σκέψεις για την παρθενογένεση

 Δεν καταλαβαίνω γιατί να λέμε πως όλα έχουν ειπωθεί και πως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι τύπου μεταγραφές. Είναι σα να λέμε πως όλα έχουν ανακαλυφθεί, πως οι επιστήμονες δεν έχουν κάτι άλλο να βρούνε. Είναι τελείως παράλογο να λέμε κάτι τέτοιο.    

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

 Ψάθες

Όλα του κάμπου τα χορτάρια θέριεψαν ένα τεφρό σαν άχνη ανεβαίνει καψαλισμένη ζάχαρη καθρέφτης που μολύνανε προσωπεία πλείστα κάτω απ΄ τη γαλάζια σπηλιά λέει η αφή το πρόσωπό μου τί ουρανούς μετρήσαμε με τη μορφή του αλλιώς. Μέσα από κάμπο ήτανε αράζαμε σαν πουλιά στο σύρμα όχι στον όχθο που έστρεφε νερά βουνό να κοιτάς τρέλα θάνατος από θανάτους. Της αγάπης πρώτο σκαλί γυναίκα πλευρό μου πλάστηκες να μου ανήκεις πλάι πλάι θάλασσα μας πάει. Μαύρο βουνό στην αντηλιά λευκά σύννεφα αττικός κυανός διάφανη αίγλη αγνάντευα κινούμενη σκιά πουλί σε μαρμαρόπλακα. Εύκολος δρόμος για κει ο γκρεμός σβέλτο ελάφι με χαρακιές σε όνυχα βελώνα πυρωμένη. Γιατί έτσι ήρθε αίμα που άρδευε τα κάτω ξύλου και πότιζε η πέτρα έδενε θάνατο τέμναν κύκλοι αρχαίοι το βάραθρο. Ό,τι από ψηλά δεν μας ηρέμησε παλίμψηστα τα λόγια έρχονταν κι έρχονταν ρυθμοί που βύθιζαν στην ψυχή. Ώ καλάμι ώ στάχυ με κεφάλι χρυσό στο ένα έτριζαν της γης αρμοί ακούς ηχή και κόσμο ακούς. Ο χρόνος κάνει το σύμπαν ν αναπνέει σαν στήθος σαν αητός. Ο χρόνος ανατρέπει αιωνιότητες μπαίνει στα μάτια. Με τη λαβή σου από πίσσα καρφώνω σε μαχαίρι μου στο μνήμα η αιχμή σου δουλεύει τη ρίζα. Κρυφή στο παράθυρο η γλαύκη πίσω από φύλλα λύνεται δένεται ο ίσκιος όλος αστράφτει μεμβράνη σαν φεγγαριού τύμπανο ελευσίνια ώρα απέριτη ρίψη στο έν.

τέμπη

 Έχουν περάσει μόλις τρία χρόνια από τα Τέμπη και μου φαίνεται πιο πολύ. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το βράδυ, ήμουν σπίτι μου και συντάσσαμε το πολιτικό δελτίο τύπου με τον Βασίλη προς τις εφημερίδες της Μεσσηνίας ζητώντας να μην δημοσιεύουν τα δελτία που τους έρχονται με υπογραφή ως μέλη των ανυπότακτων φιλιατρών χωρίς τα ονόματα μας διότι δεν είναι αυθεντικά κτλ. μας είχε πάρει η νύχτα πια όταν έστειλα τα μέιλ κι ήταν εκείνη την ώρα που έγινε το έγκλημα στα Τέμπη. Μετά από αυτό άλλαξε κι εμένα πολύ η ζωή μου. Δέχτηκα απειλές και άμεσες και έμμεσες, είδα τρομερά πράγματα κατάλαβα πολλά έστω σε αυτήν την μικρογραφία εδώ την τοπική και σταμάτησα να ασχολούμαι με την πολιτική. Ύστερα κορύφωσα το φθινόπωρο ένα πολύ δύσκολο ψυχωσικό επεισόδιο καταδιωκτικό κυρίως. Η αγωνία μου με έσπασε και μετά πέρασα σε ένα άλλο επίπεδο κοσμολογίας αντίληψης συνείδησης αντοχής και ορίων από τότε. 

Το ποίημα σου το '22, τί ήταν αυτό; γραμμένο σε ποιον χρόνο και σε ποιο άχρονο; τί θυσίες τί πόνοι; ποιοι που και πότε είναι αυτοί; μοιάζει με στοίχειωμα.   

Έχουν συμβεί τόσα "τρελά" πράγματα, αδιανόητα για να χωρέσουν στον εγκέφαλο ως συμπτώσεις.  Ότι και να είναι, όπως και να ήρθε και να έρχεται η ζωή, όλα αυτά εμένα μου λένε πως πρέπει να μιλήσουμε κάποια στιγμή. θα έπρεπε ήδη να έχουμε μιλήσει. Έπαψα να αναρωτιέμαι, η διερώτηση είναι σκέτος βασανισμός. Πιστεύω πια πως η αγάπη μπορεί να συμβαίνει και ως προσωπικό θέμα του καθενός, ξέχωρο από το τί κάνει και νιώθει ο άλλος.  Μπορεί να μένει αμετάβλητη, όπως αυτή της μάνας που είναι η πιο δυνατή από όλες. 

            

βρυχηθμοί αναστεναγμοί ροχαλητά σε μια λέξη

 

σήμερα τα ζώδια λένε πως θα ερωτευτώ κεραυνοβόλα! που να πάω;

 Σερί σε βλέπω στον ύπνο μου κάθε νύχτα πόσες μέρες τώρα. Σε είδα συναχωμένη πρόσεχε. Κι εμένα που με είδα με σπυριά αδιαθέτησα το πρωί. Προσπαθούσα να θυμηθώ τον δρόμο να επιστρέψω σπίτι σου με ένα καινούριο μεγάλο σκούτερ ηλεκτρικό και χάθηκα σε μια παραλιακή κωμόπολη που είχε κάτι βράχια σαν τεράστια χαλίκια με νερά και σχήματα πανέμορφα και ξύπνησα την ώρα που μου είχε κλείσει τον δρόμο ένα λεωφορείο που έμπαινε μέσα σε ένα μαγαζί ταβέρνα. έμπαινε από μια μεγάλη πόρτα ίσα ίσα κι εγώ έπεσα απαλά σε ένα κράσπεδο μέσα και σταμάτησα.  πιο πριν ήμουνα σπίτι σου και κάποια φάση ήρθε η Αννα και μας έκοψε πάνω που κάτι πήγε να γίνει και έβγαλα τα σκουπίδια και πήγα να πάρω το σκούτερ και χάθηκα σε αυτή την πανέμορφη παραθαλάσσια πόλη κτλ.

κι εχθές ήταν το όνειρο στο ιστορικό κέντρο μιας πανέμορφης πόλης από τον μεσαίωνα που έμενα με τα παιδιά κι είχε μια πλατεία με ένα αντίγραφο του ναού που έχει εδώ αλλά ήταν η Αθήνα. και σε γύρευα να σε βρω και μπλέχτηκα σε μια συναυλία που ήταν φίλοι μου από τα Εξάρχεια κι ήταν πολύ ωραία. Πολύ όμορφο όνειρο.  

αυτό θα πει να σαμποτάρεις τον εαυτό σου

 Καλά, δεν ρωτάω πως πήγε. Καλά κρασιά θα πήγε. Παρουσίαση με ανάδρομο Ερμή και σε μεσοεκλειπτική περίοδο πως να πάει. Καρμικό το έργο, φαντάζομαι. Κάνεις και κάτι τέτοια να σε περνάνε για άσχετη, τόσοι ψαγμένοι άνθρωποι που σε παρακολουθούμε. 

Καλό ξημέρωμα αγάπη μου .. το έχεις εσύ με το στερέωμα, δεν σε φοβάμαι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΑΣΤΕΣ ΧΑΣΑΝΛΟΥ

 

Δεν χρειάζεται να ρωτήσετε κανέναν εγκληματολόγο. Θα σας λύσω εγώ το μυστήριο.  Λοιπόν, ο ένας σκελετός έχει σπασμένο κρανίο και τα δάχτυλά  του κρέμονται σαν όντος πεθαμένου, φαίνεται εντελώς παθητικός στο φιλί. Το ένα του πέλμα είναι πλακωμένο από το πόδι του άλλου σκελετού σε τέτοια στάση που είναι αδύνατο να πλακώσεις με το πόδι σου πόδι ζωντανού ανθρώπου. Το πιο πιθανόν είναι να ήταν ήδη νεκρός όταν τον αγκάλιασε και τον φιλούσε ο άλλος σκελετός. Μπορεί να τον σκότωσε ο άλλος σκελετός και μετά να μπήκε στην αιώνια αγκαλιά του και να τον φιλούσε τόσο γλυκά που θα ήταν πια όλος δικός του, ποιος ξέρει. Με αυτά τα πολύ γλυκά και τρυφερά καλό είναι να κρατάτε πάντα μιαν επιφύλαξη. Μπορεί να τον είχε φάει με κανα σφυρί κανα τηγάνι στο κεφάλι μετά από κανα κέρατο. Κι ύστερα εμείς που τους βρήκαμε έτσι το 1972 να λέμε πως αυτή εδώ είναι η πιο τρυφερή  αγκαλιά της Ιστορίας. Να, μπορεί να τον είχε φάει και με αυτήν την πέτρα που έχει για μαξιλάρι.

