Αγάπη μου, σε ευχαριστώ. Είναι σα να το έχω διαβάσει αλλά δεν το έχω διαβάσει και κανένα έργο του Λειβαδίτη δεν έπεσε ποτέ στα χέρια μου, μέχρι χθες που διάβασα κάποια αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο και μαγεύτηκα. Το ύφος του έχει κάτι από συντριβή και βαρεμάρα. Είναι πράγματι πολύ δικό σου. Μπορεί και πιο δικό σου από τα δικά σου;
Βέβαια θα προτιμούσα το πιο βαθιά αγαπημένο σου βιβλίο να ήταν δικό μου. Αλλά, σε ευχαριστώ και για την ειλικρίνεια. Είναι είναι διαχρονικά μοντέρνο, αριστούργημα πραγματικά. Είναι ποιητικός μονόλογος, ποίηση.
Είναι η ποίηση που δεν την απασχολεί η ποιητική της. Η Ποίηση που πετάει ας πούμε τα εργαλεία της και βγαίνει από το εργαστήριό της σε φευ φάση ελατήριο και πάει έναν περίπατο μονολογόντας φωναχτά προς τον άνθρωπο κοιτώντας το άπειρο. Προς το άπειρο κοιτώντας τον άνθρωπο.
Έτσι γίνεται αλογίσιο το μάτι.
Νιώθω.
Τανγκό με τσάμικο.
ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ; ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;
διάλεξε κάτι ..
Διάλεξε κάτι δικό μου για μας ! αχαχαχαχ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή