..

 

Αγάπη μου

Σε σκέφτομαι

Και θέλω να είμαι κοντά σου

(Photos by me/ τώρα εδώ που έχει μέχρι αργά πρόβα το ATAVISM)

Ανέκδο τα

-Γιατρέ μου ο γιός μου με σημαδεύει συνέχεια με ένα περίστροφο

-Μην ανησυχήτε, μια μικρή γκάνκστερ-ντερίτιδα είναι...

_______________________

-Γιατί πίνει ο ακέφαλος καβαλάρης;

Για να κάνει κεφάλι !!

 

Σε αυτό το κρεβάτι είδα χθες το πιο υπέροχο όνειρο που μπορούσε να μου στείλει το Σύμπαν! Σ'ευχαριστώ Σύμπαν

ATAVISM

 

Κοίτα αγάπη μου! Τι περιφάνεια! Μου βάλανε και το όνομά μου! Αυτό το γατί έχει και το δικό μου σπέρμα! Και στο λέω τέτοιο έργο δεν έχει παιχτεί ούτε στην Αθήνα ούτε στο Βερολίνο στο Παρίσι στο Μπέλφαστ στη Νέα Υόρκη στο Τόκιο ούτε πουθενά.

Η παράστασή μας που είχε ακυρωθεί τον Αύγουστο από τις πυρκαγιές και μας είχαν τρελάνει στα εμπόδια και την αγωνία τελικά θα παιχτεί το Σάββατο. Και θα μείνουν όλοι παγωτό γιατί είναι πολύ μπαμ μωρό μου!

Ω εντάξει τώρα αυτά με το εικοσιένα είναι γιατί έπρεπε. Έχει όμως τεράστιο βάθος και λέει από ψυχοσυναισθηματική πλευρά την ιστορία μας. Ναι, την δική μας ιστορία. Την μία τη μοναδική και παντοτινή αληθινή ιστορία που δεν ξετιλίγεται απλά όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά ξετιλίγεται και ξεμπερδεύεται μαζί. Ναι, ξεμπερδεύεται αγάπη μου

Ήθελα πολύ καιρό να στο δείξω αλλά μας φάγανε με τις αναβολές και τις κολοϋπογραφές τους να μη τη βγάλουμε τόσο καιρό αδιόρθωτη ακόμα η μπροσούρα! Ήθελα πολύ καιρό να σου πω ότι δεν μαλακίζομαι μόνο, αγωνίζομαι παντιοτρόπος να σταθώ. Κάνω και πολύ σοβαρά πράγματα γι αυτό να μη με αφήνεις χωρίς υλικό "υλικό". Σ' αγαπώ αγάπη μου

 

Αγάπη μου,

Θέλω να σκέφτεσαι όμορφα, να ταξιδεύεις και να γελάς. Ήθελα να σου πω του κόσμου τα πράγματα. Τα φτιάχνω στο μυαλό μου αλλά σε αυτή τη φάση κοπανιέται σα χταπόδι, είναι βυθισμένο σε ένα παραισθαντικό REM, είναι και για σφαλιάρες. Μου είναι πιο επόδυνο να σου το δείχνω. Ακόμα και μέσα στην οικιότητα των λέξεων που είναι ένα μέρος αγαπημένο γεμάτο θαλπωρή, υποφέρω. Όμως ήθελα πάρα πολύ να γνωρίζεις ότι μας έχουν ταλαιπορίσει και εμένα ακόμα με  ταλαιπορούν τα ίδια τιτάνια συναισθήματα, η καύλα, η αμηχανία, ο φόβος, η τρέλα, η ανεπίδοτη αγάπη, ο έρωτας μάτια μου αυτός ο ομηρικός. Γιατί βρήκα ότι θέλω να συναντηθούν οι ζωές μας και δεν μπορώ να ησυχάσω. Όμως βλέπω πως πρέπει λίγο να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι για να γίνει αυτό, να βγω από τον Άδη χωρίς να κοιτάξω. Κι εδώ για να το κάνω αυτό πρέπει να γίνω θεός ή να μου βαρέσουν καμιά ένεση για ελέφαντες και να με σύρουν έξω σούρνωντας ή πάνω σε φορείο. Και δεν θα είναι όμορφα πράγματα αυτά έρωτά μου. Γιατί θέλω να συναντηθούν οι ζωές μας και αυτό αντιλαμβάνομαι ότι απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, οξύνοια και ψυχική ισορροπεία. Όμως θέλω να είμαι δίπλα σου κάθε μέρα, όπως μπορώ είμαι και θα είμαι ακόμα καλύτερα πολύ καλύτερα αν ξέρω πως το θέλεις κι εσύ. Κι αν δεν νιώθω αυτή την πίεση να πρέπει να σου εξηγώ τι και πως τόσα χρόνια για να μην με παρεξηγήσεις αν σιωπήσω για λίγο στο να σου λέω πόσο σε αγαπώ όταν με μισείς και πόσο σε μισώ όταν με αγαπάς γιατί είσαι μακριά μου και σε έχω ερωτευτεί χωρίς καν να ξέρω τι εστί έρωτας. Όπως και να έχει θα έρθω, μόνο νεκρή δε θα έρθω. Και δεν έρχομαι μόνο εγώ, φέρνω και την ζωή μου μαζί μου για να συναντηθεί με την δικιά σου και να έρθουμε κι εμείς να μας συστήσουν να γνωριστούμε και μετά αποφασίζουμε όλοι μαζί τι ώρα θα σερβίρετε το "τσάι".

