στην προβλήτα πλώρη σκάλισαν Αρμενιστές

Ανδαλουσιανό Ντουέντε!
Μοναδική μεταφορά του Τσέλαν
Σε απόλυτη ακινησία διαγράφεται η σοφία.

Εδώ ο στύλος του ηλεκτρικού είν' όλη η ιστορία...
Αναλλοίωτες αισθήσεις
Έρωτας απ' ανθρώπινα κορμιά πριν ανακαλυφθεί το σαπούνι
Εδώ στην εύφορη γη την ιαματική, την καρποφόρα
Ας είναι ο νους να εξηγεί
Πριν ξεκινάει να φτιάχνει...

ο ποιητής!
Να το ένθεο, το σοφό, το από πάντα.
Το πιο ανθρώπινο, αυτό που αντιμάχεται θηριωδίες.
Τίποτα και όλα, σου λέει ο ποιητής...
να 'ταν ποίηση η τεχνολογία, το εμπόριο, η επιστήμη..
να 'ταν μόνο για ποίηση ο νους
κι οι άνθρωποι να ζούσαν και να πέθαιναν ως
Άσπιλη φύση.

(fotos by me)

Άλβαρο ντε Κάμπος

Μέρα θλιμμένη, η καρδιά μου πιο θλιμμένη ακόμη...
Υποχρεώσεις ηθικές και κοινωνικές;
Δύσκολα καθήκοντα, οι επιπτώσεις τους;
Όχι, τίποτα...
Μέρα θλιμμένη, καμιά διάθεση για τίποτα...
Τίποτα...

Άλλοι ταξιδεύουν (κι εγώ ταξίδεψα), άλλοι είναι στον ήλιο
(κι εγώ ήμουν στον ήλιο ή νόμιζα πως ήμουν),
όλοι έχουν το δίκιο τους ή τη ζωή τους ή τη συνθετική άγνοιά τους,
τη ματαιοδοξία τους, την επιθυμία τους, την κοινωνικότητά τους,
κι αποδημούν για να επιστρέψουν ή για να μην επιστρέψουν,
μπαίνουν σε πλοία που απλά μεταφέρουν.
Δεν αισθάνονται το θάνατο που υπάρχει σε κάθε αναχώρηση,
το μυστήριο σε κάθε άφιξη,
τη φρίκη σε καθετί καινούριο...
Δεν αισθάνονται: γι' αυτό είναι βουλευτές ή οικονομολόγοι,
χορεύουν και είναι εμποροϋπάλληλοι,
πάνε στα θέατρα όλα και γνωρίζουν κόσμο...
Δεν αισθάνονται: γιατί θα 'πρεπε να αισθάνονται;

Κοπάδι ντυμένο απ' τους στάβλους των θεών,
κάντε στην άκρη για να περάσει στολισμένο για τη θυσία
κάτω απ' τον ήλιο, εύθυμο, ζωηρό, χαρούμενο που αισθάνεται...
κάντε στην άκρη για να περάσει, μαζί του πάω κι εγώ αστόλιστος
στην ίδια μοίρα!
Πάω μαζί του χωρίς τον ήλιο που νιώθω, χωρίς τη ζωή που έχω,
πάω μαζί του χωρίς να αγνοώ...

Μέρα θλιμμένη, η καρδιά μου πιο θλιμμένη ακόμη...
Μέρα θλιμμένη όλες οι μέρες...
Μέρα τόσο θλιμμένη...


(foto by me)

Σε σ'ένα

Κρόζοντας ανοίγω παγωνιού ουρά
Για μια Ιθάκη σπίτι - δουλειά

Όνειρο βαρεμένο από Ύστερο
κι η αγάπη κανόνας και κωδικός

Στην "οδό των αρίστων"
το μποτιλιάρισμα των αχρήστων
Υπόγειο εργαστήριο για φτερά

Στον παράδεισο λαθρομετανάστες
βάλαν φωτιά
Δεν "είναι" πια  ...

Αλλά είναι.



