ΤΟ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΧΕΡΙ
Μετέωρο να μένει και παγωμένο
Πόσο να κρατήσεις το χέρι σου απλωμένο
Όσο ο απέναντί σου αλλού γυρνά.
Αμήχανα τότε το χέρι θα μαζευτεί
Μαζί με την σκέψη που μοιάζει
Δεύτερη τώρα και πιο αφηρημένη
("Είχε όντως το χέρι μου απλωθεί;")
Σκορπάει μες τον αέρα
Που σε διώχνει από εκεί
Για να ενωθεί πάλι σε ένα άλλο τοπίο
Όπως στρίβεις για αλλού να κοιτάς.
Εντάξει, δεν είναι να τα παίρνεις προσωπικά.
Κάνε κι εσύ πως απλά
Έφτιαχνες τα μαλλιά σου.
Κάποτε στην ζωή μου, πριν είκοσι χρόνια περίπου, έφαγα ένα μεγάλο συναισθηματικό αδιέξοδο. Τότε κατάλαβα πως με τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουνε πρέπει να είμαστε όσο μπορούμε πιο ειλικρινείς κυρίως για το αν αγαπηθούμε να αγαπηθούμε για αυτό που είμαστε κι όχι με κάτι που δεν υπάρχει. Λίγα χρόνια μετά κατάλαβα πως αυτό χρειάζεται και στην δουλειά και σε ότι κάνουμε αν θέλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας όλη μέρα. Τότε είχα αγαπήσει μια κοπέλα που δεν είχε φίλους που δεν άκουγε κάουντρυ και σκαθάρια που της άρεσαν τα αγόρια που είχε ωραίο χιούμορ φλογερό πνεύμα λάτρευε την σπουδαγμένη ποίηση και ήταν ας το πούμε αρκετά μυστήρια εσωστρεφής. Την αγαπώ ακόμη. Εσύ μπορεί να είσαι καλύτερη, δεν ξέρω, δεν σε ξέρω, αλλά αυτήν πάντα αυτήν θα την αγαπώ, κι ας μην υπάρχει. Δεν υπάρχει. Γι' αυτό δεν την ξέρεις. Αν την ήξερες θα σου είχε πει για μένα και κάπως αλλιώς θα είχες φερθεί. Ο άθλος μου τελειώνει. Κάτι λίγο μου έχει μείνει από την επιστροφή. Πόσες φορές να παίξει κανείς το υπάρχω! Αφού δεν υπάρχει αυτή με την άλλη.
ΚΙ ΕΤΟΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ
Δεν με τσακώνει ο Καζατζίδης φίλε! έχω πιθανή αποσύνδεση.. μπορεί να φταίνε οι χειλάρες οι μαύρο ροζ από την αραπιά.
Δεν θεωρώ κακό τις εκδηλώσεις του έρωτα όταν αυτές γίνονται με κάποια ευαισθησία ή με αγάπη. Δεν είπαμε να το κάνουμε σε δημόσια θέα μέρα μεσημέρι ούτε φάτσα μπροστά σε παιδιά. Όταν υπάρχουν παιδιά στο σπίτι το κάνεις στο δωμάτιο σου και λίγο πιο συγκρατημένα σφαλιστά κι αθόρυβα όσο γίνεται. Δεν μπορεί να είσαι χειραφετημένος άνθρωπος να γαμιέσαι στην δουλειά για να έχεις ένα ωραίο σπίτι και να μην μπορείς να κάνεις στο δωμάτιό σου ότι θέλεις και με όποιον θέλεις. Το τι είδους διαπαιδαγώγηση επιλέγει ο καθένας είναι σεβαστό εφόσον φέρεται όμορφα στα παιδιά του. Προσωπικά ήθελα και θέλω τον έρωτα στο σπίτι μου και με χαρά έχω φιλοξενήσει κατά καιρούς και φίλους ζευγάρια όλων των ειδών. Το να πας σε ένα ξενοδοχείο για το γούστο σου είναι πολύ ωραίο αλλά το να πας εκεί γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή είναι θλιβερό και δηλώνει μια προβληματική κατάσταση, εν μέρει ή και ολοκληρωτικά καταδικασμένη. Ακόμη και λάθος να είναι καλύτερα να το κάνεις σπίτι σου παρά έξω. Ποτέ δεν κατάλαβα τι σκατά ιεραρχία επικρατεί στα μυαλά των ανθρώπων που ανοίγουν τα πόδια τους σε ανθρώπους που δεν θέλουν να τους ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους και του δωματίου τους της ζωής τους ή και της καρδιάς τους. Εκτός πια κι αν είναι κανόνες που σου έχουν επιβάλει άλλοι και είσαι εξαρτώμενος από αυτούς σε τέτοιο βαθμό που να κινδυνεύει η ζωή σου ώστε να έχεις συμφωνήσει να πατάς και να καταπιέζεις έτσι τον εαυτό σου. Και για πόσο μπορεί κανείς να μείνει γοητευμένος σε αυτήν την κατάσταση. Φτάνεις στο μέχρι θανάτου κι αν έχεις άστρο επιζείς και πας στο παρακάτου της ζωής.
διαβάζω πάντα τα ίδια βιβλία. είναι πάνω από δέκα μέρες τώρα που δεν οδηγώ κι έχω κάνει λίγους περιπάτους, τους περισσότερους με ομπρέλα και βροχή, στον χωματόδρομο και τα μονοπάτια εδώ γύρω που κατεβαίνω να πάρω την μικρή όταν έρχεται με το ταξί. εχθές ήμουν καλύτερα, μπορούσα να γυρίζω πλευρό υποφερτά. δεν πήγα στον γιατρό με τις κορτιζόνες, θα περιμένω τον Μάρτη να πάω στον καλό. βάζω κρέμα βολραρέν, παγοθεραπεία, ιμάντα και για παυσίπονα παίρνω σαλοσπίρ το βράδυ και σαν αντιφλεγμονώδες. Θέλω να τα καταφέρω το καλοκαίρι να πηγαίνω στην θάλασσα. σκέφτηκα πως ακόμη κι αν δεν οδηγώ θα μετακομίσω στην σπηλιά στο ποτάμι και θα γιατρευτώ. Θα σε δω μπροστά μου ένα ηλιοβασίλεμα στο Στόμιο την ώρα που θα ευχαριστώ και θα χαιρετάω τον Ήλιο. ΠΟΝΑΩ. Ξεχνιέμαι λίγο με όνειρα. περιμένω το γράμμα σου. νιώθω τις ανάγκες από αδύναμη θέση, πολύ εύθραυστο .. με τί να τυλιχτώ ;
έξω φυσάει η παγωμένη θύελλα .. -πολύ ωραία μουσική- . ξύλα δεν. ας σκοτωθούνε τα μικρόβια
σε είδα στο όνειρό μου. ήμουν στην πόλη που βλέπω στον ύπνο μου μα έμοιαζε πιο πολύ με την Αθήνα. Ήμουν στην Αθήνα στο σπίτι σου με τους ανθρώπους σου την οικογένεια σου. Κι ήταν περίεργο αυτό το ζεστοκρύο στην ατμόσφαιρα το κάπως μαγκωμένο αλλά μαγικό. Τέλος πάντων πόσο να καθόμουν νομίζω ήμουν δυο μέρες εκεί και κάτι της λογικής με έδιωχνε κι εσύ; με τρόπο; στα παιδιά μου να γυρίσω. έφυγα και περπάταγα ανέβαινα την Πειραιώς αλλά βρέθηκα και σε ένα άλλο σημείο με κουτούκια που έχω ξαναδεί πιο βόρεια μα ήταν ερημιά και όπως βγήκα πάλι στην Πειραιώς σε είδα ξαφνικά μπροστά μου σα να πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο και αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε κι ήταν εκρηκτικό σα να έχασα την επαφή με το περιβάλλον και ήταν το πάνω χείλος σου από μέσα όπως το έγλυφα χιλιοδαγκωμένο αλλά δεν θυμόμουν να το είχα δαγκώσει εγώ μα το αντιμετώπισα περίεργα σαν ευαισθησία κι όχι σαν γεγονός μα κάπως με επανέφερε στην επαφή με το περιβάλλον. Εκείνη την ώρα πέρασε η αδερφή μου με ένα άσπρο γυαλιστερό τουριστικό λεωφορείο άδειο μόνο με τον οδηγό και με φώναξε ότι φεύγαμε από την πόλη με αυτό και έτρεξα και μπήκα μέσα κι εσύ έμεινες στην θέση σου και σε κοιτούσα όπως μίκραινες με την απόσταση. Και κάτι με έπιασε και κατέβηκα στο Γκάζι γιατί ήθελα να μείνω κι άλλο. Σκέφτηκα να πήγαινα στον Κεραμικό μα όταν είδα το λεωφορείο να φεύγει κάτι με έπιασε και έτρεχα να το ξαναπρολάβω και ξύπνησα κάπου εκεί που βγαίνει η Ιερά οδός.
