Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

 Παλεύω με το ΕΓΩ μου. Μου λέει ότι έχω πέσει θύμα συμπτώσεων και ονειροφαντασίας. Έχω σηκώσει το αφήγημα να αιωρείται. Η ζωή ζητάει τα πράγματά της που αιωρούνται εκεί πάνω με ένα αφήγημα τραβηγμένο από τα μαλλιά και γεμάτο χίλιες δυο ανικανότητες. Πως μπορεί ένας άνθρωπος που είναι τόσο ανίκανος να ζήσει αυτό που νιώθει στην γη να νομίζει πως έχει πάει τόσο μακριά στον ουρανό. Κοροϊδεύει τον εαυτό του και βαυκαλίζεται, αυτή είναι η απάντηση. Και καλό είναι να είναι συνειδητοποιημένος ότι το κάνει αυτό και ότι του συμβαίνει αυτό. Να πάρουν τα πράγματα τις πραγματικές τους διαστάσεις. 

Μ' αρέσεις και με ενδιαφέρει να σου αρέσω κι εγώ. Όμως νιώθω μια λύτρωση που τελικά βουρκώνω και μου φεύγουν δάκρια που δεν με ενδιαφέρει να σου αρέσω. Φάση άη γαμήσου εσύ κι ο γρύλος σου. Έτσι είναι όταν πηγαίνεις εσύ σε κάποιον να χτυπήσεις και να ζητάς. Για μας τους ρομαντικούς τέλος πάντων που μας αρέσει η εικόνα στην παραλία που τρέχει ο ένας προς τον άλλο σε αργή κίνηση. Δεν γίνεται να τρέχεις σε αργή κίνηση νύχτα να χτυπάς πόρτες και να ζητάς γρύλους, δεν είναι αυτό καθόλου ρομαντικό. 

Και πόσο να φτιάξει κανείς την πιθανότητα μιας "τυχαίας" συνάντησης! Εδώ παλεύω με το ΕΓΩ μου. Να έρθω στα Πατήσια να σε κυνηγάω. Εύκολα μπαίνω στο τριπάκι της ερωτομανίας μα ξέρω πως είναι καθαρή αυτοκτονία. Ακόμη κι αν διαλύσω εντελώς όλο μου το ΕΓΩ. Γι' αυτό πστεύω πως εδώ μου χτυπάει το ΕΓΩ τον συναγερμό όχι από εγωπάθεια ή υπέρμετρο εγωϊσμό αλλά από το αντίθετο, ότι το παραμερίζω επικίνδυνα. Και μου λέει να τον κλειδώσω αυτόν τον τρελό και να πάω την πορεία μου ναι μεν προς τα εκεί που με καλεί αλλά τί... να βρω μια ιστορία να μου πω πως το κάνω για άλλους λόγους, πράγματα που θα έλεγα σε ξένους να πω και σε εμένα, δεν γίνεται. 

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι γίνεται κι ούτε θα μάθω. Αυτό που ξέρω είναι ότι υποφέρω μακριά σου και θέλω να είμαστε μαζί και να βρούμε μαζί μια ζωή. ΜΙΑ ΖΩΗ. Μια. Το πρόβλημα της ερωτικής σχέσης με παίδευε πάντα. Είχα κάποιες αρχές που τις σέβομαι ακόμη. Όταν η ζωή δεν συγκλείνει και δεν είναι το κύριο θέμα στην συζήτηση και τις πράξεις δεν υπάρχει σχέση δεν μπορούμε να μιλάμε για κάποια σχέση ζωής τέλος πάντων. Μιλάμε για σχέση εμπορική, σαν τους "Εβραίους" που αγοράζουν για να πουλήσουν, που δεν τους ενδιαφέρει να ριζώσουν κάπου να ζήσουν αλλά να κατακτήσουν όσα περισσότερα μπορούν και να τα παίζουν για να πλουτίζουν. Δεν είμαι ρατσίστρια, μιλάω για έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης που οδηγεί την παγκοσμιοποίηση δυστυχώς και βλέπεις και όλους τους λαούς και τους περισσότερους ανθρώπους να τον υιοθετούν και να τον δικαιώνουν κιόλας έτσι και να φαίνεται νορμάλ και ότι έτσι είναι η ζωή. Μου το είχε πει και ο γιατρός μου, υπάρχουν πολλά είδη αγάπης, κι ο άλλος μπορεί να σε αγαπάει επειδή πχ του πλένεις τα ρούχα ή του φτιάχνεις φαγητό. Μπορεί ο άνθρωπος να έχει αισθήματα και για άψυχα πράγματα δλδ. ή να έχει αισθήματα για έμψυχα με τον ίδιο τρόπο που θα είχε με τα άψυχα. Τρομερό.  Πόσο απέχει αυτό από μια σχέση του αιθέρα και του αέρα. Είναι δυο άκρα και τα άκρα φτάνουν να γίνονται το ίδιο πράγμα. 

Δεν θέλω να είμαι μόνη μου. Σε κανένα επίπεδο. Χρειάζομαι προσωπικό χρόνο αλλά δεν θέλω να είμαι μόνη μου. Θέλω να συνδεθώ με έναν άνθρωπο και μπορώ να κάνω πολλές υποχωρήσεις και παραχωρίσεις για αυτό. Θέλω τον τρελό μου ελεύθερο, αυτό είναι το κριτήριό μου, να μπορεί να ζει ελεύθερος ο τρελός μου, να μπορεί κάποιος να συμβιώνει με τον τρελό μου. Χωρίς να με ενδιαφέρει αν αρέσει ή όχι. Αυτό προσπάθησα μαζί σου. Αλλά κάπου ένιωσα πως με απέρριψες και χάλασε το γλυκό. Όχι εμένα προσωπικά, αλλά γενικά ας το πούμε, όπως το είπαμε. Αν ήταν προσωπικά θα μπορούσα να προσπαθήσω όπως και προσπάθησα δλδ για προσωπικούς λόγους αλλά και από αγάπη και ανάγκη. Θα μπορούσαμε να είχαμε μια άλλη σχέση, φιλική, αλλά δεν μας βγήκε. Πρέπει να κλείσει αυτό το κεφάλαιο. Είναι όλα ωραία κι εντάξει και μπορεί να κλείσει. Από όλες τις οπτικές. Λογικά μιλώντας. Πραγματικά είναι μια αχανής ήττα. 




       


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σιωπή