την έχουμε ακούσει

 Ο Τζίμης είναι ένα απίστευτα καλόψυχο σκυλί, ακούει τα τσακάλια που φωνάζουνε και νομίζει πως είναι φίλοι του και τους φωνάζει κι αυτός στα τσακαλίσια κάνει ουυυυυυ. Εχθές το βράδυ που γυρίζαμε με την μικρή μας πετάχτηκε μπροστά μας ένα αγριογούρουνο διακόσια κιλά εκεί στην Ανάληψη στο σταυροδρόμι και μας πήγε δίπλα δίπλα μέχρι την ανηφόρα του σπιτιού. Έχω αφήσει τα νερά και τρέχουνε από κάτω στις λεμονιές και κάθε μέρα που πάω που ποτίζω εκ περιτροπής τα δέντρα βλέπω να έχει μαζευτεί εκεί όλη η άγρια ζωή της περιοχής να πιεί νερό και να δροσιστεί. Μου δαγκώνουν και το δίκτυο και επισκευάζω διαρροές, με χαρά το κάνω και μ΄αρέσει που βοηθάω έτσι κι έχω γίνει με κάποια άγρια πλάσματα φίλη και δεν τρέχουν όταν με βλέπουν με υπολογίζουν για φίλη και χαίρομαι. Τα απογεύματα πάω στον Αγρίλη στις Ιουλίας της συμπαραστέκομαι. Την ημέρα της κηδείας του Νίκου το ηλιοβασίλεμα έβγαλε ένα φαινόμενο έβγαλε κάτι σαν ουράνιο τόξο σαν κουρτίνα από σύννεφα μα δεν είχε σύννεφα έβγαλε κάτι σαν φτερούγα και πιστέψαμε πως ήταν ο Νίκος γιατί και την ώρα που πέθανε σκοτεινιάσανε περίεργα τα Φιλιατρά σαν από σύννεφα μα δεν ήταν τόσα πολλά σύννεφα για να σκοτεινιάσει ο ουρανός, ήταν ο Νίκος που πήγαινε προς τον Ήλιο. Τέλος πάντων, είναι περίεργο πως νιώσαμε έτσι όλη η Ελλάδα πως ήταν όντως σημαντικό να υπάρχει αυτός ο άνθρωπος ανάμεσά μας. Δεν είναι το ταλέντο κι η λάμψη μόνο είναι η ιστορία του που εμένα τουλάχιστον με άφηνε με προβληματισμό και θαυμασμό και για τους τρεις τους και περισσότερο τους δυό τους. Τα λόγια τα έγραφε ο Αντρέας έκανε την πρώτη έρευνα και τα φτιάχνανε μαζί και τα υπόγραφε ο Νίκος και κανείς δεν ήξερε για τον αδερφό του τον Αντρέα που κι εγώ που έχω βρεθεί αμέτρητες ώρες εκεί ελάχιστες φορές τον είχα δει αυτόν τον πολυδιαβασμένο σοφιστή και ποιητή και παιδαρά ωραίο που πέθανε πάνε δεκατρία δεκατέσερα χρόνια τώρα εκεί κοντά κοντά με την μάνα τους εκείνες τις χρονιές 12 με 13, 14 που ήρθαν τούμπα γενικά τα πράγματα και άλλα θανατικά, ο Βέργος, ο Φύδος, πρόσωπα σημαντικά κοινοί φίλοι μας αδέρφια μας που κρατούσανε περάσματα και ανακατατάξεις έγιναν ένα γύρω κι έτσι πιάστηκε με τα μούτρα ο Νίκος μετά από την δικηγορίνα γιατί βρέθηκε μετά από εκείνο το απόγειο του δέκα μετά από δυο τρία τρελά χρόνια από τρεις που ήτανε βρέθηκε μόνος και έτσι πήγε και προς την εδώ κοινωνία που κι αυτό ήταν εννοείτε αυτοκτονική κίνηση. Αφού να φανταστείς πήγε η Ιουλία να ποτίσει το περιβόλι του που του το πρόσεχε τόσες μέρες και τώρα μετά τον θάνατό του κάποιος πήγε και πήρε το μοτεράκι το βατραχάκι από την γεωτρησούλα του κι έχει αφήσει το λάστιχο σκέτο και πως να ανέβει το νερό θα ξεραθούνε οι ήλιοι και τα ζαρζαβατικά που έχει βάλει, κατάλαβες... τόσο ελεεινοί είναι και γενικά είδα και περίεργες κινήσεις ανθρώπων που υποψιάζομαι πως είναι για την θέση του που χήρεψε, όποιος καταλαβαίνει. Σκοτείνιασε ο ουρανός στα Φιλιατρά μεταφορικά και κυριολεκτικά διότι αυτός ο άνθρωπος κρατούσε μια πολύ δύσκολη ισορροπία στο φως και το σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Έχουμε να δούμε πράγματα τι είμαστε πιά τώρα που έφυγε ο ακροβάτης και εξ ισορροπιστής μας κι ο θρύλος αυτός που κανείς δεν τον ήξερε του τρισυπόστατου Νίκου και μας έλεγε πως ακόμη υπάρχουν μανάδες κι αδέρφια και άνθρωποι που μεγαλουργούν χωρίς φιλοδοξίες και άνθρωποι που κουβαλούν την δόξα και σαν σταυρό και σαν κάτι που πρέπει να έχεις την ιδιοσυγκρασία στρατηγού της επαναστάσεως του '21 για να το σηκώσεις, όταν λες κάτι, όταν ενοχλεί κάποιους αυτό που λες και κάνεις.

Το καλό είναι πως αυτές τις μέρες κάπως μαζευτήκαμε τέσσερα φιλαράκια στον χώρο εκεί που είχαμε ψιλοσκορπίσει.  Την έχουμε ακούσει. Σκέφτομαι πως κάπου ζούνε κι οι άλλοι σημαντικοί εδώ πέρα και είναι κάποια χρόνια τώρα που πάμε ο καθένας μόνος του. Και ξαφνικά ακούς πέθανε. Έχουμε μείνει με τα όνειρα τα όνειρα που είναι οι ώρες της ανάσας κι όχι του αγώνα, είμαστε ξεθεωμένοι πια και μόνοι. 

Ο Νίκος ήταν τρισυπόστατος και κατάφερε τόσα κι εμείς τσακωνόμαστε για δικαιώματα κα γκόμενες και μπαίνει κι ο χαλάστρας στην μέση ο εμπαθής και μας έχουνε ρημάξει στις απειλές και τις κλεψιές και στα πλευρίσματα να σκύψουμε να πουληθούμε να τα χαρίσουμε να φύγουμε να πάμε που να γίνουμε γκρας ρουτς στην πόλη σκλάβοι; Γι' αυτό το έργο του Αντρέα και του Νίκου είναι σημαντικό, γιατί έλεγε αυτά τα πράγματα, γιατί ο Νίκος πέθαινε και φύτευε μποστάνι κι έψαχνε κουτάβι να φτιάξει σκυλί και τα έπινε και πήγαινε ξυπόλητος στα βράχια και έπεφτε γυμνός στα ανοιχτά για μπάνιο κι αυτό το είχε για το καλύτερο και εδώ στην άκρη γέμιζε την μπαταρία κι ερχόταν στην Αθήνα να δώσει. Ο συγχωρεμένος. Συγχωρεμένα τα σάλια του και τα πακέτα κι όλα.  Κράτησε Άτλαντας. Αθάνατος. Όσο οι αρετές του που είναι υπό εξαφάνιση.