Ναι ρε μάνα μου

 , λες να μην θέλω εγώ να σου χαϊδεύω τα αυτάκια και όλα σου δηλαδή. Να σου το δείχνω τί σούπερ που είσαι και τέτοια .. η μοναδική που με πέθανες .. 

 ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΡΕ ΓΚΑΒΗ ΟΤΙ ΑΥΤΌ ΚΑΝΩ; 

Πόσα είναι αυτά;

άντε μωρό μου καλά να περάσεις να προσέχεις και πες ότι χρειαστείς

 Αλτρουισμός αλτρουισμός αλλά υπάρχουν ανάγκες και μου έχει έρθει και εξετάζω και το συμφέρον μου αυτές τις μέρες. Να πάρω κι εγώ κάτι. Έχω αποκομίσει από τις καταστάσεις πράγματα και εμπειρίες, δε λέω. Αλλά από το δικό σου το χεράκι τί έχω πάρει εγώ προσωπικά ποιες ήταν οι χειρονομίες σου προς εμένα. Ο χρόνος κυρίως που είναι ότι σημαντικότερο μπορεί να δώσει κάποιος. Τί να μου χάρισες εμένα προσωπικά. Ακόμη και τον έρωτά σου για πάρτη σου τον κρατάς. Είσαι ομολογουμένως και ιστορικά αποδεδειγμένα μεγάλο παρτάλι. Δεν χρειάζεται να περιμένω να κλείσει τριανταετία για να θεωρηθούν ιστορικά τα στοιχεία. Τί να περιμένω να πάρω γενικώς. Δεν περιμένω να πάρω, αφού είμαι και μαθηματικός. Έτσι σαν παιδάκι μου όμως μπορώ να σ΄αγαπώ. Να λέω, έτσι αυτό το μαλακισμένο παρτάλι μου έτυχε, παιδί μου είναι, τί να το κάνω θα το αγαπώ. Παιδάκι στην εφηβεία του. Με τσακώνεται για μαλακίες και δεν μιλάμε. Τί να σου κάνω, σε κοιτάω, σε προσέχω από μακριά, σε θαυμάζω, σε καμαρώνω, νοιάζομαι όσο μπορώ, δεν χρειάζεται να ζορίζω, αλλά εδώ είμαι. Αν ηρεμίσεις εδώ γύρω θα είμαι. Εντάξει. Δεν φεύγω εγώ από τον Πειραιά. Στον Πειραιά θα πεθάνω. 

  

   

I LOVE PORTO LEONE

έχω φερθεί καλά κι αξίζω κάτι θετικό δίκαιο και δοτικό

 Πω πω... και ο άλλος που θα τον παρουσιάσεις αύριο είδα στις φωτό του μόνο το "καλό" του το προφίλ δείχνει, παντού την ίδια πόζα. Πρόσεχέ τους σε παρακαλώ αυτούς τους καταπιεσμένους, μη σου έρθει ξαφνικά και δεις καμιά φορά το άλλο τους "προφίλ" και τρέχεις. Διάβασα και τον λέοντα για αύριο, θέλει διπλωματία η μέρα. 

 Εγώ επιτέλους έκλεισα ραντεβού με τον καλό ορθοπεδικό για 12 Μαρτίου. Κι εχθές που μίλαγα με έναν φίλο μου που με αγαπάει ιδιαίτερα μου είπε πως ξέρει τον καλύτερο φυσιοθεραπευτή της Ελλάδας να ανέβω Αθήνα να με πάει. Εχθές έγραψα ένα κείμενο για τον υπερρεαλισμό και την φύση. Μ΄αρέσει που ασχολούμαι πάλι κριτικά με την ποίηση γιατί αυτό θα με εξελίξει. Μεγαλώνω πια και δεν μπορώ να κάνω τον μικρό, να κάνω έτσι σωριδόν παραχωρήσεις. Δεν απαιτώ αλλά προϋποθέτω. Είναι πολύ όμορφα εδώ, φτιάξαν οι μέρες και μου έκανε τόσο καλό που είχα κανα μήνα να κατέβω στην αγορά επί τη ευκαιρία του χεριού μου που δεν οδηγώ ακόμη και θα το κρατήσω έτσι τουλάχιστον μέχρι να δω γιατρό. Νιώθω όμως πως είμαι σε ένα άλλο επίπεδο πιο αρμονικό πιο θετικό από αυτό που αποπνέει η πόλη. Και νιώθω έλεος για όλους εσάς που είστε αναγκασμένοι να ζείτε μέσα σε αυτήν την ενεργειακή κόλαση. Μα με παρηγορεί που σκέφτομαι πως δεν είναι τόσο ευαίσθητοι όσο εγώ στις προσλαμβάνουσες τους οι περισσότεροι άνθρωποι και δεν το νιώθουν άμεσα και σε αυτόν τον βαθμό.

 

  

  

η αγαπημένη σου πόζα είναι το μπλανζέ μουρτζούφλω

 Χαμογέλα και λίγο παιδάκι μου. Καλά, μια φωτογραφία που να χαμογελάς δεν έχεις; Τί γίνεται, δεν σου αρέσει το χαμόγελό σου; Τί τσιγκουνιά είναι αυτή με το χαμόγελό σου; Μόνο αυτό το προς το βλοσυρό το θλιμενοσόβαρο σ' αρέσει και το κάνεις συνέχεια; Πως μπορεί να βγαίνει έτσι ζωή δεν ξέρω ..  άπαπα, κι όμως αρέσει ε, τί ανώμαλος που είναι ο κόσμος! 

  

να ξέρουμε τι μας γίνεται είναι το πιο σημαντικό

 Λοιπόν εσύ προσπάθησες και προσπαθείς να γράψεις λαϊκά. Μα λαϊκά δεν γράφει κάποιος απλά γράφοντας στην γλώσσα του λαού αποφεύγοντας την λογιότητα. Λαϊκά γράφει κάποιος όταν τα θέματά του είναι λαϊκά κι ο ήρωάς του ο μέσος άνθρωπος. Ας πούμε μια κοπέλα που περνάει τον δρόμο να πάει στην ταπεινή εργασία της, ο ναύτης του Τσαρούχη ο εργάτης κτλ. Εσένα οι ήρωές σου είναι κατά το πλήστον διάσημοι μουσικοί και δεν μπορούν ακόμη κι αν ασχολούνται με το λαϊκό τραγούδι να πούμε πως είναι ο λαϊκός μέσος άνθρωπος. Στο λέω να το ξέρεις να μην μπερδεύεσαι. Να ξέρεις πως δεν σε κεντρίζει ο μέσος άνθρωπος αλλά αυτός που ξεχωρίζει κι ο φημισμένος. Δεν είναι κακό αυτό βεβαίως. Είναι ελιτισμός κι εγώ προσωπικά δεν το θεωρώ κακό αλλά το πιο αληθινό από όλα και έτσι είναι η πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου να επιλέγει από τους χιλιάδες του πέντε καλύτερους που θα μοιραστεί και θα προσφέρει τον εαυτό του. Εσύ με την θεματολογία και τις επιλογές σου μπορεί να πιάνεις μια μερίδα των λαϊκών στρωμάτων αλλά πιάνεις αυτούς που ναι μεν μπορεί να είναι λαϊκοί άνθρωποι αλλά δεν έχουν λαικά όνειρα, έχουν όνειρα να ξεχωρίσουν ή και που νομίζουν πως ξεχωρίζουν ή και που ξεχωρίζουν.   Εύχομαι να βοήθησα με αυτήν μου την παρατήρηση να βγεις ακόμη πιο δυναμικά με αυτό που πραγματικά είσαι προς αυτό που πραγματικά θέλεις. 

  

 

 τα αισθήματα τα από μέσα προς τα έξω είναι για να αδειάζουμε

και τα από έξω προς τα μέσα για να γεμίζουμε. 

Το αμφίδρομο είναι μια κίνηση ζωτική όπως αυτή της καρδιάς 

που γεμίζει κι αδειάζει και μπορεί έτσι να μένει ζωντανή 

και να κρατάει ζωντανό όλο το σώμα.

 

 

Σε είδα σε όνειρο. Ήμασταν σε ένα μεγάλο φωτεινό δωμάτιο με ένα μεγάλο κρεβάτι με διαφορετικά σκεπάσματα και τα είχαμε πετάξει και φιλιόμασταν μέχρι που άνοιξε η πόρτα του σπιτιού και μπήκε ο άντρας σου και σηκώθηκες και μου είπες να ντυθώ μα δεν πρόλαβα ίσα που πρόλαβα να σκεπαστώ όταν με είδε. Τότε είδα πως είχα τρύπια φόρμα διαφορετικές κάλτσες και λαδωμένη κουβέρτα κι ένιωσα πολύ άβολα κι ανασφαλής για την εμφάνιση μου. Εσύ ήσουν ευδιάθετη και μου έκανες πλάκες κι ήσουν και πολύ θερμή και συνεχίσαμε να δίνουμε κλεφτά φιλιά μεθυστικά πολύ ωραία. Ήταν η ώρα όμως να χωρίσουμε και λέγαμε ένα μέρος να συναντηθούμε πάλι κάπου στην ΒοΪδοκοιλιά μου είπες σε μια γκλαμουριά φάση με τέτοιες καφετέριες και είπα εντάξει ενώ δεν τα πολιγουστάρω αυτά τα μέρη. Και κάπως βρεθήκαμε εκεί σε μια παρέα που ήταν όλοι παλιοί άνθρωποι και φίλοι δικοί μου. Ήταν η Κοροβίλα με την γυναίκα της ο Πάνος ο Μακουίν και η Κωσταντίνα από Καλαμάτα που μου έλεγε πως τα είχε φτιάξει μες τα μέλια με έναν που ήξερα καλά πως ήταν βίαιος (μακαρίτης στην πραγματικότητα τώρα πια αυτός τον βρήκανε κόκαλο από όβερ ντόουζ πάνω στο τρακτέρι πάνε πολλά χρόνια) και της το είπα κι έκανε πως δεν άκουγε κι έφυγε κι έτρεψα και της είπα πως δεν ήθελα να την στεναχωρώ αλλά αφού το ήξερα έπρεπε να της το πω αλλά τώρα που μεγάλωσε μπορεί να έχει αλλάξει. Κι έφυγε να πάει να τον βρει. Και όπως γύριζα στο τραπέζι πέρασε μια κοπέλα από το εξωτερικό που ήξερα και με αγκάλιασε πολύ θερμά και κοιταζόμασταν όλο χαρά και πέρασες κάπως σα να μας σκούντηξες και την στραβοκοίταξες πολύ άσχημα που απόρησε κι εγώ έπιασα τα μάγουλά μου σαν από απελπισία και ντροπή. Και ξύπνησα.

 

        

σούπερ νόβα

ΣΟΥΠΕΡ ΝΟΒΑ

Μα είναι ο θάνατος πολύ καυλωτικός

και στις κηδείες ζωηρεύω

σαν δω γυναίκα να φορά το μαύρο βέλο 

αναριγώ. Και σα μουρλός την θέλω.

Μου φαίνονται όλα μάταια

εκτός από αυτό

Που μες την λάμψη από ένα 

νέο αστέρι νιώθω ότι μπαίνω.

σελ. 56

 

.. σε εμένα μιλάς παιδί μου; 

ΥΓ. μιλάς τόσο ρομαντικά για την Νύχτα... σα να την έχεις βγάλει νύχτα, που λέμε, την Νύχτα.

πικνίκ στο λιβάδι με τις μαργαρίτες

 

τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

 

 

θυσίες για την τέχνη

 

η επέλαση του καλλιτέχνη...

δεν έχει μείνει τοίχος ταβάνι πάτωμα έπιπλα καλοριφέρ ... 

καρδούλα μου

μια φορά την μάλωσα για τις πιτσιλιές κι έκανε μια βδομάδα να ζωγραφίσει και της ζήτησα συγνώμη και δεν την ξαναμάλωσα ποτέ.

 τα πιο ωραία που είδα αυτές τις Απόκριες ήταν ο Σινόπουλος με πορτοκαλί περούκα και κράταγε πλακάτ με πεντάφυλλα που έλεγε, είμαι χασίστας φουντικός. κι έναν άλλο που είχε φτιάξει μια στολή με ένα κουτί μπροστά από το κεφάλι του κομμένο με θέσεις δυο καμπύλες κι έγραφε, δωρεάν μαστογράφος ακουμπήστε το στήθος σας εδώ.   

 

ο άγνωστος Θεός

 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ

 

Ήρθε και ξαναήρθε

κι όλο θα έρχεται

σαν τον ξεχνώ

Στην σκέψη μου και στο κορμί μου

οδύνης πόνος περιοδικός

Πότε σε χρόνους ακαθόριστους

σαν τις συγκοινωνίες του Νότου

Και πότε με την στυγνή

την βάρβαρη συνέπεια Σαξόνων.

 

Ήρθε λοιπόν και ξαναήλθε

Λυτρώνοντας με φεύγοντας.

Πάντα η ερώτηση το πρόσωπο

κι απάντηση το σώμα.

Δεν ξέρω…

Δεν ξέρω, φώναξα

, κανένας μας δεν ξέρει.

Άγνωστος  είναι ο Θεός!

Άγνωστος 

 κι Άθεος είναι.   

 

 

(art: The Moon and Sleep - Simeon Solomon)

ΤΟ 052

 

Το 052

 

Σχίζοντας τα ασημόχαρτα

με τα στοιχεία και τα ονόματα

Συνθετικά υγρά μονά

Μαντιλάκια μιας χρήσης

Από αεροπλάνα πλοία και μαγαζιά

Έχει ανοίξει πολλά στη ζωή της

Κι έχει στην συλλογή της

Ιστορίες τέτοιες να λέει με τα κιλά

 

Γι΄αυτό κοίτα αγαπούλα μου

εσύ που ψάχνεις να εντρυφήσεις

κι εσύ που στον άνθρωπο ελπίζεις

τι περιμένεις από εκεί πολλά

 

Για το ταξίδι το μακρινό 

που ονειρεύεσαι

Αυτή είναι φίλε μου ας το πούμε

είναι ένα αστικό λεωφορείο

Κι έχεις φάει τα χρόνια σου

Σε λάθος στάση περιμένοντας

το 052   

Παράξενη μιγάδα

 

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΙΓΑΔΑ

 

Σταχτί δέρμα

Βρεγμένες στάχτες

Επιπλέει ο καημός

Στων σκοταδιών σας

τα βάθη τα ροζ

Παραθύρια ανοίγουν

Μαύρα μαργαριτάρια

Πάνω σε κιτρινισμένες

σελίδες παλιές

κόκκινες γραφές

Τα μάτια σας

Παράξενη μιγάδα

Αν θες …

Πάρε μου και το χθες

το απλωμένο μετέωρο χέρι

 

ΤΟ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΧΕΡΙ

Μετέωρο να μένει και παγωμένο

Πόσο να κρατήσεις το χέρι σου απλωμένο

Όσο ο απέναντί σου αλλού γυρνά.

 

Αμήχανα τότε το χέρι θα μαζευτεί

Μαζί με την σκέψη που μοιάζει

Δεύτερη τώρα και πιο αφηρημένη

("Είχε όντως το χέρι μου απλωθεί;")

 

Σκορπάει μες τον αέρα

Που σε διώχνει από εκεί

Για να ενωθεί πάλι σε ένα άλλο τοπίο

Όπως στρίβεις για αλλού να κοιτάς.

                                      

Εντάξει, δεν είναι να τα παίρνεις προσωπικά.  

Κάνε κι εσύ πως απλά

Έφτιαχνες τα μαλλιά σου.  

και πόσο να στεναχωρηθεί κανείς που δεν τον καλέσανε στην γιορτή

 

 

ΑΥΤΗ Η ΤΥΠΙΣΣΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΩ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΥΠΑΡΧΩ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ

 

Κάποτε στην ζωή μου, πριν είκοσι χρόνια περίπου, έφαγα ένα μεγάλο συναισθηματικό αδιέξοδο. Τότε κατάλαβα πως με τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουνε πρέπει να είμαστε όσο μπορούμε πιο ειλικρινείς κυρίως για το αν αγαπηθούμε να αγαπηθούμε για αυτό που είμαστε κι όχι με κάτι που δεν υπάρχει. Λίγα χρόνια μετά κατάλαβα πως αυτό χρειάζεται και στην δουλειά και σε ότι κάνουμε αν θέλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας όλη μέρα. Τότε είχα αγαπήσει μια κοπέλα που δεν είχε φίλους που δεν άκουγε κάουντρυ και σκαθάρια που της άρεσαν τα αγόρια που είχε ωραίο χιούμορ φλογερό πνεύμα λάτρευε την σπουδαγμένη  ποίηση και ήταν ας το πούμε αρκετά μυστήρια εσωστρεφής. Την αγαπώ ακόμη. Εσύ μπορεί να είσαι καλύτερη, δεν ξέρω, δεν σε ξέρω, αλλά αυτήν πάντα αυτήν θα την αγαπώ, κι ας μην υπάρχει. Δεν υπάρχει. Γι' αυτό δεν την ξέρεις. Αν την ήξερες θα σου είχε πει για μένα και κάπως αλλιώς θα είχες φερθεί. Ο άθλος μου τελειώνει. Κάτι λίγο μου έχει μείνει από την επιστροφή. Πόσες φορές να παίξει κανείς το υπάρχω! Αφού δεν υπάρχει αυτή με την άλλη. 

     ΚΙ ΕΤΟΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ

Δεν με τσακώνει ο Καζατζίδης φίλε! έχω πιθανή αποσύνδεση.. μπορεί να φταίνε οι χειλάρες οι μαύρο ροζ από την αραπιά. 

 

Και πόσο να τραγουδήσει κανείς την Ζαϊρα

Δεν θεωρώ κακό τις εκδηλώσεις του έρωτα όταν αυτές γίνονται με κάποια ευαισθησία ή με αγάπη. Δεν είπαμε να το κάνουμε σε δημόσια θέα μέρα μεσημέρι ούτε φάτσα μπροστά σε παιδιά. Όταν υπάρχουν παιδιά στο σπίτι το κάνεις στο δωμάτιο σου και λίγο πιο συγκρατημένα σφαλιστά κι αθόρυβα όσο γίνεται. Δεν μπορεί να είσαι χειραφετημένος άνθρωπος να γαμιέσαι στην δουλειά για να έχεις ένα ωραίο σπίτι και να μην μπορείς να κάνεις στο δωμάτιό σου ότι θέλεις και με όποιον θέλεις.    Το τι είδους διαπαιδαγώγηση επιλέγει ο καθένας είναι σεβαστό εφόσον φέρεται όμορφα στα παιδιά του. Προσωπικά ήθελα και θέλω τον έρωτα στο σπίτι μου και με χαρά έχω φιλοξενήσει κατά καιρούς και φίλους ζευγάρια όλων των ειδών. Το να πας σε ένα ξενοδοχείο για το γούστο σου είναι πολύ ωραίο αλλά το να πας εκεί γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή είναι θλιβερό και δηλώνει μια προβληματική κατάσταση, εν μέρει ή και ολοκληρωτικά καταδικασμένη. Ακόμη και λάθος να είναι καλύτερα να το κάνεις σπίτι σου παρά έξω. Ποτέ δεν κατάλαβα τι σκατά ιεραρχία επικρατεί στα μυαλά των ανθρώπων που ανοίγουν τα πόδια τους σε ανθρώπους που δεν θέλουν να τους ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους και του δωματίου τους της ζωής τους ή και της καρδιάς τους. Εκτός πια κι αν είναι κανόνες που σου έχουν επιβάλει άλλοι και είσαι εξαρτώμενος από αυτούς σε τέτοιο βαθμό που να κινδυνεύει η ζωή σου ώστε να έχεις συμφωνήσει να πατάς και να καταπιέζεις έτσι τον εαυτό σου. Και για πόσο μπορεί κανείς να μείνει γοητευμένος σε αυτήν την κατάσταση. Φτάνεις στο μέχρι θανάτου κι αν έχεις άστρο επιζείς και πας στο παρακάτου της ζωής.