Χάρηκα που σας είδα. Σας αγαπώ πάρα πολύ.
Βλέπω και δεν μπορώ να συνέλθω τις φωτογραφίες της Καισαριανής από το facebook. Το μυαλό μου τερματίζει. Αμύνεται και θυμάμαι το βίντεο που μου έδειξε ο Γουίλσον μέσα από την βάρκα που έφτασε στην Ελλάδα πέρσι το καλοκαίρι. Ένα βίντεο την ώρα που είδανε την Γαύδο μετά από τρις μέρες στην θάλασσα από την Λιβύη -όπου και δυο άνθρωποι ανάμεσα τους έχασαν την ζωή τους από τις συνθήκες του ταξιδιού- . Τα ολόχαρα πρόσωπα με τα σχεδόν σαλεμένα μάτια που τρέχανε δάκρια χαράς. Το βλέμμα από τον θάνατο στη ζωή. Ύστερα προσπαθώ να ξανακοιτάξω τις φωτογραφίες της Καισαριανής. Από αυτήν την ζωή στον θάνατο. Για ένα καλύτερο αύριο. Το χαμόγελο του Μπελογιάννη , αμύνεται το μυαλό μου με το χαμόγελο του Μπελογιάννη.
Αλλιώς στην εκκλησία αλλιώς στο καφενείο στην πλατεία αλλιώς στην σάλα αλλιώς στην τραπεζαρία κι αλλιώς στο δωμάτιο. Αλλιώς στον ουρανό αλλιώς στην γη κι αλλιώς στην θάλασσα. ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΥΛ για όλα: ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ..
Ποιος άνθρωπος μπορεί να κοιτάξει και να δει πραγματικά αυτές τις φωτογραφίες χωρίς να πάθει κάποιο είδος κρίσης. Και χωρίς να πάθει αποσύνδεση ή αποστασιοποίηση για να προλάβει την κρίση; Το να τις κοιτάς ρομαντικά πας εκεί που κοιτάς μέσα από τα σύννεφα, έχεις ήδη σκοτωθεί. Προσωπικά δεν θα παραδεχόμουν την ιδεολογία μου. Να πω ότι είμαι κουμουνίστρια στους φασίστες γιατί; Μήπως είναι η Παναγιά μου αυτοί για να τους εξομολογηθώ την αλήθεια μου. Ψέματα θα έλεγα άρες μάρες κουκουνάρες. Ακόμη και για τις εξορίες μετά θα υπέγραφα χιλιάδες χαρτιά τους και θα τα έβλεπα για άκυρα πατσαβούρια όπως και τους ίδιους. Τί με νοιάζει τί λένε αυτοί για μένα και τί λένε οι άλλοι. Όχι από άρνηση ή προδοσία των πιστεύω μου μα διότι κρίνω πως δεν θα άξιζαν την αλήθεια μου αυτοί και δεν θα άξιζε η αλήθεια μου η ειπωμένη σε αυτούς να ανταλλαχτεί με την ζωή μου. Δεν ήταν Δημοκρατία εκεί για να κάνω τον Σωκράτη. Το να με πει κουμουνιστή ένας φασίστας δεν έχει κάποια αξία πόσο μάλλον να αξίζει την ζωή μου αυτό. Θα έβρισκα έναν άλλο τρόπο να δώσω την ζωή μου να φάω έστω έναν από αυτούς μαχόμενος κάπως. Το να ζήσω για την ιδέα είναι καλύτερο από το να πεθάνω για την ιδέα. Όχι για την ιδέα μου να μπω στην ουρά για σκότωμα. Θα είχα αντιδράσει θα με είχα φάει ίσως λίγες στιγμές νωρίτερα. Και πάλι όταν μετράει το κάθε δευτερόλεπτο για μια ακόμη ζωντανή στιγμή δεν ξέρω μπορεί να πήγαινα κι εγώ έτσι μεθυσμένη αγκαλιά με την ιδέα μέχρι τον τοίχο και το τέλος. Αυτοί οι άνθρωποι πήγαν θυσία στον Μινώταυρο χωρίς να προβάλουν αντίσταση στάθηκαν στην σειρά και τους έφαγε. Δεν το χωράει το μυαλό μου τέτοιο πράγμα. Για μια στιγμούλα ζωής ακόμη; Για έναν τίτλο τιμής, γιατί; Για να είναι εύστοχη η σφαίρα για λιγότερο πόνο, γιατί; Αν λέμε ένα γιατί για τον Σωκράτη για αυτούς πρέπει να πούμε πάρα πολλά γιατί. Τί μάχη είναι αυτή, δεν ξέρω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Τι είναι αυτό να αξίζει η ιδέα πάνω από την ζωή και πως στέκει.
Ότι μου έδωσες, ότι πήρα, ότι μου έμεινε κι ότι μου άφησες, τα έχω μαζί μου. Γιατί θέλω να είμαι μαζί τους.
Έχει πέσει όλη η μεταφυσική μου στο γκρεμό με αυτό το σενάριο. Δεν ξέρω πόση Νάνσυ απομένει εντός μου. Δεν υπάρχει απαρτία για να ψηφιστεί ένα τέτοιο σενάριο, η προσέλευση είναι αθρόα. Είναι σα να έχω πάρει όλα τα αντιψυχωσικά του κόσμου να έχω λοβοτομηθεί και θέλω μόνο να κοιμάμαι. Δεν το βλέπω να περπατάει.
