ξύπνησα με ιμηκρανία. βρίσκομαι σε ένα "σανατόριο" στην περιοχή ναός Ανάληψης Φιλιατρών. δεν μπόρεσα να βγάλω τα παιδιά στην παρέλαση λόγο του χεριού μου και δεν ζήτησα βοήθεια. τα παιδιά πήραν τα ποδήλατα και πήγαν στο πανηγύρι. τους είπα να φάνε κάτι εκεί μα η Νέδα γύρισε με κορδέλα για τα μαλλιά αντί για φαγητό και διεκδικούσε το φαγητό του Ηρακλή ώσπου από τα νεύρα της για ένα πιτόγυρο 3 ευρώ πέταξε από την σκάλα μια καρέκλα άνω των 500 ευρώ και την έσπασε. μια καρέκλα που την έχουμε μαζί με τα λιγοστά μας εναπομένοντα κειμήλια για να μας βοηθάει να θυμόμαστε ότι καταγόμαστε από ευγενείς και δεν είμαστε τίποτα γύφτοι νομάδες πληβείοι. μια καρέκλα που έσωζε την αισθητική και επομένως και την ψυχή μας ως έναν βαθμό. Η αντίδρασή μου είναι απόγνωση. πετάχτηκα και μου ξέφυγε αρχικά ένα θα σε γαμήσω μα της μίλησα ήρεμα. της είπα ότι στερήθηκα αγάπη και ο πατέρας μου ζωή για αυτή την γαμοτραπεζαρία που την έχουμε για μούρη, πως έσπασε μια μούρη που στοίχησε πολλά. μια μούρη που θα της έδινε σε μια δύσκολη να φάει. και δείχνει κι έτσι πως είναι γύφτισσα πως δεν κάνει για σαλόνια. έδειξε να μετανιώνει βούρκωσε. είπε πως θα την φτιάξει.
με έβαλε σε πολλές σκέψεις και αλληγορίες αυτό το σκηνικό. έχω άλλη μια χαλασμένη από αυτό το σετ που την είχε χαλάσει ο αδερφός μου. πάνε για μετασκευή σε κάτι φουτουριστικό μεταμοντέρνο νταντά και ήδη έχω ιδέα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σιωπή