ναι γαμώτο

 ΝΑΙ

συν Αθηνά και χείρα κίνει

 διαβάζω πάντα τα ίδια βιβλία. είναι πάνω από δέκα μέρες τώρα που δεν οδηγώ κι έχω κάνει λίγους περιπάτους, τους περισσότερους με ομπρέλα και βροχή, στον χωματόδρομο και τα μονοπάτια εδώ γύρω που κατεβαίνω να πάρω την μικρή όταν έρχεται με το ταξί. εχθές ήμουν καλύτερα, μπορούσα να γυρίζω πλευρό υποφερτά. δεν πήγα στον γιατρό με τις κορτιζόνες, θα περιμένω τον Μάρτη να πάω στον καλό.   βάζω κρέμα βολραρέν, παγοθεραπεία, ιμάντα και για παυσίπονα παίρνω σαλοσπίρ το βράδυ και σαν αντιφλεγμονώδες. Θέλω να τα καταφέρω το καλοκαίρι να πηγαίνω στην θάλασσα. σκέφτηκα πως ακόμη κι αν δεν οδηγώ θα μετακομίσω στην σπηλιά στο ποτάμι και θα γιατρευτώ.     Θα σε δω μπροστά μου ένα ηλιοβασίλεμα στο Στόμιο την ώρα που θα ευχαριστώ και θα χαιρετάω τον Ήλιο.                      ΠΟΝΑΩ. Ξεχνιέμαι λίγο με όνειρα. περιμένω το γράμμα σου. νιώθω τις ανάγκες από αδύναμη θέση, πολύ εύθραυστο .. με τί να τυλιχτώ ;

έξω φυσάει η παγωμένη θύελλα .. -πολύ ωραία μουσική-  . ξύλα δεν. ας σκοτωθούνε τα μικρόβια

 σε είδα στο όνειρό μου. ήμουν στην πόλη που βλέπω στον ύπνο μου μα έμοιαζε πιο πολύ με την Αθήνα. Ήμουν στην Αθήνα στο σπίτι σου με τους ανθρώπους σου την οικογένεια σου. Κι ήταν περίεργο αυτό το ζεστοκρύο στην ατμόσφαιρα το κάπως μαγκωμένο αλλά μαγικό. Τέλος πάντων πόσο να καθόμουν νομίζω ήμουν δυο μέρες εκεί και κάτι της λογικής με έδιωχνε κι εσύ; με τρόπο; στα παιδιά μου να γυρίσω. έφυγα και περπάταγα ανέβαινα την Πειραιώς αλλά βρέθηκα και σε ένα άλλο σημείο με κουτούκια που έχω ξαναδεί πιο βόρεια μα ήταν ερημιά και όπως βγήκα πάλι στην Πειραιώς σε είδα ξαφνικά μπροστά μου σα να πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο και αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε κι ήταν εκρηκτικό σα να έχασα την επαφή με το περιβάλλον και ήταν το πάνω χείλος σου από μέσα όπως το έγλυφα χιλιοδαγκωμένο αλλά δεν θυμόμουν να το είχα δαγκώσει εγώ μα το αντιμετώπισα περίεργα σαν ευαισθησία κι όχι σαν γεγονός μα κάπως με επανέφερε στην επαφή με το περιβάλλον. Εκείνη την ώρα πέρασε η αδερφή μου με ένα άσπρο γυαλιστερό τουριστικό λεωφορείο άδειο μόνο με τον οδηγό και με φώναξε ότι φεύγαμε από την πόλη με αυτό και έτρεξα και μπήκα μέσα κι εσύ έμεινες στην θέση σου και σε κοιτούσα όπως μίκραινες με την απόσταση. Και κάτι με έπιασε και κατέβηκα στο Γκάζι γιατί ήθελα να μείνω κι άλλο. Σκέφτηκα να πήγαινα στον Κεραμικό μα όταν είδα το λεωφορείο να φεύγει κάτι με έπιασε και έτρεχα να το ξαναπρολάβω και ξύπνησα κάπου εκεί που βγαίνει η Ιερά οδός. 

Χάρηκα που σας είδα. Σας αγαπώ πάρα πολύ. 

       

τι αξίζει να δώσεις σήμερα για ένα καλύτερο αύριο (από τα ντοκουμέντα της Καισαριανής)

 

Βλέπω και δεν μπορώ να συνέλθω τις φωτογραφίες της Καισαριανής από το facebook. Το μυαλό μου τερματίζει. Αμύνεται και θυμάμαι το βίντεο που μου έδειξε ο Γουίλσον μέσα από την βάρκα που έφτασε στην Ελλάδα πέρσι το καλοκαίρι. Ένα βίντεο την ώρα που είδανε την Γαύδο μετά από τρις μέρες στην θάλασσα από την Λιβύη -όπου και δυο άνθρωποι ανάμεσα τους έχασαν την ζωή τους από τις συνθήκες του ταξιδιού- .  Τα ολόχαρα πρόσωπα με τα σχεδόν σαλεμένα μάτια που τρέχανε δάκρια χαράς. Το βλέμμα από τον θάνατο στη ζωή. Ύστερα προσπαθώ να ξανακοιτάξω τις φωτογραφίες της Καισαριανής. Από αυτήν την ζωή στον θάνατο. Για ένα καλύτερο αύριο.   Το χαμόγελο του Μπελογιάννη , αμύνεται το μυαλό μου με το χαμόγελο του Μπελογιάννη.  

το style για όλα

 Αλλιώς στην εκκλησία αλλιώς στο καφενείο στην πλατεία αλλιώς στην σάλα αλλιώς στην τραπεζαρία κι αλλιώς στο δωμάτιο. Αλλιώς στον ουρανό αλλιώς στην γη κι αλλιώς στην θάλασσα. ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΥΛ για όλα:  ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ..

για τα ντοκουμέντα της Καισαριανής

 Ποιος άνθρωπος μπορεί να κοιτάξει και να δει πραγματικά αυτές τις φωτογραφίες χωρίς να πάθει κάποιο είδος κρίσης. Και χωρίς να πάθει αποσύνδεση ή αποστασιοποίηση για να προλάβει την κρίση; Το να τις κοιτάς ρομαντικά πας εκεί που κοιτάς μέσα από τα σύννεφα, έχεις ήδη σκοτωθεί. Προσωπικά δεν θα παραδεχόμουν την ιδεολογία μου. Να πω ότι είμαι κουμουνίστρια στους φασίστες γιατί; Μήπως είναι η Παναγιά μου αυτοί για να τους εξομολογηθώ την αλήθεια μου. Ψέματα θα έλεγα άρες μάρες κουκουνάρες. Ακόμη και για τις εξορίες μετά θα υπέγραφα χιλιάδες χαρτιά τους και θα τα έβλεπα για άκυρα πατσαβούρια όπως και τους ίδιους. Τί με νοιάζει τί λένε αυτοί για μένα και τί λένε οι άλλοι. Όχι από άρνηση ή προδοσία των πιστεύω μου μα διότι κρίνω πως δεν θα άξιζαν την αλήθεια μου αυτοί και δεν θα άξιζε η αλήθεια μου η ειπωμένη σε αυτούς να ανταλλαχτεί με την ζωή μου. Δεν ήταν Δημοκρατία εκεί για να κάνω τον Σωκράτη. Το να με πει κουμουνιστή ένας φασίστας δεν έχει κάποια αξία πόσο μάλλον να αξίζει την ζωή μου αυτό. Θα έβρισκα έναν άλλο τρόπο να δώσω την ζωή μου να φάω έστω έναν από αυτούς μαχόμενος κάπως. Το να ζήσω για την ιδέα είναι καλύτερο από το να πεθάνω για την ιδέα. Όχι για την ιδέα μου να μπω στην ουρά για σκότωμα. Θα είχα αντιδράσει θα με είχα φάει ίσως λίγες στιγμές νωρίτερα. Και πάλι όταν μετράει το κάθε δευτερόλεπτο για μια ακόμη ζωντανή στιγμή δεν ξέρω μπορεί να πήγαινα κι εγώ έτσι μεθυσμένη αγκαλιά με την ιδέα μέχρι τον τοίχο και το τέλος. Αυτοί οι άνθρωποι πήγαν θυσία στον Μινώταυρο χωρίς να προβάλουν αντίσταση στάθηκαν στην σειρά και τους έφαγε. Δεν το χωράει το μυαλό μου τέτοιο πράγμα. Για μια στιγμούλα ζωής ακόμη; Για έναν τίτλο τιμής, γιατί; Για να είναι εύστοχη η σφαίρα για λιγότερο πόνο, γιατί; Αν λέμε ένα γιατί για τον Σωκράτη για αυτούς πρέπει να πούμε πάρα πολλά γιατί. Τί μάχη είναι αυτή, δεν ξέρω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Τι είναι αυτό να αξίζει η ιδέα πάνω από την ζωή και πως στέκει. 