(fotoart Νατάσα Ματράγκα)

Διακοπές

Τα πράγματα μοιάζουν άδεια

τις διακοπές αν τα έργα

δεν ήταν σωματικά

αν ανία ήταν μάλλον

ο επιούσιος κόμβος, αδιάληπτη,

αν η ικανοποίηση ήταν σχεδόν

επίπεδη. Τις Κυριακές η νευρικότητα

μεγαλώνει, τα Σαββατοκύριακα

τους μήνες της σχολής καταλήγω κι εγώ να γίνω

άδειος. Περίπατοι, κολύμπι,

πιοτό, πάντα φοβάμαι

το πιότερο. Σαν αληθινός

Πουριτανός, δεν θ' αναπαυτώ ποτέ από τα έργα μου

όσο όλα ν' αναπαυτούν μαζί μου, όσο να

οδηγηθώ από τούτη την πυκνότητα πίσω στο σπίτι μου.

Robert Creely

ΤΟ ΕΡΓΟ

-το πας

-σε τραβάει

το τραβάς-

σε πάει-

(fotoart Waterhouse)

ονείρωξη

χθες έχυσα με τη σκέψη σου. σκεφτόμουν πως σε φιλούσα αδέξια  μεθυσμένα, μουγκρίζοντας το κάναμε αυτόματα. ή επιδεικτικά και καθόλου σωστά, αλλά γελούσαμε και χύναμε μαζί και γλυφόμασταν ώρα..
το πρωί που ξυπνάγαμε κάναμε έρωτα. άναβες τη φωτιά και πήγαινες να ταϊσεις τα ζώα. εγώ έφτιαχνα καφέ και συμάζευα τα χθεσινά. πίναμε αργά τον καφέ μας κι ονειρευόμασταν. βγαίναμε έξω, να φροντίσεις για τα δέντρα και τα ξύλα κι εγώ μάζευα απ' το περιβόλι φρούτα κι ότι μας ερχόταν να μαγειρέψω. μαστόρευες, σκάλιζες και γω μαγείρευα. όταν χρειαζόταν κλαδεύαμε και οι δυό μαζί λίγες ώρες. τα απογεύματα συνήθως τα είχαμε ελεύθερα, για βόλτες στη θάλασσα, στο βουνό ή στη πόλη. για μελέτη, για τέχνη, για πάρτυ με φίλους.
Τα Χριστούγεννα γινόμασταν καλικάτζαροι ή πηγαίναμε ταξίδι στις Ινδίες, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική. το καλοκαίρι κατασκηνώναμε σε ένα δέντρο στην παραλία.
Κάναμε παιδιά και φτιάξαμε την πιο όμορφη αυλή γεμάτη ζωή και ψυχή. ζήσαμε στην ίδια σοφίτα νύχτες στη Σαχάρα, μυσταγωγίες των Ιμαλαϊων, παγανιστικές τελετές και παρακμές του Μπρονξ και του Σόχο. ο κήπος μας έγινε η Εδέμ και το Γούντστοκ, οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας και το χειμαδιό του Πάνα.
Απ' τον ώμο σου αγναντεύω ηλιοβασίλεμα και ανατολή. έτσι υπογράφω πως χύνω μόνο για σένα.

διαγώνισμα για δολοφόνους

Παραστρατημένοι έρωτες

Φίλοι που πέταξαν

Ψυχές σφαλιστές

προς αποφυγήν σφάλματος!

-Αυτός που ξέρει πολλά, άνθρωπος της ζωής του αν είσαι, μισό θα σου πει- 
 

Φίλοι που πετάξαν

Παραστρατημένοι έρωτες

Καρφί του καθρέπτη κ'

Πορσελάνη του γεύματος

(fotoart Karavouzis)

τα ώριμα παιδιά δικούς τους κανόνες φτιάχνουν

Έχουν καταλαγιάσει.
Κάποτε είχα τη δύναμη να τ' αναδεύω και μέσα στο θολό βυθό σε ένα πάτωμα πιο καθαρό να ξαπλώνω. Για να ονειρεύομαι κολάζ από ιστορίες. Να στεγνώνω βραχυκυκλώματα - Τώρα, ακόμη και τα γράμματά μου είναι πιο ταραγμένα, πιο δυσνόητα. Τρέμουν, τρέμουν, αλλά τι τρέμουν; Φοβούνται κάτι μη χάσουν και τρέχουν, γράφονται σε μια βάση εν κινήσει ή δεν έχουν παραλήπτη και δε τα νοιάζει πως θα φανούν; Λείπει η δύναμη στα δάκτυλα που κρατούν τη μύτη;
Ανεξέλεκτα κατευθύνονται. Τρέμουν. Τρέχουν. Ασύντακτα, αιφνίδια, τρέπονται σε άτακτη φυγή. - Α, ψυχή...
Να υπήρχε ένας έλεγχος στη πόρτα, ένας γυμναστής, ένας στρατηγός!
Δεν θέλω κανέναν να σκεφτώ.
Το να φανταστώ το άγνωστο φαίνεται τόσο μάταιη διαδικασία.
Αλήθεια, πόσες φορές νομίσαμε πως το βρήκαμε;
Εαυτέ, σε βλέπω πως με κοιτάς και θα πω, καμία. Αλλά το παραμύθι για να σταθεί κάνει κι όλο τον κόσμο γύρω του παραμυθένιο.
Ιστορίες για μοναχικούς αναγνώστες. Κουπιές στην ατάραχη λίμνη.