Σε φιλώ μωρό μου

                  με όλη τη γλώσσα

          ALiTZiM

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

 ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Στο φυσικό λιμανάκι της Αγ. Κυριακής

Το αρχαίο λιμάνι που ξαναχτίστηκε με τα αγκωνάρια και τα σπαράγματα του μεγαλόπρεπου κάποτε ναού του Εραναίου Ποσειδώνα

Λίγα βαρκάκια και παιδιά παίζουν στα ξέβαθα 

Κάποτε εκεί που τώρα είναι η μεγάλη ταβέρνα ήτανε η παράγκα που μια τοπική ιστορία θέλει τον Δημήτρη Περδικόπουλο να γράφει για την κόρη του το τραγούδι "στο πα και στο ξαναλέω"

-Τραγούδι που άλλοι λένε πως είναι παλιό προσφυγικό-

Στην τοπική ιστορία ο νεαρός Περδικόπουλος ήτανε οδηγός στα κάρα της σταφίδας

Και μια μέρα, που γύρευε τι αντάρα έσερνε μέσα στην καρδιά του, δυστοπήσανε τα άλογα και φουντάρανε μαζί με το φορτίο στη θάλασσα κι έφυγε τότε κυνηγημένος για την Αθήνα 

Κι έγινε αυτό που έγινε που κάποιοι τον λένε για δάσκαλο του Τσιτσάνη

Ύστερα από χρόνια που γύρισε, μια μέρα με κύματα, έγραψε για την κόρη του  που έπαιζε στην αμμουδιά το τραγούδι "στο πα και στο ξαναλέω"

Στέκομαι και κοιτώ το λιμάνι και σκέφτομαι

Πώς είναι τα λιμάνια;

Πώς είναι οι άνθρωποι λιμάνια;

ΛΙΜΑΝΙ

ΛΙΜΑΝΙ

Απόψε κατάλαβα

πως οι στολές είναι οι εποχές 

ο καθρέφτης η θάλασσα 

και τα φώτα το λιμάνι

   -Για σένα που θέλησα 

να ταξιδεύεις και να γελάς-

Καλημέρα

 

Παραισθάνθηκα μια απίστευτη αγκαλιά όταν ξύπνησα!

Αυτό είναι ποίημα!

 Έκανε τις νυχτερινές μαλακίες μου να φαίνονται σα ντοπαρισμένοι μπαμπουίνοι

Εσύ μπορείς να με λες και μαλάκα ..

Αλλά κοιμήθηκα καλύτερα χωρίς κλαψουρίσματα

 Με πείσμα και εκτώνωση καλύτερα 

Γιατί ξεφτύλα θα ήταν άμα δεν προσπαθούσα και αν δεν είχα βρει έναν δρόμο

Όμως τον έχω βρει και με κάθε χιλιοστό που προχωράω 

μου περνάει και η ξεφτήλα και η κατάντια που νιώθω όταν αφήνομαι έρμαιο στα συναισθήματά 

.. που λες ..