     

 

Αστερίξ! Μα τον Τουτάτη ..

 Ότι μου έδωσες, ότι πήρα, ότι μου έμεινε κι ότι μου άφησες, τα έχω μαζί μου. Γιατί θέλω να είμαι μαζί τους. 

αγάπη μου, είναι τα αστέρια στη θέση τους;

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΤΛΑΣ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΤΙ; 

επόμενο ..

 Έχει πέσει όλη η μεταφυσική μου στο γκρεμό με αυτό το σενάριο. Δεν ξέρω πόση Νάνσυ απομένει εντός μου. Δεν υπάρχει απαρτία για να ψηφιστεί ένα τέτοιο σενάριο, η προσέλευση είναι αθρόα. Είναι σα να έχω πάρει όλα τα αντιψυχωσικά του κόσμου να έχω λοβοτομηθεί και θέλω μόνο να κοιμάμαι. Δεν το βλέπω να περπατάει. 

 

τρελαίνομαι είμαι κι η πρώτη!

.. γιατί ήρθε αυτό το σενάριο να εξετασθεί τώρα βλέπω επιτέλους πρώτη φορά ή με έχει τυφλώσει η ζήλια μου; Το σενάριο είναι επανάληψη τραύματος, μετασκευή πες, επομένως είναι δικό μου το θέμα. Αλλά παίζουνε τουλάχιστον κι άλλοι δύο στο έργο. Βρήκες επιτέλους μια κοπέλα και την ευκαιρία να κόψεις εντελώς με κάποιους και είμαι ένας από αυτούς. Μπορεί να είμαι κι ο πρώτος!

  

firmamentum

 Το στερέωμα αν είναι θόλος. Ένας θόλος σίγουρα βοηθάει στην παρατήρηση του.

και κλακ

Σκέφτομαι πρακτικά. Έκανε πολλά κλικ. Ενώνονται εγκεφαλικά κέντα. Κατάκτηση! Όπως τότε που ένιωσα πρώτη φορά ενωμένα τα αυτιά μου με το μυαλό μου και γνώριζα τις νότες. Και τότε που άρχισα πρώτη φορά να αλλάζω την κινητική δύναμη σε βαρυτική διαπερνώντας την επιφάνεια.  Κάτι ευήβρα χθες τα μεσάνυχτα την ώρα που αυνανιζόμουν σα το φίδι.   

 

Εδώ είμαι, απλά ,

έχω κολλήσει στο

"έτσι για την καύλα"

 

 Μου αδειάζει το μυαλό τέλεια.

 

να τον ακούς τον μαλάκα .. σου

 έτσι για την καύλα εμείς πρέπει να βρισκόμαστε

έρωτά μου ..

 

Θα ήθελα όλοι οι αγαπημένοι να είναι με τους αγαπημένους τους σήμερα και κάθε μέρα. Ας έχουν δυσκολίες και με σκαμπανεβάσματα οι σχέσεις -να σου λέω, ανέβα στο σκαπό, και να ανεβαινείς.       Εδώ που βρέθηκα δεν φοβάμαι την ρουτίνα διότι διδάκτηκα  την Ιεροτελεστία της ημέρας. Άσχετα που συχνά χάνω το μυαλό μου από την έλλειψη έρωτα, δηλαδή την έλληψή σου και παθαίνω διάφορα. Απόψε θέλησα και φρόντισα να μείνω μόνη στο σπίτι. Θέλω να μιλήσουμε. ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

σ'αγαπώ ..

 

χρόνια πολλά

 

ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

 είδα ένα μακρύ περιπετειώδες όνειρο. ξύπνησα στις 8 και λόγο πόνου δεν το έγραψα γιατί το πρωί είναι η πιο δύσκολη ώρα για το χέρι μου και με ξαναπήρε ο ύπνος και ξύπνησα 12 και. ήταν σε μια παραλία με κολπίσκους και βράχια. όπως στο βιντεοκλιπ αλλά μέρα. είχε πολύ κόσμο κι είχα τσακωθεί με κάποιους γιατί είχα κάνει κάτι προκλητικό. το μόνο γνωστό πρόσωπο που θυμάμαι από το όνειρο είναι ο Έκτωρ ο οποίος είχε ένα σπίτι στην παραλία με μια βεράντα με κόσμο και με κάλεσε να πάω εκεί και νομίζω πως ξύπνησα όταν έφτασα εκεί και το είδα. σε είδα; εσύ ήσουν;

σήμερα πονάω πιο πολύ από εχθές. ίσως φταίει η προπονησούλα που έκανα χθες το μεσημέρι. ακίνητο πονάει, με ασκήσεις πονάει. θέλω καλό γιατρό να μου δώσει κατεύθυνση. σκέφτομαι την Δευτέρα να πάω πάλι στον ιδιωτικό γιατί πως να περιμένω έτσι μέχρι τον Μάρτη. πονάει σα χαλασμένο με αυτό το ηχόχρωμα του πόνου από τα νεύρα που με πονούσε παλιά και το πόδι όταν το είχα χαλάσει από την μέση. σταμάτησα τα βολταρεν γιατί δεν μπορώ να πάρω άλλα πήρα ήδη πολλά. δεν μπορώ να γράψω να οδηγήσω να μαλακιστώ να κάνω τις δουλειές μου. με το αριστερό πάει πολύ αργά. είναι γεγονός πως ένας που ασκήθηκε δεξιόχειρας όταν γράφει με το αριστερό γράφει αλλιώς. δεν μπορώ ας πούμε να γράψω αυτόματη ή μπρειν στορμ και παραλήρημα με το αριστερό πάω σα χελώνα. ούτε ηχογράφιση μπορώ να κάνω για καταγραφή γιατί έχω μάθει να γράφω με σιωπή κι όχι τόσο να προφέρω, έχω σχέση με το μολύβι και το χαρτί. το βιώνω λοιπόν σαν περιορισμό όλο αυτό ακόμη και στην γραφή. τόσο πολύ που χάνω την υπομονή και σκέφτομαι να κλείσω ραντεβού στο Ριο να πάω να το βάλω για σφάξιμο.  

 

     

κοίτα αγάπη μου

 

πόσο πρησμένο είναι το δεξί στην πάνω πάπια και αντίχειρα με δείχτη

το αριστερό κάπως την παλεύει

η παλάμη έχει πρησμένη την βάση του αντίχειρα

δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξανακάνω βαριές και σκληρές δουλειές αλλά σκέφτομαι πως αυτό με βρήκε για να ηρεμήσω και να μου μείνει μόνο η απαλώτητα. ότι το έπαθα τώρα αυτό για να μάθω να είμαι πάντα τρυφερή μαζί σου. 

πούστη μου

 

..

 

σωστά;

 

ΤΑΧΙ ποιητικά είναι πχ το ραδιόφωνο.

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΝΤΥΡΑ - ΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ σελ.25

 οι ηλικιωμένοι καρχαρίες στις Νότιες Θάλασσες καταπίνουν τροφή, ίση με τον όγκο τους επί δώδεκα.

  

αγάπη μου;

 

αυτά τα μπολάκια σου έλεγα.

 θα ρίξω κανόνι στα ηλεκτρόδια, δεν πήγα, δεν θα πάω. ψάχνω θεραπευτή 

.. διαβάζω τον ξένο σου καρδιά μου και πάω σε άλλο level θεραπείας.    

άναψε το φως φοβάμαι

 δεν θέλω να πάω αύριο για ηλεκτρόδια

ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥΣ 

είχα άσχημες σκέψεις σήμερα και δεν το συνηθίζω. και βουητό είχα πολύ.   την άκουσα και που έμαθα πως είναι άρρωστος βαριά ο Δάγλας. αναχαιτίζω από το πρωί κι εχθές το βράδυ άσχημες σκέψεις, για αρρώστιες και χαμούς. 

το ποίημα το ξεκίνησα χθες το βράδυ και το έκλεισα το πρωί. δεν είναι ωραίο. δεν είναι όμορφο.  είναι τόσο ωραίο και τόσο όμορφο όσο ο Καιάδας.    όταν σου ανοίγονται αυτά τα πεδία στο μυαλό κλείνουνε τα άλλα. αλλάζει το κύκλωμα. ας πούμε σήμερα δεν μπορούσα να ανοίξω ας πούμε το ποίημα στην σελ. 12 , στην σελ. 37 , στη σελ 71, στην σελ. 102-3. δεν μπορούσα σήμερα να τα ανοίξω αυτά τα ζωντανά που μ' αγαπάνε και μου κάνουν έρωτα στον εγκέφαλο. Να τα ανοίξω δεν μπορούσα σήμερα με κανέναν τρόπο όπως ανοίγω τα ποιήματα σα 3D εικόνες πιέζοντας λίγο τα μάτια θολώνοντάς τα κάπως καθαρίζει κι ανοίγουν. 