Λέγαμε να πάρουμε τα σακίδια και να Ξεκινήσουμε από Κωνσταντινούπολη ως τις Ινδίες.
Όλα αποικίες της Ιερουσαλήμ, των Βρυξελλών... παρατατηκοί της Αττικής.
Το όνειρο ψαύεται από διψασμένα χέρια στη Σιέρα Λεόνε.


(fotoart Heather Jansch/ γλυπτά άλογα απο ξύλο)

όλων οι ιστορίες

"
δεν μπορώ άλλη άνοιξη, άλλα τραγούδια. ξεχνάω όλο και πιο πολύ, όλο και πιο συχνά. προτιμώ ενός χειμώνα την αγωνία, ενός καλοκαιριού την τριζάτη ζέστη, το μαύρο πρόσωπο. δεν μπορώ άλλη άνοιξη ερωτική, λες και δεν γίνεται αλλιώς, λες και φταίω πάλι. άσε να 'μαστε τότε μόνο μόνοι!

...

πάλι μπερδεύτηκε η καρδιά μου. κάνει προσποιήσεις ξαφνικά, αλλαγές ρυθμού απότομες, με πιάνει απροετοίμαστο, ομολογώ, όντας συνέχεια στην επίθεση, μένω ανοιχτός πίσω, αφύλακτος, απροστάτευτος, αθώος. η καρδιά μου όμως δεν είναι εχθρός, δεν το κάνει επίτηδες, δεν με ζηλεύει. έχει τη δική της ζωή, πέρα από τη ζωή μου την έξω συνεχίζει το δρόμο της, τις νύχτες μόνο αυτή με φυλάει, ακοίμητη, αμίλητη, αθώα. μόνο σαν το διπλανό μου στην παρέλαση καμμιά φορά αλλάζει το βήμα της, για να το ταιριάξει με το δικό μου, για να πηγαίνουμε λίγο μαζί, για τους απέξω που κοιτάνε.

...

πιο πέρα πάλι, ο κόσμος υπάρχει και δεν υπάρχει, συνεχίζεται και δεν συνεχίζεται σαν παλιά. στη θάλασσα μόνο βλέπω λίγη χαρά, λίγο φως, λίγη άνοιξη. γιατί να 'ναι τόσο πολλή η θάλασσα πάντα, αν ούτε αυτή υπάρχει, ούτε Θεός; γιατί κι εγώ να μένω τόσο ήσυχος δίπλα της, σαν άνθρωπος, σαν διάβολος, σαν χαζός;
"

Σωτήρης Κακίσης

 (fotoart T.Lautrec)

Οι Άγγελοι

Οι άγγελοί μας ειν’ αδέσποτα σκυλιά
Στη μέση στέρφου χωραφιού αγριελιά.
Μισά φεγγάρια χαραγμένα σε σπηλιά.
Λευκά φτερά ψαλιδισμένα από παλιά.

Οι άγγελοί μας, αλήτες του δρόμου.
Ισόβιοι φυγάδες σε σενάρια τρόμου.
Όπλα βαριά που κρατάμε επ’ ώμου,
στραμμένες κάννες στο γραπτό μου.

Οι άγγελοί μας δεν χρωστάνε δανεικά
Ό, τι είναι μπρος είναι και πίσω. Αερικά.
Δεν έχουν στέγη και θεό για να νικά
τον άγγελό τους που σκοτώνει ιδανικά.