Εσύ αγάπη μου σε τι φάση είσαι;

ΚΑΥΛΑ ΜΟΥ

 ΚΑΥΛΑ ΜΟΥ

Ήθελα να σε λέω

 Καύλα μου

Αλλά 

είναι κάπως 

αλλόκοτο τώρα αυτό

Να σε λέω καύλα μου

 

Να ακούγεται μια καμπάνα

Που την τραβάς και σου έρχεται στο κεφάλι

Και πηδάς και σε παίρνει ξυστά 

Και σου εμφανίζει μαγικά

Μέσα από τον αφαλό σου

Ένα μαντίλι μεταξωτό

Ένα περιστέρι κι άλλο περιστέρι

 κι ένας λαγός κι άλλος λαγός

Να κόβει με το πριόνι την κοπέλα στα δυό

Να της ρίχνει στον τροχό όλα του τα μαχαίρια

Κάπως αλλόκοτα

Κι όλο αυτό τώρα που

Θέλω να σε λέω 

Καύλα μου 

Μαγική

Καύλα Μου

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΙΤΗΤΗ

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΙΤΗΤΗ

Στο ροδί σου το μπιλάκι 

Που φοράω σα καπάκι στο κεφάλι μου

Γράφω ομηρικά συνθήματα

με σαλιωμένη μπούκλα για να διαβάζονται

και σε γραφή Μπράιγ

με ηχοποιημένες δονίσεις κι αντίστροφα

Όταν πρασινίζουν τα βουνά

Και πέσει η πρώτη μπόρα

Θα βρέχει δώδεκα χρόνια ουράνια τόξα

Τέρματα για το ροδί σου το μπιλάκι

Που φοράω σα καπάκι στο κεφάλι μου

τατουάζ 3

 

Αγάπη μου, θέλω το ανοιχτήρι για να ανοίξω τον ουρανό. -Να χυθεί να τον πιούμε.- Δώσε μου το! Θα μου πεις που το έχεις κρύψει; Τι σε πιάνει με αυτό;

Το σπίτι μας χωράει τη θάλασσα. Στην κουζίνα είναι ο Τζιμ Μόρισον και μας κάνει κομμάτια. Τα τρώμε μαζί. Ταΐζουμε ο ένας τον άλλο ανάμεσα σε φιλιά που τα δίνουμε αχόρταγα αλλά μοιάζουνε τόσο χορταστικά.        Όταν είμαστε οι δυό μας είναι όλα πιο τέλεια. Έχουμε μια γεύση! -Καβουρντισμένου αμύγδαλου-. 

Το φως γύρω μου κοκκινίζει. Τεντώνεσαι χορεύω πάλλεται ξεγλιστρά. Γίνεται ροζ λιωμένο χρυσό και πορτοκαλί με γαλάζιο και μοβ    ..      Πάμε για έναν καφέ; "Χα χα χο χο και χι χι"

Θέλω να σου δίνω συντροφικότητα. Όση μπορώ. Όπως μπορώ. Να στη δίνω. Να τη θες. Να την αφήνω δίπλα σου. Να σ’ αγαπώ. Να σου δείχνω την αγάπη μου και να στην λέω. Θέλω να την αφήνω δίπλα σου. Να τη βλέπεις. Να την δέχεσαι. Να αφήνεσαι να σε αγγίζει όμορφα. 

θέλω να σε κάνω όπως να βρίσκεσαι μέσα σε ένα βουνό από γλυκά λουλούδια πολύχρωμα και κορδελάκια από φυτά. Γύρω σου να πηδούν κουνελάκια και μικρά περιστέρια να πετούν. Παπάκια σκιουράκια διάφορα ζώα. Όλα τους βρώσιμα. Αληθινής ποιότητας. Να έχεις όποιο σ' αρέσει   ..   Πες το μου    και θα στο μαγειρέψω εγώ ..  