το χέρι μου σα πιασμένο το νιώθω βελτιώνεται

 δε πονάω, ΠΟΝΕΣΑ , είμαι εντάξει

εσύ;

 βρήκες τραγουδάκι ωχ

πολύ βαρύ .. το έφαγα

 μπέημπ .. τρώγετε; 

Έχω βγάλει εντελώς καμένα, άλλα λύσσα, ωμά, βρώμικα, κάποια με πιθανότητες για θανατηφόρα δηλητηρίαση, άλλα ότι να 'ναι, κάτι space, κάτι που δεν τρώγονται  και τα έχουμε φάει. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΙΑΤΙΚΑ. δε το λες άσκημο, ..το λες;

Μαγειρεύω και για επιδόρπιο χταπόδι κρασάτο κοκκινιστό με μακαρονάκι κοφτό κρεμμυδάκια μπαχάρια ΔΑΦΝΗ να βάλω;

ΠΟΝΑΩ

  

 τί λέει ο ένας τοίχος στον άλλο;

θα βρεθούμε στη γωνία...

 

ερμηνεία του ανεκπλήρωτου

 

Σιωπή αντηχεί στον καθρέπτη

και το δάκρυ μου μαύρο. Πέτρα 

που κυλάει και μπροστά μου πέφτει

Πως να σταθεί και να περπατήσει 

αυτό το πράγμα έχει δυσπλασία. 

Γι' αυτό την επόμενη φορά 

να προσέξουμε να αναπτύσει αρμονικά 

όλες του τις πλευρές και τα άκρα. 

  

 

ορίστε κοίτα αγάπη μου μαλακό γουνάκι λάμα αυθεντικό από το Νεπάλ. συλλεκτικό είναι πάνω από 30 χρόνια απαγορευμένα. το λιγότερο ένα κατοστάρικο στο νερό το πιάνει. τί να το κάνω αυτό να το χαϊδεύω. να έχω εσένα θέλω να χαϊδεύω ..

εσύ που θες να πάμε;

 

ονειρεύομαι να πάμε ένα καλοκαίρι για μπάνιο στην Πορτογαλία. στο Αβέιρο στην κόστα νόβα.  στον Ατλαντικό. δεν έχω μπει ποτέ μου στον ωκεανό, μόνο τα ποδαράκια μου έχω βρέξει στον αφρό του ..

να σκοτώσω τίποτα φάση λουι κενζ να πάμε στες νήσους της καλής ελπίδας; αφού έτσι κι αλλιώς δεν μας ταιριάζουν τα λουι κενζ εμάς εδώ παράταιρα μας είναι. κι από εργαλεία και πράγματα και γη είναι για σκότωμα πολύ πράμα. όχι ότι χρειάζεται κι ότι δεν γίνεται αλλιώς. αλλά το αισθάνθηκα λυτρωτικό αυτό κι όλα τα παράταιρα θέλω να φύγουνε από εμένα να λευτερωθώ. Στο είπα . στο έχω πει . θέλω να ζήσουμε μαζί την ζωή που μας ταιριάζει.

  

Έλα .. πάμε

Οι εξισώσεις τριγωνομετρίας με έναν άγνωστο είναι παιχνιδάκι. Επομένως αν ξέρεις τον άνθρωπο βρίσκεις τον προορισμό ή αν ξέρεις τον προορισμό βρίσκεις τον άνθρωπο. Έχεις δηλαδή γνωστέ τις δυο πλευρές και αμέσως βρίσκεις την τρίτη. Αν δεν ξέρεις ούτε τον προορισμό ούτε τον άνθρωπο, με μια γνωστή πλευρά, μόνο την δικιά σου (όσο γνωστή μπορεί να είναι κι αυτή), να βρεις τις άλλες δυο είναι δύσκολο και δεν βγάζει συγκεκριμένο αποτέλεσμα φτάνεις σε έναν συσχετισμό με αγνώστους. Με λίγα λόγια αν δεν ξέρεις που πας γύρνα πίσω που έλεγε κι ένας τρελός εδώ πέρα. Πάει καιρός που έχω κολλήσει στο ίδιο σημείο και φρόνιμο είναι να αλλάξω ερώτηση. Σταματάω λοιπόν το να’ρθω που είσαι και ξεκινάω το έλα που πάμε. Με σκοπό να φτάσω στο σκέτο .. έλα πάμε.  

 

Από χθες άνοιξε το χέρι και μπορώ να δέσω τα μαλλιά μου με πόνο αλλά ανοίγει το χέρι μέχρι πίσω.  Ψάχνω τον καλό ορθοπεδικό και δεν υπάρχουν ραντεβού μέχρι τον Μάρτη. Δεν θέλω να πάω φυσιοθεραπεία μετά από αυτό που έπαθα και δεν θέλω να πάω στον άλλο γιατρό που κάνει κορτιζόνες. Το χέρι μου είναι μονίμως μουδιασμένο και δεν είναι για τίποτα. Δεν μπορώ ακόμη να οδηγήσω διότι το αγροτικό δεν έχει υδραυλικό τιμόνι και το παπί δεν θα μπορέσω να το κρατήσω αν χρειαστεί κάποιος απότομος ελιγμός. Ούτε το πουλί μου δεν μπορώ να παίξω. Περνάω δύσκολα. Κοιμόμουν όλο το πρωί ξύπνησα να ξεπροβοδίσω τα παιδιά και ξανακοιμήθηκα μέχρι τις 12. Από τα χέρια κινδυνεύει κι η μέση μου που την έχω στρώσει με στρέτσινγκ καλλησθενική και μονόζυγο τα οποία δεν μπορώ να κάνω λόγο χεριού και αυτές τις μέρες έχει σκηνιάσει ελαφρώς και το πόδι μου.

Είδα που έγραψες για την Χαρούλα και συγκινήθηκα. Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2008 είχα πάει μόνη μου στην αρχ.ολυμπία να την δω στην συναυλία, στην έχω πει την ιστορία. Είχα πάει μπροστά κι εκεί που της φωνάζανε να πει τραγούδια της φώναζα κι εγώ, την ατέλειωτη λέξη. Και με κοίταξε! Ναι εμένα με κοίταξε και κοιταχτήκαμε για μια στιγμή κατάματα. Δεν μπορώ να το ξεχάσω ποτέ. Θέλω να το βρω αυτό το σιντι. Το βρήκα!

Είμαι αισιόδοξη πως όλα είναι πολύ καλά και πάνε κατ ευχήν. Έχω ξεπεράσει πολλούς τραυματισμούς για να με ρίξει ένα χέρι. Σιγά σιγά θα είναι και πάλι λειτουργικό και με προσοχή θα κάνω τα πάντα με υπομονή και μοχλούς όπως ο Αρχιμήδης.

Θα κάνω τα πάντα αλλά ποιος είναι ο προορισμός μου; Να φροντίζω την οικογένειά μου και να ασχολούμαι με την τέχνη μου. Σε τρία πράγματα έχω ταλέντο, στην μαγειρική τον έρωτα και την ποίηση την μουσική. Διότι έχω στα μαθηματικά και την αλχημεία.

Θέλω ο άνθρωπός μου να είσαι εσύ. Αλλά θα ήταν θλιβερό να μην είμαι κι εγώ ο δικός σου. Συμπέρασμα μέχρι τώρα δεν έχει βγει. Τώρα είναι αλλιώς τα πράγματα. Όλα καλά με την ποίηση, τι γίνεται όμως με τον έρωτα και την μαγειρική. Με την οικογένεια.    Με ξυπνάει κι εμένα ο Τσιώλης. Εκεί ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων δεν θέλω να χαθώ ούτε φευ έχω, είμαι καλά με τη Νάνσυ και με εσένα είμαι καλά ακόμα και στην χειρότερη εκδοχή είμαι εντάξει και θα μπορούσα να ξαναρχίσω. Τρις είναι οι λύσεις σε αυτό το παραμύθι. Κι έχω να επιλέξω για σένα τι να πω, αν είσαι άνθρωπος αν είσαι ο άγγελος μου ή αν είσαι δαίμονας κι αγγελοδαίμονας. Αν είσαι ο άνθρωπος μου είναι να κάνουμε και τα ανθρώπινα. Στις άλλες δυο περιπτώσεις μένει έτσι και ψάχνω άλλον άνθρωπο για τα ανθρώπινα, για την φωνή το χάδι τα φιλιά τα χαμόγελα την αγκαλιά το σεξ την συμπόρευση τις  χαρές και τις λύπες τις καθημερινές, την ζεστασιά και τα ζεστά όνειρα και όλα τα ένδοξα πράγματα που αξίζει να πράξει και να μοιραστεί κανείς να στοχεύσει και να χαρίσει τις νίκες του. Τα υπάρχοντα και τις κατακτήσεις του. Με τον συμπρωταγωνιστή της ζωής τους. Τα γυρίσματα αυτής της ταινίας της δικιάς μας ταινίας συνεχίζονται μα έχουν μείνει αγύριστες οι μεταξύ μας σκηνές και θα είναι πολύ θλιβερό αυτό το έργο αν μείνει έτσι. Αν μείνει έτσι με έναν άνθρωπο κι έναν αγγελοδέμονα στον αέρα μπορεί να αντιπροσωπεύει τους περισσότερούς αλλά για εμένα είναι πολύ θλιβερό έτσι το στόρυ. Για εμένα το ιδανικό είναι άνθρωπος και Θεός να γίνονται Ένα. Κι ύστερα ένα κι ένα να κάνουν δύο λογικά και μαγικά ότι θες.  