.. γιατί ήρθε αυτό το σενάριο να εξετασθεί τώρα βλέπω επιτέλους πρώτη φορά ή με έχει τυφλώσει η ζήλια μου; Το σενάριο είναι επανάληψη τραύματος, μετασκευή πες, επομένως είναι δικό μου το θέμα. Αλλά παίζουνε τουλάχιστον κι άλλοι δύο στο έργο. Βρήκες επιτέλους μια κοπέλα και την ευκαιρία να κόψεις εντελώς με κάποιους και είμαι ένας από αυτούς. Μπορεί να είμαι κι ο πρώτος!
Σκέφτομαι πρακτικά. Έκανε πολλά κλικ. Ενώνονται εγκεφαλικά κέντα. Κατάκτηση! Όπως τότε που ένιωσα πρώτη φορά ενωμένα τα αυτιά μου με το μυαλό μου και γνώριζα τις νότες. Και τότε που άρχισα πρώτη φορά να αλλάζω την κινητική δύναμη σε βαρυτική διαπερνώντας την επιφάνεια. Κάτι ευήβρα χθες τα μεσάνυχτα την ώρα που αυνανιζόμουν σα το φίδι.
Θα ήθελα όλοι οι αγαπημένοι να είναι με τους αγαπημένους τους σήμερα και κάθε μέρα. Ας έχουν δυσκολίες και με σκαμπανεβάσματα οι σχέσεις -να σου λέω, ανέβα στο σκαπό, και να ανεβαινείς. Εδώ που βρέθηκα δεν φοβάμαι την ρουτίνα διότι διδάκτηκα την Ιεροτελεστία της ημέρας. Άσχετα που συχνά χάνω το μυαλό μου από την έλλειψη έρωτα, δηλαδή την έλληψή σου και παθαίνω διάφορα. Απόψε θέλησα και φρόντισα να μείνω μόνη στο σπίτι. Θέλω να μιλήσουμε. ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ
είδα ένα μακρύ περιπετειώδες όνειρο. ξύπνησα στις 8 και λόγο πόνου δεν το έγραψα γιατί το πρωί είναι η πιο δύσκολη ώρα για το χέρι μου και με ξαναπήρε ο ύπνος και ξύπνησα 12 και. ήταν σε μια παραλία με κολπίσκους και βράχια. όπως στο βιντεοκλιπ αλλά μέρα. είχε πολύ κόσμο κι είχα τσακωθεί με κάποιους γιατί είχα κάνει κάτι προκλητικό. το μόνο γνωστό πρόσωπο που θυμάμαι από το όνειρο είναι ο Έκτωρ ο οποίος είχε ένα σπίτι στην παραλία με μια βεράντα με κόσμο και με κάλεσε να πάω εκεί και νομίζω πως ξύπνησα όταν έφτασα εκεί και το είδα. σε είδα; εσύ ήσουν;
σήμερα πονάω πιο πολύ από εχθές. ίσως φταίει η προπονησούλα που έκανα χθες το μεσημέρι. ακίνητο πονάει, με ασκήσεις πονάει. θέλω καλό γιατρό να μου δώσει κατεύθυνση. σκέφτομαι την Δευτέρα να πάω πάλι στον ιδιωτικό γιατί πως να περιμένω έτσι μέχρι τον Μάρτη. πονάει σα χαλασμένο με αυτό το ηχόχρωμα του πόνου από τα νεύρα που με πονούσε παλιά και το πόδι όταν το είχα χαλάσει από την μέση. σταμάτησα τα βολταρεν γιατί δεν μπορώ να πάρω άλλα πήρα ήδη πολλά. δεν μπορώ να γράψω να οδηγήσω να μαλακιστώ να κάνω τις δουλειές μου. με το αριστερό πάει πολύ αργά. είναι γεγονός πως ένας που ασκήθηκε δεξιόχειρας όταν γράφει με το αριστερό γράφει αλλιώς. δεν μπορώ ας πούμε να γράψω αυτόματη ή μπρειν στορμ και παραλήρημα με το αριστερό πάω σα χελώνα. ούτε ηχογράφιση μπορώ να κάνω για καταγραφή γιατί έχω μάθει να γράφω με σιωπή κι όχι τόσο να προφέρω, έχω σχέση με το μολύβι και το χαρτί. το βιώνω λοιπόν σαν περιορισμό όλο αυτό ακόμη και στην γραφή. τόσο πολύ που χάνω την υπομονή και σκέφτομαι να κλείσω ραντεβού στο Ριο να πάω να το βάλω για σφάξιμο.
πόσο πρησμένο είναι το δεξί στην πάνω πάπια και αντίχειρα με δείχτη
οι ηλικιωμένοι καρχαρίες στις Νότιες Θάλασσες καταπίνουν τροφή, ίση με τον όγκο τους επί δώδεκα.
αυτά τα μπολάκια σου έλεγα.
θα ρίξω κανόνι στα ηλεκτρόδια, δεν πήγα, δεν θα πάω. ψάχνω θεραπευτή
.. διαβάζω τον ξένο σου καρδιά μου και πάω σε άλλο level θεραπείας.
δεν θέλω να πάω αύριο για ηλεκτρόδια
ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥΣ
είχα άσχημες σκέψεις σήμερα και δεν το συνηθίζω. και βουητό είχα πολύ. την άκουσα και που έμαθα πως είναι άρρωστος βαριά ο Δάγλας. αναχαιτίζω από το πρωί κι εχθές το βράδυ άσχημες σκέψεις, για αρρώστιες και χαμούς.
το ποίημα το ξεκίνησα χθες το βράδυ και το έκλεισα το πρωί. δεν είναι ωραίο. δεν είναι όμορφο. είναι τόσο ωραίο και τόσο όμορφο όσο ο Καιάδας. όταν σου ανοίγονται αυτά τα πεδία στο μυαλό κλείνουνε τα άλλα. αλλάζει το κύκλωμα. ας πούμε σήμερα δεν μπορούσα να ανοίξω ας πούμε το ποίημα στην σελ. 12 , στην σελ. 37 , στη σελ 71, στην σελ. 102-3. δεν μπορούσα σήμερα να τα ανοίξω αυτά τα ζωντανά που μ' αγαπάνε και μου κάνουν έρωτα στον εγκέφαλο. Να τα ανοίξω δεν μπορούσα σήμερα με κανέναν τρόπο όπως ανοίγω τα ποιήματα σα 3D εικόνες πιέζοντας λίγο τα μάτια θολώνοντάς τα κάπως καθαρίζει κι ανοίγουν.
