Τον καιρό εκείνο λοιπόν που κατηγορήθηκα άδικα κι εξωφρενικά για την σεξουαλική παρενόχληση, από τον άνθρωπο που είχα μέσα μου πολύ ψηλά, τότε είχα ένα μωρό τριών χρονών στην αγκαλιά μου κι ένα έξι και δεν είχα ακόμη βγει εντελώς από την δικαστική και συναισθηματική βέβαια περιπέτεια του γιού μου. Κανένας άνθρωπος που θα νοιαζόταν έστω ελάχιστα για εμένα ή τα παιδιά μου δεν θα μας έβαζε σε τέτοια δοκιμασία τότε, θα διάλεγε μια άλλη περίοδο ή έναν άλλο τρόπο τέλος πάντων. Για να μην καταρρεύσω ψυχοσυναισθηματικά τότε με την βοήθεια του γιατρού μου προσπάθησα να μεταφράσω το γεγονός συνειδητά όπως θα μου άρεσε εμένα καλύτερα. Τώρα νιώθω πιο δυνατή έχει περάσει πολύς χρόνος και επιθυμώ να κοιτάξω να δω την αντικειμενική αλήθεια του τότε και του σήμερα.