ποιος είναι ο στόχος ο κοινός ο προορισμός;

 σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη. εκτός από την καρέκλα η μικρή είχε σπάσει και ένα πλακάκι στη σκακιέρα με ένα χοντρό ξύλινο σκαμπό που της γλίστρησε στο σκαρφάλωμα και το βρόντηξε χάμω ακριβώς εκεί που υπήρχε κενό μια φυσαλίδα από την κόλλα μιλάμε για λαχείο αλλά τί λαχείο από τις 100 βροντηξιές βρήκε και το κενό. αυτό δεν είναι παιδί. έχει διαλύσει έπιπλα τοίχους σκεπή πόρτες παράθυρα δάπεδα. την άλλη φορά είχε ανοίξει την πάνω καταπακτή στο κελάρι και έπαιζε σημάδι πετροβολώντας τα μπουκάλια με τα κρασιά. ότι βίντατζ συλλογές είχα δεν υπάρχει τίποτα. αναγκάστηκα κάποια στιγμή και έχω εντοιχίσει ότι πράγματα έμειναν από ενθύμια αρχείο κτλ συναισθηματικής αξίας για να τα σώσω τα έχω χτίσει.    ωστόσο σήμερα η μέρα ήταν αποκάλυψη και οι στοχασμοί στους οποίους οδηγήθηκα, η αυτογνωσία και το υπαρξιακό στίγμα μου που βρήκα μετά το σουρεάλ τρίλεπτο με την καρέκλα δεν πληρώνονται με τίποτα. θα την ευχαριστώ για πάντα που έζησα αυτή τη σκηνή. 

ύστερα θυμήθηκα τον Πλάτωνα και την ερμηνεία του τριγώνου. το κοινό σημείο την παράλληλο των ζωών την διαγώνιο της παραλλήλου το τρίγωνο το ισοσκελές και την διχοτόμο. όσο πάει ο καθένας την ζωή του ευθεία δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσει κανέναν. μόνο αντικείμενα θα συναντά και ακόμη και τα υποκείμενα της ζωής του ως αντικείμενα θα μπαίνουν στην ζωή του. σαφές κοινό σημείο προορισμού λοιπόν και ισοσκελισμένη η κλήση της πορείας των ζωών. οποιαδήποτε άλλη συνάντηση είναι εκτός προορισμού, της στιγμής , μάταιη και καταδικασμένη. φτιάχνε την ζωή σου όσο θες όμως να ξέρεις πως ο άλλος αν έρθει να σε συναντήσει να μπει στην ζωή σου, την ζωή σου που ακολουθεί την δική της πορεία, αντικείμενο της θα γίνει κι είναι αυτό πολύ θλιβερό. άνθρωποι χωρίς κοινό προορισμό καλύτερα να μην ξεκινάνε. η μεγαλύτερη αξία στην ζωή ενός ανθρώπου για μένα είναι ο άλλος άνθρωπος ο άνθρωπός του. κι εγώ θέλω πολύ στην ζωή μου έναν άνθρωπο ως υποκείμενο. τί προορισμό θέλω να έχω δεν γνωρίζω σαφώς. εσύ τί προορισμό έχεις; ξέρεις ποια είναι η Ιθάκη σου; Αν βλέπεις τον προορισμό σου δίπλα σου αν κοιτάξεις βλέπεις και τον άνθρωπό σου. σκέψεις κάνω. θέλω να το βρω.  τί να λέει και το ανεκπλήρωτο και τα δράματα και οι καταδικασμένες στιγμές μπροστά σε ετούτα. και οι καψούρες και οι μεγάλες γνωριμίες και οι αναφορές και τα ταξί και τα τρένα και τα περίπτερα και τα λεφτά και τα φουλ πονταρίσματα είναι για να σκοτώνεται η ώρα και για να έχεις να λες ιστορίες για αγρίους και θηρία.    σκέψεις κάνω γιατί με ενδιαφέρει να το βρω. με ενδιαφέρει να συμπορευτώ με έναν άνθρωπο από αρχή μέχρι τέλους.  

          

η μικρή έσπασε χειροποίητο αντίγραφο λουι κενζ για ένα πιτόγυρο

ξύπνησα με ιμηκρανία. βρίσκομαι σε ένα "σανατόριο" στην περιοχή ναός Ανάληψης Φιλιατρών. δεν μπόρεσα να βγάλω τα παιδιά στην παρέλαση λόγο του χεριού μου και δεν ζήτησα βοήθεια. τα παιδιά πήραν τα ποδήλατα και πήγαν στο πανηγύρι. τους είπα να φάνε κάτι εκεί μα η Νέδα γύρισε με κορδέλα για τα μαλλιά αντί για φαγητό και διεκδικούσε το φαγητό του Ηρακλή ώσπου από τα νεύρα της για ένα πιτόγυρο 3 ευρώ πέταξε από την σκάλα μια καρέκλα άνω των 500 ευρώ και την έσπασε. μια καρέκλα που την έχουμε μαζί με τα λιγοστά μας εναπομένοντα κειμήλια για να μας βοηθάει να θυμόμαστε ότι καταγόμαστε από ευγενείς και δεν είμαστε τίποτα γύφτοι νομάδες πληβείοι. μια καρέκλα που έσωζε την αισθητική και επομένως και την ψυχή μας ως έναν βαθμό.    Η αντίδρασή μου είναι απόγνωση. πετάχτηκα και μου ξέφυγε αρχικά ένα θα σε γαμήσω μα της μίλησα ήρεμα. της είπα ότι στερήθηκα αγάπη και ο πατέρας μου ζωή για αυτή την γαμοτραπεζαρία που την έχουμε για μούρη, πως έσπασε μια μούρη που στοίχησε πολλά. μια μούρη που θα της έδινε σε μια δύσκολη να φάει. και δείχνει κι έτσι πως είναι γύφτισσα πως δεν κάνει για σαλόνια. έδειξε να μετανιώνει βούρκωσε. είπε πως θα την φτιάξει.

με έβαλε σε πολλές σκέψεις και αλληγορίες αυτό το σκηνικό. έχω άλλη μια χαλασμένη από αυτό το σετ που την είχε χαλάσει ο αδερφός μου. πάνε για μετασκευή σε κάτι φουτουριστικό μεταμοντέρνο νταντά και ήδη έχω ιδέα! 

  

 

άγνωστα σκοτάδια όσο πλησιάζω

 

αλλά πρέπει να το πιστέψω για να μην τρελαθώ. 

ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΟ ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ ! 

και δεν μου έχεις αφήσει καρδιά για αλεξίπτωτο

ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΣΩ έτσι ..

; ΣΠΡΩΧΤΕ .. βλέπω δυο σύννεφα      μαλακά

MAZI 

ΣΥΓΧΩΡΕΣΑΙ ΜΕ

 

τα βάφω για πλάκα

συγχωρεσέ με

 σεβντά ναλκά ντέρτι μεράκλωμα και διώρθωσε το τούμπαλιν σε τανάπαλιν

σε παρακαλώ ..

MAZI

κοίτα αγάπη μου πήραμε βαθμούς

 

η αλήθεια είναι ότι διαβάζαμε με πάθος, αλλά όσα μαθήματα μας αρέσουν. κι αυτά όλα ένα μισάωρο μια ώρα το πολύ. Και έχει και αντιπάθειες που δεν πειθαρχεί. μπράβο του όμως είναι μια πολύ καλή αρχή. τον στόχο τον πιάσαμε για μέσο όρο πάνω από 16, πήρε σχεδόν 18! Είναι καλό το παιδί μας. και φυσική είναι πολύ καλός αλλά είχε ατυχία στο διαγώνισμα πήρε 13,5 γιατί κόλλησε και πρόλαβε να απαντήσει μόνο στις 3 από τις 4 ερωτήσεις. είμαι χαρούμενη! 

 καλημέρα. όλα θα πάνε καλά. σ' αγαπώ πάρα πολύ. δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι περσότερο από αυτό που κάνεις, για μένα .. θα τα καταφέρω.  είμαι πολύ κοντά. 

το γατάκι γιατρεύει τέλεια

 θεραπεία ηλεκτροδίων της προκοπής το γατάκι μου φτιάχνει

ποιος αρκούδος

το γατάκι 

ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου τόσο ωραία

 ξέρεις αγάπη μου πόσες μαχαιριές έφαγα για να αγκαλιάσω τον αρκούδο και με οδύνες που ξύπνησα μες την νύχτα πόσες ακόμα για να τον σηκώσω από το πάτωμα που είχε πέσει και για να τον ξαναγκαλιάσω. και τί σουγλιά στο αυτί πάλι έφαγα που με ρώτησε, η  μικρή, τί είναι αυτό, για την φωτογραφία σου, που της είπα, από εδώ βάζω τραγούδια ..

 

είμαι λίγο καλύτερα

 στάνιαρα με τόσο πόνο 

όταν ο πόνος σε ξεπερνάει 

πέφτει το σύστημα του μυαλού 

θες δε θες κάνεις επανεκκίνηση

 

είναι ένας πόνος σαν αγκύλωση

και του λέω, εσύ την δουλειά σου εγώ την δικιά μου

-μου το δίδαξε μια ξαδέρφη μου αυτό πάει ανάλογα τη διάγνωση και για νεύρα μα μην το δοκιμάσετε μόνοι στο σπίτι-

και όσο και να πονάει παίρνω ανάσα βαρβερίζοντα

και κάνω την κίνηση αργά όσο γίνεται πιο αργά

και προχωράει. 

τώρα έχει γυρίσει από πάνω κατά μέσα στον ώμο 

και στον πάνω δικέφαλο.  πιο χαλαρά σήμερα

δεν με κάνει να χάνω το μυαλό μου. 