δε πονάω, ΠΟΝΕΣΑ , είμαι εντάξει
εσύ;
βρήκες τραγουδάκι ωχ
μπέημπ .. τρώγετε;
Έχω βγάλει εντελώς καμένα, άλλα λύσσα, ωμά, βρώμικα, κάποια με πιθανότητες για θανατηφόρα δηλητηρίαση, άλλα ότι να 'ναι, κάτι space, κάτι που δεν τρώγονται και τα έχουμε φάει. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΙΑΤΙΚΑ. δε το λες άσκημο, ..το λες;
Μαγειρεύω και για επιδόρπιο χταπόδι κρασάτο κοκκινιστό με μακαρονάκι κοφτό κρεμμυδάκια μπαχάρια ΔΑΦΝΗ να βάλω;
ΠΟΝΑΩ
Γι' αυτό την επόμενη φορά
να προσέξουμε να αναπτύσει αρμονικά
όλες του τις πλευρές και τα άκρα.
Οι εξισώσεις τριγωνομετρίας με έναν άγνωστο είναι παιχνιδάκι. Επομένως αν ξέρεις τον άνθρωπο βρίσκεις τον προορισμό ή αν ξέρεις τον προορισμό βρίσκεις τον άνθρωπο. Έχεις δηλαδή γνωστέ τις δυο πλευρές και αμέσως βρίσκεις την τρίτη. Αν δεν ξέρεις ούτε τον προορισμό ούτε τον άνθρωπο, με μια γνωστή πλευρά, μόνο την δικιά σου (όσο γνωστή μπορεί να είναι κι αυτή), να βρεις τις άλλες δυο είναι δύσκολο και δεν βγάζει συγκεκριμένο αποτέλεσμα φτάνεις σε έναν συσχετισμό με αγνώστους. Με λίγα λόγια αν δεν ξέρεις που πας γύρνα πίσω που έλεγε κι ένας τρελός εδώ πέρα. Πάει καιρός που έχω κολλήσει στο ίδιο σημείο και φρόνιμο είναι να αλλάξω ερώτηση. Σταματάω λοιπόν το να’ρθω που είσαι και ξεκινάω το έλα που πάμε. Με σκοπό να φτάσω στο σκέτο .. έλα πάμε.
Από χθες άνοιξε το χέρι και μπορώ να δέσω τα μαλλιά μου με πόνο αλλά ανοίγει το χέρι μέχρι πίσω. Ψάχνω τον καλό ορθοπεδικό και δεν υπάρχουν ραντεβού μέχρι τον Μάρτη. Δεν θέλω να πάω φυσιοθεραπεία μετά από αυτό που έπαθα και δεν θέλω να πάω στον άλλο γιατρό που κάνει κορτιζόνες. Το χέρι μου είναι μονίμως μουδιασμένο και δεν είναι για τίποτα. Δεν μπορώ ακόμη να οδηγήσω διότι το αγροτικό δεν έχει υδραυλικό τιμόνι και το παπί δεν θα μπορέσω να το κρατήσω αν χρειαστεί κάποιος απότομος ελιγμός. Ούτε το πουλί μου δεν μπορώ να παίξω. Περνάω δύσκολα. Κοιμόμουν όλο το πρωί ξύπνησα να ξεπροβοδίσω τα παιδιά και ξανακοιμήθηκα μέχρι τις 12. Από τα χέρια κινδυνεύει κι η μέση μου που την έχω στρώσει με στρέτσινγκ καλλησθενική και μονόζυγο τα οποία δεν μπορώ να κάνω λόγο χεριού και αυτές τις μέρες έχει σκηνιάσει ελαφρώς και το πόδι μου.
Είδα που έγραψες για την Χαρούλα και συγκινήθηκα. Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2008 είχα πάει μόνη μου στην αρχ.ολυμπία να την δω στην συναυλία, στην έχω πει την ιστορία. Είχα πάει μπροστά κι εκεί που της φωνάζανε να πει τραγούδια της φώναζα κι εγώ, την ατέλειωτη λέξη. Και με κοίταξε! Ναι εμένα με κοίταξε και κοιταχτήκαμε για μια στιγμή κατάματα. Δεν μπορώ να το ξεχάσω ποτέ. Θέλω να το βρω αυτό το σιντι. Το βρήκα!
Είμαι αισιόδοξη πως όλα είναι πολύ καλά και πάνε κατ ευχήν. Έχω ξεπεράσει πολλούς τραυματισμούς για να με ρίξει ένα χέρι. Σιγά σιγά θα είναι και πάλι λειτουργικό και με προσοχή θα κάνω τα πάντα με υπομονή και μοχλούς όπως ο Αρχιμήδης.
Θα κάνω τα πάντα αλλά ποιος είναι ο προορισμός μου; Να φροντίζω την οικογένειά μου και να ασχολούμαι με την τέχνη μου. Σε τρία πράγματα έχω ταλέντο, στην μαγειρική τον έρωτα και την ποίηση την μουσική. Διότι έχω στα μαθηματικά και την αλχημεία.
Θέλω ο άνθρωπός μου να είσαι εσύ. Αλλά θα ήταν θλιβερό να μην είμαι κι εγώ ο δικός σου. Συμπέρασμα μέχρι τώρα δεν έχει βγει. Τώρα είναι αλλιώς τα πράγματα. Όλα καλά με την ποίηση, τι γίνεται όμως με τον έρωτα και την μαγειρική. Με την οικογένεια. Με ξυπνάει κι εμένα ο Τσιώλης. Εκεί ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων δεν θέλω να χαθώ ούτε φευ έχω, είμαι καλά με τη Νάνσυ και με εσένα είμαι καλά ακόμα και στην χειρότερη εκδοχή είμαι εντάξει και θα μπορούσα να ξαναρχίσω. Τρις είναι οι λύσεις σε αυτό το παραμύθι. Κι έχω να επιλέξω για σένα τι να πω, αν είσαι άνθρωπος αν είσαι ο άγγελος μου ή αν είσαι δαίμονας κι αγγελοδαίμονας. Αν είσαι ο άνθρωπος μου είναι να κάνουμε και τα ανθρώπινα. Στις άλλες δυο περιπτώσεις μένει έτσι και ψάχνω άλλον άνθρωπο για τα ανθρώπινα, για την φωνή το χάδι τα φιλιά τα χαμόγελα την αγκαλιά το σεξ την συμπόρευση τις χαρές και τις λύπες τις καθημερινές, την ζεστασιά και τα ζεστά όνειρα και όλα τα ένδοξα πράγματα που αξίζει να πράξει και να μοιραστεί κανείς να στοχεύσει και να χαρίσει τις νίκες του. Τα υπάρχοντα και τις κατακτήσεις του. Με τον συμπρωταγωνιστή της ζωής τους. Τα γυρίσματα αυτής της ταινίας της δικιάς μας ταινίας συνεχίζονται μα έχουν μείνει αγύριστες οι μεταξύ μας σκηνές και θα είναι πολύ θλιβερό αυτό το έργο αν μείνει έτσι. Αν μείνει έτσι με έναν άνθρωπο κι έναν αγγελοδέμονα στον αέρα μπορεί να αντιπροσωπεύει τους περισσότερούς αλλά για εμένα είναι πολύ θλιβερό έτσι το στόρυ. Για εμένα το ιδανικό είναι άνθρωπος και Θεός να γίνονται Ένα. Κι ύστερα ένα κι ένα να κάνουν δύο λογικά και μαγικά ότι θες.
σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη. εκτός από την καρέκλα η μικρή είχε σπάσει και ένα πλακάκι στη σκακιέρα με ένα χοντρό ξύλινο σκαμπό που της γλίστρησε στο σκαρφάλωμα και το βρόντηξε χάμω ακριβώς εκεί που υπήρχε κενό μια φυσαλίδα από την κόλλα μιλάμε για λαχείο αλλά τί λαχείο από τις 100 βροντηξιές βρήκε και το κενό. αυτό δεν είναι παιδί. έχει διαλύσει έπιπλα τοίχους σκεπή πόρτες παράθυρα δάπεδα. την άλλη φορά είχε ανοίξει την πάνω καταπακτή στο κελάρι και έπαιζε σημάδι πετροβολώντας τα μπουκάλια με τα κρασιά. ότι βίντατζ συλλογές είχα δεν υπάρχει τίποτα. αναγκάστηκα κάποια στιγμή και έχω εντοιχίσει ότι πράγματα έμειναν από ενθύμια αρχείο κτλ συναισθηματικής αξίας για να τα σώσω τα έχω χτίσει. ωστόσο σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη και οι στοχασμοί στους οποίους οδηγήθηκα, η αυτογνωσία και το υπαρξιακό στίγμα μου που βρήκα μετά το σουρεάλ τρίλεπτο με την καρέκλα δεν πληρώνονται με τίποτα. θα την ευχαριστώ για πάντα που έζησα αυτή τη σκηνή.
ύστερα θυμήθηκα τον Πλάτωνα και την ερμηνεία του τριγώνου. το κοινό σημείο την παράλληλο των ζωών την διαγώνιο της παραλλήλου το τρίγωνο το ισοσκελές και την διχοτόμο. όσο πάει ο καθένας την ζωή του ευθεία δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσει κανέναν. μόνο αντικείμενα θα συναντά και ακόμη και τα υποκείμενα της ζωής του ως αντικείμενα θα μπαίνουν στην ζωή του. σαφές κοινό σημείο προορισμού λοιπόν και ισοσκελισμένη η κλήση της πορείας των ζωών. οποιαδήποτε άλλη συνάντηση είναι εκτός προορισμού, της στιγμής , μάταιη και καταδικασμένη. φτιάχνε την ζωή σου όσο θες όμως να ξέρεις πως ο άλλος αν έρθει να σε συναντήσει να μπει στην ζωή σου, την ζωή σου που ακολουθεί την δική της πορεία, αντικείμενο της θα γίνει κι είναι αυτό πολύ θλιβερό. άνθρωποι χωρίς κοινό προορισμό καλύτερα να μην ξεκινάνε. η μεγαλύτερη αξία στην ζωή ενός ανθρώπου για μένα είναι ο άλλος άνθρωπος ο άνθρωπός του. κι εγώ θέλω πολύ στην ζωή μου έναν άνθρωπο ως υποκείμενο. τί προορισμό θέλω να έχω δεν γνωρίζω σαφώς. εσύ τί προορισμό έχεις; ξέρεις ποια είναι η Ιθάκη σου; Αν βλέπεις τον προορισμό σου δίπλα σου αν κοιτάξεις βλέπεις και τον άνθρωπό σου. σκέψεις κάνω. θέλω να το βρω. τί να λέει και το ανεκπλήρωτο και τα δράματα και οι καταδικασμένες στιγμές μπροστά σε ετούτα. και οι καψούρες και οι μεγάλες γνωριμίες και οι αναφορές και τα ταξί και τα τρένα και τα περίπτερα και τα λεφτά και τα φουλ πονταρίσματα είναι για να σκοτώνεται η ώρα και για να έχεις να λες ιστορίες για αγρίους και θηρία. σκέψεις κάνω γιατί με ενδιαφέρει να το βρω. με ενδιαφέρει να συμπορευτώ με έναν άνθρωπο από αρχή μέχρι τέλους.
ξύπνησα με ιμηκρανία. βρίσκομαι σε ένα "σανατόριο" στην περιοχή ναός Ανάληψης Φιλιατρών. δεν μπόρεσα να βγάλω τα παιδιά στην παρέλαση λόγο του χεριού μου και δεν ζήτησα βοήθεια. τα παιδιά πήραν τα ποδήλατα και πήγαν στο πανηγύρι. τους είπα να φάνε κάτι εκεί μα η Νέδα γύρισε με κορδέλα για τα μαλλιά αντί για φαγητό και διεκδικούσε το φαγητό του Ηρακλή ώσπου από τα νεύρα της για ένα πιτόγυρο 3 ευρώ πέταξε από την σκάλα μια καρέκλα άνω των 500 ευρώ και την έσπασε. μια καρέκλα που την έχουμε μαζί με τα λιγοστά μας εναπομένοντα κειμήλια για να μας βοηθάει να θυμόμαστε ότι καταγόμαστε από ευγενείς και δεν είμαστε τίποτα γύφτοι νομάδες πληβείοι. μια καρέκλα που έσωζε την αισθητική και επομένως και την ψυχή μας ως έναν βαθμό. Η αντίδρασή μου είναι απόγνωση. πετάχτηκα και μου ξέφυγε αρχικά ένα θα σε γαμήσω μα της μίλησα ήρεμα. της είπα ότι στερήθηκα αγάπη και ο πατέρας μου ζωή για αυτή την γαμοτραπεζαρία που την έχουμε για μούρη, πως έσπασε μια μούρη που στοίχησε πολλά. μια μούρη που θα της έδινε σε μια δύσκολη να φάει. και δείχνει κι έτσι πως είναι γύφτισσα πως δεν κάνει για σαλόνια. έδειξε να μετανιώνει βούρκωσε. είπε πως θα την φτιάξει.
με έβαλε σε πολλές σκέψεις και αλληγορίες αυτό το σκηνικό. έχω άλλη μια χαλασμένη από αυτό το σετ που την είχε χαλάσει ο αδερφός μου. πάνε για μετασκευή σε κάτι φουτουριστικό μεταμοντέρνο νταντά και ήδη έχω ιδέα!
αλλά πρέπει να το πιστέψω για να μην τρελαθώ.
ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΟ ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ !
και δεν μου έχεις αφήσει καρδιά για αλεξίπτωτο
ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΣΩ έτσι ..
; ΣΠΡΩΧΤΕ .. βλέπω δυο σύννεφα μαλακά
MAZI
η αλήθεια είναι ότι διαβάζαμε με πάθος, αλλά όσα μαθήματα μας αρέσουν. κι αυτά όλα ένα μισάωρο μια ώρα το πολύ. Και έχει και αντιπάθειες που δεν πειθαρχεί. μπράβο του όμως είναι μια πολύ καλή αρχή. τον στόχο τον πιάσαμε για μέσο όρο πάνω από 16, πήρε σχεδόν 18! Είναι καλό το παιδί μας. και φυσική είναι πολύ καλός αλλά είχε ατυχία στο διαγώνισμα πήρε 13,5 γιατί κόλλησε και πρόλαβε να απαντήσει μόνο στις 3 από τις 4 ερωτήσεις. είμαι χαρούμενη!