Οι άγγελοί μας είναι άφυλοι, βουβοί.
Σώμα δεν έγινε ποτέ γι’ αυτούς κλουβί.
Έχουν μια ράχη από μετάξι, ν’ ανεβεί
όποιος αξιώνει μια ουράνια συντριβή.


Άχρονοι ήρωες, Οιδίποδες, Κανένες.
Κύκλωπες, Αίγισθοι, πουτάνες και παρθένες.
Κάποιες ζωές τις έζησαν χαμένες.
Άλλες τις έριξαν κομμάτια στις αρένες.
Ποτέ δεν έγιναν αράχνες ξεπεσμένες.
Δεν καταδέχτηκαν ζωές ξεπουλημένες.

Χαριτίνη Ξύδη 

(fotoart by Leloir)

απώλεια, τροφή των θηρίων

"Κάποτε όλοι θα γίνουμε αστροναύτες"

Έφτιαξε το υποκατάστατο της απουσίας
μουσική και τέχνη υπαρξιακή
Έφτιαξε το αντίδοτο της απώλειας
τέχνη υπαρξιακή και μουσική

Εκεί βρήκα όλες τις λαθραίες μου περιπλανήσεις
αυτές δηλαδή που είναι
το υποκατάστατο της εμπειρίας
το αντίδοτο της ιδέας
για παραλλαγή
που ντύνεται κανείς
συνοδεία

Να γράψουμε
κάτι
για την ευτυχία των άλλων
για την ευτυχία των άλλων
για την ευτυχία των άλλων

στην ΑΝΝΑ ΜΕΛΗ

(foto by net)

οι πωλητές

Λοιπόν, έτσι θα έρχονται

και θα παρέρχονται αυτοί

νομίζοντας κάθε φορά πως φτάσαν

Όμως εγέμισα φαντάσματα

από τους δήθεν εαυτούς που μου πουλούσαν

μα δεν κατάλαβα πως τους πουλούν

Δεν αγόρασα
Τι να αγοράσω αγάπη!

δεν ξέρω από τέτοια αλλησβερίσια

Και νομίσαν αυτοί οτί τους απορρίπτω

Γίναν αδιάφοροι για μένα πωλητές

κι έτσι έφυγαν για να χτυπήσουν

την πιό κάτω πόρτα

(foto by net)

Ο ταξιδιώτης

Ανοίχτε μου την πόρτα αυτή που κλαίγοντας χτυπώ
η ζωή μας είναι μεταβλητή σαν τα νερά του Ευρίπου
είδες μιαν όχθη σύννεφα να κατεβαίνει
με τ’ ορφανό πλοιάριο στους πυρετούς του μέλλοντος
όμως όλες τις μεταμέλειές σου τις θλίψεις όλες τις θυμάσαι

αόριστα καμπύλα ψάρια λουλούδια του βυθού
ήταν η θάλασσα πάλαι ποτέ
και κάθε ποταμός εκεί εξαντλείται
ώ μνήμη μνήμη
ένα βράδυ μπήκα σε πανδοχείο μελαγχολικό
κοντά στο Λουξεμβούργο
στο βάθος της αίθουσας ένας Χριστός πετούσε
ένας κρατούσε μια νυφίτσα
άλλος ένα σκαντζόχοιρο
έπαιζαν τράπουλα κι εσύ με είχες λησμονήσει
θυμάσαι το πένθος των σταθμών
πολύωρο
διασχίζαμε πολίχνες με περιστροφές 24ωρες
τη νύχτα κάναν εμετό τον ήλιο της ημέρας
ώ ναύτες ώ γυναίκες σκυθρωπές
και σεις συντρόφοι μου και σεις όλα τ’ αναπολείτε

δύο ναύτες χωρίς ποτέ ν’ απομακρύνονται χωρίς ποτέ τους
να μιλούν
ο πιο μικρός ξεψύχησε γέρνοντας στο πλευρό του
ώ σεις συντρόφοι λατρεμένοι
ηλεκτρικά κουδούνια των σταθμών άσματα θεριστών
τροχοφόρα του χασάπη συντάγματα αμέτρητα των δρόμων

γέφυρες ιππικού νύχτες μπλάβες από αλκοόλ
είδα πόλεις παραλοϊσμένες θυμάσαι τα προάστια
και το γυμνό κοπάδι των τοπίων