προχθές κι εχθές ήταν σαν ένας δαίμονας που 

μου είχε πιάσει από το μπράτσο και με τραβούσε να το λιώσει

κι εγώ ήμουν σα μπετωμένη και δεν μπορούσε να με πάρει

μαζί του κι είχε κολλήσει ο χρόνος 

στην στιγμή που κοβόταν το χέρι μου

   αλλά σήμερα είμαι καλύτερα

Την νύχτα είχα πάρει έναν τεράστιο 

άσπρο αρκούδο αγκαλιά με τρελό πόνο

και τον έσφιγγα κι όπως ξέσφιγγα 

σιγά σιγά χαλάρωνε ο πόνος η οδύνη

με διπλό παναντολ ανάμεσα στο βολταρέν 

και πάγο σε τρία σημεία μισή ώρα αλλαγές

τέτοια έξαρση σε επικονδηλίτιδα ούτε στον εχθρό μου 

οι μαλακίες πληρώνονται.

εσύ καλά μωρό μου; που είσαι;

μπράβο σου που δηλώνεις πως ένιωθες μόνη

 τώρα που με έπιασε το βολταρεν να σου πω πως χαίρομαι έστω που σ' αρέσεις στις στιχομυθίες μας αλλά έχεις κι άλλες κομμένες φωτογραφίες και δείχνεις και δεν νιώθω μόνη. 

το να βλέπεις το κακό σαν φίδι είναι πολύ λάθος πάντως

 τα φίδια είναι Ιερά. οι άνθρωποι που τα σιχένονται και τα σκοτώνουν έχουν πρόβλημα. μόνο ο ατσούμπαλος, ο ασυνείδητος που δεν νιώθει που και πως περπατάει κινδυνεύει από φίδι το οποίο βρίσκεται σε άμυνα. τα φίδια της χώρας μας δεν επιτίθονται σε ανθρώπους μόνο αμύνονται. κι όλα αυτά που λένε για τους ερπετόμορφους κτλ είναι επικίνδυνα ηλίθιοι αρνητικά φορτισμένοι και φοβισμένοι αυτοί που τα λένε και ακολουθούν εκεί πέρα και διαιωνίζεται και το χάλι να δολοφονούνται χωρίς άλλη σκέψη τα ευλογημένα τα μυστήρια τα άκακα και τόσο χρήσιμα αυτά τα πανέμορφα πλάσματα. μόνο τον τρόπο που ζευγαρώνουν να δει κανείς θα καταλάβει πως πολλοί λίγοι άνθρωποι φτάνουν στο επίπεδο των φιδιών, σε αυτήν τουλάχιστον την πράξη, που λέει πάρα πολλά για το ποιον μας.  

     .. και για τα μεταλλικά μάτια τώρα το ακούω κι αυτό. τί κακό να έχουν τα μέταλλα και οι μεταλλιζέ αποχρώσεις! υπάρχουν πράγματα που αλλάζουν παθαίνουν αλχημεία με τα μέταλλά και κάποια χόρτα και κάποιοι μύκητες ας πούμε. και τα φίδια έχουν σχέση με τα μέταλλα και άλλα υλικά ας πούμε με τα καλάμια. 

Εγώ τα λατρεύω και τα φίδια και τα μεταλλιζέ μάτια με σαγηνεύουν και τα θαυμάζω. και δεν μου αρέσουν αυτοί που σκοτώνουν τα φίδια από τον φόβο τους ούτε κι αυτοί που τα έχουνε για κακά και τα μισούνε. μακριά από εμένα τέτοιοι άνθρωποι. μα αναρωτιέμαι όμως γιατί τόσο μίσος για τα φίδια! ποιον συμφέρει αυτό! ποια η ανισορροπία που δημιουργείτε έτσι και ποια καινούρια ανάγκη και εξάρτηση δημιουργεί. είναι πολύ μεγάλη συζήτηση. και γράφω με το αριστερό. με το αριστερό έκανα δυόμισι ώρες να γράψω αυτά τα δυο κειμενάκια. πονάω πάρα πολύ. 

    

    

 στην μέση της νύχτας ξύπνησα σε κατάσταση πόνου για νοσοκομείο το χέρι μου στο μπράτσο ως τον αυχένα είναι σαν κράμπα με νευρόπονο. δεν ξέρω αν φταίει κάποιο ζόρισμα από την φυσιοθεραπεία ή αν έκανα κάτι στον ύπνο μου αλλά δεν υπάρχει καμία θέση που να με ανακουφίζει. η θεραπεύτρια που της τηλεφώνησα μου είπε πως συνήθως κατεβαίνει ο πόνος προς τα δάκτυλα όσο προχωρά η θεραπεία και δεν ξέρει γιατί ανέβηκε και μάλιστα τόσο έντονα. έβαλα πάγο αλοιφή και πήρα και σκονάκι βολταρεν και το έχω δέσει. δεμένο με πονάει μόνο ψηλά στο μπράτσο προς τον όμο πίσω. βρήκα την διαδρομή του πόνου και είναι το νεύρο της επικονδιλίτιδας από την βάση του λαιμού πάει πίσω στην κλείδα γυρίζει μέσα από την κλείδωση πίσω περνάει και σφίγγει τον έξω μυ στο μπράτσο πιάνει και τους δυο περνάει μέσα στον αγκώνα και χαλαρώνει κάπως κατεβαίνοντας. οι πόνοι είναι σαν τους ήχους. όσο πιο λεπτοί είναι τόσο πιο διαπεραστικοί κι ενοχλητικοί μου γίνονται. το τσούξιμο ας πούμε είναι επιφανειακός πόνος αντέχεται και μπορεί να είναι κι ωραίος σε κάποια φάση. αυτό που νιώθω σαν κράμπα νευρόπονος είναι εντελώς χάλια και ο περιορισμός στην κίνηση ρέπει προς το καταθλιπτικό. πάω να ανοίξω το χέρι μου και πονάω λες και με καρφώνουν με κάτι πολύ χοντρό. αυτό εγώ το έπαθα μέσα σε ταξί από το γαμημένο το αλυσοπρίονο που μου δάνεισε ο Χαρικλής χωρίς να μου δώσει την στήριξη που το κρεμάνε. μέσα σε μια ώρα είχα σπάσει και δεν το κατάλαβα και νόμιζα ότι είμαι πιασμένη. έβαζα θερμαντική , ότι χειρότερο, και συνέχισα μέχρι που έγινα για το φορείο. τώρα γράφω με το αριστερό. Θεε μου σ'ευχαριστώ που έχω κάπως καλά το αριστερό της καρδιάς τουλάχιστον. δεν έχω παρακολουθήσει ειδήσεις δεν ξέρω τί γίνεται με το κόμμα της χαροκαμένης. ξέρω την κοινωνία και κάτι λίγα από πολιτική στρατηγική και την σχέση πολιτικής και οικονομίας κι έτσι δεν περιμένω πολλά. η νομιμότητα και η ορθή χρήση των όρων είναι θετικό και απαραίτητο να συνθέτουν αυτά ένα πολιτικό δελτίο τύπου και όλες τις πολιτικές δηλώσεις. ακόμη κι αν είναι ενοχλητικά τότε αποκαλύπτουν τις προβληματικές καταστάσεις τις μέσα στον νόμο κι άρα στην πολιτική. στην πολιτική δεν χωράει συναίσθημα, κι όταν εμφανίζεται είναι ξεκάθαρα για τον χειρισμό την κοινής γνώμης, είναι μελετημένο και στοχευμένο δλδ κι όταν είναι πηγαίο πράγμα σπανιότατο να εμφανίζεται πολιτικό πρόσωπο τέτοιο τότε αυτό το πρόσωπο είναι ιδανικό πιόνι βιτρίνας που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να δει ποτέ του πιο μέσα το μαγαζί. σήμερα το μεγάλο πεδίο της μάχης το κέντρο της είναι οι εταιρίες και όχι τα πολιτικά κόμματα. δυστυχώς όσο ασχολείσαι με την πολιτική σκηνή του σήμερα μόνο  υπαλληλίσκους και ορντινάντσες θα συναντάς και ποτέ δεν θα φτάνεις στο κέντρο της μάχης. όμως μπορείς μέσο της πολιτικής να επηρεάσεις λίγο κάτι ας πούμε να προκαλέσεις μια καθυστέρηση σε κάποιο σχέδιο ή να πετύχεις μια πανάκριβη νίκη να πάρεις κάτι και να σου πάρουν από αλλού τα διπλά. μπορεί όμως κάτι να γίνει και να τους πιάσει ας πούμε η καθυστέρηση όπως τον Χίτλερ ο σοβιετικός χειμώνας. έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως η αισθητική είναι η ειδοποιός διαφορά για όλα τελικά. Αν η χαροκαμένη στέκεται ψυχρή και σοβαρή με την χρήση των όρων και της πολιτικής ορολογίας αυτό είναι θετικό πρώτα από όλα για τον λόγο ότι δείχνει πως δεν θα γίνει εύκολα πιόνι. Αν δεν γίνεται όμως πιόνι θα βρει μεγάλο μπελά η καημένη εκεί μέσα. δυστυχώς με την πολιτική σήμερα η Ελλάδα είναι σαν την ταινία με τον Κωνσταντάρα που του λέει ο φίλος του, την χούφτωσες χούφτωστην χούφτωστην. κι αν δεν είσαι τέτοιος να χουφτώσεις την Ελλάδα μας μόνο με ζημιά βγαίνεις από εκεί μέσα και σηκωτός ή και οριζοντιωμένος.