ΑΝΑΣΑ

 

ΑΝΑΣΑ

Δεν γίνεται να ακούσω τίποτα έξω από αυτή την ανάσα

Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα έξω

Από αυτή την ανάσα

Γνωριστήκαμε σε ένα ξωκλήσι

Πήγαινα να βάλω θέα

Να βγάλω από το μυαλό μου 

Τους στίχους

Τα λαμπερά γρέζια από την πλάνη 

Το τρίμμα από τα κομμάτια 

του θαύματος εκεί πέρα

Δεν ήθελα και πολύ παρέα 

Μου προσφαίρει κάτι

Μιλάμε για τις συνήθειες των μάγων

Για να ακούσω δεν ανασαίνω

Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα έξω από αυτή την ανάσα

Η ανάσα του ήταν λες και του είχαν πυροβολίσει την κοιλιά

Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα

Ήταν στον Λάδωνα

ανάμεσα σε πλατανόφυλλα και βράχια

Στη Σμίξη

Η ανάσα του ήταν λες και του είχαν πυροβολίσει την κοιλιά

Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτή τη μανία

...

Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα ήταν στα όρθια σε ένα κλιμακοστάσιο

Ανάσαινε λες και του είχαν ξεριζώσει τα νεφρά 

Ακούω μόνο αυτή την ανάσα

Τίποτα έξω από αυτή

Δεν ανασαίνω για να ακούσω

Δεν ακούγεται τίποτα έξω

 από αυτή

ΒΛΑΚΑ

 ΒΛΑΚΑ

ΒΛΑΞ

Βλαξ

    Κουάξ

Τελείωσε

 

Δε μπορώ

Γιατί δε μπορείς

Δε μένει τίποτα όρθιο στο πέρασμά σου

Καλύψου Κρύψου, ποιός μιλά

Σκέψου μέχρι να κοπάσει

Μαρμάρωσα ... δε πρόλαβα 

Είμαι μέσα στο μάτι σου

Σε έχω ερωτευτεί

Πρώτη φορά

Το πλατάγισμα από τα φιλιά μας

  

Έχει παραγίνει αυτό με την αυπνοία και τα ίδια μαύρα ρούχα τόσα εικοσιτετράωρα

Είναι γελοίο 

Και το πιο γελοίο είναι ότι νομίζω ότι κάνω το σωστό 

Ότι τέλος πάντων κάνω αυτό που μου λέει η καρδιά μου

Δεν έχει και πολύ γούστο όμως

Και το χειρότερο είναι ότι εξοντώνομαι και κουρασμένο έτσι δε θα σου πολυ-αρέσω 

Και το πιο χειρότερο είναι ότι έτσι κάνω και με το ζόρι μόνο τα βασικά 

και μένει το σχέδιο πίσω.

Να "κοιμηθούμε" μαζί 

  να μην με τρώει η αϋπνοία

Μωρό μου γιατί όταν κλείνω τα μάτια μου βλέπω το πρόσωπό σου με τα γυαλιστερά χειλάκια σου και γεμίζουν τα μάτια μου λάμψεις κι ακούω τον ήχο από το φιλί μας  αναστεναγμούς δαγκωμένα φωνίεντα

Που να κοιμηθώ με τόσο θόρυβο και τόσο φως. Ποιός μπορεί να κοιμηθεί με τόσο φως και τόσους ήχους. 

Φυσικό είναι. 

Τι ωραία που κοιμάται το μωρό μου ..

 