θεραπεία ηλεκτροδίων της προκοπής το γατάκι μου φτιάχνει
ποιος αρκούδος
το γατάκι
ξέρεις αγάπη μου πόσες μαχαιριές έφαγα για να αγκαλιάσω τον αρκούδο και με οδύνες που ξύπνησα μες την νύχτα πόσες ακόμα για να τον σηκώσω από το πάτωμα που είχε πέσει και για να τον ξαναγκαλιάσω. και τί σουγλιά στο αυτί πάλι έφαγα που με ρώτησε, η μικρή, τί είναι αυτό, για την φωτογραφία σου, που της είπα, από εδώ βάζω τραγούδια ..
στάνιαρα με τόσο πόνο
όταν ο πόνος σε ξεπερνάει
πέφτει το σύστημα του μυαλού
θες δε θες κάνεις επανεκκίνηση
είναι ένας πόνος σαν αγκύλωση
και του λέω, εσύ την δουλειά σου εγώ την δικιά μου
-μου το δίδαξε μια ξαδέρφη μου αυτό πάει ανάλογα τη διάγνωση και για νεύρα μα μην το δοκιμάσετε μόνοι στο σπίτι-
και όσο και να πονάει παίρνω ανάσα βαρβερίζοντα
και κάνω την κίνηση αργά όσο γίνεται πιο αργά
και προχωράει.
τώρα έχει γυρίσει από πάνω κατά μέσα στον ώμο
και στον πάνω δικέφαλο. πιο χαλαρά σήμερα
δεν με κάνει να χάνω το μυαλό μου.
προχθές κι εχθές ήταν σαν ένας δαίμονας που
μου είχε πιάσει από το μπράτσο και με τραβούσε να το λιώσει
κι εγώ ήμουν σα μπετωμένη και δεν μπορούσε να με πάρει
μαζί του κι είχε κολλήσει ο χρόνος
στην στιγμή που κοβόταν το χέρι μου
αλλά σήμερα είμαι καλύτερα
Την νύχτα είχα πάρει έναν τεράστιο
άσπρο αρκούδο αγκαλιά με τρελό πόνο
και τον έσφιγγα κι όπως ξέσφιγγα
σιγά σιγά χαλάρωνε ο πόνος η οδύνη
με διπλό παναντολ ανάμεσα στο βολταρέν
και πάγο σε τρία σημεία μισή ώρα αλλαγές
τέτοια έξαρση σε επικονδηλίτιδα ούτε στον εχθρό μου
οι μαλακίες πληρώνονται.
εσύ καλά μωρό μου; που είσαι;
τώρα που με έπιασε το βολταρεν να σου πω πως χαίρομαι έστω που σ' αρέσεις στις στιχομυθίες μας αλλά έχεις κι άλλες κομμένες φωτογραφίες και δείχνεις και δεν νιώθω μόνη.
τα φίδια είναι Ιερά. οι άνθρωποι που τα σιχένονται και τα σκοτώνουν έχουν πρόβλημα. μόνο ο ατσούμπαλος, ο ασυνείδητος που δεν νιώθει που και πως περπατάει κινδυνεύει από φίδι το οποίο βρίσκεται σε άμυνα. τα φίδια της χώρας μας δεν επιτίθονται σε ανθρώπους μόνο αμύνονται. κι όλα αυτά που λένε για τους ερπετόμορφους κτλ είναι επικίνδυνα ηλίθιοι αρνητικά φορτισμένοι και φοβισμένοι αυτοί που τα λένε και ακολουθούν εκεί πέρα και διαιωνίζεται και το χάλι να δολοφονούνται χωρίς άλλη σκέψη τα ευλογημένα τα μυστήρια τα άκακα και τόσο χρήσιμα αυτά τα πανέμορφα πλάσματα. μόνο τον τρόπο που ζευγαρώνουν να δει κανείς θα καταλάβει πως πολλοί λίγοι άνθρωποι φτάνουν στο επίπεδο των φιδιών, σε αυτήν τουλάχιστον την πράξη, που λέει πάρα πολλά για το ποιον μας.
.. και για τα μεταλλικά μάτια τώρα το ακούω κι αυτό. τί κακό να έχουν τα μέταλλα και οι μεταλλιζέ αποχρώσεις! υπάρχουν πράγματα που αλλάζουν παθαίνουν αλχημεία με τα μέταλλά και κάποια χόρτα και κάποιοι μύκητες ας πούμε. και τα φίδια έχουν σχέση με τα μέταλλα και άλλα υλικά ας πούμε με τα καλάμια.
Εγώ τα λατρεύω και τα φίδια και τα μεταλλιζέ μάτια με σαγηνεύουν και τα θαυμάζω. και δεν μου αρέσουν αυτοί που σκοτώνουν τα φίδια από τον φόβο τους ούτε κι αυτοί που τα έχουνε για κακά και τα μισούνε. μακριά από εμένα τέτοιοι άνθρωποι. μα αναρωτιέμαι όμως γιατί τόσο μίσος για τα φίδια! ποιον συμφέρει αυτό! ποια η ανισορροπία που δημιουργείτε έτσι και ποια καινούρια ανάγκη και εξάρτηση δημιουργεί. είναι πολύ μεγάλη συζήτηση. και γράφω με το αριστερό. με το αριστερό έκανα δυόμισι ώρες να γράψω αυτά τα δυο κειμενάκια. πονάω πάρα πολύ.
