στην μέση της νύχτας ξύπνησα σε κατάσταση πόνου για νοσοκομείο το χέρι μου στο μπράτσο ως τον αυχένα είναι σαν κράμπα με νευρόπονο. δεν ξέρω αν φταίει κάποιο ζόρισμα από την φυσιοθεραπεία ή αν έκανα κάτι στον ύπνο μου αλλά δεν υπάρχει καμία θέση που να με ανακουφίζει. η θεραπεύτρια που της τηλεφώνησα μου είπε πως συνήθως κατεβαίνει ο πόνος προς τα δάκτυλα όσο προχωρά η θεραπεία και δεν ξέρει γιατί ανέβηκε και μάλιστα τόσο έντονα. έβαλα πάγο αλοιφή και πήρα και σκονάκι βολταρεν και το έχω δέσει. δεμένο με πονάει μόνο ψηλά στο μπράτσο προς τον όμο πίσω. βρήκα την διαδρομή του πόνου και είναι το νεύρο της επικονδιλίτιδας από την βάση του λαιμού πάει πίσω στην κλείδα γυρίζει μέσα από την κλείδωση πίσω περνάει και σφίγγει τον έξω μυ στο μπράτσο πιάνει και τους δυο περνάει μέσα στον αγκώνα και χαλαρώνει κάπως κατεβαίνοντας. οι πόνοι είναι σαν τους ήχους. όσο πιο λεπτοί είναι τόσο πιο διαπεραστικοί κι ενοχλητικοί μου γίνονται. το τσούξιμο ας πούμε είναι επιφανειακός πόνος αντέχεται και μπορεί να είναι κι ωραίος σε κάποια φάση. αυτό που νιώθω σαν κράμπα νευρόπονος είναι εντελώς χάλια και ο περιορισμός στην κίνηση ρέπει προς το καταθλιπτικό. πάω να ανοίξω το χέρι μου και πονάω λες και με καρφώνουν με κάτι πολύ χοντρό. αυτό εγώ το έπαθα μέσα σε ταξί από το γαμημένο το αλυσοπρίονο που μου δάνεισε ο Χαρικλής χωρίς να μου δώσει την στήριξη που το κρεμάνε. μέσα σε μια ώρα είχα σπάσει και δεν το κατάλαβα και νόμιζα ότι είμαι πιασμένη. έβαζα θερμαντική , ότι χειρότερο, και συνέχισα μέχρι που έγινα για το φορείο. τώρα γράφω με το αριστερό. Θεε μου σ'ευχαριστώ που έχω κάπως καλά το αριστερό της καρδιάς τουλάχιστον. δεν έχω παρακολουθήσει ειδήσεις δεν ξέρω τί γίνεται με το κόμμα της χαροκαμένης. ξέρω την κοινωνία και κάτι λίγα από πολιτική στρατηγική και την σχέση πολιτικής και οικονομίας κι έτσι δεν περιμένω πολλά. η νομιμότητα και η ορθή χρήση των όρων είναι θετικό και απαραίτητο να συνθέτουν αυτά ένα πολιτικό δελτίο τύπου και όλες τις πολιτικές δηλώσεις. ακόμη κι αν είναι ενοχλητικά τότε αποκαλύπτουν τις προβληματικές καταστάσεις τις μέσα στον νόμο κι άρα στην πολιτική. στην πολιτική δεν χωράει συναίσθημα, κι όταν εμφανίζεται είναι ξεκάθαρα για τον χειρισμό την κοινής γνώμης, είναι μελετημένο και στοχευμένο δλδ κι όταν είναι πηγαίο πράγμα σπανιότατο να εμφανίζεται πολιτικό πρόσωπο τέτοιο τότε αυτό το πρόσωπο είναι ιδανικό πιόνι βιτρίνας που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να δει ποτέ του πιο μέσα το μαγαζί. σήμερα το μεγάλο πεδίο της μάχης το κέντρο της είναι οι εταιρίες και όχι τα πολιτικά κόμματα. δυστυχώς όσο ασχολείσαι με την πολιτική σκηνή του σήμερα μόνο  υπαλληλίσκους και ορντινάντσες θα συναντάς και ποτέ δεν θα φτάνεις στο κέντρο της μάχης. όμως μπορείς μέσο της πολιτικής να επηρεάσεις λίγο κάτι ας πούμε να προκαλέσεις μια καθυστέρηση σε κάποιο σχέδιο ή να πετύχεις μια πανάκριβη νίκη να πάρεις κάτι και να σου πάρουν από αλλού τα διπλά. μπορεί όμως κάτι να γίνει και να τους πιάσει ας πούμε η καθυστέρηση όπως τον Χίτλερ ο σοβιετικός χειμώνας. έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως η αισθητική είναι η ειδοποιός διαφορά για όλα τελικά. Αν η χαροκαμένη στέκεται ψυχρή και σοβαρή με την χρήση των όρων και της πολιτικής ορολογίας αυτό είναι θετικό πρώτα από όλα για τον λόγο ότι δείχνει πως δεν θα γίνει εύκολα πιόνι. Αν δεν γίνεται όμως πιόνι θα βρει μεγάλο μπελά η καημένη εκεί μέσα. δυστυχώς με την πολιτική σήμερα η Ελλάδα είναι σαν την ταινία με τον Κωνσταντάρα που του λέει ο φίλος του, την χούφτωσες χούφτωστην χούφτωστην. κι αν δεν είσαι τέτοιος να χουφτώσεις την Ελλάδα μας μόνο με ζημιά βγαίνεις από εκεί μέσα και σηκωτός ή και οριζοντιωμένος.