Αγάπη μου αγάπη μου ψυχή μου φως μου. Ήταν τόσο ωραίο. Δεν ξέρω γιατί το διέγραψα. Μάλλον ξέρω. Είχε μια μικρή ειρωνεία κι ένα μεγάλο ψέμα. Δεν γινόταν αλλιώς. Πως αλλιώς. Σε είδα που γούρλωσες τα μάτια στον κβαντικό χώρο που το διάβασες και είδα και τον γιατρό μου στον πραγματικό να μου λέει μα γιατί δε με ακούτε κυρία μου. Κεριά και λιβάνια. Άσ’ τον αυτόν, εσύ φταις. Μίλησες για μένα σε ανθρώπους που δε με αποδέχονται κι ίσως να μην με αποδέχεσαι κι εσύ… κι εγώ και τρελαίνομαι. Γι αυτό το έσβησα. Ήθελα μόνο να σου πω την αγάπη μου, σε όλες μου τις εκφάνσεις, να με συναντάς σε όποια θέλεις. Και στην τρέλα να με λησμονήσεις … αν θες έτσι αγάπη μου … να μένω εκεί να κάνω το πιο δικό μου ταξίδι το ανεπίστρεπτο. Το κάνω. Εντάξει, «η θάλασσα προχωράει μπροστά». Κι εγώ την ντροπή μου την φτιάχνω εκκεντρικότητα, ερωτική διέγερση και η ενοχή που νιώθω δεν είναι δα και τόσο άσχημη τώρα. Όταν τη νιώθω είναι όπως όταν χάνει κανείς την παρθενιά του ή όταν την παίρνει από κάποιον. Όμορφο είναι, ας πούμε, κάπως. Εσύ είσαι πιο όμορφη. Είσαι η μούσα μου και θέλω να σοβαρευτώ για σένα. Να είμαι ο Δανδής σου. Ένας Δανδής που μπαίνει ο Πάνας μέσα του, κάτι τέτοιο. Νεοάγριο και ρομαντικό και αναγεννησιακό και ψαγμένο μετά-μεταμοντέρνο. Όχι και τόσο αφηρημένο τώρα όμως. Είναι σα κουνημένο, εν κινήσει, ξέρεις. Το βλέπω πού είναι μπερδεμένο. Είναι σαν ένα σχοινί, μια σύγχυση ερωτικής ντροπής κι ενοχής, όπως σου είπα παραπάνω.. ένα σχοινί που όσο μπερδεύεται με σφίγγει και μ’ αρέσει πολύ αυτή η αίσθηση, παραίσθηση, συναίσθημα, πες ο όπως είναι. Η μεγάλη ερώτηση είναι. Γιατί παίρνω από αυτό κομμάτια του και τα μετουσιώνω αλλού.  Είναι το ασαφές πρότυπο που μου ζητάει την διάσπαση, είναι που είμαι ΔΕΠΥ, είναι καριολιά, ανασφάλεια, εκδίκηση μίσος, πολυσεξουαλικότητα, εθισμός, φυγομανία, δονζουανισμός, κάποιο σύμπλεγμα που με παραμελείς είναι σου είπα θεραπεύεται με σκανδιναβική θεραπεία και θέλω να με αναλάβεις με αυτό το έχω σχεδόν λύσει. Τρία πράγματα είναι ακόμα. Το μικρό να περάσει την φροϋδική ηλικία, η γαμημένη η εφορία και το χαρτί από το δημαρχείο σου. Αλλά γιατί δεν αρραβωνιαζόμαστε μέχρι τότε; Πες μου Στέλλα; Γέλα μωράκι μου λίγο. Έλα να σε πάρω αγκαλιά .. να «κοιμηθούμε».

Α νέκδοτά

 

Ποιο είναι το πιο εγωιστικό ζώο;

Το αιγοπρόβατο

Πότε έρχεται ο δάσκαλος του καράτε;

Δέκα Νταν

Τατουαζ 2

 

Εντάξει 

σβήστα όλα 

και άσε μόνο την οδύνη 

Να δούμε τι θα καταλάβεις .. βλάκα

 Σκάω. Τσιμουδιά. 

Γιατί άμα ανοίξω το στόμα μου 

Δε θα είναι και πολύ πολιτισμένο

Θα δεις την εικόνα του χόμο ερέκτους 

Με το ρόπαλο καυλωμένο 

να σε τραβάει από τα μαλλιά

Στη σπηλιά 

να σου δείξει πως γίνεται

Η εξέλιξη των ειδών

     .. βλάκα -μου-

 

Δε γίνεται να περάσεις χωρίς να βραχείς. Το καταλαβαίνεις; όσο κοιτάς τα κύματα και σκέφτεσαι ποιό είναι αυτό που θα σε περάσει χωρίς να βραχείς .. στο μυαλό σου μένεις συνεχώς βρεγμένος. Πάμε σου λέω 

Πάμε ΤΩΡΑ

Αλήθεια

 

Σε λίγο που θα μεγαλώσω θα σε παντρευτώ