ζητάμε την έννοια.
 και πρότερα λέγαμε πως δεν είμαστε ζώα 

Τα πνέυματα γυρνάνε πολύ και ξέρουν ένα πράγμα παραπάνω
μα επιμένουν, λες σοβινιστικά,  να μιλούν την γλώσσα τους,
Έχουν να πουν τα πάντα για το ύστατο μουγκριτό
Ως το βίωμα της ελευθερίας
, τον σκοπό της ζωής δηλαδή
το νόημα της ζωής
Την αγάπη του Θανάτου.


Το πνεύμα που μιλά όλες τις γλώσσες, το ολικό πνεύμα
, για να μιλήσει τη γλώσσα μας
, λογικά όταν ακούσει τη γλώσσα μας  

, όταν του κάνουμε τόπο
, 


Κάτσε να ακούσεις Την ιστορία..



(fotoart spitha)




 

ΠΟΣΕΙΔΩΝ - ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ

στα ανάκτορα έδρα

Νυκτόβια παρέα
πατερά Τιτώ

η σάντα φλώρα
στη βούτα γυρνά
θάνατο κερνά

λερά των νεράϊδών νερά

πανταχού παρώντα
ιύώντα πεφυκότα

σανίδωσέ το μωρή
σάπια μάρμαρα

κέντα στη λεωφόρο
γιατρό στάκα φων
στο σορό μαγγανία
μπραχάλια σωστά

ιδέα καριόλα
τη φόλα
όλα στη κατσαρόλα

γατιά στα σκουτιά ξεσκονίζουν
το βιβλίο πρό της καταστροφής
υπερφυσικά

γαμιόλη Νταντά
στη πυρά
ανοξύδωτο σκεύος

δώστα πάρτα
αρχίδι Στρατέ
κύριε αν μου πήτε πού
είναι αυτή και πως
αφειδώς

Καταλάνικα πράσινες Ισπανικές ερημιές
σ' εγγλέζικα κεφάλια
Ζιγκουάλα
Ναξίωτικο Συριανό
χάθηκε...........


ΤΗ νυκτα στα είδωλα
¨Ηχοι φεγγοβολάν
Αρμάζωντας λάφυρα
λύτρα του ΠΟΙΟΥ

Εφιάλτη που ήθελε να νικήσει
να ταξιδέψει και να μη γυρίσει



(fotoart by she)

Ο ακίνητος δρομέας

      Ο παλαιστής που αποφασίζει να παλέψει με το χρόνο, αλείφει το κορμί με λάδι για
να γλιστρά απ' την πανίσχυρη λαβή του. Όμως ο χρόνος, ως γνωστόν, δεν έχει χέρια, γι'
αυτό κανένας δε μπορεί να του ξεφύγει.


     Αυτός που παραβγαίνει με το Χάρο, στην ταχύτητα, κι είναι πιο γρήγορος, φτάνει
στο τέρμα πρώτος.

     Ο πρωταθλητής του ύπνου κοιμάται κι ονειρεύεται ότι κοιμάται.

     Κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων μέσα σ'ένα πηγάδι.

     "Που πάτε μέρες μου" ρωτά, ΄"μικρά πουλιά, γιατί πετάτε, για που τραβάτε
βιαστικά;"
      "Εμείς δεν πάμε πουθενά, εμείς δεν είμαστε πουλιά, στεφάνι επτάφυλλο είμαστε,
πέτρινο κιονόκρανο στου χρόνου την αμετακίνητη κολόνα. Εσύ πηδάς αδιάκοπα, εσύ
αποδημείς προς μια εποχή πιο παγερή, προς ένα ατέλειωτο χειμώνα".
     

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

(fotoart William Blake)

Fenestra locutaria περί αοράτων

 "Τον ήχο τον παράγουν πάντα οι παλμικές κινήσεις των σωμάτων που διαθέτουν έστω και ελάχιστη ελαστικότητα."

Με ένα μποέμ μυστήριο
έκοψε εισιτήριο
μανταρισμένη τρύπα
λάμπα για παρατηρητήριο

δυναμητάκια σβήνουν νεροπίστολα
βλέμματα ασύστολα
ρουφάνε την κοιλιά τους
κι είν΄το περπάτημα τους
εσταυρωμένοι στο βυθό

τι να πεις...

παιχνίδι στημένο
με διαιτητή στριμμένο
για τα τουβλάκια του
για την εργατηκήν περιβολή

to be and the sympathy
  fresca loca fenestra locutaria
τα νιάτα τα μπερμπάντικα

με πενηντάρι προσπέρασα τα καλύτερα εργαλία
 τα δάκτυλα της πουτάνας αγάπη μου
μοιάζαν τόσο με τα δικά σου...

βάλσου κι όρμα
στη μύτη πλάγιασε το καΐκι
ανασηκώνει το φρύδι
thunder κατσίκι

Δολοφόνε,
θα σε κόψει φέτες ο τροχός,
αναβοσβήνει



(fotoart/ destroy Athens)

Εφτά φορές

"
Εφτά φορές έχω περιφρονίσει την ψυχή μου:
Την πρώτη, όταν την είδα ν' αδρανεί εκεί που θα μπορούσε να κερδίσει ύψος.
Τη δεύτερη, όταν την είδα να κουτσαίνει μπροστά στους σακατεμένους.
Την τρίτη, όταν είχε να επιλέξει ανάμεσα στο εύκολο και στο δύσκολο, και επέλεξε το εύκολο.
Την τέταρτη, όταν διέπραξε ένα λάθος και παρηγορήθηκε επειδή κι οι άλλοι κάνουν λάθη.
Την πέμπτη, όταν υπέμενε λόγο αδυναμίας, και απέδωσε την υπομονή της στη δύναμη.
Την έκτη, όταν περιφρόνησε την ασχήμια ενός προσώπου, αγνωόντας ότι ήταν μια από της δικές της μάσκες
και την έβδομη, όταν έψαλε έναν ύμνο λατρείας, και το θεώρησε αυτό υπεροχή.
"