στην μέση της νύχτας ξύπνησα σε κατάσταση πόνου για νοσοκομείο το χέρι μου στο μπράτσο ως τον αυχένα είναι σαν κράμπα με νευρόπονο. δεν ξέρω αν φταίει κάποιο ζόρισμα από την φυσιοθεραπεία ή αν έκανα κάτι στον ύπνο μου αλλά δεν υπάρχει καμία θέση που να με ανακουφίζει. η θεραπεύτρια που της τηλεφώνησα μου είπε πως συνήθως κατεβαίνει ο πόνος προς τα δάκτυλα όσο προχωρά η θεραπεία και δεν ξέρει γιατί ανέβηκε και μάλιστα τόσο έντονα. έβαλα πάγο αλοιφή και πήρα και σκονάκι βολταρεν και το έχω δέσει. δεμένο με πονάει μόνο ψηλά στο μπράτσο προς τον όμο πίσω. βρήκα την διαδρομή του πόνου και είναι το νεύρο της επικονδιλίτιδας από την βάση του λαιμού πάει πίσω στην κλείδα γυρίζει μέσα από την κλείδωση πίσω περνάει και σφίγγει τον έξω μυ στο μπράτσο πιάνει και τους δυο περνάει μέσα στον αγκώνα και χαλαρώνει κάπως κατεβαίνοντας. οι πόνοι είναι σαν τους ήχους. όσο πιο λεπτοί είναι τόσο πιο διαπεραστικοί κι ενοχλητικοί μου γίνονται. το τσούξιμο ας πούμε είναι επιφανειακός πόνος αντέχεται και μπορεί να είναι κι ωραίος σε κάποια φάση. αυτό που νιώθω σαν κράμπα νευρόπονος είναι εντελώς χάλια και ο περιορισμός στην κίνηση ρέπει προς το καταθλιπτικό. πάω να ανοίξω το χέρι μου και πονάω λες και με καρφώνουν με κάτι πολύ χοντρό. αυτό εγώ το έπαθα μέσα σε ταξί από το γαμημένο το αλυσοπρίονο που μου δάνεισε ο Χαρικλής χωρίς να μου δώσει την στήριξη που το κρεμάνε. μέσα σε μια ώρα είχα σπάσει και δεν το κατάλαβα και νόμιζα ότι είμαι πιασμένη. έβαζα θερμαντική , ότι χειρότερο, και συνέχισα μέχρι που έγινα για το φορείο. τώρα γράφω με το αριστερό. Θεε μου σ'ευχαριστώ που έχω κάπως καλά το αριστερό της καρδιάς τουλάχιστον. δεν έχω παρακολουθήσει ειδήσεις δεν ξέρω τί γίνεται με το κόμμα της χαροκαμένης. ξέρω την κοινωνία και κάτι λίγα από πολιτική στρατηγική και την σχέση πολιτικής και οικονομίας κι έτσι δεν περιμένω πολλά. η νομιμότητα και η ορθή χρήση των όρων είναι θετικό και απαραίτητο να συνθέτουν αυτά ένα πολιτικό δελτίο τύπου και όλες τις πολιτικές δηλώσεις. ακόμη κι αν είναι ενοχλητικά τότε αποκαλύπτουν τις προβληματικές καταστάσεις τις μέσα στον νόμο κι άρα στην πολιτική. στην πολιτική δεν χωράει συναίσθημα, κι όταν εμφανίζεται είναι ξεκάθαρα για τον χειρισμό την κοινής γνώμης, είναι μελετημένο και στοχευμένο δλδ κι όταν είναι πηγαίο πράγμα σπανιότατο να εμφανίζεται πολιτικό πρόσωπο τέτοιο τότε αυτό το πρόσωπο είναι ιδανικό πιόνι βιτρίνας που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να δει ποτέ του πιο μέσα το μαγαζί. σήμερα το μεγάλο πεδίο της μάχης το κέντρο της είναι οι εταιρίες και όχι τα πολιτικά κόμματα. δυστυχώς όσο ασχολείσαι με την πολιτική σκηνή του σήμερα μόνο υπαλληλίσκους και ορντινάντσες θα συναντάς και ποτέ δεν θα φτάνεις στο κέντρο της μάχης. όμως μπορείς μέσο της πολιτικής να επηρεάσεις λίγο κάτι ας πούμε να προκαλέσεις μια καθυστέρηση σε κάποιο σχέδιο ή να πετύχεις μια πανάκριβη νίκη να πάρεις κάτι και να σου πάρουν από αλλού τα διπλά. μπορεί όμως κάτι να γίνει και να τους πιάσει ας πούμε η καθυστέρηση όπως τον Χίτλερ ο σοβιετικός χειμώνας. έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως η αισθητική είναι η ειδοποιός διαφορά για όλα τελικά. Αν η χαροκαμένη στέκεται ψυχρή και σοβαρή με την χρήση των όρων και της πολιτικής ορολογίας αυτό είναι θετικό πρώτα από όλα για τον λόγο ότι δείχνει πως δεν θα γίνει εύκολα πιόνι. Αν δεν γίνεται όμως πιόνι θα βρει μεγάλο μπελά η καημένη εκεί μέσα. δυστυχώς με την πολιτική σήμερα η Ελλάδα είναι σαν την ταινία με τον Κωνσταντάρα που του λέει ο φίλος του, την χούφτωσες χούφτωστην χούφτωστην. κι αν δεν είσαι τέτοιος να χουφτώσεις την Ελλάδα μας μόνο με ζημιά βγαίνεις από εκεί μέσα και σηκωτός ή και οριζοντιωμένος.
Τα φίδια και τα μεταλλικά μάτια δεν φταίνε σε κάτι που είναι τόσο σαγηνευτικά. Τα φίδια είναι σύμβολο υγείας και το μέταλλο δύναμης.
Τα ταξί που λες ήθελα να ήξερα ακριβώς τί είναι.
μίξες γελάκια σαλάκια γλιν γλόν τσίκ τικ παφ
.. η υψηλότερη κορφή του κόσμου είναι η μύτη σου.
agua mineralle
Τα έχω πάρει με αυτό το περίμενε. Και περιμένει ο καθένας που περιμένει εκεί που περιμένει και τι τριγωνομετρία είναι αυτή. Το κι αν περιμένει, το οποίο είναι το πιο πονεμένο μαζί με όλες τις μαζοχιστικές του αναγνώσεις και τον «συνωστισμό» στην προκυμαία. Φεύγει το αίμα. Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται αλλά είναι όπως τα βλέπει ο κανένας, έτσι τουλάχιστον μιλάει η λογική. Λοιπόν, όταν εγώ υπερεγώ και άλλο εγώ μπαίνουν μέσα σε ένα ψωμάκι και γίνονται σάντουιτσς κι εκμηδενίζονται οι μεταξύ τους αποστάσεις τότε καμία απόσταση δεν υπάρχει στο σύμπαν. Ο κόσμος δεν έχει γεννηθεί, βεβαίως. Για να γεννηθεί ο κόσμος πρέπει να βρεθούν δύο, τουλάχιστον, και στην τελική, δυο. Τώρα εμείς που «το έχουμε» .. που το βάλαμε; Έχω εγώ το δικό σου; Ποιο δικό σου έχω; ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ΘΕΕ ΜΟΥ όχι εσύ! ΑΥΤΗ, όχι ΕΚΕΙΝΗ! Ετούτη .
Αγάπη μου, ήθελα να σου πω πως σε θαυμάζω. Ιερό μωρό μου! Δεν θα στο έλεγα έτσι, αφού εξυπακούεται. Αλλά στο λέω και νιώθω μια εξιλέωση και από τις πατάτες που σου έχω πει και σου έχω κάνει. Θα ήθελα να σε λατρεύω χωρίς αυτό. Δεν είναι κακό που θέλω να σε λατρέψω και για αυτό. Αφού σε θαυμάζω και σε λατρεύω.. Μπορεί η υπερβολή να εξαρτάται από τις ανάποδες. Μπορεί. Έχω παρατηρήσει ότι χρειάζεται να υπάρχει κάποιος προσωπικός λόγος. Σταθερά υψηλός. Κι έχει να κάνει με τα ΙΕΡΑ την ΤΙΜΗ και την ΠΑΤΡΙΔΑ.
έλυσα μια μεγάλη εξίσωση και μου βγήκε:
ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΣΟΥ <=> ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ
και σε κατηγορώ ευθέως γιατί με φτάνεις μέχρι που τα σπάω.
