Στον Θεό όταν μιλάς και στους νεκρούς, ή κι όταν μιλάς σε εσένα, δεν χρειάζεται κανείς να σε ακούει. Όταν θες να σε ακούει κάποιος μιλώντας στον θεό ή στους νεκρούς ή σε εσένα, στην ουσία παύεις να μιλάς στον Θεό και στους νεκρούς αλλά μιλάς κι αναφέρεσαι σε κάποιους άλλους σε κάποιον άλλο σε κάτι άλλο, αυτή είναι η γνώμη κι η εμπειρία μου για ανθρώπους που έχουν τα λογικά τους.  Δεν έχω κάτι με τα "κοράκια" βέβαια. Τα κοράκια σε τιμάνε όταν πεθάνεις... που λέει κι ο στοίχος. Απλά δεν είναι το φόρτε μου ναι αποφεύγω τις κηδείες λόγο ευαισθησίας και προστασίας της ζωντανής μνήμης.  Την βρίσκω με το ΝΤΟΥΕΝΤΕ κι όχι με το μοιρολόι και τους επικήδειους, δεν είναι το ίδιο, δεν μπορεί να μπερδευτεί από κάποιον που έχει νιώσει το ΝΤΟΥΕΝΤΕ και ξέρει τι είναι. Αν η ανάγκη του άλλου είναι να ακούγονται δημόσια τα λόγια που θέλει να πει στους νεκρούς, δεν ξέρω να απαντήσω από που μπορεί να πηγάζει αυτή η ανάγκη και εννοείται όπως νιώθει ο καθένας σε αυτές τις περιπτώσεις ότι τον βοηθάει.. κι όπου είναι καλύτερος και νιώθει καλύτερα κι ότι τον έλκει κοιτά. Άλλος νιώθει καλύτερα στα νεκροταφεία κι άλλος στις παιδικές χαρές ας πούμε. Βέβαια και κάτι υποδηλώνουν όλα αν θέλει κάποιος να ψαχτεί, τίποτε δεν είναι τυχαίο όπως ξέρουμε. Πάντα θα υπάρχουν και καλές ειδήσεις κι ας μην πουλάνε κι ας μην τις κοιτάμε κι ας μην τις προτιμάμε τέλος πάντων κι ας μην θέλουμε να τις μοιραστούμε για τον αλφα βήτα φόβο μας ή ατομισμό μας ενώ μοιραζόμαστε αφειδώς την κακιά και στενάχωρή μας είδηση.            

.. να συνεχίσεις έτσι σε παρακαλώ .. διότι έτσι με βοηθάς να ξεκολλήσω από κάποιον που δεν με τιμά να είναι η επιλογή μου ύστερα από όσα υπέστηκα.