κυπαρίσσια τεντώνοντας τον ίσκιο τους κάτω από την Εκάτη
τη νύχτα αυτή στο γέρμα του καλοκαιριού άκουσα ένα πουλί
χαύνο κι εξοργισμένο
και τον άσωστο κρότο κάποιου στενόμακρου κι άφεγγου
ποταμού
και καθώς όλα τα βλέμματα κι οι λάμψεις όλες όλων των
ματιών
κυλούσανε πεθαίνοντας στην εκβολή του ποταμού
οι όχθες έμεναν βουβές χορταριασμένες κι έρημες
και το βουνό πλημμύριζε με φως την άλλη όχθη
ύστερα σιγανά και δίχως πιθανή εξήγηση
σκιές των ζωντανών αναρριχώνταν στο βουνό λοξές ή στρέ-
φοντας
αιφνίδια τη φασματική τους όψη με τις σκιές παλλόμενες
όπως
οι ξιφολόγχες κι άλλοτε ανέβαιναν ψηλά και πάλι χαμη-
λώναν
οι οδοντωτές αυτές σκιές βογκώντας σαν άνθρωποι γλι-
στρώντας
βήμα το βήμα στο βουνό –όγκος φωτός-
άραγε ποιον ξεχώρισες στις ξέθωρες αυτές φωτογραφίες
θυμάσαι τη μέρα που μια μέλισσα ρίχτηκε στη φωτιά
Δυό ναύτες χωρίς ποτέ ν’ αφήνει ο ένας το πλευρό του άλλου
Ο μεγαλύτερος φορούσε μια σιδερένια αλυσίδα στο λαιμό
Ο μικρότερος έκανε πλεξούδες τα ξανθά του μαλλιά

Ανοίχτε μου την πόρτα αυτή που κλαίγοντας
χτυπώ
η ζωή μας είναι μεταβλητή σαν τα νερά του
Ευρίπου

Γκιγιώμ Απολλιναίρ

H ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΖΗΤΕΙΤΑΙ

Ποια είναι η Ύπαρξη μέσα μας
που συμπάντεια οι ποιητές ονομάζουν
Ποια είν' αυτή που οι επιστήμονες ζύγισαν
κ' κάποιοι άλλοι ως αντικείμενο πειραματισμού την τραβούνε
Ποιο φως είναι ικανό να την ανακρίνει 


Είναι αυτή που αντίκρυ μου στέκεται
όπου προστάξω κινείται
Είναι αυτή που άφησα Ελεύθερη
κ' δίχως σκοπό σκορπιέται


Αυτή που στην ερημιά στήνει θέατρα
Στην πολυκοσμία τον θεό επικαλείται 
Κι όταν τη δείτε
Επιτέλους να λέγεται
Έρωτα κι εσείς θα την πείτε


Μέσα από αυτά που ονειρευτήκαμε σαν ζευγάρωμα
Βρίσκεται αυτή η Ψυχή που ζητείται
Είτε νόμιμα είτε παράνομα
Επιστρέφει η Ψυχή που Ζητείται




(fotoart Paul Schiek)

Για την Ποίηση ..την απλοποίηση, την συνειδητοποίηση..

Εαρινή ισημερία. Αν μας έχει μείνει λίγη αυθεντικότητα στον ψυχανεμισμό, σήμερα είναι έτσι κι αλλιώς ιδιαίτερη γιορτή.
Ημέρα της Ποιήσεως. Σίγουρα βέβαια άλλο ο ποιητής και άλλο η ποιητικότητα.
Αν πούμε πως η ποίηση είναι ο σύνδεσμος μεταξύ λογικής και συναισθήματος όλα απλοποιούνται. Όπως όταν γείρεις σε ένα σώμα, με όλο σου το είναι, τότε σταματά η χαοτική βουή, των τρισεκατομμυρίων εις την τρίτην, άλλων υπάρξεων και γίνονται ήρεμη πνοή.
Ο ποιητής εξιστορεί την αλληλουχία της ύπαρξης, παρεμβαίνοντας σε αυτή με μια αποκαλυπτική μετάβαση -δράμα, δρω- τέτοια που πολύ μοιάζει με παράδειγμα από φιλοσοφικό στοχασμό. Στοχασμό με διαφορετικά υλικά όμως. Υλικά που εικονοποιούν διαδρομές συναισθήματος, εφαπτόμενα στον ορισμό της συνειδητοποίησης.
Αν βγάλουμε τα αντικείμενα από το συντακτικό μας η συνειδητοποίηση μοιάζει ακόμη πιο εφικτή. Βυθιζόμενοι στα ανθρακορυχεία των σκέψεων ή επισκεπτόμενοι όλα αυτά που κάθονται στην αίθουσα αναμονής του σταθμού, τα οποία είναι αδύνατο να προλάβουν την έξοδο ή την είσοδο μέσο της αυτοστιγμήν έκφρασης, είναι εκεί και περιμένουν την δική μας έξοχη μεγαλειότητα να τακτοποιηθούν.
Και ποιος ο καλύτερος τρόπος από αυτόν της Ποιήσεως!