Καλίλ Γκιμπράν

(fotoart Κωστής Τζαϊλάκης)

"μερικές γυναίκες"

"Να χρησιμοποιείτε μόνο λέξεις κλειδιά που ανοίγουν ερμάρια ντουλάπια συρτάρια σεντούκια κουτιά γραφεία κονσόλες βιβλιοθήκες ψυχές προοπτικές που ανοίγουν ανοίγματα στους τοίχους που ανοίγουν διάπλατα πόρτες παράθυρα που ανοίγουν κλειστά μυαλά και γραμματοκιβώτια που ανοίγουν διαθήκες υποθέσεις μητρώα χρηματοκιβώτια (με οξυγόνο) και κρεβατοκάμαρες όπου κοιμάται κάποια ύπαρξη περιπόθητη με αντικλείδια! Έτσι, δεν θα αργήσει να έλθει μία εποχή, κατά την οποία ο κάθε Αχιλλέας, ο κάθε Ιάσων θα είναι δέσμιοι, ενώ θα είναι ελεύθεροι στους πέντε δρόμους οι τέσσερις άνεμοι στις διαταγές του πρώτου τυχόντος Οδυσσέα. Οι δρόμοι αυτοί είναι λευκοί, τ’ άνθη μιλούν και από τα πέταλά αναδύονται μικρούτσικες παιδίσκες. Επειδή, βέβαια, ο περίπλους γύρω από ένα σώμα λείο γυμνό τελειώνει εκεί που ξαναρχίζει το άλλο… ψαύοντας δάχτυλο το δάχτυλο εωσότου ο κόλπος όλος ερευνηθεί και ανοίξει το αίνιγμα που σφιγμένο κρατούν οι ωραίοι μηροί! Έτσι, η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος!  "

του Νάνου Βαλαωρίτη

(fotoart Floros)

Μπουλντόζα στο σωρό

 

Επιπέδου άνθρωπος, ξέρεις, σ'αυτό το αίσχατο επίπεδο, όπου καλήσε να τα βάλεις με το φρικτότερο τέρας. Ηλεκτρονικό παιχνίδι ένα πράγμα. Αλήτης περιοπής να λέει την τελευταία πρώτη, "θέλω να μιλάμε μόνο για γαμίσια", εδώ η ζωή τελιώνει, καντίλια, αγνώστου προελεύσεως μπικικίνια και τα τοιαύτα.." γι' αυτό σ'αγαπώ δικέ μου, για τη ζεμπεκιά και το ντόπιο ταμπάκο". Να μιλάμε την ίδια γλώσσα, να γλύφουμε τα ίδια δόντια -της κομμώτριας με το κόκκινο μαλλί- λίγη περιπέτεια για να μη πλήτουμε σ' αυτή την πόλη, να το ξεζουμίσουμε το τεκνό. Δεν είπα να το ξεφτιλίσουμε, να το εκφυλίσουμε, πρώτη δευτέρα ..πέμπτη, έκτη, όπισθεν μέχρι να ακουστεί το μπαμ, να καεί η μηχανή και να ξενερώσεις να πείς έλα μωρέ με τη κομμώτρια με το κόκκινο μαλλί που σου γυάλισε όπως μπάνιζε το τσόκαρο να περνά στο δρόμο και ότι θες, εναλλάκτική είναι και μαλακίες να είναι, επειδή δηλαδή αντί να συχνάζει σ'αυτά τα ψευτομπαρόκ νεολαιίστικα συχνάζει στο καφενείο για ούζα. άσταδιάλα, ίσα που βλέπουμε τον εαυτό μας στην κρούστα του πηγαδιού, στο μέταλλο και τη τζαμαρία. "ξέρεις εσύ, γι' αυτό σ'αγαπώ δικέ μου". Λίγο για τη διαστροφή, γιατί όταν σου μιλάω σοβαρά, ή γράφω, παίρνεις αυτό το μπλανζέ, το απλανές λες και τα απευθύνω εκεί που ξέρεις. Αλλά που να πλανηθείς, γίνεται; Εδώ, να τρίβουμε τα γριτσινάδια των δακτήλων για μουσική, στο πάλκο χαρτοπετσέτες με σημειώσεις. Μπουλτνόζες στο σωρό. Θα την εκφυλίσω αυτή τη γκόμενα, τη κομμωτριούλα, το πιτσιρικάκι, το έχω, ανοιχτό πουκάμισο, μαύρο σουτιέν, χαμηλοκάβαλο παντελόνι φάνκι... Εκεί μέσα να μπω να την κάνω να σπαρταράει, να χύσει δέκα φορές, να έχουμε ζήλιες και σκηνικά στη πλατεία. Να μη πλήτω "δικέ μου", με την φυσιολογική ζωή. Λίγο ενδιαφέρον, για λίγο, στης κομμώτριας το λίγο να τρίψω το ποδήλατο απο τις σκουριές. Ξέρεις, διαλυμένη οικογένεια, μάνα μητρομανής, ενδιαφέρον τυπάκι. ..κι όταν αρχίζουν να βγαίνουν οι ρίζες βλέπουμε σε ποιό ρημάδι είναι να περάσουμε νύχτα. αφού ρε δε τα γουστάρω τα αποστειρωμένα, τα ατσαλάκωτα, σα ψοφίμια είναι, κούκλες. Φυσιολογική ζωή, κι έτσι, φυσιολογική ζωή περιμένοντας το σεισμό.

(foto by net)