ΑΛΛΑΞΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΡΑ, ΧΘΕΣ ..

 

 Ξύπνησα με δάκρυα. Τι θα γίνει με αυτή την συνθήκη; Έτσι θα μείνει; Αυτό είναι; Αυτό ήταν; Να το αποδεχθώ; Αυτό το ατέλειωτο είναι απλά ένα βαρέλι χωρίς πάτο; Υπάρχει εδώ κάποια προοπτική ανθρώπινη; Μια ζεστή καλημέρα, μια αγκαλιά, ενδιαφέρον, κάτι για το σώμα και την ψυχή; Σε αυτή την συνθήκη δεν υπάρχει τίποτε από αυτά. Αυτή η συνθήκη είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο.  Σε αυτή την συνθήκη είμαστε θύματα μιας παράνοιας, δυο παρανοιών και μπορεί και παραπάνω.

Ολοκλήρωσα τον κύκλο των τελευταίων σκέψεων πάνω στην ιστορία. Δεν έχω κάτι άλλο να θέσω. Αυτά ήταν τα πιο υψηλά που μπόρεσα να σκεφτώ και να κάνω. Έδωσα προσωπικά όλες μου τις δυνάμεις και την ενέργεια. Προσωπικά τα έδωσα και προσωπικά δεν έλαβα πίσω κάτι. Έλαβα κάτι κοινό που με αποπροσωποποιεί. Δεν έχω ανάγκη την αποπροσωποποίηση ή άλλη αποπροσωποποίηση, είχα από παιδί αρκετή για να παιδευτώ και να αποκτήσω την ταυτότητα του ποιητή. Το έργο και η ζωή μου είναι αρκετά δύσκολα για να πορεύομαι αποπροσωποποιημένη και στον έρωτα, σε αυτήν την πυρηνικότερη από όλες τις σχέσεις. Αν δεν υπάρχεις ως πρώτο πρόσωπο δεν μπορείς να υπάρξεις ούτε ως τρίτο. Τίποτε δεν μπορείς να κάνεις και να γνωρίσεις έτσι, έτσι παραιτείσαι και μπαίνεις στον αυτόματο, όπως κάνει τόσος κόσμος άλλωστε, εντάξει. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν γεννήθηκα για να αφεθώ στην ροή, αυτό έχω δει, δεν είναι τις ιδιοσυγκρασίας μου τέλος πάντων, ΕΧΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ που έχει και ανάγκες.

Όταν φτάνεις στο σημείο να γκρινάξεις για τις ανάγκες σου στον έρωτά σου η υπόθεση είναι τελειωμένη. Ο έρωτας μπορεί να μην είναι αλλά ως προσωπικότητα δλδ έχεις τελειώσει. Εγώ σου γκρινιάζω από την αρχή το έπαθα σαν το ανέκδοτο «ρε άη γαμήσου εσύ κι ο γρύλος σου . Δεν ξέρω γιατί το έπαθα έτσι μέσα σε δευτερόλεπτα, τέτοια σφοδρότητα ψυχική. Μένεις μαλάκας, ενεός που λες κι εσύ. Το παλέψαμε ωστόσο πάρα πολύ, θα έλεγε κανείς μέχρι και με υπερφυσικές και μεταφυσικές δυνάμεις. Άξιζε μια γιορτή ο κόπος και τα έργα. Καθημερινή γιορτή κι όχι κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα.

Σου είπα πως νιώθω πως έχουμε κοινή πορεία. ΣΟΥ ΕΙΠΑ πως είμαστε καλλιτεχνικό ζευγάρι κι εσύ μου είπες να πάω στον ψυχίατρο (ενώ πήγαινα ήδη) και μετά… ωχ, μην αρχίζουμε τέτοια.  Πώς να μην αρχίζουμε τέτοια αφού εκεί έχουμε μείνει. Εκεί έχουμε μείνει; Εκεί με άφησες. Και μένω εκεί; ΕΚΕΙ ΘΕΣ ΕΣΥ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ ΕΤΣΙ; ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ; ΚΙ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ; ΡΕ ΔΕ ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΛΕΩ ΕΓΩ. ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ.

Ανησυχώ βέβαια για σένα και ενδιαφέρομαι. Θέλω να σε δω. Σε θέλω. Θέλω να είμαστε μαζί. Κλαίω, δεν θέλω τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει γομολάστιχα στην ζωή. Υπάρχει όμως ζωή μπροστά, όση υπάρχει, όπως υπάρχει. Και θυμώνω και θέλω να τα σπάσω όλα που είναι έτσι τα πράγματα. Και καίμε τόσο πολύτιμα πράγματα για να ζεσταθούμε μάταια μέσα σε αυτή την συνθήκη.  Εσύ δεν είσαι μέσα σε αυτή την συνθήκη, εσύ απλά την έφτιαξες για εμάς και πέταξες εκεί μέσα εμένα, για το ευχαριστώ.  ΜΠΡΑΒΟ. ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙΣ; ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ; ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΟΛΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ.      ΜΑΛΑΚΑ 6 ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΩΡΑ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΠΕΡΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΟΥ ΔΙΟΤΙ ΔΟΚΙΜΑΣΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ. ΚΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ. ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ.  ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΣΤΟ ΤΙ ΕΙΜΑΙ ΔΛΔ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ.  ΑΗ ΓΑΜΗΣΟΥ         , μαζί μου ..