(foto by net)

ο τροχός

Ωραία λόγια προσδόκιμα
Κόμβοι με φωτεινούς σηματοδότες συμβόλων
Προσδόκιμο τίποτα

Πρόσωπα, επίδοξες φυλακές του σύμπαντος
,ας μάθουμε πως το βλέμμα της ψυχής διαπερνά την ύλη
Στον τροχό των αισθήσεων μπερδεμένος λευκός χιτώνας,
το άγραφο χαρτί
απ' την τριβή γίνεται σκόνη
Πτερόεντα ιζήματα που μόνο μαγικά χαλιά θα μπορούσαν να είναι.

Ας τολμήσουμε την παρομοίωση του κόσμου με κάτι χρήσιμο.  




(foto by Φαίδρα Φις)

Μια μέρα ξυπνώ

γυρεύω μια ζωή που να ισορροπεί η παρέμβαση με τη φυσική.
το μηδέν μοιάζει με ουτοπία.
το άπειρο σα να είναι μια σκέτη εγκεφαλική μαγία.
μορφώνομαι λες για να φερθώ καλύτερα στα ζώα και τα φυτά.
για τους ανθρώπους ποίος ο λόγος;
ποιός ο ορισμός και η λειτουργία της κάθε μονάδας;
στην υπερβολή με οδηγεί η εναγώνια επικοινωνία.
επικοινωνία με άθλους ή άθλια επικοινωνία.
ένα πρωί ξυπνώ στη Γη
τα ένστικτά μου είναι πιο δυνατά απο το εγκεφαλικό ταξίδι
μη μιλάς άλλο, έλα να περπατήσουμε μαζί
για την τροφή μας
να σκαρφαλώσουμε ως τη πηγή
είναι βέβυλο να οικούμε τους ναούς
είναι βέβΥλο και μας κάνει φιλάσθενους
παράξενους κλειστολάγνους, ζωντανούς νεκρούς.
ένα άστρο με μαγνητίζει παράμερα να κινηθώ
η αγέλη σαν ένα κορμί ανχνίζει
κρυώνω, πισωγυρνώ
Μια μέρα ξυπνώ στη Γη
ποιός μας μάτωσε;
σήμερα δεν επιτρέπεται να ματώνεις
είναι μολυσμένα λίγο ή πολύ όλα
κι έχουμε ξεσυνηθίσει να ματώνουμε φυσικά
...
έλα φίδι και δάγκωσέ με, σε προκαλώ.
γιατί είμαι πιομένη με χειρότερο δηλητήριο
έρχομαι απ' τον χορό των κανίβαλων ποντικών

στη Φαίδρα Φις

 

Μια μύτη μολυβιού που μπόρεσε και μύρισε

Όσους αστερισμούς κι αν ρίξω 

μες τη βρεμένη σου ματιά

καρβουνάκια γίνονται να γράφω

Την αντίστροφή πορεία τους

μεταφορά μέχρι να νιώσουν 

την υδρογόνο σύλληψη 

Να ξεγελάσω μιαν εντύπωση

πως η ψυχή μας περισεύει

όταν τη χύνουμε στα σχήματα

...

Γι' αυτό λέω πως καίγομαι

με την ιδέα του αφανισμού

καθώς η μύτη μολυβιού 

(fotoart M.Kountouris)

ρόδου ηφαίστειο

..σταθερά προς τον Ήλιο που λιώνει του χρόνου τα άσβηστα κελιά..

εύοσμη μελωδία -φευ-

Για μας.. Ένα καταφύγιο άγριας ζωής

Ποίηση... χαριτωμένη λύπη.

 ..................

(fotos by me/ σήμερα)