Ξεκίνησα πάλι τη φυσιοθεραπεία. Σήμερα μου έβαλε πιο πολλά ηλεκτρόδια. Είναι φοβερό το πως λειτουργεί το αυτόνομο νευρικό σύστημα να το βλέπεις μπροστά σου να κουνιούνται τα χέρια χωρίς εντολές από τον εγκέφαλο. Ένα κουτάκι στην πρίζα να σε κάνει μαριονέττα. Μπαίνω τελείως στο μυθιστόρημα μου με τον ηλεκτρικό πόλεμο και τα ραϊχοτέσλα. Υπάρχει μια ελπίδα να γιατρευτεί η φλεγμονή και ο τραυματισμός εκεί μέσα αρκεί να ξεχάσω το χέρι μου ότι υπάρχει, να μην το ζορίσω καθόλου, να κάνω τις θεραπείες και τις ασκήσεις μου. Δεν θέλω να μείνω χωρίς το δεξί μου, τα χέρια μου, τα καμάρια μου. Και τα δυο είναι ταλαιπωρημένα αλλά το δεξί παραείναι τραυματισμένο. Η υπεραιμάτωση κάνει καλό μου είπε, άρα και η τσουκνιδοθεραπεία θα βοηθάει. Θα κάνω τώρα τις φυσιοθεραπείες σωστά και μετά αν είναι θα κάνω βότανα, να μην τα κάνω όλα μαζί δεν πάει. Με έχει πάει πολύ πίσω αυτή η ιστορία μου αλλάζει συσχετισμούς και με επιτάσσει να βρω άλλους τρόπους. Έχει πέσει η αξία μου τώρα ως εργάτης όπως και να το κάνουμε. Δεν μπορώ να κερδίσω το μεροκάματο μου κι αυτό είναι μια ζημιά κάποιων χιλιάδων ευρώ ετησίως έτσι απλά. Γιατί γελάει ο θεός μαζί μου; Γιατί με φρενάρει και θέλει να με βγάλει αλλιώς. Θα ανέβαινα στην ταράτσα σου και θα σου άφηνα κάτι. Σίγουρα θα μου άνοιγαν κάπως οι πόρτες μέχρι εκεί θα με βοηθούσε το αγγελάκι μου αυτό που με σώζει συνήθως στο χιλιοστό. Μα δεν θα έπρεπε να το κάνω αυτό. Γιατί είπαμε και κλειδιά να έχεις πρέπει να χτυπάς πάντα το κουδούνι. Ίσως θέλει να με πάει κάπως αλλιώς. Το δέχομαι. Να κάνω πιο απαλά πράγματα να πηγαίνω πιο αργά. Λύσσα κακιά! Ναι θεέ μου, ο δεξιοτέχνης φαίνεται στο αργά και απαλά. Κι εγώ τώρα πρέπει να ανακτήσω το χέρι μου. Αλλά αν θέλετε να με πάτε καμιά βόλτα έτσι να με αναλάβετε εντελώς λίγες μέρες δεν θα έλεγα όχι. Κάθομαι έτσι κι αλλιώς. Έφυγα πάω.. τρέχω λίγο με τα παιδιά Όλα καλά. Όλα καλά;
Κι εγώ θέλω Αθήνα γιατί θέλω εσένα. Αλλά δεν μπορώ να έρθω Αθήνα γιατί θέλω εσένα κι εσύ αυτό στην πραγματικότητα μου το έχεις αποκλείσει. Κι η ζωή μου έχει χάσει το χρώμα της. Δεν μπορώ να δω δεν μπορώ να ακούσω δεν μπορώ να φάω να μιλήσω να ξεκινήσω κάτι άλλο. Ούτε καν να περάσω στην ανυπαρξία δεν μπορώ να πεθάνω για να κάνω την δουλειά μου σωστά σαν εγκέφαλος. Έχω δουλειές στην Αθήνα που τις αφήνω και τις χάνω εκεί που θα έπρεπε να ευεβρίσκω κι άλλες και να είμαι συνέχεια εκεί όλο εκεί να εδρεύω εκεί. Έχω χάσει το ενδιαφέρον μου προσωπικά για τα πάντα. Κάθομαι με τις ώρες και κοιτάω τα κύματα και τα σύννεφα δεν μπορώ να κάτσω ούτε ταινία να παρακολουθήσω μόνο μ' αρέσει να ονειρεύομαι. Να ακούω τραγούδια που με εκτονώνουν και με γιατρεύουνε και κάθε λίγο βρίσκω σωτήρια ευτυχώς την διάθεση για ποίηση σπουδή και μελέτη. Και πολλές φορές χάνομαι τόσο πολύ στις παραισθήσεις που φτάνω κι έρχομαι φιλοσοφικά σε οργασμούς στο σώμα του σύμπαντος. ΑΠΑΝ Προσφέρω αυτή την θλιβερή ευτυχία μου έτσι. Δεμένη ΝΙΩΘΩ. Είναι τρομερό. Τί κρύβεται στις σκιές; Κοιτάω χαμηλά. Σηκώνω με γροθιές το σαγόνι μου για να σε κοιτάξω. Τρώω τα χέρια μου. Η ψυχή μου σπαράζει. Να σε αγγίζω. Με τα σπλάχνα μου να σ΄ αγκαλιάσω. Χωρίς την αγάπη σου είμαι χαμένη. Γιατί με τρελαίνει το κάλεσμά σου; ΠΥSSΤΑΑΚΑμμ
ΕΚΛΗΠΤΙΚΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ..
1 φορά το μήνα χάλια
1 φορά την εβδομάδα μέτρια
1 φορά την ημέρα καλά
1 φορά την ώρα πολύ καλά
1 φορά το λεπτό άριστα
1 φορά το δευτερόλεπτο Άριστα με τόνο!
ΦΤΙΑΧ'ΤΟ να βάζω φούστα. Ε ε κάνει ο κώλος μου να βάλω φούστα ..
Γαμιέμαι με τον έρωτα των ονείρων μου
ΕΙΣΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ
πνεύμα του δέντρου!
ζωή μου λογική μου μάτια μου φως μου καρδιά μου ψυχή μου πνεύμα μου έρωτά μου -θεόμουνο- ..
Τρελά ευτυχισμένΟς ΠΝΙΓΜΕΝΟΣ Στο σενάριο ότι έχουμε πάθει το ΙΔΙΟΝ. Και που αντιδρούμε εντελώς διαφορετικά κι έχουμε βαλτώσει που δεν έχει κάτσει να πάμε μια βόλτα στη Γη να χαρούμε κάπου τον έρωτά μας. φουρτούνα η ανηφόρα .. Βόρειο Ατλαντικό και τα στενά του Μαγγελάνου περνάω ταυτόχρονα.
ΕΙΜΑΙ Ο ΑΞΟΝΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ
είμαι ο άξονας της Γης
βγαίνει και σε παραμάνα ..
ΟΠΟΥ ΝΑ 'ΝΑΙ ΒΑΖΩ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ
ΜΥΡΙΖΕΙ ΠΑΤΑΤΕΣ ΜΕ ΣΩΣ
αδιαθετησα
Σε κάποιον Δημήτρη (φτιάχνεται, ας το φτιάξει)
Νύχτας ελεημοσύνη
τρίζει μια καριόλα
Σφυρίζει και ψέλνει
ανασαίνει από το περιεχόμενο
σαν από εκκλησιαστικό όργανο
Πιο χαμηλά ψηλά
Χούφτες στα βυζιά
Χούφτες στα μαλλιά
Ανεμόμυλοι θαύματα
Μια κουράδα
βελάζει στη χαράδρα.
