Σε είδα στον ύπνο μου. Πολύ κόσμο είχε το όνειρο αλλά δεν μας έκοψε αυτό. Μας έκοψε ένα παπούτσι και μετά ο Γιώργος που μου είπες πως μου τον έφερες επειδή τον γουστάρω. Κανέναν δεν γουστάρω, εσένα θέλω μόνο. Νευρίασα κι έβρισα κι ένιωθα πως έχασα το δίκιο μου έτσι μετά και δεν ήμουν καλά και ήθελα να φύγω αλλά όλοι ήταν καλά μαζί μου, μέχρι και η μάνα σου και σα να γέλαγαν μαζί μου που είχα έτσι χαλαστεί. Και ξύπνησα πάλι με δάκρυ στο ένα μου μάτι. Γιατί δεν ξέρω αν ονειρεύομαι ή αν παραμυθιάζομαι. Γιατί ενώ μου άνοιξες το σπίτι σου δεν μου άνοιξες την καρδιά σου. Ή μπορεί και να μου την άνοιξες και να ήταν έτσι αυτό κι εγώ να είχα ανάγκη πάλι να παραμυθιαστώ με τα βιβλία και να σκέφτομαι όλα αυτά που σκέφτομαι πως νιώθουμε μαζί. Όπως και να έχει με βοήθησες κι αυτές τις μέρες από εσένα κρατιέμαι κι αντέχω. Και κοιτάω ψηλά και μακριά και στέκομαι βράχος κι άνθρωπος μόνο άνθρωπος σε αυτά που περνάω.
Καλημέρα αγάπη μου, να είσαι καλά. Πάω τώρα είναι η γιορτή του σχολείου και μετά δουλειά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή